ตอนที่ 87 แค่มีมือก็หาเงินได้แล้วไม่ใช่รึไง

ร่างของเฉินฉีค่อยๆ ปรากฏขึ้น

เขากวาดตามองไปรอบๆ แล้วอดพยักหน้าไม่ได้

"นายนี่เอาตัวรอดจนรุ่งที่สุดจริงๆ เลยนะ"

ลูกน้องรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

"ไม่กล้าหรอกครับ ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้านายสั่งสอนมาดี"

"สภาพเศรษฐกิจของเมืองป้าไห่เป็นยังไงบ้าง"

ลูกน้องหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"สภาพเศรษฐกิจของชาวเมืองค่อนข้างดีครับ ในมือมีเหรียญปิศาจเหลือเฟือ ส่วนทรัพยากรต่างๆ ต้องพึ่งพาการขนส่งทางทะเลเป็นหลัก ค่าครองชีพในแต่ละวันจึงไม่นิ่ง มีปรับขึ้นลงตามระยะทางและต้นทุนค่าขนส่งสินค้าครับ"

เฉินฉีหรี่ตาลงเล็กน้อย

"กว้านซื้อตึกแถวละแวกนี้ให้หมด ทุบกำแพงเชื่อมถึงกันแล้วทำเป็นถนนคนเดินขนาดใหญ่ จากนั้นก็เริ่มเปิดร้านขายของ นับจากนี้ไป... ราคาสินค้า ฉันจะเป็นคนกำหนดเอง"

ลูกน้องปิศาจฮึกเหิมขึ้นมาทันที

"ครับ! ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย"

"อืม พาลูกน้องไปด้วยล่ะ จะได้ไม่เกิดเรื่องผิดพลาด"

ลูกน้องปิศาจตนนี้พอมาถึงเมืองป้าไห่ก็เริ่มทำธุรกิจทันที เลเวลเลยไม่ค่อยสูง อยู่ที่แค่ lv14 เท่านั้น

แต่ด้วยความที่คลุกคลีอยู่ที่นี่มานาน การไปเจรจาเซ้งร้านจึงง่ายขึ้น อย่างน้อยก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

ตึก ตึก ตึก!

ลูกน้องเจ้าของร้านพาลูกน้องปิศาจอีกยี่สิบกว่าตนเดินลงมาจากชั้นสอง

พนักงานมนุษย์ตรงชั้นหนึ่งถึงกับยืนอึ้ง

ชั้นบนมีพื้นที่กะเปี๊ยกแค่นั้น ยัดปิศาจลงไปตั้งเยอะขนาดนี้ได้ยังไงกัน

แต่เขาก็ไม่กล้าปริปากถาม ได้แต่รีบหดหัวหลบอยู่หลังตู้โชว์ เพราะกลัวพวกปิศาจจะสังเกตเห็นเข้า

ลูกน้องเจ้าของร้านเดินมาถึงหน้าประตู จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับไปสั่งพนักงานมนุษย์

"อย่าสะเออะขึ้นไปชั้นบนเชียวล่ะ แต่ถ้าท่านที่อยู่ข้างบนลงมาหรือต้องการอะไร แกต้องดูแลให้ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นละก็ ถ้าฉันกลับมาเมื่อไหร่ แกได้เจอดีแน่!"

พนักงานมนุษย์: "...ทราบแล้วครับ เถ้าแก่ไปดีมาดีนะครับ"

เหล่าลูกน้องต่างรีบรุดไปยังร้านรวงต่างๆ โดยรอบ

การเซ้งร้านที่ว่า ก็คือการไปตกลงขอเช่าที่ดินกับปิศาจที่เป็นเจ้าของผืนดินนั้น

เซ็นสัญญาให้เรียบร้อย

ขอแค่ราคาเหมาะสม โดยทั่วไปแล้วไม่มีปิศาจตนไหนปฏิเสธหรอก

เพราะการทำธุรกิจเองยังไงก็มีได้มีเสีย แต่ถ้าปล่อยให้ปิศาจตนอื่นเช่า นั่นคือกำไรเน้นๆ

ร้านประเภทนี้คุยค่อนข้างง่าย แค่ลูกน้องเจ้าของร้านไปเจรจาเองก็เอาอยู่

แต่ก็มีบางร้านที่ค้าขายดีจนไม่อยากปล่อยเช่า

ต่อให้เสนอราคาให้สูงแค่ไหนก็ไม่ยอม

ถึงเวลานั้น ก็เป็นคิวของลูกน้องที่ถือหนังสือราชการประทับตราของเฉินฉีออกโรง

ที่ดินผืนนั้นจะกลายเป็นพื้นที่ไร้เจ้าของในทันที จากนั้นเฉินฉีค่อยส่งลูกน้องเข้าไปซื้อต่อ แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง

การเจรจาธุรกิจต้องยึดหลักสันตินำพาความเจริญรุ่งเรือง

ขอเพียงอีกฝ่ายยอมคุยดีๆ เขาก็จะได้เงินทอง

แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่คิดจะประนีประนอม... ก็เชิญไปขึ้นสวรรค์ซะ

เฉินฉีนั่งอยู่บนชั้นสอง

สื่อสารกับเหล่าลูกน้องผ่านระบบในห้วงความคิด

ลูกน้องนำสินค้าลักลอบทั้งหมดเก็บเข้าไปไว้ในมิติลูกน้อง พอย่านการค้าฝั่งเฉินฉีก่อตั้งเสร็จสิ้น ก็สามารถดึงสินค้าสารพัดชนิดออกมาจากมิติลูกน้องได้ทันที

[ลูกน้องปิศาจสกัดยึดเรือสินค้าสำเร็จ 10 ลำ]

[ปิศาจโลภะเดินเข้าไปในห้องกัปตันที่เต็มไปด้วยปิศาจสาว ก่อนจะตะโกนลั่น บรรเลงดนตรีต่อ เต้นรำต่อเลย!]

