ตอนที่ 93 ได้ยินว่าแกอยากได้ฉันเป็นลูกชายมาตลอดเลยสิเนี่ย

ทีแรกประธานเถียนตั้งใจจะปฏิเสธเฉินฉี

แต่พอได้ยินประโยคครึ่งหลังของเฉินฉี เขาก็อดพยักหน้าเห็นพ้องด้วยไม่ได้

"ที่พูดมามันก็มีเหตุผล แต่ว่า...จะไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ?"

เฉินฉีกระซิบตอบ

"พวกเราก็แค่หาเรือสักลำ แอบตามหลังกรมทหารไปสิครับ คอยดูอยู่ห่าง ๆ พอพวกเขารบชนะแล้วเราค่อยตามเข้าไป แค่นี้ก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

ประธานเถียนพยักหน้าหงึกหงัก

"แหม ไม่ชมเธอก็คงไม่ได้จริง ๆ คิดการได้รอบคอบเหลือเกิน รีบ ๆ กลายสภาพเป็นปิศาจเข้าล่ะ ฉันแทบจะรอรับเธอเป็นลูกบุญธรรมไม่ไหวแล้วเนี่ย"

เฉินฉีหัวเราะแหะ ๆ กลบเกลื่อน

"มีโอกาสแน่นอนครับ"

ไอ้แก่สารเลว! วันที่แกออกทะเลก็คือวันตายของแกนั่นแหละ!

อยากมีลูกจนขึ้นสมองหรือไง

เอะอะก็จะรับแต่ลูกบุญธรรมทุกวี่ทุกวัน ร่างกายแกพิการจนมีลูกเองไม่ได้หรือไง!

ไม่นานนัก บริเวณท่าเรือก็แน่นขนัดไปด้วยเรือเล็กเรือใหญ่สารพัดขนาด

ฝูงปิศาจจำนวนมหาศาลต่างทยอยขึ้นเรือกันไม่ขาดสาย

เฉินฉียืนอยู่ข้างเรือลำยักษ์ของประธานเถียน

"ประธานเถียน เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ"

ประธานเถียนกุมมือเฉินฉีไว้แน่น

"เฮ้อ เธอไม่ไปด้วย ใจฉันมันโหวง ๆ ยังไงชอบกล"

เฉินฉีถอนหายใจพลางเอ่ย

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ ร้านรวงของผมยังมีเรื่องต้องสะสางอีกเยอะ แต่ท่านวางใจเถอะ รอจนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง ผมจะต้อนรับขับสู้ท่านอย่างเต็มที่แน่นอน"

ประธานเถียนหัวเราะร่า

"ถึงตอนนั้น ฉันคงได้เลื่อนขั้นเป็นถึงรองนายกเทศมนตรีแล้วล่ะ!"

กองทัพจัดขบวนพร้อมสรรพ

เรือทุกลำค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากท่า

เฉินฉีเองก็หันหลังเดินกลับเข้าไปยังตัวเมืองป้าไห่

ละครฉากเด็ด ได้เวลาเปิดม่านแล้ว

เมื่อกลับมาถึงย่านการค้าของตัวเอง

ลูกน้องหลายสิบคนก็กรูกันเข้ามาต้อนรับ

"เฮียครับ ปิศาจที่แห่มาซื้อของส่วนใหญ่ถูกพวกเราอัดจนเดี้ยงไปหมดแล้ว ยังเหลืออีกไม่น้อยที่กำลังดิ้นรนขัดขืนอยู่กลางย่านการค้า กำลังรอเฮียอยู่เลยครับ พลังการโปรโมตรอบนั้นของเฮีย ทำเอาปิศาจเกือบครึ่งค่อนเมืองป้าไห่แห่กันมาหมดเลยครับ"

เฉินฉีพยักหน้ารับ

เขาสั่งย้ายพวกลูกน้องปิศาจจากในทะเลกลับมาจนหมดตั้งนานแล้ว

ด้วยความที่มีมิติลูกน้องอยู่ ลูกน้องทุกคนจึงสามารถโผล่ไปปรากฏตัวตามจุดต่าง ๆ ได้อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย

ลูกน้องมากถึงหกพันคน

ปิดล้อมย่านการค้าเอาไว้จนมดสักตัวก็อย่าหวังจะเล็ดลอดออกไปได้

คิดจะซื้อของของฉัน เฉินฉี คนนี้ในราคาหนึ่งในสิบงั้นเหรอ? คิดจะมาเอาเปรียบเฉินฉีอย่างฉันเนี่ยนะ?

พวกแกไม่รู้หรือไงว่าโลภมากมักลาภหาย? ในโลกสยองขวัญแห่งนี้น่ะ ต่อให้มีเหรียญร่วงลงมาจากฟ้า มันก็ต้องเป็นของเฉินฉีคนนี้โว้ย!

"ไม่ได้ล่อพวกกรมทหารประจำการมาใช่ไหม?"

ลูกน้องหัวเราะคิกคัก

"ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เฮียสั่งสอนพวกทหารไปรอบหนึ่ง พวกปิศาจจากกรมทหารประจำการก็พากันเดินเลี่ยงย่านการค้าของเราไปไกลลิบเลยครับ"

"ดี"

เฉินฉีก้าวเดินเข้าไปในย่านการค้า

สวมชุดเกราะป้องกันพลังปิศาจ พร้อมกับถือดาบถังไว้ในมือ

เขาผลักประตูร้านค้าแห่งหนึ่งเข้าไป ด้านในอัดแน่นไปด้วยเหล่าปิศาจที่บาดเจ็บสาหัสแต่ยังมีสติอยู่

"เถ้าแก่เฉิน? ช่วยพวกเราด้วย! ข้างนอกมีกลุ่มปิศาจเลเวลสูงเจอหน้าใครก็ไล่ฟันดะไปหมดเลย!"

