ตอนที่ 90 โจรทางน้ำ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ต้องกวาดล้าง!

พนักงานเสิร์ฟปิศาจยกอาหารมาวางจนเต็มโต๊ะ

ตอนเดินออกไปก็ปิดประตูห้องส่วนตัวลง

"เอาละๆ"

ประธานเถียนตบมือสองสามที

"ต่อไปก็ถึงเวลาหารือเรื่องโจรสลัดกันแล้ว เรือสินค้าของพวกเราไม่มีกลับมาสักลำติดกันห้าวันแล้ว แต่ละฝ่ายต่างเสียหายกันไม่น้อย ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ใช่ทางออกระยะยาวแน่ ทุกท่านมีความเห็นอย่างไรกันบ้าง ลองพูดมาหน่อยซิ?"

ปิศาจตนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านล่างตบโต๊ะด้วยความโกรธจัด

"โจรสลัดอะไรกัน! นั่นมันกลุ่มโจรชัดๆ! โจรทางน้ำ! ตกลงกันดิบดีว่าจ่ายค่าไถ่แล้วจะปล่อยปิศาจ ข้าก็จ่ายค่าไถ่ไปแล้ว แต่พวกแกนนำเลเวล 30 ขึ้นไปกลับถูกฆ่าเรียบ! ไร้สัจจะในวงการสิ้นดี!"

ปิศาจอีกตนเอ่ยขึ้นช้าๆ

"เหล่าหวังพูดมีเหตุผล อีกอย่าง ข้าได้ยินมาว่ามีมนุษย์คนหนึ่งเป็นผู้นำด้วยใช่ไหม?"

"อะไรนะ! มนุษย์เรอะ! แค่อาหารแท้ๆ! บังอาจถึงเพียงนี้เชียว? มนุษย์บัดซบ..."

ปิศาจตนนั้นพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไปกะทันหัน ก่อนจะหันขวับไปมองเฉินฉี

"เถ้าแก่เฉิน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะว่าท่านนะ"

เฉินฉีโบกมือให้อย่างใจกว้าง

"ไม่เป็นไรครับ! ตัวผมเองยังรู้สึกอับอายเลยที่เกิดมาเป็นมนุษย์! ตั้งแต่ไอ้พวกมนุษย์กลุ่มนั้นโผล่มา ก็สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว เข่นฆ่ารังแกประชากร โลกสยองขวัญที่สงบสุขแท้ๆ กลับถูกพวกมันป่วนจนเละเทะไปหมด! ยิ่งพูดยิ่งโมโห อยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้ามันสักสองฉาดจริงๆ!"

"เถ้าแก่เฉินใจเย็นก่อน! เถ้าแก่เฉินใจเย็นๆ! นึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่เฉินจะมีอารมณ์ร่วมรุนแรงขนาดนี้"

"แต่ที่เถ้าแก่เฉินพูดมาก็มีเหตุผลนะ ทุกประโยคแทงใจดำข้าเหลือเกิน ถ้าเถ้าแก่เฉินได้กลายเป็นปิศาจผู้ทรงเกียรติเมื่อไหร่ จะต้องเป็นยอดปิศาจเหนือปิศาจอย่างแน่นอน!"

"เถ้าแก่เฉินช่างมีอุดมการณ์น่ายกย่อง!"

"แค่กๆ!!"

ประธานเถียนกระแอมไอสองที

"เอาละ เลิกเยินยอกันได้แล้ว สรุปแล้วจะจัดการพวกโจรทางน้ำยังไง? ทุกท่านต้องช่วยกันหาทางออกสิ ทางเราไม่มีสินค้าส่งไป นายกเทศมนตรีทางนั้นก็ไม่พอใจอย่างมาก ทุกท่านก็อย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจนักเลย"

เหล่าหวังรีบแสดงจุดยืนเป็นคนแรก

"ตี! ต้องตีสถานเดียว! แค่มนุษย์แท้ๆ! จะทนได้ยังไง! ขืนเรื่องนี้แพร่ออกไปว่าเมืองป้าไห่ของเราถูกมนุษย์คนเดียวดักปิดประตูหน้าบ้านจนออกไปไหนไม่ได้ วันข้างหน้าเวลาไปรับของเข้าคงโดนปิศาจตัวอื่นหัวเราะเยาะตายชัก!"

