ตอนที่ 88 เริ่มวางขายสินค้า

เฉินฉีจิบชาไปหนึ่งอึก

"ไม่เป็นไร ในเมื่อนายทำงานให้ลูกน้องของลูกน้องฉัน ก็ถือว่าเป็นลูกน้องฉันไปครึ่งคนแล้วเหมือนกัน พอดีเลย ฉันมีภารกิจหนึ่งจะมอบหมายให้นายทำ"

"เอ๊ะ ภะ...ภารกิจอะไรเหรอครับ"

หนานซิงถามอย่างระมัดระวัง

เฉินฉีวางถ้วยชาลง ล้วงหยิบบุหรี่ฮวาจื่อออกมาซองหนึ่ง ก่อนจะดึงออกมามวนหนึ่งแล้วจุดสูบ

"ฉันมีลู่ทางอยู่ที่ทะเลปิศาจ เสี่ยงเอาเรื่อง แต่ผลกำไรก็สูงลิ่ว ถ้านายอยากไป เรามาแบ่งกันสามเจ็ด ไม่รู้ว่านายจะสนใจไหม"

หนานซิงชะงักไป

"อ๊ะ ให้ผมตั้งสามส่วนเลยเหรอครับ จะมากไปหรือเปล่าครับ"

เฉินฉีส่ายหน้า

"เปล่า ฉันต่างหากที่เอาสามส่วน"

หนานซิงถึงกับอึ้ง

"แล้วอีกเจ็ดส่วนล่ะครับ"

เฉินฉีบี้ก้นบุหรี่ดับ

"ฉันก็เอาด้วยสิ!"

หนานซิง : "..."

"คุณพูดมาตรงๆ เถอะครับว่ากะจะเหมาคนเดียว"

"มันไม่เหมือนกัน เจ็ดส่วนนั้นเป็นส่วนที่ฉันควรได้อยู่แล้ว" เฉินฉีอธิบาย

"แล้วอีกสามส่วนล่ะครับ"

เฉินฉียกมุมปากยิ้มกวน

"ฉันก็ควรได้เหมือนกันไง"

หนานซิงถึงกับพูดไม่ออก

เฉินฉีหัวเราะร่า

หลุดเข้ามาในโลกสยองขวัญตั้งนาน นานๆ ทีจะได้เจอมนุษย์ที่คุยรู้เรื่องสักคน ก็ต้องขอแกล้งแหย่เล่นสักหน่อย

"เอาละๆ ไม่แกล้งนายแล้ว ฉันต้องการคนไปคอยออกหน้าคุมเชิงให้ ตั้งแต่นี้ไป นายคือผู้จัดการแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล เดี๋ยวจะมีลูกน้องมารับนายออกทะเลไป"

หนานซิงเกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง

"ตำแหน่งผู้จัดการนี่... ต้องทำอะไรบ้างเหรอครับ"

"ก็คอยดูแลความสงบเรียบร้อยในทะเล จัดการพวกของเถื่อนอะไรเทือกนั้นแหละ"

"อ้าว แล้วคนอย่างผมจะไปดูแลความสงบในทะเลได้ยังไงกันครับ"

เฉินฉีโบกมือปัด

"เรื่องพวกนั้นนายไม่ต้องไปสน แค่โผล่หน้าไปตอนปล้นเรือก็พอแล้ว"

หนานซิงทำหน้าเหวอพลางถาม

"ปล้นเรือเหรอครับ! ไหนบอกว่าดูแลความสงบเรียบร้อยไง"

"แค่กๆ ปล้นอะไรกัน ฉันไปพูดว่าปล้นตอนไหน ฉันบอกว่าแค่โผล่หน้าไปตอนดูแลความสงบเรียบร้อยก็พอ แค่ทำให้พวกปิศาจรู้ว่านายเป็นมนุษย์ก็พอแล้ว"

"ทำไมต้องให้พวกมันรู้ด้วยล่ะครับว่าผมเป็นมนุษย์"

เฉินฉีเริ่มหมดความอดทน

"จะถามอะไรนักหนา วันละหนึ่งหมื่นเหรียญปิศาจ ถ้านายไม่อยากทำก็ช่าง เมืองป้าไห่ยังมีมนุษย์อีกตั้งเยอะแยะ"

"หนึ่งหมื่นเหรียญปิศาจ!"

หนานซิงอุทานเสียงหลง

พอนึกดูว่าเป้าหมายเดิมของตนในโลกสยองขวัญขอแค่หาให้ได้หนึ่งร้อยเหรียญปิศาจก็พอแล้ว

ยิ่งพอคิดถึงฐานะทางบ้าน เขาก็กัดฟันกรอด

"ขอแค่รับประกันความปลอดภัยให้ผมได้ ผมตกลงทำครับ!"

เฉินฉียิ้มพลางพยักหน้ารับ

"มันต้องอย่างนี้สิ วางใจได้เลย รับประกันความปลอดภัยแน่นอน"

เรื่องการดึงมนุษย์สักคนเข้ามาอยู่ในแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล

