ตอนที่ 89 เกิดมาเป็นมนุษย์ ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ

"ได้ยินเถ้าแก่บอกว่า ทางฝั่งขนส่งสินค้าก็โดนดักปล้นอยู่บ่อยๆ เหมือนกัน ส่งมาสิบลำรอดมาได้ไม่ถึงลำด้วยซ้ำ แต่เถ้าแก่บอกไว้ว่า จะปล่อยให้ชาวเมืองป้าไห่ต้องลำบากไม่ได้ ต่อให้ขาดทุนก็ต้องขาย!"

ปิศาจตนหนึ่งยกมือทาบอก พลางเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

"ซึ้งกินใจปิศาจอย่างกูจริงๆ นี่สิถึงจะเป็นนักธุรกิจเพื่อปวงชนปิศาจตัวจริง พอเทียบกับเถ้าแก่คนนี้แล้ว ไอ้พวกพ่อค้าหน้าเลือดเวรตะไลนั่นสมควรโดนจับแขวนคอกับเสาไฟให้หมด! ซื้อ! กูจะเหมาให้เกลี้ยงเลยโว้ย!"

บนถนนด้านนอก ปิศาจหลายตนที่ได้ยินบทสนทนานี้ต่างพากันเร่งฝีเท้าออกไปทันที

...

หนึ่งวันต่อมา ภายในร้าน

ลูกน้องปิศาจยื่นเทียบเชิญให้เฉินฉีด้วยความนอบน้อม

เฉินฉีรับเทียบเชิญมาเปิดดู

"การสัมมนาว่าด้วยการจัดการโจรสลัดในทะเล"

"เนื่องด้วยกลุ่มโจรสลัดเหิมเกริมขึ้นทุกวัน ทั้งยังมีอิทธิพลขยายตัวอย่างรวดเร็ว บัดนี้สมาคมการค้าอันดับหนึ่งแห่งเมืองป้าไห่จึงขอเป็นแกนนำ เรียนเชิญบุคคลชั้นนำในแวดวงธุรกิจเข้าร่วมการสัมมนา เพื่อหารือแนวทางจัดการเรื่องโจรสลัดร่วมกัน"

โอ้โหเฮะ

เฉินฉียิ้มมุมปาก นี่เรากลายเป็นบุคคลชั้นนำไปแล้วเหรอเนี่ย

เขาดูเวลา งานจัดขึ้นช่วงบ่ายวันนี้นี่เอง

เฉินฉีหยิบชุดสุภาพออกมาจากมิติลูกน้องชุดหนึ่ง

ช่วงบ่าย

เฉินฉีเดินทางมาถึงโรงแรมสถานที่จัดงานสัมมนาก่อนเวลานัด

พอยืนอยู่หน้าตึก เฉินฉีแหงนมองโรงแรมสูงหกเจ็ดชั้นแล้วพยักหน้าเบาๆ

เมืองใหญ่ช่างแตกต่างจริงๆ

ทั้งการตกแต่งและขนาดโอ่อ่าเหนือกว่าเมืองเฉียงเวยไปไกลลิบ

เขาเดินเข้าไปในโรงแรมแล้วแสดงเทียบเชิญ บริกรปิศาจจึงนำทางเฉินฉีขึ้นไปยังชั้นบนสุด

"เถ้าแก่เฉินแห่งทิศเหนือมาถึงแล้ว!"

ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออก

รอบโต๊ะกลมขนาดใหญ่ มีปิศาจนั่งรออยู่ก่อนแล้วนับสิบตน

บรรดาปิศาจเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นเฉินฉีก็ชะงักไปตามๆ กัน

ปิศาจตนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"มนุษย์กล้าเสนอหน้ามาที่นี่ด้วยเหรอ ไม่กลัวตายหรือไง..."

ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบ

เฉินฉีก็สวนกลับทันควันอย่างมีน้ำโห

"แกพูดจาด่าปิศาจแบบนี้ได้ยังไงวะ! แกสิที่เป็นมนุษย์ ทั้งบ้านแกนั่นแหละที่เป็นมนุษย์!"