"ข้าเห็นด้วย!"

"ข้าก็เห็นด้วย!"

"ถ้าเป็นมังกรข้ามถิ่นอย่างปิศาจระดับสูง จ่ายเหรียญปิศาจสักหน่อยก็คงพอปัดรำคาญไปได้ แต่นี่มนุษย์เนี่ยนะ? ซัดมันเลย!"

เฉินฉีฟังแล้วพยักหน้าหงึกๆ

พูดได้ดีนี่!

ไม่ต้องลงมือจุดไฟเองเลย มวลชนส่งเสียงเชียร์กันเกรียวกราวขนาดนี้

ประธานเถียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะอดส่ายหน้าไม่ได้

จากนั้นก็หันมามองเฉินฉี

"เถ้าแก่เฉินมีความเห็นว่ายังไงบ้าง?"

เฉินฉีครุ่นคิดเล็กน้อย แววตาผิดหวังของประธานเถียนเมื่อครู่นี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

เขาไม่อยากตีงั้นเหรอ?

แบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าคุณไม่ตี แล้วผมจะอัปเลเวลยังไง! ลูกน้องผมจะอัปเลเวลยังไง!

ถ้าลูกน้องอัปเลเวลไม่ได้ วันหน้าผมจะเอาอะไรกิน? เอาอะไรดื่ม?

เรือยักษ์ของผมใครจะมาช่วยเติมน้ำมันให้?

เดี๋ยวก่อน ในฐานะผู้นำวงการการค้าเมืองป้าไห่ ประธานเถียนจะยอมกล้ำกลืนฝืนทนได้ยังไง

แล้วปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันล่ะ?

กองทัพเหรอ?

เป็นไปได้!

ในเมื่อเมืองป้าไห่เพิ่งเป็นเมืองที่พัฒนาขึ้นมาใหม่ กำลังทหารย่อมมีไม่เพียงพอแน่

ไม่กี่วันก่อนก็เพิ่งเสียกรมพลทวนไปตั้งหนึ่งหมื่นนาย

กระทั่งผู้การกรมเลเวล 39 ก็ยังม้วยไปแล้ว

ดังนั้นถ้าอยากจะยกทัพไป ก็ต้องไปขอยืมทหารจากนายกเทศมนตรี แต่นายกเทศมนตรีเพิ่งเสียทหารไปทั้งกรม ย่อมไม่มีทางยอมให้ยืมแน่

ถ้าคิดจะตีให้ได้

ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทน

สรุปคือประธานเถียนอยากจะสื่อเรื่องงบประมาณสินะ?

ส่วนพวกเถ้าแก่ข้างล่าง พอถามก็เอาแต่ยุให้ลุยลูกเดียว แต่กลับไม่มีใครยอมปริปากเรื่องงบสักคน ช่างเคี่ยวลากดินกันจริงๆ

เฉินฉีแสร้งทำสีหน้ากลุ้มใจขึ้นมานิดหน่อย

บาปกรรมแท้ๆ! ทำไมสมองผมถึงได้แล่นไวนักนะ?

สมควรแล้วที่คนอย่างผมต้องรวย!

หลังคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง

เฉินฉีก็ลุกขึ้นยืน

พร้อมกับประสานมือคารวะเหล่าปิศาจรอบโต๊ะ

"ในเมื่อประธานเถียนให้เกียรติเปิดโอกาสให้ผมพูด งั้นผมขอพูดสั้นๆ สักหน่อยครับ"

"พวกโจรทางน้ำ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ต้องกวาดล้าง! ไม่ปราบไม่ได้เด็ดขาด! ลองนึกภาพดูสิครับ ทุกท่านกำลังนั่งเรือยักษ์ยาวร้อยเมตรแล่นอยู่กลางทะเลกว้างใหญ่ นั่งกินหม้อไฟ ร้องเพลง ดูการแสดง กอดสาวงามเพลินๆ จู่ๆ ดันโดนโจรปล้นซะงั้น!"

