ตอนที่ 52 ซีรีส์ยังไม่กล้าเล่นเบอร์นี้เลย!

เมื่อมาถึงร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง หนานเยี่ยก็เดินตรงเข้าไปทันที

ด้านในมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังตัดแต่งดอกไม้ เธอสวมชุดเดรสสั้นสีดำ ขาเรียวสวย มองจากด้านข้างแล้วหุ่นแซ่บไม่เบา

"สวัสดีครับ คุณเซี่ยงจินจินใช่ไหมครับ นี่อาหารเดลิเวอรีของคุณครับ!"

เซี่ยงจินจินหันหน้ามาด้วยสีหน้างุนงง "ฉันไม่ได้สั่งเดลิเวอรีนี่คะ!"

หนานเยี่ยและคนในห้องไลฟ์สดถึงได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ เสียที

ใบหน้ามีแก้มนิด ๆ ดวงตากลมโตคู่สวย พอยิ้มแล้วมีลักยิ้มบุ๋มลึกทั้งสองข้าง ดูน่ารักน่าเอ็นดู

ชวนให้อยากเอื้อมมือไปหยิกแก้มสักที

[ว่าไม่ได้นะ หน้าตาน่ารักจริง ไปเป็นเน็ตไอดอลได้สบายเลย]

[ยุคนี้ยังมีรักออนไลน์แล้วเจอคนสวยเบอร์นี้อีกเหรอวะ?]

[ไม่ไหวแล้วพวกนาย จู่ ๆ ฉันก็อยากสวมบทโจโฉขึ้นมาเฉยเลย!]

หนานเยี่ยยื่นของให้ "แฟนคุณเป็นคนสั่งให้ครับ!"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณนะคะ!"

"ยินดีครับ!"

จังหวะที่หนานเยี่ยกำลังจะหันหลังกลับ เซี่ยงจินจินก็เรียกเขาไว้กะทันหัน

"เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณคือน้องไรเดอร์หนานเยี่ยใช่ไหมคะ?"

[โอ้โห ในที่สุดก็มีคนจำหนานเยี่ยได้สักที นี่ออร์เดอร์ที่ห้าแล้วนะ]

[ก่อนหน้านี้มีแต่มนุษย์ลุงมนุษย์ป้า จำไม่ได้ก็เรื่องปกติปะ]

หนานเยี่ยหันกลับมา "ผมเองครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

เซี่ยงจินจินวางอาหารไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบมือถือวิ่งหน้าตาตื่นเต้นเข้ามา "ขอถ่ายรูปคู่ด้วยได้ไหมคะ?"

"ได้สิครับ!"

แค่ถ่ายรูป หนานเยี่ยย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

ถ่ายเสร็จ หนานเยี่ยเตรียมจะไป แต่คิดไปคิดมาแล้วรู้สึกยังขาดอะไรไป จึงหันกลับมาอีกรอบ

"ช่วยส่งรูปให้ผมสักใบได้ไหมครับ!"

"อ๊ะ... ได้สิคะ ไม่มีปัญหา!"

พอได้รูปมาแล้ว หนานเยี่ยก็เตรียมจะส่งให้ลูกค้า พร้อมกับพิมพ์บอกว่า:

พี่ชาย แฟนคุณสวยมากครับ

ทว่านิ้วที่กำลังจะกดส่งของเขากลับชะงักค้างไปกะทันหัน

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเซี่ยงจินจิน "ที่รัก ผมซื้อเค้กของโปรดมาให้คุณด้วยนะ!"

พอหันไปมองอีกที เซี่ยงจินจินก็เข้าไปกอดนัวเนียกับผู้ชายคนนั้นเรียบร้อยแล้ว

มุมปากของหนานเยี่ยกระตุกเบา ๆ

เชี่ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?

ตัวแม่สับรางนี่หว่า!

ซีรีส์ยังไม่กล้าเล่นบทแบบนี้เลย!

