ตอนที่ 92 ออกศึก!

"แกร๊ก!"

ดาบยังเงื้อขึ้นไม่ทันสุด

ลูกน้องปิศาจตนหนึ่งก็ก้าวพรวดเข้าไป คว้าคอหอยทหารนายนั้นแล้วยกลอยขึ้นมา

ปิศาจรอบๆ ต่างพากันหลบไปยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่ข้างทาง

"รนหาที่ตาย! ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!"

ทหารที่เหลือเห็นท่าไม่ดีก็ตวาดลั่นทันที

บรรดาทหารต่างพากันกรูเข้ามาเป็นพรวน

ลูกน้องสิบกว่าคนวิ่งพรวดออกมาจากด้านหลังเฉินฉี แล้วถีบพวกทหารจนหงายหลังล้มกลิ้ง

ส่วนลูกน้องที่เหลือกอดอกยืนขวางหน้าเฉินฉีเอาไว้

"กล้าแตะต้องเถ้าแก่พวกเราเหรอ? อยากตายใช่ไหม? หืม?"

ทหารที่ถูกถีบลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

แม้แต่ดาบในมือยังกำไว้แทบไม่อยู่

ลูกถีบเมื่อครู่รุนแรงจนเกือบจะเอาชีวิตพวกเขาไปเสียแล้ว

เฉินฉีก้าวขึ้นมาข้างหน้า

"ตาบอดหรือไง ไม่มีใครเคยพูดถึงฉันให้ฟังบ้างเหรอ? แม้แต่เถ้าแก่เฉินแห่งทิศเหนือก็ยังไม่รู้จักเนี่ยนะ?"

[แต้มขาใหญ่ 11]

[แต้มขาใหญ่ 22]

[แต้มขาใหญ่ 25]

"ที่แท้นี่ก็คือเถ้าแก่เฉินแห่งทิศเหนือนี่เอง"

"แต่ทำไมเขาถึงเป็นมนุษย์ล่ะ?"

"อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ เถ้าแก่เฉินเขามีใจภักดีต่อพวกปิศาจนะ ไม่ว่าจะขายอะไรก็ลดครึ่งราคาทั้งหมด"

"ของถูกไม่มีดีหรอก"

"เฮ้ย นายดูร้านอื่นสิ ราคาแพงกว่าของเถ้าแก่เฉินตั้งกี่สิบเท่า ด้วยราคาของเถ้าแก่เฉินเนี่ย ต่อให้ซื้อไฟแช็กมาแล้วมันระเบิดใส่หน้า ฉันยังต้องชมเลยว่าระเบิดเสียงดังสะใจดี!"

"ได้ยินว่าถึงเถ้าแก่เฉินจะเป็นมนุษย์ แต่พอเลเวลสามสิบเมื่อไหร่ ก็จะเกิดการกลายสภาพเป็นปิศาจ กลายเป็นปิศาจตนหนึ่งแล้ว"

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ งั้นนี่ก็เป็นปิศาจที่ดีมากเลยสิ ตั้งใจทำเพื่อพวกเราจริงๆ ไม่เหมือนทหารพวกนี้ วันๆ เอาแต่ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ถุย!"

ได้ยินเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง เฉินฉีก็หันไปพูดกับบรรดาปิศาจ

"สวัสดีครับทุกคน ผมคือเถ้าแก่เฉินแห่งทิศเหนือ ช่วงนี้โจรสลัดออกอาละวาดหนัก ข้าวของเครื่องใช้ก็เลยราคาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ทุกคนวางใจได้ ขอเพียงมีผมเฉินฉีอยู่ตรงนี้สักวัน! ก็จะไม่ยอมให้พวกคุณต้องซื้อเสบียงในราคาขูดรีดเด็ดขาด!"

"เยี่ยม!!"

เสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องขึ้นมาจากฝูงปิศาจทันที

"เถ้าแก่เฉินสุดยอดไปเลย!"

"เถ้าแก่เฉินฉันรักคุณ! ฉันอยากมีลูกปิศาจให้คุณ!"

"เถ้าแก่เฉินสิถึงจะเป็นนักธุรกิจที่มีคุณธรรมตัวจริง! ดีกว่าพวกประธานเถียนตั้งเยอะ!"

เฉินฉียกสองมือขึ้นส่งสัญญาณ บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบสงบลงในพริบตา

"ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบครับ ตอนนี้ผมเลเวลยี่สิบเจ็ดแล้ว อีกไม่นานก็จะเกิดการกลายสภาพเป็นปิศาจ ไว้ผมถึงเลเวลสามสิบและกลายเป็นปิศาจเต็มตัวเมื่อไหร่ ผมจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้คนทั้งเมืองแน่นอน ถึงเวลานั้นหวังว่าทุกคนจะให้เกียรติมาร่วมงานนะครับ โปรดจำไว้! ขอโทษด้วยที่เกิดมาเป็นมนุษย์!"

"เถ้าแก่เฉิน เรื่องนี้โทษคุณไม่ได้หรอกนะ!"

"ดี พูดได้ดีมาก ฆ่าฉันแล้วเอาไปให้เถ้าแก่เฉินอัปเลเวลเลย!"

"ฆ่าพวกพ่อค้าหน้าเลือดพวกนั้นแล้วเอาไปให้เถ้าแก่เฉินอัปเลเวลดีกว่า!"

เฉินฉีเห็นบรรดาปิศาจต่างตื่นเต้นฮึกเหิมกันถ้วนหน้า จึงตะโกนลั่นขึ้นว่า

"วันนี้ สินค้าทุกชิ้นในร้านทั้งหมดของผมเฉินฉี ลดราคาเหลือหนึ่งในสิบ!"