เฉินฉีวางแผนนี้เอาไว้ในหัวตั้งนานแล้ว

ไม่ใช่ว่าเฉินฉีต้องการให้มนุษย์คนนี้มาช่วยอะไรมากมายนัก

หน้าที่หลักของเขา ก็แค่เป็นเป้าล่อดึงดูดความแค้น

หากให้ปิศาจเป็นผู้คุมแผนกบริหารการขนส่งทางทะเล

พวกเรือสินค้าที่โดนปล้นก็อาจยอมกัดฟันทน เพราะเกรงใจเลเวล lv40 ของปิศาจโลภะ

จากนั้นก็คงรีบแจ้นมาจ่ายภาษีและลงทะเบียนแต่โดยดี

แบบนั้นเฉินฉีจะหาเรื่องลงมือปล้นได้ยากขึ้น

แต่ถ้าให้มนุษย์คนหนึ่งมาเป็นหัวหน้าคุมฝูงปิศาจ ผลลัพธ์ย่อมต่างออกไป

ปิศาจในโลกสยองขวัญมองเหยียดมนุษย์มาแต่ไหนแต่ไร

ในสายตาพวกมัน มนุษย์ก็เป็นแค่อาหารเท่านั้น

ในเมื่อตอนนี้โดนอาหารปีนขึ้นมาขี่คอกดขี่ มีหรือที่พวกมันจะยอมทน

ไม่มีทางทนไหวอยู่แล้ว

โอกาสที่พวกมันจะจับมือกันแล่นเรือออกทะเลมาคิดบัญชีจึงมีสูงมาก

และนี่แหละคือสิ่งที่เฉินฉีอยากเห็น

ไม่กลัวพวกแกยกพวกมา กลัวแต่จะไม่ยอมมาน่ะสิ!

ถ้าพวกแกไม่มา ธุรกิจของฉันจะเติบโตต่อไปได้ยังไง

แล้วจะรักษาความสงบในท้องทะเลต่อไปได้ยังไงกัน

ตัวหมากที่จะถูกผลักขึ้นมาอยู่หน้าฉากจึงจำเป็นอย่างยิ่ง

"เผียะ!"

เฉินฉีตบกบาลตัวเองฉาดใหญ่

แย่ละสิ สมองดันแล่นขึ้นมาเฉยเลย!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เฉินฉีไม่มีทางมานั่งคิดอะไรเยอะแยะขนาดนี้หรอก

แค่ปั๊มแต้มขาใหญ่ เจอหน้าก็บวก สู้ไม่ไหวก็มุดหนีเข้ามิติลูกน้อง

แอบซุ่มฟาร์มพลังเงียบๆ สักพักค่อยโผล่ออกมาบวกใหม่

แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

การอัปเกรดร้านค้าต้องใช้แต้มขาใหญ่ถึงสองหมื่นแต้ม ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเก็บได้ครบ

ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับเมืองป้าไห่ เฉินฉีไม่ได้คิดอยากจะทำลายทิ้ง

เมืองติดทะเลที่เชื่อมต่อกับเมืองหลัก แถมกำลังอยู่ในยุคทองของการพัฒนาอย่างรวดเร็ว

ถ้าหากตนยึดครองเมืองนี้มาได้

มันย่อมสร้างประโยชน์มหาศาลต่อการเติบโตในอนาคตของตนแน่ๆ

ตอนนี้จึงถึงคราวที่ต้องใช้สมองแล้ว

เฉินฉีเสยผมขึ้นสองที

ยาน้ำเพิ่มพลังจิตนี่ดื่มไปไม่เสียของจริงๆ

"ก๊อก ก๊อก!"

ด้านนอกประตูกลางร้านค้ามีเสียงเคาะประตูดังแว่วมา

"เข้ามา"

บรรดาลูกน้องพากันผลักประตูเดินเข้ามา

เถ้าแก่ร้านถือสัญญาปึกหนาเตอะไว้ในมือ

"ลูกพี่ครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว ถนนสามสายในละแวกนี้กลายเป็นถิ่นของพวกเราหมดแล้วครับ"

"ดี! เปลี่ยนอาคารทั้งหมดให้กลายเป็นร้านค้า เตรียมเอาของออกมาขาย!"

เฉินฉีโบกมือสั่งการอย่างเฉียบขาด

ลูกน้องจำนวนมหาศาลพากันเดินลงมาจากชั้นสอง

พวกมันจะเข้าไปควบคุมดูแลและปรับปรุงบรรดาร้านค้าเหล่านั้น

จากนั้นจึงค่อยนำสินค้าออกวางจำหน่าย

ลูกน้องปิศาจตนหนึ่งพาตัวหนานซิงที่ยังคงคิดไม่ตกว่าทำไมบนชั้นสองถึงมีพวกปิศาจโผล่ออกมาเยอะขนาดนั้นเดินออกไป

...

ห้าวันต่อมา

"เร่เข้ามาดูเข้ามาชมกันก่อนจ้า! อาวุธพลังปิศาจส่งตรงจากมหานครระดับสอง รับประกันคุณภาพแน่นอน!"

"ซาลาเปาเนื้อร้อนๆ จ้า! ซาลาเปาเนื้อมนุษย์แสนอร่อย!"

"ลึงค์มนุษย์จ้า! จะเอาไปย่างหรือดองเหล้าก็เป็นวัตถุดิบชั้นยอดทั้งนั้น!"

"สินค้าอิเล็กทรอนิกส์สารพัดชนิดราคาถูกจ้า! ส่งตรงจากโรงงานปิศาจ แบรนด์ดัง ใครใช้ก็ว่าดี!"

เสียงร้องเร่ขายของดังเซ็งแซ่ไปทั่วถนนทั้งสามสาย

ดึงดูดพวกปิศาจจำนวนมากให้เข้ามามุงดู

"ข้าจะบอกแกให้นะ ของบนถนนแถบนี้ คุณภาพเหมือนกับของในร้านพวกนั้นเป๊ะ แต่ราคาถูกกว่าตั้งครึ่งหนึ่งแน่ะ!"

"อะไรนะ? นี่ก็ห้าวันแล้วที่ไม่มีของใหม่ขนมาจากข้างนอก สินค้าในร้านพวกนั้นราคาพุ่งทะลุฟ้าไปแล้ว พวกนี้ขายแบบไม่สนต้นทุนกันเลยหรือยังไง?"