[เชี่ย ดูไม่ออกเลยว่ะ ที่แท้ก็ตัวแม่หว่านแห!]

[คนไม่รู้นึกว่ากำลังถ่ายซีรีส์อยู่นะเนี่ย]

[แม่ฉันเคยบอกไว้ ผู้หญิงสวย ๆ ยิ่งน่ากลัว!]

หลังจากขี่รถออกมาได้สักพัก หนานเยี่ยถึงได้เอ่ยปาก "ขอไว้อาลัยให้พี่ชายท่านนั้นห้าวินาทีครับ!

ทุกคนว่าผมควรบอกความจริงกับพี่ชายคนนั้นดีไหม? หรือว่าจะส่งรูปให้เขาไปตรง ๆ เลยดี?"

ขณะที่หนานเยี่ยกำลังชั่งใจอยู่นั้น ในห้องไลฟ์สดก็มีคำขอเชื่อมต่อไมค์เด้งขึ้นมา

ตอนแรกหนานเยี่ยไม่อยากกดรับ แต่พอมองเห็นข้อความตอบกลับในระบบหลังบ้านของแอปส่งอาหาร:

"น้องไรเดอร์ รับไมค์หน่อยครับ ผมอยู่ในไลฟ์น้องนี่แหละ!"

เอาล่ะ ไม่ต้องบอกอะไรแล้ว เขานั่งดูอยู่เต็มสองตา!

ที่อีกฝั่งของหน้าจอ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ข้างตัวมีทิชชู่วางอยู่หนึ่งห่อ

"ฮือ ๆ... เมื่อกี้ผมก็อยู่ในไลฟ์น้องไรเดอร์ พอเห็นประวัติแชตที่น้องเอาให้ดู ถึงเพิ่งรู้ว่าน้องเป็นคนรับออร์เดอร์ของผม

ตอนที่เห็นหน้าเธอแวบแรก ผมบอกตรง ๆ นะ ผมนึกว่าฤดูใบไม้ผลิของชีวิตผมมาถึงแล้วจริง ๆ

ผมถึงขั้นวางแผนไว้หมดแล้วด้วยซ้ำว่าจะย้ายมาอยู่ที่เมืองเยียนเฉิง

แต่ใครจะไปคิด... วินาทีถัดมาฝันสลายคามือเลย... ฮือ ๆ...

ขอบคุณน้องไรเดอร์มากที่ทำให้ผมตาสว่างเห็นธาตุแท้ของยัยผู้หญิงเจ้าชู้นี่... ฮือ ๆ..."

หนานเยี่ยแทบไม่เคยเห็นผู้ชายตัวโต ๆ ร้องไห้จะเป็นจะตายขนาดนี้ ดูท่าอีกฝ่ายจะตกหลุมรักเข้าจริง ๆ

แบบนี้มันต้องปลอบใจกันหน่อยแล้วสิ!

"พี่ชาย อกหักมันจะไปคณามืออะไร?

โลดแล่นในสมรภูมิรัก มีใครบ้างไม่โดนคมมีดแห่งความอ่อนหวานเชือดเฉือน

อดทนเจ็บนิดหน่อย ชักมีดออก ทายาสมานแผลสักนิด แล้วสาวเท้าวิ่งต่อ เราก็ยังโลดแล่นในสมรภูมิรักได้อย่างสุดเหวี่ยงเหมือนเดิมนั่นแหละ"

วินาทีก่อนบรรยากาศยังเศร้าซึ้งอยู่เลย แต่วินาทีถัดมากลับเปลี่ยนมู้ดไปคนละเรื่องทันที

ทำเอาพี่ชายคนที่กำลังร้องไห้ถึงกับหลุดขำออกมาเลย

"นั่นสิครับ ใครบ้างจะไม่เคยโดนมีดที่อาบความอ่อนโยนแทงเอา ขอบคุณนะครับเทพหนาน งานนี้ต้องกดห้าดาวให้แน่นอน!"

"ได้เลยครับ ขอบคุณครับ!"

