ตอนที่ 95 จอมแม่นธนูตาเหยี่ยว

"นี่แม่งเรียกว่ามีปิศาจระดับ lv40 แค่ตัวเดียวเรอะ!"

นั่นมันยกโขยงกันมาเป็นพรวนเลยนะเว้ย!

แน่นขนัดยั้วเยี้ยไปหมด!

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ปิศาจระดับ lv40 มีเกลื่อนกลาดขนาดนี้วะเนี่ย?

แม่ทัพรีบสั่งให้เรือรบกลับลำทันที

เรือรบมีขนาดเล็กกว่าเรือสินค้าทั่วไปอยู่บ้าง

เรือสินค้าส่วนใหญ่เน้นใช้บรรทุกของ

ส่วนเรือรบก็ตามชื่อ คือเน้นบรรทุกกำลังพล

ขอแค่มีที่ให้ทหารอยู่ได้ก็พอ ไม่ได้มีข้อกำหนดจุกจิกเหมือนสินค้า

เฉินฉีเห็นเรือรบกำลังจะแล่นหนี

มีหรือจะยอมปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้?

พลังปิศาจในร่างของเฉินฉีพลุ่งพล่าน ไหลเวียนอัดแน่นลงสู่ขาทั้งสองข้าง

ก่อนจะดีดตัวกระโดดพุ่งทะยานขึ้นไปทันที

ระดับ lv39 ทำให้เฉินฉีรู้สึกว่าตัวเองไร้เทียมทานเหลือเกิน

เรือยักษ์อยู่ห่างจากเรือรบราวๆ ห้าร้อยเมตร

เฉินฉีกระโดดพุ่งไปคราวเดียว ได้ระยะไกลกว่าสี่สิบเมตร

ทว่าเฉินฉีที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ มองดูผิวน้ำทะเลที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ดูเหมือนผมจะประเมินตัวเองสูงเกินไปหน่อยแล้วสิ

ชิบหายแล้ว เฉินฉีคนนี้ต้องร่วงลงทะเลแน่

เฉินฉีสะบัดมือวูบหนึ่ง

กระชากลูกน้องตนหนึ่งออกมาจากมิติลูกน้อง

ลูกน้องปรากฏตัวขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเฉินฉีทันที

พอเห็นหน้าเฉินฉี ลูกน้องก็รีบร้องทักด้วยความเคารพ

"พี่ใหญ่... อุ้ก!"

เฉินฉีเหยียบลงไปบนตัวลูกน้องเต็มฝ่าเท้า

อาศัยแรงส่งดีดตัวทะยานต่อไปอีกทอดหนึ่ง

"ตูม!"

ลูกน้องจมทะเลไปเรียบร้อย

พอเฉินฉีกระโดดไปได้ระยะหนึ่ง ก็เรียกลูกน้องออกมาอีกตน แล้วอาศัยแรงส่งดีดตัวต่อไปเรื่อยๆ

การโบยบินเป็นความฝันของมนุษยชาติมาโดยตลอด

เฉินฉีบินไม่ได้ แต่อาศัยลูกน้อง เขาก็เหยียบมุ่งไปข้างหน้าได้โดยเท้าไม่ต้องแตะพื้นเลยสักนิด

บนเรือรบ

แม่ทัพมองตามร่างของเฉินฉีด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ไม่เสียชาติเกิดจริงๆ โตมาจนป่านนี้เพิ่งเคยเห็นวิชาเด็ดพรรค์นี้เป็นครั้งแรก

ทุกๆ สี่สิบเมตร จะเหยียบปิศาจตนหนึ่งส่งตัวเองขึ้นฟ้า

ไอ้พวกปิศาจพวกนี้มันมาจากไหนกันวะ! แล้วจะให้ความร่วมมือกันดีเกินไปไหมเนี่ย?