ปิศาจตนนั้นโดนด่าจนอ้าปากค้าง

"งั้น... แล้วแกเป็นตัวอะไรกันแน่"

เฉินฉีเลื่อนเก้าอี้ตรงตำแหน่งประธานออก แล้วทิ้งตัวนั่งลงไปเต็มแรง

"ถึงผมจะเกิดในโลกมนุษย์ แต่ผมก็ใฝ่ฝันอยากเป็นปิศาจมาตลอด ตั้งแต่เด็กผมก็อยากเป็นปิศาจแล้ว ต้องขอบคุณโลกสยองขวัญจริงๆ ที่ดึงผมเข้ามา ทำให้ผมมีโอกาสได้ทำความฝันนี้ให้เป็นจริง เสียดายก็ตรงที่ผมทำใจทำร้ายชีวิตปิศาจเพื่ออัปเลเวลไม่ลง ตอนนี้ก็เลยมีเลเวลแค่ 26 กระจอกๆ นี่แหละ รอให้ผมเลเวลถึงสามสิบเมื่อไหร่ ผมจะกลายสภาพเป็นปิศาจทันที เพื่อก้าวขึ้นเป็นปิศาจผู้ทรงเกียรติ!"

บรรดาปิศาจที่เหลือ "..."

ปิศาจที่เพิ่งเหน็บแนมเฉินฉีไปเมื่อครู่ยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง หมายจะพูดอะไรสักอย่าง

แต่สุดท้ายก็ทิ้งมือลง พลางพึมพำเสียงแผ่ว

"เออ เข้าท่าดีว่ะ"

แต่ปิศาจอีกตนกลับเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ

"ต่อให้เป็นอย่างนั้น แกจะมานั่งที่ของประธานเถียนไม่ได้นะเว้ย รู้จักธรรมเนียมบ้างไหม นี่มันที่นั่งประธาน มีแต่ประธานเถียนแห่งสมาคมการค้าอันดับหนึ่งเท่านั้นที่มีสิทธิ์นั่ง"

"ให้เขานั่งไปเถอะ! คิดไม่ถึงเลยว่าในหมู่มนุษย์จะมีวีรบุรุษผู้มีหัวใจปิศาจเยี่ยงนี้ ตัวข้าแซ่เถียนเลื่อมใสจริงๆ!"

นอกประตู ปิศาจที่แต่งกายภูมิฐานและถือไม้เท้าตนหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามา

เหล่าปิศาจต่างรีบลุกขึ้นยืน ทักทายด้วยความนอบน้อม

"สวัสดีครับประธานเถียน"

เฉินฉีชะงักไป ทำตัวไม่ค่อยถูก จึงรีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน

"ประ... ประธานเถียน ผมไม่ทราบจริงๆ ว่านี่คือที่นั่งของท่าน ผมมันคนบ้านนอกไม่รู้ธรรมเนียม ผมจะสละที่ให้เดี๋ยวนี้แหละครับ"

พูดจบก็ค่อย ๆ ขยับตัวถอยออกไปอย่างระมัดระวัง

ประธานเถียนรีบก้าวเข้ามาสองก้าวแล้วกดไหล่เฉินฉีให้นั่งลงตามเดิม

"เจ้านั่งตรงนี้แหละ! ข้าเป็นคนยกให้เอง! ข้าคิดว่าคงไม่มีประธานสมาคมคนไหนคัดค้านหรอกนะ?"

ประธานเถียนกวาดสายตามองรอบโต๊ะ เหล่าประธานสมาคมต่างพากันก้มหน้าเงียบกริบ

เฉินฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื้นตันใจราวกับได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่

"งั้น... งั้นก็ขอบพระคุณประธานเถียนมากครับ"