"เถ้าแก่เฉินจงเจริญ!"

บรรดาปิศาจต่างระเบิดความคลั่งไคล้ออกมาอย่างล้นหลาม

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องจนกระจกแทบจะแตก

จากนั้นก็พากันกรูไปยังย่านการค้าของเฉินฉีราวกับผึ้งแตกรัง

เฉินฉีไม่สนใจทหารที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารต่อ

ค่ายทหารของเมืองป้าไห่อยู่ติดทะเล

สามกรมทหารต่างมีหน้าที่รับผิดชอบของตนเอง

กรมพลทวนรับผิดชอบการรบบนบก มีพลังต่อสู้แข็งแกร่งเป็นเลิศ

กรมประจำการรับผิดชอบดูแลความสงบเรียบร้อยในเมือง มีจำนวนปิศาจไม่มากและพลังต่อสู้ก็ไม่ได้สูงนัก

ส่วนกรมยุทธนาวีนั้นคือไพ่ตายในมือของนายกเทศมนตรี

การพัฒนาของเมืองป้าไห่ไม่อาจขาดทะเลปิศาจได้ กองทัพทางทะเลจึงต้องแข็งแกร่งที่สุด

กรมยุทธนาวีจึงแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสามกรม มีเลเวลสูงสุด ทั้งยังครอบครองทรัพยากรไว้มากที่สุด

กรมยุทธนาวีมีกำลังปิศาจสามหมื่นตน หากตัดพวกปิศาจพลขับที่ทำหน้าที่คุมเรือออกไป

ก็ยังมีปิศาจที่พร้อมรบอยู่อีกไม่ต่ำกว่าสองหมื่นตน

ทหารทั่วไปล้วนมีเลเวลแตะถึง lv20

มีแม่ทัพอยู่สามนาย

ทุกตนล้วนมีเลเวลระดับ 39 ทั้งหมด

เฉินฉีมาถึงหน้าค่ายทหาร

ปิศาจตนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามานำทางเฉินฉีเข้าไปข้างใน

ณ ห้องประชุม

ยังไม่ทันก้าวเข้าห้องประชุม ก็ได้ยินเสียงประธานเถียนทุบโต๊ะดังลั่นออกมา

"นายกเทศมนตรีก็รับเหรียญปิศาจไปแล้วและตกลงแล้วด้วย พวกแกกำลังขัดคำสั่ง!"

เสียงห้าวหนาอีกเสียงหนึ่งตอกกลับมาอย่างไม่ยอมลดละ

"ก็เพราะพวกพ่อค้าหน้าเลือดอย่างพวกแกทำให้ข้าวของราคาพุ่งกระฉูด ในค่ายทหารแทบไม่เหลืออาหารแล้ว ถ้าอยากให้พวกเราออกศึก พวกแกก็ต้องเตรียมอาหารมาให้พร้อม ทหารของฉันจะอดท้องกิ่วไปรบไม่ได้"

ประธานเถียนเอ่ยขึ้นด้วยความเดือดดาลจนแทบคลั่ง

"สินค้าของพวกเราอยู่ในมือพวกโจรสลัดหมดแล้ว ถ้านายไม่ไปปราบโจรสลัด พวกเราจะเอาเสบียงที่ไหนมาให้นาย!"

"เรื่องนั้นฉันไม่สน ออกทะเลหนนี้ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลากี่วัน ถ้าเสบียงไม่พอยังไงก็ไม่ได้"

"ก๊อก ก๊อก!"

เฉินฉีเคาะประตู

"เข้ามา"

เขาผลักประตูเปิดเข้าไป

ทันทีที่ประธานเถียนเห็นเฉินฉี โทสะก็มอดลงไปมาก

"เถ้าแก่เฉินมาแล้วหรือ"

เฉินฉีพยักหน้า

"เรื่องที่พวกคุณพูดกันเมื่อครู่ผมได้ยินหมดแล้ว เอาแบบนี้แล้วกัน ทางผมยังมีเสบียงอยู่อีกไม่น้อย จะขอยกให้เปล่าๆ เพื่อเอาไปใช้เป็นเสบียงทัพเองครับ"

ประธานเถียนซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก

"เถ้าแก่เฉิน เสบียงของนายคิดเป็นเงินเท่าไหร่ พวกเรามาช่วยกันออกคนละครึ่งเถอะ"

"โธ่ ปิศาจกันเองแท้ๆ อย่าได้เกรงใจไปเลยครับ จะมาให้เงินอะไรกัน ออกศึกทันทีแล้วรีบฟื้นฟูเส้นทางเดินเรือให้เร็วที่สุดต่างหากถึงจะเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก"

นายพลร่างกำยำที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

"ในเมื่อเรื่องเสบียงไม่มีปัญหา ทางเราก็ไม่มีปัญหาเช่นกัน จะยกทัพออกศึกเมื่อไหร่ล่ะ"

"ตอนนี้เลย!"

เฉินฉีแทบจะรอเก็บเกี่ยวผลลัพธ์ที่ตนลงแรงหว่านเพาะไว้ตลอดหลายวันนี้ไม่ไหวแล้ว

เฉินฉีขยับเข้าไปใกล้ประธานเถียน

"ประธานเถียนจะไม่ไปด้วยกันหรือครับ ลองคิดดูสิว่านี่เป็นโอกาสชุบตัวชั้นดีเลยนะ พอกลับมา คุณก็จะเป็นผู้มีคุณูปการที่นำทัพปราบโจรสลัดและกอบกู้เมืองป้าไห่ด้วยตัวเอง ถึงตอนนั้นตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีก็คงอยู่ในกำมือแล้วไม่ใช่หรือครับ"