ตอนที่ 96 พิวรีนครึ่งลิตร

การดูดซับคริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดเสร็จสิ้นลง

เฉินฉีรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า มั่นใจว่าตอนนี้ตัวคนเดียวก็ซัดกับตัวเองในอดีตได้สบายเป็นร้อยคน

เฉินฉียื่นมือออกไป พลังปิศาจภายในร่างพลันพลุ่งพล่าน

แสงสีฟ้าเจิดจ้าสว่างวาบออกมา

พลังปิศาจทั้งหมดถูกควบแน่นมารวมไว้ที่กลางฝ่ามือ

เหรียญปิศาจเหรียญหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ

เฉินฉี : "..."

ออกแรงไปตั้งขนาดนี้เพื่อสร้างเงินแค่เหรียญเดียวเนี่ยนะ?

มิน่าล่ะถึงบอกว่าเลเวล 40 ผลิตเหรียญปิศาจได้ แต่แทบไม่มีปิศาจตนไหนยอมทำกันเลย

ดูจากทรงแล้ว

วัน ๆ หนึ่งปิศาจเลเวล 40 คงผลิตเหรียญปิศาจได้ราว ๆ 220 เหรียญ

สภาพแทบไม่ต่างจากไปแบกอิฐในไซต์ก่อสร้างบนโลกความจริงเลยสักนิด

...

ซวยชะมัด เลเวล 40 เพิ่งจะแตะระดับชนชั้นแรงงานรับจ้างเองเหรอเนี่ย

แล้วก่อนหน้านี้ตัวเขานับเป็นตัวอะไรกันล่ะนั่น?

ขอทานแห่งโลกสยองขวัญเหรอ?

ไร้สาระชะมัด

...

"ตูม!!!"

เรือรบลำสุดท้ายของฝ่ายทหารที่อยู่ไกลออกไปถูกไล่กวดจนทันแล้ว

นายพลที่เป็นผู้นำจำต้องออกโรงมารับมือ

ปิศาจโลภะสี่ห้าตนกรูกันเข้ารุมโจมตีนายพล

นายพลใช้คันธนูยาวเป็นอาวุธ ปลายทั้งสองข้างของคันธนูติดเขาแกะอันคมกริบเอาไว้

เหล่าปิศาจโลภะต่างกระหน่ำโจมตีกันสะเปะสะปะมั่วซั่ว

แต่นายพลกลับใช้เพียงคันธนูยาวปัดป้องเอาไว้ได้ทั้งหมด

ถึงขนาดยังหาจังหวะง้างธนูยิงสนับสนุนเหล่าทหารได้อีก

เฉินฉีค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้สนามรบ

ปิศาจโลภะตนหนึ่งเหลือบเห็นเข้าจึงรีบวิ่งพรวดเข้ามาหา

"เถ้าแก่ครับ สนามรบมันอันตรายเกินไป ท่านยืนดูอยู่ห่าง ๆ ดีกว่าครับ"

เฉินฉีชี้นิ้วขึ้นเหนือศีรษะตัวเอง

"ฉันก็เลเวลสี่สิบแล้ว ไม่เป็นไรหรอก"

ปิศาจโลภะเอ่ยด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ฝีมือระดับท่าน ขืนปรี่เข้าไปก็มีแต่จะโดนพวกมันฟันตายคาที่ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเลเวลเลยสักนิดครับ"

เฉินฉี : "..."

ไอ้หมอนี่ อนาคตไกลจริงนะแก... ทำให้ฉันจำหน้าแกได้ขึ้นใจแล้วล่ะ

ถ้าไม่ติดว่าแกเป็นลูกน้องที่หวังดีกับฉันล่ะก็ ฉันคงต้องสั่งสอนให้สักสองสามคำแล้ว

เฉินฉียืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองดูลูกน้องรุมกระหน่ำโจมตีนายพลอย่างต่อเนื่อง

แม้นายพลผู้นั้นจะมีฝีมือและชั้นเชิง แต่เมื่อถูกปิศาจโลภะจำนวนมากรุมตรึงกำลังพร้อมกัน