แม่ทัพพยักหน้าด้วยความเลื่อมใส

ก่อนจะเอียงหน้าหันไปสั่งทหารด้านข้าง

"เอาคันศรของข้ามา"

"ขอรับ ท่านแม่ทัพ"

ทหารปลดคันธนูลงมาจากแผ่นหลังของแม่ทัพแล้วส่งมอบให้

แม่ทัพรับคันธนูมา

ออกแรงบีบกระชับแน่น

ตัวคันธนูพลันแผ่ควันดำออกมาเป็นระลอก

เมื่อเอื้อมมือไปด้านหลัง ลูกศรที่สร้างจากเหล็กกล้าบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นทันที

น้าวคันธนูพาดลูกศร

เล็งเป้าตรงไปที่เฉินฉี

"มึงโดดดีนักนะ!"

"ฟ้าว!"

ลูกศรพุ่งทะยานแหวกอากาศออกไปทันที

"ตูม!!"

ชั่วพริบตาที่ลูกศรหลุดจากแล่ง มวลอากาศรอบด้านก็ระเบิดออกสนั่น

ทหารข้างๆ ถูกแรงปะทะซัดจนเซถอยหลังไปสองก้าว

ทหารคนนั้นยืนโซเซ พลางเงยหน้ามองฉายาของแม่ทัพด้วยความอกสั่นขวัญแขวน

จอมแม่นธนูตาเหยี่ยว lv40

สีฟ้าเปล่งประกายแซมม่วง

เฉินฉีเงยหน้าขึ้นมา ลูกศรก็พุ่งตรงเข้าใส่ ไม่เปิดโอกาสให้เขาขยับหลบได้เลย

อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวจนส่งเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู

"เชี่ยเอ๊ย!"

"วาบ!"

ร่างของเฉินฉีอันตรธานหายไปในพริบตา

"อะไรกัน!!"

แม่ทัพร้องลั่นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

ศรดอกนี้ของเขา อย่าว่าแต่ระดับเดียวกันเลย ต่อให้เป็นนายกเทศมนตรีที่มีเลเวลสูงกว่า ก็อย่าหวังว่าจะหลบพ้น

มนุษย์ lv39 คนนี้จะหลบได้ยังไงกัน แถมยังหายวับไปในพริบตาอีกต่างหาก

ลูกศรพุ่งผ่านจุดที่เฉินฉียืนอยู่เมื่อครู่

ก่อนจะพุ่งเข้าปักใส่เรือรบลำหนึ่งอย่างจัง

"ตูม!!"

เรือรบพังยับราวกับถูกขีปนาวุธถล่ม

แตกเป็นเสี่ยงๆ และขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อนทันที

แม่ทัพ : "..."

ทหาร : "..."

แม่ทัพเห็นสายตาของลูกน้อง

จึงแค่นเสียงฮึออกมาคำหนึ่ง

"มองอะไรกัน! โจรสลัดมันแข็งแกร่งเกินไป ถึงขนาดปัดการโจมตีของข้าแถมยังเปลี่ยนทิศทางได้ เจ้าเล่ห์นัก! ไปบอกทหารข้างล่าง ให้เร่งความเร็วเรือขึ้นอีก!"

ทหารหันหลังกลับไปถ่ายทอดคำสั่งเงียบๆ

เรือรบมีทั้งหมดสิบสองลำ

กำลังพลสามหมื่นนาย

นอกจากเรือของแม่ทัพที่มีแต่พวกนายทหารแล้ว ลำที่เหลือล้วนอัดแน่นไปด้วยทหารชั้นผู้น้อย

แค่ยิงไปดอกเดียวนี่

ทหารสามหมื่นนายก็หายวับไปอย่างน้อยสามพันแล้ว

เฉินฉีที่หลบอยู่ในมิติลูกน้องเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

เกือบขิตไปแล้วไหมล่ะ

โบราณว่าไว้ไม่ผิด ฟ้าผยองมักมีฝนตก คนลำพองมักมีภัยมา

เลเวลเราอัปเร็วเกินไป ชักจะเหลิงเกินไปจริงๆ นั่นแหละ

ขืนเล่นแบบนี้ต่อไปมีหวังไม่รอดแน่

ชั่วพริบตาเดียว ร่างของเฉินฉีก็วูบกลับมาโผล่บนเรือยักษ์อีกครั้ง

พลางโบกไม้โบกมือสั่งพวกปิศาจโลภะ

"พวกนายไปไล่กวดมัน"

ปิศาจโลภะ : "..."

