ตอนที่ 91 เกิดเหตุกะทันหัน

ธนบัตรใบละสิบล้านเหรียญปิศาจห้าใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะ

เป็นสัญญาณว่าแผนการกวาดล้างโจรได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ประธานเถียนยกจอกเหล้าขึ้น

"เอาละ ในเมื่อเหรียญปิศาจของทุกท่านจ่ายมาครบแล้ว พรุ่งนี้ผมจะไปขอยืมกำลังทหารจากท่านนายกเทศมนตรี ทุกท่านเองก็ช่วยลงแรงด้วย เกณฑ์พวกปิศาจฝีมือดีในสมาคมการค้ามาให้หมด กะว่าจะกวาดล้างพวกโจรทางน้ำกลุ่มนี้ให้สิ้นซากในคราวเดียว"

"คารวะประธานเถียน!"

ประธานเถียนรีบโบกมือปฏิเสธ

"อ้าว แบบนี้ไม่ถูกสิ ถ้าจะดื่มก็ต้องดื่มให้เถ้าแก่เฉิน เถ้าแก่เฉินเป็นถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่สุดเชียวนะ!"

บรรดาปิศาจตนอื่นต่างพากันเออออตามน้ำ

"ถูก ถูก ถูกต้องที่สุด! เถ้าแก่เฉินคงแค้นพวกมนุษย์เข้ากระดูกดำจริง ๆ ถึงได้ยอมทุ่มเงินก้อนโตตั้งยี่สิบล้านเหรียญปิศาจขนาดนี้ บอกตามตรง ผมค้าขายมาจนถึงทุกวันนี้ ทรัพย์สินรวมกันทั้งหมดยังไม่ถึงครึ่งของเงินก้อนนี้เลยด้วยซ้ำ"

เฉินฉีเกาหัวแกรก

"พอดีทางบ้านผมค่อนข้างมีฐานะน่ะครับ"

"ฮ่าๆๆ ดื่ม!"

พวกปิศาจกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดจอก จากนั้นก็เริ่มคุยโวโอ้อวดใส่กัน

เฉินฉีไม่ดื่มและไม่แตะอาหารเลยสักอย่าง

ก็แหม กับข้าวเนื้อสัตว์แต่ละจานมันใช่เนื้อปกติทั่วไปเสียที่ไหน

ยิ่งเหล้าดองเอ็นมนุษย์นี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แค่เดินเข้าไปในครัวหลังโรงแรม ก็เจอแต่คนคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งนั้น

พวกปิศาจเองก็ไม่ได้จับผิดเฉินฉี เพราะยังไงเขาก็ยังไม่ได้กลายร่างเป็นปิศาจ

หลังจากกินดื่มกันจนอิ่มหนำสำราญ

บรรดาปิศาจก็พากันแยกย้ายกลับไปด้วยความพึงพอใจ

เฉินฉีเองก็กะจะกลับเหมือนกัน แต่ประธานเถียนกลับรั้งตัวเขาไว้ได้อย่างแนบเนียน

รอจนพวกปิศาจตนอื่นทยอยออกไปจนหมด ประธานเถียนจึงเอ่ยกับเฉินฉี

"เถ้าแก่เฉิน รู้เรื่องไหมว่ารองนายกเทศมนตรีเมืองป้าไห่เสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว?"

"หา?"

เฉินฉีชะงักไป

"มะ...ไม่รู้สิครับ ตายยังไงเหรอครับ?"

ประธานเถียนแหงนหน้าถอนหายใจยาว

"มีพวกมนุษย์สารเลวกลุ่มหนึ่งโผล่มาที่เมืองป้าไห่ ไปทำภารกิจที่บริษัทขนส่งสินค้าแห่งหนึ่งเข้า แต่ช่วงนี้สินค้ามันส่งเข้ามาไม่ได้ใช่ไหมล่ะ บังเอิญท่านรองนายกเทศมนตรีเดินผ่านบริษัทนั้นพอดี ได้กลิ่นของพวกมันเข้า เลยนึกอยากหาอะไรกรุบกรอบเคี้ยวล้างปากสักหน่อย ก็เลยเดินเข้าไปหาเรื่อง"

"แล้วไงต่อครับ?"

