ตอนที่ 97 วูฮู เทคออฟ!

"ทำงานให้นายกเทศมนตรีงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันเป็นนายกเทศมนตรีซะเองก็ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

ลู่โหยว "......ไม่มีปัญหามันก็ไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ว่า... ท่านถามความเห็นของนายกเทศมนตรีคนปัจจุบันหรือยังล่ะครับ?"

เฉินฉีตวาดอย่างหัวเสีย

"มันมีสิทธิ์อะไรมาเป็นนายกเทศมนตรี งานการห่าเหวอะไรก็ไม่ดูแล วันๆ เอาแต่กอบโกยเงิน! มันเคยทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันเพื่อประชาชนบ้างไหม? ประชาชนต้องทนทุกข์ยากลำบาก ต้องซื้อของแพง กินผักแพงๆ อยู่ทุกวัน เป็นฉันต่างหากที่ขนสินค้าราคาถูกเข้ามา! เป็นฉันที่ขายลดครึ่งราคาให้ประชาชน เป็นฉันที่ลดแลกแจกแถมเหลือแค่หนึ่งในสิบ นายรู้ไหมว่าฉันสร้างประโยชน์ให้เมืองป้าไห่ไปมากแค่ไหน? แล้วมันทำอะไรบ้าง! นายบอกมาซิว่ามันมีสิทธิ์อะไรมาเป็นนายกเทศมนตรี? พูดมาสิ นายพูดออกมาได้ไหมล่ะ!"

ลู่โหยว "......"

"แต่นายกเทศมนตรีเลเวล 43 เลยนะครับ"

คำพูดของเฉินฉีชะงักกึกทันควัน

"แค่เลเวล 43 กลับไปเดี๋ยวก็บดขยี้มันทิ้งซะหรอก"

ลู่โหยวรีบประจบเอาใจทันที

"เถ้าแก่โคตรเก่งกาจเลยครับ!"

เฉินฉีโบกมือปัด

"เอาเถอะ ช่วงนี้ก็ช่วยฉันฝึกพนักงานพวกนี้อยู่ในทะเลไปก่อน"

ลู่โหยวยืดอกตบหน้าอกตัวเองดังปึ้ก

"เถ้าแก่วางใจได้เลยครับ เรื่องฝึกทหารผมถนัดที่สุดแล้ว"

เฉินฉีพยักหน้ารับ

"งั้นตกลง นายก็ฝึกไป ฉันจะกลับเมืองป้าไห่ ไปเชือดนายกเทศมนตรีก่อนค่อยว่ากัน"

ลู่โหยวชะงักไป

"ท่าน... ไม่ต้องการผู้ช่วยเหรอครับ?"

"จัดการนายกเทศมนตรี กำลังพลเน้นความฉกาจฉกรรจ์ ไม่เน้นปริมาณ"

ร่างของเฉินฉีไหววูบ แล้วเลือนหายไปกลางอากาศทันที

"เถ้าแก่ครับ? เถ้าแก่?"

ลู่โหยวแหงนหน้าตะโกนเรียกไปสองที

ก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ

"เถ้าแก่หายไปได้ยังไงเนี่ย? ช่างเถอะ เถ้าแก่ก็คือเถ้าแก่ ฝีมือลึกล้ำเกินกว่าที่คนอย่างฉันจะจินตนาการได้ ฝึกทหารต่อดีกว่า"

ลู่โหยวยืนขึ้นบนผิวน้ำทะเล

หันกลับไปมองฝูงลูกน้องจำนวนมากของเฉินฉี

"ได้ยินที่เถ้าแก่สั่งแล้วใช่ไหม? นับจากนี้ไป ฉันคือครูฝึกของพวกแก ฉันจะฝึกให้พวกแกกลายเป็นทหารยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง"

บรรดาลูกน้องต่างพากันกรูเข้ามาล้อม

"สวัสดีครับครูฝึก"

"เออ ฮิๆๆ แต่ยังไม่ต้องรีบฝึกหรอก แก แก แก แล้วก็แก เมื่อกี้พวกแกไม่กี่ตัวรุมกระทืบฉันใช่ไหมล่ะ? ออกมาทำให้คนอื่นดูเป็นตัวอย่างหน่อยซิ เดี๋ยวฉันจะถ่ายทอดทักษะการต่อสู้ให้"

ปิศาจโลภะหลายตน "......"

ชิบหายแล้ว ไอ้หมอนี่มันเจ้าคิดเจ้าแค้นนี่หว่า!

......

ร่างของเฉินฉีปรากฏขึ้นที่ย่านการค้า

เวลานี้ถนนในย่านการค้าเงียบสงบไร้ผู้คน สินค้าสารพัดชนิดยังคงวางเกลื่อนกลาด แต่พวกปิศาจที่เคยแย่งชิงสินค้ากันอย่างบ้าคลั่งต่างพากันไปสู่สุคติอย่างสงบเรียบร้อยแล้ว

เฉินฉีเดินเข้าไปในร้านค้า

หาเก้าอี้สักตัวแล้วหย่อนก้นนั่งลง

"ระบบ"

แต้มขาใหญ่ปัจจุบัน: หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นแต้ม

เลื่อนระดับร้านค้าระบบปัจจุบันต้องใช้: ห้าหมื่นแต้มขาใหญ่

ซี้ด...

แต้มที่หามาได้นี่ไม่พอใช้เอาซะเลย

แต่ถ้าคิดจะเดี่ยวกับนายกเทศมนตรี

ถ้าเฉินฉีไม่ไล่เชือดปิศาจในเมืองป้าไห่ต่อไป ก็มีแต่ต้องอัปเกรดร้านค้าระบบเท่านั้น

"อัปเกรด!"