ก็เริ่มจะหาทางหนีเอาตัวรอดไม่พ้นเช่นกัน

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป การจะเด็ดหัวนายพลคนนี้ก็คงเป็นแค่เรื่องของเวลา

แต่มันก็น่าเสียดายไปหน่อย

ปิศาจเลเวล 40 สักตน ต่อให้ฆ่าทิ้งก็แทบไม่ได้ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่

แต่หากดึงตัวมาเป็นลูกน้องได้

แล้วให้ไปช่วยฝึกสอนพวกเบ๊ ประโยชน์ของเขาก็จะมหาศาลทันที

เพราะสิ่งเดียวที่เหล่าเบ๊ปิศาจของเฉินฉีขาดไป ก็คือทักษะและชั้นเชิงในการต่อสู้นี่แหละ

คิดได้ดังนั้น เฉินฉีก็ตะโกนออกไปเสียงดังลั่น

"ท่านนายพลตรงนั้นน่ะ กว่าจะไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้คงไม่ง่ายเลย ถ้าต้องมาตายแบบนี้ก็น่าเสียดายแย่ สนใจมาทำงานใต้บังคับบัญชาของฉันไหมล่ะ"

นายพลเหนี่ยวสายธนู ปล่อยคลื่นพลังซัดพวกเบ๊ปิศาจรอบตัวจนกระเด็นถอยกรูด ก่อนจะหอบหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

"ข้าลู่โหยวโลดแล่นในโลกสยองขวัญ ยึดมั่นคำว่าคุณธรรมความภักดีมาโดยตลอด! เจ้าสั่งให้ข้าไปเป็นลูกน้องแล้วข้าต้องยอมงั้นเหรอ ข้าจะกลายเป็นปิศาจพรรค์ไหนกัน! คนอย่างข้าลู่โหยวไม่ต้องเอาหน้าเอาตาแล้วรึไง!"

ได้ยินคำตอบอันหนักแน่นเด็ดเดี่ยวของลู่โหยว เฉินฉีก็อดส่ายหัวไม่ได้

"มีคุณธรรมจริง ๆ! ดูท่าฉันคงเกลี้ยกล่อมแกไม่ได้แล้วล่ะ พวกเลเวล 40 ออกมาเพิ่มอีกสิบตัว จัดการฆ่ามันให้ตายทีซิ!"

ปิศาจโลภะที่กำลังไล่เชือดทหารอยู่ไกล ๆ พลันวิ่งกรูเข้ามาทันควัน

ลู่โหยวถึงกับสะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทิ้ม

"เดี๋ยวก่อนสิ เรื่องนี้มันคุยกันได้น่า ทำไมใจร้อนนักล่ะ เอาเป็นว่าเจ้าลองเกลี้ยกล่อมข้าอีกสักสองประโยคดูไหม?"

เฉินฉีโบกมือปัด

"ช่างเถอะ ฉันรู้ดี ลูกผู้ชายอย่างนาย เกลี้ยกล่อมไปก็คงไม่ยอมหรอก เฮ้อ เสียดายจัง ฆ่าทิ้งซะ"

เหล่าเบ๊ปิศาจเฮโลกรูกันเข้าไปพร้อมเพรียง

ลู่โหยวต้องปัดป้องซ้ายขวาพัลวันจนแทบจะรับมือไม่ไหวในพริบตาเดียว

"เจ้ายังไม่ทันลองเกลี้ยกล่อมดูเลย แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าข้าไม่ยอม! เจ้าลองเกลี้ยกล่อมสักสองประโยคสิ ไม่สิ... สักประโยคเดียวก็ยังดี แค่ประโยคเดียวเอง!"

เฉินฉีหันหลังกลับ

"เฮ้อ ไม่ดีกว่า ฉันเกลี้ยกล่อมนายไม่ได้หรอก"

"อย่าเพิ่งสิ ข้าเกลี้ยกล่อมง่ายจะตาย เรื่องจริงนะ เกลี้ยกล่อมโคตรง่ายเลย อ๊ากกก!!"

