ตอนที่ 53 เพื่อนร่วมทีมตัวถ่วงแบบหนานเยี่ย เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

เพลงรักหวานแหวว แน่นอนว่าหนานเยี่ยย่อมมีอยู่แล้ว

แถมไม่ได้มีแค่เพลงเดียวด้วย!

"ลูกพี่ ทำแบบนี้มันไม่จริงใจเลยนะ!"

พี่สายเปย์ชะงักไป "ฉันไม่จริงใจตรงไหนวะ?"

หนานเยี่ยอธิบายอย่างใจเย็น "พี่ลองคิดดูนะ ร้องเพลงรักหวาน ๆ ก็เพื่อจะสารภาพรักใช่ไหมล่ะ

แต่ตัวพี่เองกลับไม่ออกหน้า ดันให้คนอื่นไปร้องแทน แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน

ความจริงใจอยู่ตรงไหน?

เจ๊เจ้าของร้านมองไม่เห็นความจริงใจของพี่ แล้วจะยอมรับรักพี่ได้ยังไง?"

พี่สายเปย์เกาหัวแกรก ๆ "น้องชาย นายพูดถูก... แต่ฉันร้องเพลงไม่เป็นนี่หว่า!"

หนานเยี่ยขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า "ร้องเพลงไม่เป็นนั่นแหละถูกแล้ว พี่ก็ต้องฝึกสิ รอฝึกจนร้องได้แล้วค่อยไปร้องให้เจ๊เขาฟัง

แบบนี้ถึงจะพิสูจน์ได้ว่าเพื่อเธอแล้ว พี่ยอมทำทุกอย่าง ยอมลองทำทุกเรื่อง!"

พี่สายเปย์ตาสว่างทันที "น้องชาย นายพูดมีเหตุผล เอาตามนี้เลย ฉันจะรอนายปล่อยเพลงนะ!"

"ไม่มีปัญหา รอผมแต่งเสร็จก่อนแล้วกัน!"

จัดการอีกฝ่ายเรียบร้อย หนานเยี่ยก็ชิ่งทันที!

[เร็วเข้าทุกคน จดใส่สมุดไว้เลยนะ หนานเยี่ยจะแต่งเพลงรักหวาน ๆ แล้ว!]

[ฉันแคปหน้าจอไว้หมดแล้ว ถ้าถึงเวลาเทพหนานไม่ทำตามสัญญา ฉันจะเอารูปนี้ไปแบล็กเมลน้องไรเดอร์!]

[ฉันรู้แล้วว่าทำไมเพลงที่เทพหนานแต่งถึงเข้าถึงง่ายแถมเพราะขนาดนี้ เพราะเขาส่งอาหารตลอดเวลา ได้สัมผัสชีวิตจริงไงล่ะ!]

[เห็นด้วยเลย ยิ่งได้เจอคนเยอะ ได้เจอเรื่องราวเยอะ แรงบันดาลใจก็ยิ่งผุดขึ้นมาเอง...]

ตอนนั้นเอง หนานเยี่ยก็สังเกตเห็นว่ามีคนขอคอลสายเข้ามาในไลฟ์อีก ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจ๊เจ้าของร้านนั่นเอง

"ว่าไงครับเจ๊ มีออเดอร์เข้าเหรอครับ?"

เจ๊เจ้าของร้านส่งสายตากินเลือดกินเนื้อมาให้หนานเยี่ยทันที "หนานเยี่ย ฉันขอขอบพระคุณไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของแกเลยนะยะ!"

พูดจบ เจ๊ก็กดตัดสายไปด้วยความโมโหสุดขีด

การกระทำนี้ทำเอาหนานเยี่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

"เจ๊ไปกินรังแตนที่ไหนมาเนี่ย?"

"ผมไปล่วงเกินเจ๊เขาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ไม่น่าใช่นะ!"

ชาวเน็ตหัวเราะกันจนท้องคัดท้องแข็ง

[เรื่องที่ตัวเองทำไป แกไม่รู้ตัวเลยเหรอฮะ?]

[แสดงว่าเจ๊แกก็ดูไลฟ์ของหนานเยี่ยอยู่ ไม่งั้นคงไม่ตามมาด่าเร็วขนาดนี้หรอก]

[ดูยังไงเจ๊แกก็ไม่ได้ชอบพี่สายเปย์สักนิด แต่นายดันไปยุให้พี่สายเปย์ร้องเพลงรักมาสารภาพรัก ไม่ด่าบรรพบุรุษนายแล้วจะให้ไปด่าใครล่ะ?]