[ปิศาจทั่วไปฉุดคร่าปิศาจหนุ่มผู้รักนวลสงวนตัว]

[ลูกน้องของคุณพลั้งมือทำเรือพังไปหนึ่งลำ]

[แผนกบริหารการขนส่งทางทะเลปะทะเข้ากับกองเรือสินค้าของนายกเทศมนตรี]

[เรือของกองเรือสินค้านายกเทศมนตรีมีความเร็วค่อนข้างสูง กำลังแล่นทิ้งระยะห่างจากเรือของแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล]

[ลูกน้องปิศาจตนหนึ่งขับเรือผุพังพุ่งเข้าสกัดจากระยะไกล]

[ลูกน้องปิศาจพุ่งชนเข้าใส่อย่างจัง!]

[เรือผุพังแหลกยับ ลูกน้องปิศาจสละชีพ]

เฉินฉี: "..."

[เรือสินค้าของนายกเทศมนตรีไร้รอยขีดข่วน หลบหนีไปได้]

แถมแม่งยังชนแพ้อีกต่างหาก!

เมื่อเห็นข้อความว่าเรือสินค้าของนายกเทศมนตรีหนีรอดไปได้ เฉินฉีก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ในเรือสินค้าของนายกเทศมนตรี ต้องมีของดีอยู่แน่ๆ

ถ้าสกัดจับไว้ได้ละก็

ปิศาจโลภะ lv40 ย่อมสามารถบุกยึดเรือสินค้าลำนั้นได้อย่างแน่นอน

เพราะถึงอย่างไรในเมืองป้าไห่ก็มีแค่นายกเทศมนตรีตนเดียวเท่านั้นที่มีเลเวลเกิน lv40

คงไม่ใช่ว่านายกเทศมนตรีจะมาคุมเรือเองหรอกนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่ออยู่กลางทะเล พลังต่อสู้ของปิศาจจะถูกบั่นทอนลงไปมาก ปัจจัยที่ต้องคำนึงถึงมีเยอะเกินไป

ไม่อาจลงมือได้ตามอำเภอใจเหมือนตอนอยู่บนบก

มิฉะนั้น อาศัยแค่ความเร็วของปิศาจโลภะเองก็คงไล่ตามทันไปแล้ว

เฉินฉีนั่งดูต่ออีกครู่หนึ่ง

รู้สึกว่ามันค่อนข้าง... น่าเบื่อ

เขาจึงลุกขึ้นยืน แล้วเดินลงบันไดไป

"คุณผู้ชายครับ ผมรินน้ำชาไว้ให้แล้ว มีอะไรให้รับใช้ เรียกใช้ได้เลยนะครับ"

ใต้บันได มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ ดูท่าทางอายุยังน้อย คาดว่าน่าจะเพิ่งบรรลุนิติภาวะได้ไม่นาน

ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังดูอ่อนเยาว์ แต่มือทั้งสองข้างกลับเต็มไปด้วยรอยด้านหนา บนใบหน้าอันอ่อนเยาว์นั้นยังแฝงแววกร้านโลกอยู่ไม่น้อย

มองหน้าก็รู้ว่าเป็นเด็กหนุ่ม แต่ดูร่องรอยความตรากตรำแล้ว นึกว่ากำลังจะฉลองแซยิดอายุหกสิบเสียอีก

เด็กหนุ่มประคองถ้วยชาไว้ในมือ แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะอย่างนอบน้อม

ศีรษะของเขาก้มต่ำลง ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเฉินฉี

เฉินฉียื่นมือไปรับถ้วยชามา

"นายชื่ออะไร อายุเท่าไรแล้ว"

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

"ผมชื่อหนานซิงครับ ปีนี้อายุสิบแปด"

เฉินฉีเหลือบมองเหนือศีรษะของหนานซิงแวบหนึ่ง

พนักงานต้อนรับประจำร้าน lv5

อืม ฉายาสีขาว

"เคยสอบเกาเข่าแล้วเหรอ"

"สอบแล้วครับ ได้ฉายาสีขาว ไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย... เอ๊ะ?"

พูดไปได้ครึ่งทาง หนานซิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง แล้วเห็นเฉินฉี

"คุณเป็นมนุษย์เหรอครับ"

"ไม่อย่างนั้นจะเป็นอะไรได้ล่ะ ฉันจะเป็นปิศาจหรือไง เท่าที่ฉันรู้ ฉายาสีขาวก็น่าจะเข้ามหาวิทยาลัยได้นี่ ทำไมถึงไม่ไปเรียนล่ะ"

หนานซิงดูเหมือนจะยังตั้งสติไม่ได้กับการที่เฉินฉีเป็นมนุษย์

เพราะการที่มนุษย์คนหนึ่งจะสามารถทำให้พวกปิศาจเลเวลสูงมากมายยอมก้มหัวเชื่อฟังได้ขนาดนี้ เป็นเรื่องที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ

หนานซิงอ้าปากพะงาบๆ

"ผม... ที่บ้านจนครับ ไม่มีเงินเรียนมหาวิทยาลัย"

เฉินฉีชะงักไป

"จนเหรอ หาเงินนี่แค่มีมือก็ทำได้แล้วไม่ใช่หรือไง"

หนานซิง "..."

เกลียดมนุษย์ที่ไม่รู้จักขอบเขตชะมัด