[เดี๋ยวก่อนนะ ใครสอนให้น้องไรเดอร์พูดแบบนี้เนี่ย ขำจะตายอยู่แล้ว]

[สมกับเป็นคนแต่งเพลง วิธีปลอบใจคนไม่เหมือนใครจริงๆ!]

[555555 ทายาสมานแผลแล้วไปโบยบินต่อ น้องไรเดอร์นี่สุดยอดจริงๆ เลยว่ะ]

สี่ออร์เดอร์ก่อนหน้านี้แทบไม่ได้ค่าอารมณ์เท่าไร แต่เพราะคำพูดเมื่อครู่นี้ กลับกอบโกยมาได้ไม่น้อยเลย

[เหยียนเสี่ยวนานรู้สึกเบิกบานใจ ค่าอารมณ์ +78]

[โจวโหยวรู้สึกเบิกบานใจ ค่าอารมณ์ +80]

หนานเยี่ยเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ดูท่าคนดูจะถูกสปอยล์จนชินชาไปหมด ถ้าไลฟ์แบบจริงจังเกินไป อารมณ์พวกเขาก็แทบไม่กระดิกเลย

วันหลังคงต้องเล่นหลุดโลกกว่านี้อีกสักหน่อยแล้วสิ!

จากนั้นเขาก็ได้รับออร์เดอร์จากร้านอาหารตามสั่งร้านหนึ่ง

หนานเยี่ยค่อนข้างสนิทกับเจ้าของร้านนี้ เป็นร้านที่สาวโสดเปิดอยู่คนเดียว

ถ้าว่ากันเรื่องหน้าตา เจ๊เจ้าของร้านไม่ได้ด้อยไปกว่าเซี่ยงจินจินเลย แถมยังมีเสน่ห์เย้ายวนแบบหญิงสาวเต็มตัวมากกว่าด้วย

"เอ๊ะ เฮ้ย ออร์เดอร์นี้น่าสนใจกว่าเดิมอีกแฮะ!"

คนดูในห้องไลฟ์หูผึ่งขึ้นมาทันที

"เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องสนุกอะไรอีกเหรอ"

"อย่าว่าไป ห้องไลฟ์ของน้องไรเดอร์นี่มีแต่เรื่องฮา ๆ ไม่ว่าจะทำอะไร บรรยากาศก็เปลี่ยนทิศแบบกะทันหันตลอด"

"ชอบดูไลฟ์ของหนานเยี่ยตรงนี้แหละ น่าสนใจสุด ๆ!"

ชาวเน็ตเริ่มตั้งตารอโดยไม่รู้ตัวว่าออร์เดอร์ต่อไปของหนานเยี่ยจะเจอกับเรื่องพิลึกพิลั่นอะไรอีก

มันเหมือนกับการตกปลา ที่ไม่มีทางรู้เลยว่าเบ็ดครั้งต่อไปจะได้ตัวอะไรขึ้นมา

หนานเยี่ยยื่นสลิปออร์เดอร์มาหน้ากล้อง ในช่องหมายเหตุเขียนเอาไว้ว่า

'ฝากบอกเจ๊เจ้าของร้านด้วยนะ จำไว้ว่าให้ส่งวันละกล่อง เมนูก็สลับวนไป ฟ้าดินสลายเมื่อไร ผมก็จะกินจนกว่าร้านเจ๊จะเจ๊งนั่นแหละ!'

ด้านบนแสดงการชำระเงินออนไลน์ ยอดเงิน 52,000 หยวน!

"เจ๊ คนนี้เขาคิดจะจีบเจ๊ใช่ไหมเนี่ย!"

เถ้าแก่เนี้ยค้อนใส่หนานเยี่ยวงใหญ่ "รีบเอาอาหารไปส่งได้แล้วย่ะ!"

"ฮ่า ๆ ๆ..."