ประธานเถียนยิ้มแย้มพลางนั่งลงข้างเฉินฉี ก่อนจะหันไปพูดกับเหล่าปิศาจ

"พวกเจ้าอย่าเพิ่งทำเป็นไม่ยอมรับ ลองออกไปสืบดูให้ดีก่อนเถอะ สินค้าสิบลำเรือของเถ้าแก่เฉินโดนปล้นไปถึงเก้าลำ แต่เสบียงในเรืออีกลำที่รอดกลับมาได้ เขากลับเอามาขายในราคาที่ถูกกว่าปกติถึงครึ่งหนึ่ง เถ้าแก่เฉินทำไปเพื่ออะไร ก็เพื่อพวกพี่น้องปิศาจทั่วทั้งเมืองป้าไห่นี่ไงล่ะ! ในหมู่พวกเจ้ามีใครใจเด็ดกล้าได้กล้าเสียขนาดนี้บ้าง ถ้ามีใครทำได้แล้วจะมานั่งที่ของข้า ข้าก็ยอมยกให้ทั้งสองมือเลยเอ้า"

คราวนี้เหล่าปิศาจถึงกับอึ้งกันไปหมด

"อะไรนะ! เขาคือเถ้าแก่คนนั้นเองเรอะ!"

"เถ้าแก่เฉินช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมจริง ๆ!"

"จิตใจสูงส่งน่านับถือขนาดนี้ ทำเอาพวกเราละอายใจเหลือเกิน!"

เฉินฉีรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ ๆ ๆ ของพวกนั้นเดิมทีแทบไม่มีต้นทุนอะไร ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอกครับ"

พอได้ยินเช่นนี้ บรรดาปิศาจก็ยิ่งเลื่อมใสศรัทธาเข้าไปใหญ่

ของพวกนั้นต้นทุนเดิมอาจไม่สูงก็จริง แต่พอผ่านการขนส่งทางทะเล ทั้งค่าเรือและพลังปิศาจที่ต้องใช้ล้วนไม่ใช่น้อย ๆ

ยิ่งช่วงนี้โจรสลัดชุกชุม เรือออกไปสิบลำรอดกลับมาได้สักลำก็นับว่าบุญโข แต่ละรอบต้องสูญเสียทั้งกำลังคนและเรือยักษ์ไปมหาศาล ต้นทุนจึงสูงลิบลิ่วจนยากจะหยั่งถึง

ปิศาจตนที่เพิ่งเย้ยหยันเฉินฉีเมื่อครู่ลุกขึ้นยืน

"เถ้าแก่เฉิน เมื่อกี้ข้าทำตัวไม่ถูกไม่ควร รอเจ้ากลายสภาพเป็นปิศาจเมื่อไหร่ ข้าต้องขอสาบานเป็นพี่น้องต่างสายเลือดกับเจ้าให้ได้!"

เฉินฉียิ้มเขิน ๆ

"ผมเองก็ไม่ได้มีความสามารถอะไร ค้าขายพอถูไถไปได้บ้าง แค่อยากจะตอบแทนสังคมบ้างก็เท่านั้นแหละครับ ยังไงซะ เกิดเป็นมนุษย์ ผมก็ต้องขออภัยจริง ๆ!"

ประธานเถียนกล่าวด้วยท่าทีจริงจังและเปี่ยมล้นด้วยความเมตตา

"ไม่เป็นไรหรอก วันข้างหน้าพอเจ้ากลายสภาพเป็นปิศาจ เจ้าจะต้องเป็นปิศาจที่ดีอย่างแน่นอน! สนใจมาเป็นลูกบุญธรรมข้าไหมล่ะ ทรัพยากรทั้งหมดในหอการค้าของข้าจะเปิดให้เจ้าใช้ได้ตามสบายเลย!"

เฉินฉีรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

"อย่าเลยครับ อย่าเลย ตอนนี้ผมยังเป็นแค่มนุษย์ ไหนเลยจะคู่ควรเป็นลูกของท่าน ไว้รอผมกลายสภาพเป็นปิศาจเมื่อไหร่ จะต้องตอบแทนบุญคุณท่านอย่างงามแน่นอนครับ"

ประธานเถียนเผยสีหน้าเสียดายเต็มประดา

เฉินฉีแอบปาดเหงื่อกาฬอย่างเนียน ๆ

แม่งเอ๊ย เกือบได้พ่อเพิ่มมาอีกคนแล้วไหมล่ะ