"เดี๋ยวนะ ทำไมเขาถึงใส่ชุดแบบเดียวกับพวกปิศาจข้างนอกล่ะ?"

"ว่าไงนะ?!"

[แต้มขาใหญ่ +11]

[แต้มขาใหญ่ +22]

[แต้มขาใหญ่ +26]

[แต้มขาใหญ่ +19]

แต้มขาใหญ่จำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาหาเฉินฉีราวกับเกลียวคลื่น

เฉินฉีค่อยๆ ชักดาบถังออกจากฝัก

"ตื่นแล้ว... ถึงเวลาออกล่า!!"

"เชี่ยเอ๊ย! กูจะกลับบ้าน! อ๊ากกก!!"

สิบนาทีต่อมา เฉินฉีเดินออกมาจากร้านแรก เขาเรียกปิศาจโลภะออกมาห้าตัว แล้วมุ่งหน้าเข้าไปยังร้านที่สองทันที

ส่วนพวกปิศาจโลภะก็พากันเข้าไปในร้านแรก แล้วเริ่มแทะกินซากศพปิศาจ

ปิศาจหนึ่งตัวใช้งานได้ถึงสองต่อ ไม่เหลือทิ้งให้เสียของเด็ดขาด!

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัวลง

เฉินฉีโยนดาบถังเล่มที่ยี่สิบซึ่งบิ่นจนทู่ทิ้งไป

พลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ

บอสบริษัท คุณธรรม จำกัด lv39

เหนื่อย โคตรจะเหนื่อย ไล่ฟันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไล่ฟันตั้งแต่ถนนสายแรกยันสายที่สาม

ทั่วทั้งย่านการค้า เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ... เอ่อ ไม่สิ ไม่มีแล้ว โดนพวกปิศาจโลภะเลียจนเกลี้ยงไปหมด

เฉินฉีหันกลับไปมองปิศาจโลภะหนึ่งร้อยตัวที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านหลัง

แล้วก้มดูหน้าต่างระบบอีกครั้ง

แต้มขาใหญ่: หนึ่งแสนหนึ่งหมื่น

วางแผนมาตั้งนาน ก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่หรือไง!

แต่ตอนนี้ เฉินฉียังมีอีกเรื่องที่ต้องสะสางให้เสร็จ

...

กลางทะเลกว้าง บนเรือยักษ์ของประธานเถียนกำลังเปิดเพลงแดนซ์เสียงดังกระหึ่มจนแสบแก้วหู

ประธานเถียนนั่งกอดปิศาจสาวไว้ในอ้อมแขนบนโซฟา มองดูเหล่าปิศาจสาวพราวเสน่ห์ที่กำลังอวดเรือนร่างกันอย่างเร่าร้อน ก่อนจะหันไปทักทายปิศาจตนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ตรงประตูอย่างกระตือรือร้น

"มาสิ! นั่งเลย ลูกน้องของเถ้าแก่เฉินก็เหมือนลูกน้องฉันนั่นแหละ เถ้าแก่เฉินนี่ก็จริงๆ เลย ไม่วางใจให้ฉันมาคนเดียว ยังจะส่งนายมาช่วยคุ้มกันอีก ช่างมีน้ำใจจริงๆ"

เจ้าหนุ่มนั่นเพิ่งจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป จากนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาแล้วค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหาประธานเถียน

ประธานเถียนพยักหน้า

"มันต้องอย่างนี้สิ! ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลย กินดื่มเที่ยวเล่นให้เต็มที่ รอฉันรับเฉินฉีเป็นลูกบุญธรรมเมื่อไหร่ รับรองว่าของพวกนี้ไม่ขาดตกบกพร่องถึงพวกแกแน่นอน"

"เพียะ!"

ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งฟาดเปรี้ยงลงบนหัวของประธานเถียน

น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้น

"ได้ยินว่าช่วงนี้แกอยากรับฉันเป็นลูกบุญธรรมเหลือเกินนะ? ไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม? ท่าทางแกคงอยากจะงัดข้อกับเฉินฉีคนนี้สักยกจริงๆ สินะ มาสิ! วันนี้ฉันให้โอกาสแกเลย!"

เฉินฉีพร้อมฝูงปิศาจโลภะ lv40 ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าประธานเถียน

ประธานเถียน "..."

"นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?"

เสียงดนตรีในห้องพลันเงียบกริบ

เฉินฉีหันขวับไปมอง

"ใครปิดเพลง? ปิดทำไม? เปิดต่อสิ! เต้นต่อไป!"

เหล่าปิศาจโลภะรีบเข้าปิดล้อมทางออกทุกแห่งที่พอจะหนีได้ทันที

ก่อนจะเปิดเพลงบรรเลงต่อ

เสียงดนตรีดังลั่นขึ้นอีกครั้ง เหล่าปิศาจสาวบนฟลอร์เต้นรำจำต้องส่ายเอวขยับกายต่ออย่างเก้ๆ กังๆ

เฉินฉีพยักหน้าด้วยความพอใจ

จากนั้นจึงหันไปมองประธานเถียน

แสยะยิ้มกว้าง

"ไอ้แก่ คราวนี้ถึงเวลาคุยเรื่องของเราสองคนแล้ว"