เจ้านายคนนี้ กากแต่อยากซ่าแท้ๆ

"ครับ!"

ปิศาจโลภะกระโจนลงจากเรือทันที

ไอพลังปิศาจสีดำผสานเข้ากับพลังงานสีฟ้าไหลเวียนอยู่ภายในร่างของพวกมัน

"ตูม!!"

ร่างร่วงลงสู่ผิวน้ำทะเล แต่กลับเหยียบยืนได้อย่างมั่นคงราวกับอยู่บนผืนดิน

พลังปิศาจใต้ฝ่าเท้าคอยหนุนส่งให้พวกมันวิ่งไปบนผิวน้ำได้

เฉินฉี : "..."

มีท่าแบบนี้ด้วยเรอะ

ปิศาจโลภะกระโจนเหยียบผิวน้ำเพียงไม่กี่ก้าว ก็ตามเรือรบลำหนึ่งทัน

ซัดเพียงหมัดเดียว ท้องเรือก็แหลกละเอียด

จากนั้นก็พุ่งไล่กวดเรือรบลำต่อไป

ส่วนพวกทหารก็มีลูกน้องปิศาจด้านหลังคอยตามเก็บกวาดให้

ลูกน้องปิศาจด้านหลังแล่นเรือยักษ์ตามมาติดๆ คอยสังหารเหล่าทหารที่แตกกลุ่มอย่างไม่หยุดหย่อน

เฉินฉียืนอยู่บนดาดฟ้าเรือยักษ์

มองดูลูกน้องปิศาจที่เข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ทำไมถึงรู้สึกว่าลูกพี่อย่างเขาดูเป็นส่วนเกินยังไงชอบกลนะ

[เลเวลปัจจุบันถึงขีดจำกัดสูงสุดแล้ว โปรดดูดซับคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดเพื่อทำลายขีดจำกัดของร่างกาย จึงจะสามารถอัปเลเวลต่อไปได้]

ส่วนแบ่งค่าประสบการณ์จากลูกน้องปิศาจดันหลอดค่าประสบการณ์ของเฉินฉีจนเต็มปรี่

เฉินฉีกดซื้อคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดมาหนึ่งก้อนทันที แล้วนำมาทาบไว้ตรงหน้าอก

พลังปิศาจภายในร่างพลันพลุ่งพล่าน

เขาถ่ายทอดพลังเข้าไปในคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุด สูบเอาพลังงานสีฟ้าที่อัดแน่นอยู่ข้างในออกมาจนเต็มเปี่ยม

ครั้นดึงพลังปิศาจกลับคืนมา พลังงานสีฟ้าก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเฉินฉีทันที

เมื่อพลังงานสีฟ้าเข้าสู่ร่าง มันก็แล่นไปตามกระแสเลือด และกระจายไปทั่วทุกส่วนในร่างกายของเฉินฉีอย่างรวดเร็ว

เส้นเลือดทั่วทั้งร่างของเฉินฉีเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า

พลังงานนี้คล้ายจะหลอมรวมเข้ากับทุกเซลล์ในร่างกายของเฉินฉี

แล้วทลายขีดจำกัดของเซลล์ลง

อายุขัยของเฉินฉีเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล มัดกล้ามเนื้อบนร่างกายเริ่มเด่นชัดยิ่งขึ้น