ตอนที่ 94 รายงานสถานการณ์เท็จ

ประธานเถียนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"มะ...มีเรื่องอะไรเหรอครับเถ้าแก่เฉิน ที่ผ่านมาผมก็ไม่ได้ทำไม่ดีกับคุณเลยนะ"

สีหน้าของเฉินฉีพลันบิดเบี้ยวทันควัน

"ไอ้เวรเอ๊ย! มึงคิดจะรับกูเป็นลูกอยู่ทุกวี่ทุกวัน ยังกล้าบอกว่าทำดีกับกูอีกเรอะ?!"

ประธานเถียนทำหน้างงงัน

"ได้เป็นลูกผมมันดีจะตายไป ในเมืองป้าไห่มีปิศาจตั้งกี่ตัวอยากมาเป็นลูกผม ผมยังไม่ชายตาแลด้วยซ้ำ"

"อ้าวเหรอ? นี่แกภูมิใจมากเลยสินะ"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

เฉินฉีโมโหจนหัวเราะออกมา เขาเดินวนไปวนมาอย่างหงุดหงิด

ประกายสีเงินจากดาบถังในมือพลันตวัดวาบ

"อ๊าก!!"

ประธานเถียนยกมือกุมใบหูพลางกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

บนพื้นมีใบหูที่ยังอุ่นอยู่ข้างหนึ่งร่วงหล่นลงไป

เฉินฉีปลายดาบยาวชี้หน้าประธานเถียน

"เก็บหูขึ้นมา!"

ลูกน้องของเฉินฉีที่ยืนอยู่ด้านหลังฟาดฝ่ามือเข้าใส่ท้ายทอยของประธานเถียนอย่างจัง

"พี่ใหญ่กูสั่งให้เก็บหูขึ้นมา!"

ประธานเถียนยื่นมืออันสั่นเทาไปหยิบใบหูขึ้นมา

"โยนทิ้งไป"

ประธานเถียน "??"

เขาจำต้องเชื่อฟังแต่โดยดี แล้วโยนใบหูทิ้งไปอีกรอบ

"โครม!!"

ประตูห้องโดยสารถูกถีบเปิดออกอย่างแรง!

"ท่านประธาน! เกิดอะไรขึ้นครับ! ผมได้ยินเสียงท่านร้องลั่นเลย"

ปิศาจตนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาข้างใน

ปิศาจองครักษ์ผู้ภักดี lv39

"หือ?"

ร่างของเหล่าปิศาจโลภะระดับ lv40 หลายสิบตนในห้องโดยสารเริ่มแผ่แสงสีฟ้าจางๆ ออกมา

ปิศาจองครักษ์ "...?"

พลางหันไปมองประธานที่หูแหว่งหายไปข้างหนึ่ง

"ซี๊ด... ทำไมในห้องนี้มันมืดจังวะเนี่ย มองอะไรไม่เห็นสักอย่าง เจ้านายไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ งั้นผมขอตัวออกไปก่อนนะ"

"หมับ!"

ปิศาจโลภะตนหนึ่งคว้าแขนของปิศาจองครักษ์เอาไว้

ปิศาจองครักษ์พยายามสะบัดแขนอยู่สองที แต่ก็สะบัดไม่หลุด

จึงได้แต่หันกลับมาหัวเราะแห้งๆ

"พี่ชาย อย่ารั้งผมไว้เลย ผมไม่ร่วมวงด้วยหรอก สาวๆ เยอะขนาดนี้ ไตผมรับไม่ไหว พวกพี่สนุกกันตามสบายเถอะ วางใจได้เลย ผมเป็นองครักษ์ ตราบใดที่ผมยังเฝ้าหน้าประตูอยู่ ปิศาจหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้เหยียบเข้ามา"

เฉินฉี "..."

"ช่างเป็นปิศาจองครักษ์ผู้ภักดีจริงๆ ปล่อยมันไป!"

ลูกน้องปิศาจโลภะจึงยอมปล่อยมือจากปิศาจองครักษ์

ปิศาจองครักษ์ค้อมตัวลง พลางค่อยๆ ดึงประตูห้องโดยสารที่เพิ่งถีบพังเมื่อครู่มาปิดไว้อย่างระมัดระวัง

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!! ข้าเสียเหรียญปิศาจเลี้ยงดูแกไปตั้งเท่าไหร่! มึงตาบอดหรือไงวะ?!"

ประธานเถียนแผดเสียงด่ากราดลั่น

"ปัง!"

ประตูห้องโดยสารถูกปิดลงสนิท

เสียงของปิศาจองครักษ์ยังคงแว่วดังมาจากนอกห้อง

"ลมทะเลนี่แรงจริงจริ๊ง เอ๊ะ เมื่อกี้ใครเรียกฉันนะ? สงสัยห้องครัวจะเริ่มแจกข้าวแล้วมั้ง"

ปิศาจองครักษ์สาวเท้าจ้ำอ้าวรีบจากไปทันที

ทว่าเดินไปได้แค่ครึ่งทาง จู่ๆ มันก็พุ่งหลาวลงทะเลแล้วว่ายหนีไปหน้าตาเฉย

เฉินฉี "..."