"เพราะฉะนั้น! ต้องกวาดล้างโจรให้สิ้นซาก! จะชักช้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว!"

ประธานเถียนมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย

แต่แล้วเฉินฉีกลับหักเลี้ยวเปลี่ยนประเด็นกะทันหัน

"แต่ว่า! การปราบโจรมันต้องมีความสูญเสีย! ต้องมีคนหลั่งเลือด! ชีวิตของลูกน้องก็คือชีวิตเหมือนกัน จะให้เบื้องบนอย่างพวกเราสั่งคำเดียวแล้วส่งพวกเขาไปตายกันหมดไม่ได้เด็ดขาด เพราะงั้น เงินทำขวัญ เงินออกศึก จะขาดไม่ได้แม้แต่แดงเดียว! ผมขอควักกระเป๋าตัวเองสนับสนุนยี่สิบล้านเหรียญปิศาจ! เพื่อเอาไปใช้ปราบโจรครับ!"

แววตาของประธานเถียนพลันลุกวาวเป็นประกาย

สมาคมการค้าของฉันกำลังต้องการคนเก่งแบบนี้อยู่พอดี!

"ยอดเยี่ยม! เถ้าแก่เฉินพูดได้ตรงเป้ามาก! การปราบโจรมันต้องทุ่มเงินลงไปจริงๆ ช่วงนี้นายกเทศมนตรีกำลังนั่งกลุ้มใจ กองกำลังใต้บังคับบัญชามีอยู่สามกรมใหญ่ จู่ๆ ก็สูญเสียไปหนึ่งกรมอย่างเป็นปริศนา แถมยังเป็นกรมพลทวนที่ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทานในการรบทางบกในรัศมีห้าร้อยลี้อีก ถ้าพวกเราอยากยืมทหารไปปราบโจร อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีห้าสิบล้านเหรียญปิศาจถึงจะจ้างกรมศึกทางทะเลได้ เพราะงั้น เถ้าแก่ทั้งหลาย ถ้าคิดจะปราบโจรกันจริงๆ ก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาหน่อยแล้ว"

ใต้โต๊ะอาหาร เฉินฉีแอบหยิกต้นขาตัวเองไปทีหนึ่ง

บ้าเอ๊ย! ให้เยอะไปแล้ว!

ต้องการทั้งหมดห้าสิบล้าน ตัวเองดันเปย์ไปคนเดียวตั้งยี่สิบล้าน รู้งี้บอกสิบล้านแต่แรกก็ดี

ใครจะไปตรัสรู้ว่าไอ้กรมทหารบ้านี่จะถูกขนาดนี้วะ

ลำพังแค่เขาติดอาวุธให้พวกลูกน้องปิศาจ ค่าอุปกรณ์ก็ปาเข้าไปเกือบยี่สิบล้านแล้ว

ช่างเถอะ

ยังไงเงินห้าสิบล้านนี้ สุดท้ายก็ต้องตกมาเข้ากระเป๋าตัวเองอยู่ดี

คิดซะว่าส่งเงินยี่สิบล้านของตัวเองออกไปทำงาน วิ่งไปกวาดเงินก้อนใหญ่กลับมาเพิ่มก็แล้วกัน

พอกล้ำกลืนยอมรับได้อยู่

บรรดาเถ้าแก่ข้างล่างต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"ผมออกห้าล้าน!"

"ผมออกสองล้าน!"

พอมีคนเปิดหัว ไม่ทันไรต่างคนก็ทยอยลงขันกันจนรวบรวมเหรียญปิศาจได้ครบตามจำนวน