"โดนมนุษย์สิบคนรุมยำคาที่ ทุบตีจนมันสมองไหลนองเต็มพื้น ตายอนาถสุด ๆ"

จิ๊

"แล้วพวกมนุษย์กลุ่มนั้นเป็นยังไงต่อครับ?"

"หลังจากนั้นกองพลทหารรักษาการที่ดูแลพื้นที่ในเมืองก็รุดมาถึง ฆ่ามนุษย์ไปได้สองคน อีกห้าคนใช้บัตรออกจากโลกสยองขวัญหนีไป ส่วนที่เหลืออีกสามคนเผ่นหนีรอดไปได้ ได้ยินว่าบาดเจ็บสาหัสสอง บาดเจ็บเล็กน้อยหนึ่ง ตอนนี้กำลังปูพรมค้นหาทั่วทั้งเมืองอยู่"

เฉินฉีเข้าใจสถานการณ์ทันที พวกที่มีบัตรออกจากโลกสยองขวัญก็เผ่นหนีไป พวกฝีมือไม่ถึงก็ตายคาที่ ส่วนอีกสามคนที่มีฝีมืออยู่บ้างก็หนีรอดไปได้

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ?"

ประธานเถียนส่ายหน้า

"เดี๋ยวฉันกลับไปจะแวะไปบอกกองพลทหารรักษาการไว้สักหน่อย ช่วงนี้เวลาแกออกไปข้างนอกก็พาลูกน้องปิศาจติดตัวไปด้วยเยอะ ๆ หน่อยล่ะ ถ้าเจอกองพลทหารรักษาการก็รีบบอกตัวตนทันที ยังไงเสียตอนนี้แกก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ หากปล่อยให้พวกทหารรักษาการเข้าใจผิดขึ้นมามันจะไม่ดี"

"อ๋อ งั้นก็ขอบคุณประธานเถียนมากครับ จะให้ท่านไปเสียเที่ยวเปล่า ๆ ก็ใช่ที่ ผมมีอยู่หนึ่งล้าน ท่านเอาไว้ใช้จ่ายเล่น ๆ นะครับ"

ประธานเถียนยิ้มพลางโบกมือ

"มีน้ำใจแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ แต่เรื่องที่ฉันจะพูดไม่ใช่เรื่องนี้หรอกนะ"

เฉินฉีชะงักไปอีกรอบ

ไอ้แก่คนนี้ พูดจาอ้อมค้อมชักช้าลีลาจริงโว้ย

"แล้วมันเรื่องอะไรเหรอครับ?"

ประธานเถียนหรี่ตาลง

"รองนายกเทศมนตรีตายไปแล้ว แถมปกตินายกเทศมนตรีก็ไม่ค่อยยุ่งเรื่องบริหารบ้านเมืองสักเท่าไหร่ เพราะงั้นเมืองป้าไห่เลยจำเป็นต้องมีรองนายกเทศมนตรีคนใหม่ไงล่ะ"

เฉินฉีตาสว่างร้องอ๋อทันที

"อ๋อ ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านวางใจได้เลย ผมสนับสนุนให้ประธานเถียนขึ้นเป็นรองนายกเทศมนตรีเมืองป้าไห่อย่างแน่นอนครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของประธานเถียนยิ่งฉีกกว้างสดใสขึ้นกว่าเดิม

"เถ้าแก่เฉิน จะไม่ลองคิดเรื่องมาเป็นลูกบุญธรรมของฉันตอนนี้ดูจริง ๆ หรือ"

เฉินฉีรีบส่ายหน้าดิก

"จะทำแบบนั้นได้ยังไงกันครับ ฐานะมนุษย์อย่างผมจะไปคู่ควรกับตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีของท่านได้ยังไง"

"ฮ่าๆๆ พูดจาเหลวไหลน่า ยังไม่ได้เป็นเสียหน่อย ยังไม่ได้เป็นเลย"

ประธานเถียนรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

"ฮ่าๆๆ ท่านนี่ถ่อมตัวจริง ๆ เลยครับ"

......