จะว่าไป ไอ้ฉายาในโลกสยองขวัญนี่มันไม่มีประโยชน์ห่าอะไรเลยสักนิด

ถ้ามันพอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง ก็คงไม่ถึงกับไร้ประโยชน์ขนาดนี้

ถ้าเป็นในโลกความจริง อย่างน้อยคนเราก็ยังพอรักศักดิ์ศรีอยู่บ้าง

แต่นี่คือโลกสยองขวัญ พวกมันถูกกดขี่ข่มเหงมาตั้งแต่เด็ก แต่ละตัวเลยปอดแหกแถมเอาตัวรอดเก่งเป็นบ้า

ยุทธภพมันโหดร้าย สู้ไม่ไหวก็ต้องเผ่นก่อน

แต่ก็พอเข้าใจได้ อุตส่าห์ดิ้นรนไต่เต้ามาจากชนชั้นล่างแทบตาย

ถ้าต้องมาตายเปล่าแบบนี้ มันก็ขาดทุนย่อยยับเกินไป

เขาหันกลับมามองประธานเถียนที่กำลังทำสีหน้าสิ้นหวัง

เฉินฉีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมเองก็ไม่อยากรังแกใคร เห็นคุณอยากรับผมเป็นลูกมาตลอด ถ้าตอนนี้คุณคุกเข่าลงแล้วเรียกผมว่า..."

"ตุ้บ!"

ประธานเถียนทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที

"เตี่ยครับ! ป๊ะป๋า! พ่อบุญธรรมที่แสนดีของผม! ลูกคนนี้ผิดไปแล้วครับ! ผมมันมีตาแต่ไร้แววเอง!"

เฉินฉี "..."

เฉินฉียกมือเกาหัวแกรก

อ้าวเฮ้ย? กูล่ะยอมใจมึงจริง ๆ

พอเห็นประธานเถียนที่ก่อนหน้านี้ทะเยอทะยานล้นฟ้า วาดฝันจะได้เป็นถึงรองนายกเทศมนตรีของมหานครระดับสาม

ยามนี้กลับมองเฉินฉีด้วยสายตาเว้าวอนเปี่ยมความหวัง

เฉินฉีก็รู้สึกหมดสนุกขึ้นมาทันที

เขาโบกมือทีหนึ่ง

"ฆ่าทิ้งซะ"

"อะไรนะ?! แกไม่รักษาคำพูดนี่!!"

เฉินฉีทำหน้าตาเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกปรักปรำ

"ผมบอกว่าจะไม่รังแกคน แต่ไม่ได้บอกว่าจะไม่รังแกปิศาจนี่ครับ"

"ไอ้ระยำ..."

"กร๊อบ!"

ประธานเถียนยังด่าไม่ทันจบ คอก็ถูกลูกน้องด้านหลังหักจนแหลกละเอียด

ประธานสมาคมผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค ต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้

"รีบเข้ายึดเรือลำนี้ให้ไวที่สุด เตรียมเปิดศึกกับกองพลรบทางทะเล"

"ครับ!"

เหล่าลูกน้องกรูกันออกจากห้องโดยสาร เริ่มเปิดฉากไล่ล่าสังหารปิศาจบนเรือ

ทางด้านที่ไกลออกไป

ปิศาจองครักษ์ผู้ภักดีว่ายน้ำไปจนถึงเรือของกองพลรบทางทะเล

"แย่แล้ว! แย่แล้วครับ! เถ้าแก่เฉินเป็นพวกโจรสลัด! รีบไปช่วยท่านประธานเร็วเข้า!"

"อะไรนะ! พวกแกตรวจห้องใต้ท้องเรือกันยังไง ถึงปล่อยให้โจรสลัดแฝงตัวเข้ามาได้!"

เรือรบรีบกลับลำอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าปิดล้อมเรือยักษ์ของประธานเถียนเอาไว้

"เตรียมรบ!! คราวนี้ต้องทำให้พวกโจรสลัดมีแต่ขามาไม่มีขากลับ!"

แม่ทัพนายหนึ่งถือตรีศูลยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือรบ ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายแสงสีฟ้ากะพริบวิบวับออกมาไม่ขาดสาย

ตั้งแต่ตอนที่ปล้นเรือครั้งก่อน ข่าวกรองที่ว่าในหมู่โจรสลัดมีปิศาจเลเวล 40 อยู่ด้วยก็รั่วไหลออกไปแล้ว

สาเหตุที่กองพลรบทางทะเลกล้าเรียกค่าจ้างสูงถึงห้าสิบล้านเพื่อมาปราบโจร

ก็เพราะแม่ทัพผู้นี้เพิ่งจะเลื่อนระดับเป็น lv40 นั่นเอง

ที่นายกเทศมนตรีตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ข้อแรกก็เพราะในมือเขามีคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดอยู่ก้อนหนึ่งแล้ว

ข้อสองคือ เงินค่าปราบโจรตั้งห้าสิบล้าน เจียดออกมาแค่สิบล้านไปซื้อคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุด ส่วนที่เหลืออีกสี่สิบล้านก็ยัดเข้ากระเป๋าตัวเอง

แบบนี้จะไม่สบายได้ยังไง?

เงินก็ได้ โจรก็ได้ปราบ แถมแม่ทัพยังได้เลื่อนเป็นเลเวลสี่สิบ

วิน-วินกันทุกฝ่าย นายกเทศมนตรีคิดคำนวณผลประโยชน์ไว้ปรุโปร่ง

สิ่งเดียวที่เขาคำนวณพลาดไป ก็คือความแข็งแกร่งของลูกน้องเฉินฉี

พวกเขารู้แค่ว่ามีปิศาจระดับ lv40 เพียงตัวเดียวเท่านั้น

แม่ทัพยืนอยู่ตรงหัวเรือ มองดูกลุ่มปิศาจโลภะที่เรียงรายเป็นตับอยู่บนเรือยักษ์ แต่ละตัวต่างแผ่แสงสีฟ้าเจิดจ้าออกมา

ในใจสบถด่าบุพการีอีกฝ่ายยับเยิน

ก่อนจะโบกมือใหญ่สั่งการทันที

"ถอยทัพ! ถอยทัพ! มีปิศาจรายงานศึกเท็จ! แม่งเอ๊ย รีบถอยเร็วเข้า!"