แต้มขาใหญ่ห้าหมื่นแต้มถูกหักออกไป ทำเอาเฉินฉีปวดใจจนแทบกระอักเลือด

"เปิดร้านค้าระบบ"

ลูกน้องปิศาจทั่วไป lv1: 10 แต้มขาใหญ่

ลูกน้องปิศาจคลั่ง lv10: 100 แต้มขาใหญ่

ลูกน้องปิศาจทรมาน lv20: 200 แต้มขาใหญ่

ลูกน้องปิศาจโลภะ lv30: 1000 แต้มขาใหญ่

ลูกน้องปิศาจมันเยิ้ม lv40: 5000 แต้มขาใหญ่

วงล้อสุ่มรางวัลระดับ 1: 100 แต้มขาใหญ่

วงล้อสุ่มรางวัลระดับ 2: 200 แต้มขาใหญ่

วงล้อสุ่มรางวัลระดับ 3: 300 แต้มขาใหญ่

วงล้อสุ่มรางวัลระดับ 4: 1500 แต้มขาใหญ่

วงล้อสุ่มรางวัลระดับ 5: 7500 แต้มขาใหญ่

รับแต้มขาใหญ่จากลูกน้อง: 10000 แต้มขาใหญ่

แพง! โคตรแพงเลย!

แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลอย่างประหลาด

เพราะจาก lv39 ไป lv40 ต้องใช้คริสตัลวิวัฒนาการขั้นสุดหนึ่งก้อน ซึ่งมีมูลค่าตั้งห้าล้านเหรียญอิทธิพล

ตอนนี้ราคาเพิ่มขึ้นห้าเท่า แต่ระดับพลังพุ่งพรวดไปถึง lv40 ได้ทันที

ปิศาจระดับนี้ ถือเป็นชนชั้นสูงระดับแนวหน้าในหมู่ปิศาจด้วยกันแล้ว

เป็นตัวตนระดับที่ถ้าออกไปข้างนอกก็เป็นถึงนายกเทศมนตรีได้สบายๆ

เฉินฉีเบนสายตาไปมองสกิลในร้านค้าอีกครั้ง

สกิลในร้านค้าเองก็ปรับราคาขึ้นมาไม่น้อยเหมือนกัน

แต่ความทรงพลังของสกิลในร้านค้านั้นไร้ข้อกังขา

[รับแต้มขาใหญ่จากลูกน้อง: นับจากนี้เป็นต้นไป เมื่อลูกน้องของคุณแสดงพฤติกรรมที่สมกับเป็นขาใหญ่ จะได้รับแต้มขาใหญ่จำนวนหนึ่ง และถูกเพิ่มเข้าไปในยอดแต้มขาใหญ่ของคุณโดยอัตโนมัติ]

เฉินฉี "??...!!!!"

แลก! ของมันต้องแลก!

แต่ก่อนต้องให้เฉินฉีออกหน้าเองถึงจะได้แต้มขาใหญ่ แต่นี่ลูกน้องก็ช่วยหาได้แล้วงั้นเหรอ?

ตอนนี้เฉินฉีมีลูกน้องกว่าหกพันตัว ต่อให้แต่ละตัวหามาได้แค่แต้มเดียว นั่นก็ปาเข้าไปตั้งหกพันกว่าแต้มแล้ว

เอาไปใช้อัญเชิญปิศาจมันเยิ้ม lv40 สักตัวยังเหลือๆ ด้วยซ้ำ

แถมลูกน้องที่อัญเชิญออกมาใหม่ ก็ยังปล่อยออกไปกวาดแต้มขาใหญ่ต่อได้อีก

ทั้งสองอย่างเกื้อหนุนกัน เหมือนก้อนหิมะที่กลิ้งไปข้างหน้า

ยิ่งกลิ้งก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

การผลิตปิศาจมันเยิ้มจำนวนมากไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป!

เฉินฉีไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกดแลกรับระบบแชร์แต้มขาใหญ่จากลูกน้องทันที

[แต้มขาใหญ่ 19]

[แต้มขาใหญ่ 11]

[แต้มขาใหญ่ 1]

พริบตาเดียว ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมารัวๆ จนเต็มหน้าจอระบบ

ลูกน้องกว่าห้าพันตัวกำลังฝึกซ้อมอยู่กลางทะเล

ถ้าอย่างนั้น ที่มาของแต้มขาใหญ่พวกนี้ ก็น่าจะมาจากพวกปิศาจทั่วไปที่เฉินฉีส่งออกไปเปิดแผนที่นั่นเอง

ลูกน้องปิศาจแต่ละตัวมีนิสัยไม่เหมือนกัน สไตล์การทำงานจึงแตกต่างกันไปด้วย

ส่วนใหญ่ชอบทำตัวกลมกลืนปะปนอยู่ท่ามกลางพวกปิศาจทั่วไป

ด้วยความที่มีฉายาปิศาจทั่วไปแปะอยู่บนหัว พอแทรกซึมเข้าไปจึงแนบเนียนไร้ที่ติ

แต่ลูกน้องบางตัวกลับมีความทะเยอทะยานและฮึดสู้

อยากจะบุกเบิกสร้างกิจการขึ้นมาเป็นของตัวเอง

การที่แต้มขาใหญ่จะเด้งรัวจนเต็มหน้าจอในพริบตา จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยสักนิด

แต้มขาใหญ่: ห้าหมื่นห้าพัน

แค่แป๊บเดียวก็เพิ่มขึ้นมาตั้งห้าพันแต้มแล้ว

ติดปีกแล้ว คราวนี้ได้ติดปีกบินของจริงแล้ว!