เมื่อเดินออกมาจากโรงแรม

เฉินฉีก็หันกลับไปมองโรงแรมแวบหนึ่ง

โรงแรมแห่งนี้เดิมทีเป็นของประธานเถียน แต่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มันตกเป็นของเฉินฉีแล้ว

ประธานเถียนคนนี้ช่างรู้จักซื้อใจและสร้างเส้นสายจริง ๆ ถึงขนาดยกโรงแรมทั้งหลังให้เฉินฉีได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายเล็งไว้ ก็คือชื่อเสียงของเฉินฉีในเวลานี้นั่นเอง

เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แค่ไม่กี่วัน ชื่อเสียงร้านค้าของเฉินฉีก็เลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองป้าไห่

ปิศาจตนไหนพอเอ่ยถึง 'เถ้าแก่เฉินแห่งทิศเหนือ'

ต่างก็ต้องยกนิ้วโป้งให้อย่างชื่นชมทั้งนั้น

เถ้าแก่คนนี้ ช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมน้ำมิตรจริง ๆ!

เมื่อมีเฉินฉีคอยหนุนหลัง บวกกับเส้นสายในหมู่ปิศาจที่ประธานเถียนสั่งสมมานานหลายปี ถึงเวลาเพียงแค่ส่งเสียงกู่ร้องคำเดียว

ก็พร้อมจะก้าวขึ้นสู่เก้าอี้รองนายกเทศมนตรีได้ทันที

และถ้าหาซื้อคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดในมหานครระดับสองได้สักเม็ด ไม่แน่ว่าอาจจะได้ลองชิงตำแหน่งนายกเทศมนตรีดูด้วยซ้ำ

......

วันรุ่งขึ้น

เฉินฉีพาลูกน้องปิศาจหนึ่งร้อยตนออกจากบ้าน

เมื่อครู่ประธานเถียนเพิ่งโทรศัพท์มา

บอกว่าเริ่มทาบทามกองพลยุทธนาวีได้แล้ว แต่ดูเหมือนจะติดปัญหาอยู่นิดหน่อย จึงอยากให้เฉินฉีและบรรดาเถ้าแก่เดินทางไปที่ค่ายทหาร

ขณะที่เฉินฉีกำลังสาวเท้าอย่างเร่งรีบอยู่บนถนน

"หลบไป! หลบไปให้หมด! มนุษย์พวกนั้นวิ่งมาทางนี้แล้ว!"

ที่ฝั่งตรงข้ามของถนน จู่ ๆ ก็มีทหารในชุดเครื่องแบบหลายสิบนายปรากฏตัวขึ้น

ไม่ว่าพวกมันเคลื่อนผ่านไปทางไหน บรรดาปิศาจต่างก็พากันหลบทางให้อย่างจ้าละหวั่น

"ขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของกองพลรักษาการ! รนหาที่ตายหรือไง!"

ปิศาจตนหนึ่งหลบช้าไป ทหารนายหนึ่งจึงตวัดดาบฟันใส่ตรง ๆ ตัดหัวไหล่ของมันขาดสะบั้นไปครึ่งซีกในพริบตา

'กฎขั้นสองงั้นเหรอ'

การที่ทหารพวกนี้กล้าทำตัวกร่างตามอำเภอใจบนท้องถนน ข้อแรกเป็นเพราะการยินยอมโดยปริยายของนายกเทศมนตรี และข้อสองก็คือพวกมันสามารถสะกดข่มกฎขั้นหนึ่งทั่วไปได้

ไม่อย่างนั้น อย่าว่าแต่ทำร้ายปิศาจเลย หากก้าวเท้าผิดแม้แต่ก้าวเดียว ก็อาจถูกโซ่ตรวนแห่งกฎลากตัวไปแล้ว

"มนุษย์เหรอ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ทหารหลายนายเหลือบไปเห็นเฉินฉีเข้าพอดี

ก่อนจะพุ่งพรวดตรงเข้ามาหาเฉินฉีอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับเงื้อดาบฟันลงมาทันที