หนานเยี่ยหิ้วถุงอาหารวิ่งแจ้นออกมา แล้วอธิบายไปพลางระหว่างทางว่า

"พวกเรา ได้เห็นลีลาการจีบสาวของเสี่ยสายเปย์แล้วใช่ไหมล่ะ

หว่ออ้ายหนี่ รักคุณตลอดไปหนึ่งร้อยปี!

ถ้าคิดมื้อละยี่สิบหยวน ห้าหมื่นสองพันหยวนจะกินได้สองพันหกร้อยวัน ถ้ากินวันละมื้อ ก็เท่ากับเจ็ดปีพอดี

แถมยังมีความหมายแฝงถึงอาถรรพ์รักเจ็ดปีอีกด้วย ถามจริงว่าโคตรสุดไหมล่ะ!"

หนานเยี่ยเคยเจอเรื่องทำนองนี้มาครั้งหนึ่งในชาติก่อน ถึงได้รู้กระจ่างแจ้งขนาดนี้

"จริงดิ ตัวเลขชุดเดียวเนี่ยนะ นายวิเคราะห์ออกมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ใช่ว่าน้องไรเดอร์แต่งเรื่องขึ้นมาเองหรอกนะ"

"ฮ่าๆๆๆ ฉันสงสัยอย่างยิ่งว่าน้องไรเดอร์โดนโหลวจือเฮ่อเข้าสิงหรือเปล่า การตีความเนื้อหานี่ให้คะแนนเต็มสิบไม่หักเลย!"

"ลีลาการจีบสาวของพี่เสี่ยสายเปย์นี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ยอมใจเลย!"

ครู่ต่อมา หนานเยี่ยก็มาถึงบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่งแล้วกดกริ่งประตู

"สวัสดีครับ อาหารมาส่งแล้วครับ!"

คนที่มาเปิดประตูก็คือพี่เสี่ยสายเปย์คนนั้น รูปร่างไม่สูงไม่เตี้ย ท้วมนิดหน่อย หน้าตาธรรมดา ๆ

บนคอยังคล้องสร้อยทองเส้นเบ้อเริ่มหลายเส้น เป็นการนำเสนอความเป็นเสี่ยกระเป๋าหนักออกมาได้อย่างจัดเต็มจริง ๆ

"ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมพี่เสี่ยถึงจีบเจ๊เจ้าของร้านไม่ติดสักที!"

"ฮ่าๆๆๆ ถ้าว่ากันตามหน้าตา เขาก็ไม่คู่ควรกับเจ๊จริง ๆ นั่นแหละ"

พี่เสี่ยสายเปย์รับอาหารไปแล้วไม่ลืมที่จะถามว่า "นายได้บอกข้อความในหมายเหตุกับเจ๊เจ้าของร้านหรือยัง"

หนานเยี่ยกลั้นขำจนหน้าตาแทบจะบิดเบี้ยว "บอกแล้วครับ บอกแล้ว!"

"งั้นก็ดี! เอ๊ะ... นายคือน้องไรเดอร์หนานเยี่ยใช่ไหม!"

พี่เสี่ยสายเปย์ขยับหน้าเข้ามาใกล้ทันที "น้องไรเดอร์ นายมีเพลงหวาน ๆ บ้างไหม ช่วยไปร้องต่อหน้าเจ๊เขาสักสองสามท่อนแทนฉันหน่อยสิ

วางใจได้เลย ฉันกดห้าดาวให้แน่นอน!"

บรรดาชาวเน็ตถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เพลงของหนานเยี่ยดูเหมือนจะไม่มีเพลงหวานแหววเลยสักเพลง ส่วนใหญ่เป็นเพลงอกหักบาดอารมณ์ทั้งนั้น

"ขำจะตายแล้วทุกคน ที่แท้นักร้องส่งอาหารก็มีประโยชน์แบบนี้ด้วย ฮ่าๆๆๆ!"

"เฮ้ย แรงบันดาลใจมันมาแล้วไม่ใช่เหรอเนี่ย!"

"โอ้โห มีเหตุผล จัดเพลงรักหวาน ๆ มาสักเพลงเลย!"