จังหวะที่ลู่โหยวเสียสมาธิไปคุยกับเฉินฉี ปิศาจโลภะตนหนึ่งก็อาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูง มุดเข้าหว่างขาของเขาอย่างว่องไว แล้วตวัดกรงเล็บข่วนเข้าใส่ขาทั้งสองข้างเต็มแรง

ลู่โหยวแผดร้องลั่น หมายจะหันกลับไปตอบโต้

แต่ปิศาจโลภะอีกตนกลับรีบคว้าขาทั้งสองข้างของเพื่อนมันแล้วลากหลบฉากไปได้อย่างรวดเร็ว

อาการบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้างยิ่งซ้ำเติมให้ลู่โหยวที่ตกเป็นรองอยู่แล้ว ยิ่งเข้าตาจนสาหัสกว่าเดิม

พลังปิศาจทั่วร่างของลู่โหยวพลันปะทุพวยพุ่ง เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาอย่างบ้าคลั่ง ซัดพวกปิศาจรอบทิศจนกระเด็นกระจัดกระจาย

"ตูม!"

"แย่แล้ว!! คุ้มกันเถ้าแก่!"

พอซัดพวกปิศาจจนกระเด็น ลู่โหยวก็พุ่งทะยานตรงดิ่งมาทางเฉินฉีทันที

เฉินฉีชะงักไป ในจังหวะที่กำลังจะแวบหนีเข้าไปหลบในมิติลูกน้อง

ก็เห็นลู่โหยวโดดลงมาจากเรือรบ แล้วคุกเข่าสไลด์ไถลมาบนผิวน้ำอย่างคล่องแคล่ว

ก่อนจะเบรกหยุดกึกอยู่ใต้เรือของเฉินฉีได้อย่างพอดิบพอดี

ลู่โหยวยกมือประสานหมัดขึ้นทันควัน

"ตัวข้าลู่โหยวร่อนเร่มาครึ่งชีวิต แค้นใจนักที่มิได้พบนายผู้ทรงธรรม วันนี้หากเถ้าแก่มิรังเกียจ ข้าขอคารวะเถ้าแก่เป็นพ่อบุญธรรม!"

เฉินฉี "..."

เฉินฉียกมือขึ้นห้ามพวกเบ๊ปิศาจที่กำลังจะบุกเข้าไปรุม จากนั้นจึงก้มลงไปถาม

"นายเป็นอะไรกับคนที่ใช้ทวนกรีดฟ้าน่ะ"

ลู่โหยวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"หา? ทวนกรีดฟ้าอะไรเหรอครับ"

"แค่ก... ช่างเถอะ พ่อบุญธรรมคงไม่ต้องหรอก เรียกผมว่าเถ้าแก่ก็พอ"

ลู่โหยวรีบขานรับเสียงดังลั่น

"สวัสดีครับเถ้าแก่!"

เฉินฉีพยักหน้ารับเบา ๆ

"ในเมื่อนับถือผมเป็นเถ้าแก่แล้ว งั้นก็มาเซ็นสัญญาฉบับหนึ่งกันเถอะ"

ลู่โหยวทำท่าอึกอักลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย

"คือผมยังมีสัญญากับทางนายกเทศมนตรีอยู่น่ะสิครับ ถ้าจะชิ่งหนีไป ต้องจ่ายค่าปรับผิดสัญญาตั้งห้าสิบล้านแน่ะ"

เฉินฉีโบกมือให้อย่างป๋า

"เศษเงิน"

ลู่โหยวตะโกนลั่นด้วยความดีใจ

"เถ้าแก่ใจป้ำสุดยอด!"

"แต่ผมไม่จ่ายให้หรอกนะ"

ลู่โหยว "..."

"ผมอุตส่าห์ยอมรับคุณเป็นเจ้านายแล้วนะเฮีย"

เฉินฉีเอ่ยปลอบ

"อย่าเพิ่งลนไป นายผิดสัญญาถึงต้องจ่ายค่าปรับ แต่ถ้าไม่ได้ผิดสัญญา เรื่องก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ"

"หา?"

ลู่โหยวเกาหัวแกรก

"แล้วต้องทำยังไงล่ะครับนั่น"

"นายเซ็นสัญญาอะไรไว้บ้างล่ะ"

"ทำงานใต้บังคับบัญชาของนายกเทศมนตรี คอยพิทักษ์ความสงบเรียบร้อยของเมืองป้าไห่ครับ"