[เจ๊เจ้าของร้าน: เพื่อนร่วมทีมตัวถ่วงแบบนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก ซวยไปแปดชาติจริง ๆ]

พอเห็นคอมเมนต์พวกนี้ หนานเยี่ยก็เกาหัวแก้เก้อ เออ มันก็จริงอย่างที่ว่าแฮะ

นี่เราไปแกงเจ๊เขาเข้าแล้วใช่ไหมเนี่ย?

หรือว่าหลังจากนี้ค่อยสั่งข้าวร้านเจ๊แกบ่อย ๆ เป็นการไถ่โทษดี?

ระหว่างกำลังคิดอยู่นั้น หนานเยี่ยก็ได้ยินเสียงกรีดร้องตะโกนดังมาจากที่ไม่ไกลนัก

"วิ่งราว!"

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที!"

"มีใครช่วยฉันได้บ้าง!"

"ไอ้คนนี้เป็นขโมย มันกระชากกระเป๋าฉันไป!"

หนานเยี่ยหันกล้องตามสายตาไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งโยนเสื้อโค้ตนอกทิ้งไว้ข้างทาง แล้ววิ่งไล่กวดชายที่กระชากกระเป๋าไปอย่างเอาเป็นเอาตาย

เมื่อเห็นภาพที่ไม่น่าอภิรมย์นี้ ชาวเน็ตก็ระเบิดความเดือดทันที

[เชี่ยเอ๊ย กลางวันแสก ๆ แท้ ๆ ยังเกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ เดี๋ยวนี้หัวขโมยมันใจกล้าขนาดนี้เลยเหรอ?]

[ถนนช่วงนี้ดูเปลี่ยว คนแทบไม่มี ขโมยมันถึงกล้าลงมือ]

[ผู้หญิงออกไปข้างนอกคนเดียวต้องระวังตัวดี ๆ นะ พยายามเดินถนนที่มีคนเยอะหน่อย จะได้ป้องกันเหตุฉุกเฉินแบบนี้]

[ผู้หญิงคนนี้ก็บ้าบิ่นเหมือนกันแฮะ วิ่งไล่ตามขโมยไปแบบนั้น ไม่กลัวมันหันกลับมาเล่นงานเอาเหรอ]

[เฮ้ย กล้องสั่นขนาดนี้เลยเหรอ? อย่าบอกนะว่าน้องไรเดอร์กำลังวิ่งตามไปน่ะ?]

ถูกต้องแล้ว เจอเรื่องแบบนี้เข้า คนปกติทั่วไปย่อมไม่ยืนดูอยู่เฉย ๆ แน่นอน

หนานเยี่ยบิดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเร่งความเร็วตามไปอย่างรวดเร็ว

"เจ้าระบบ แลกความชำนาญมวยปาจี๋!"

หากไม่มีวิชาปราบศัตรู ต่อให้ตามทันไปก็ไม่มีประโยชน์

ในเมื่อหนานเยี่ยมีตัวช่วยสุดโกงอยู่กับตัว มีหรือจะไม่ลองสัมผัสความรู้สึกของการมีวิชากังฟูดูสักครั้ง

ในบรรดาศิลปะการต่อสู้ดั้งเดิม มวยปาจี๋มีจุดเด่นเรื่องท่วงท่าที่ดุดัน รุนแรง และเกรี้ยวกราด ถือเป็นแขนงมวยที่ใช้ในการต่อสู้จริงได้เป็นเลิศ

จนมีคำกล่าวขานมาแต่โบราณว่า "บุ๋นใช้ไทเก๊กคุ้มครองแผ่นดิน บู๊ใช้ปาจี๋สยบใต้หล้า"

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ หักค่าอารมณ์ 5 ล้านแต้ม

หมายเหตุ: เมื่อโฮสต์ใช้เพื่อการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย ทำความดี หรือสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศชาติ จะไม่ได้รับผลกระทบจากผลข้างเคียงใด ๆ สามารถแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่!]

หนานเยี่ยพลันรู้สึกว่าร่างกายของตนแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย มีเรี่ยวแรงมหาศาลใช้ไม่หมดสิ้น ทั้งจิตใจและพละกำลังก็เปี่ยมล้นขึ้นมาทันที

ขณะเดียวกันในใจก็แอบดีใจไม่หยุด

จับโจรย่อมเป็นการทำความดีอย่างแน่นอน เท่ากับว่าไม่มีผลข้างเคียง เจ้าระบบนี้รู้ใจขึ้นมาสักที

แบบนี้ใครจะไม่ชอบบ้างล่ะ?

อีกด้านหนึ่ง เจ้าโจรที่ถูกอิ่นเสี่ยวฉินวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ ในที่สุดก็เริ่มโมโหจนหมดความอดทน

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เรื่องราวจะยิ่งเอิกเกริก ถ้าถูกตำรวจจราจรแถวนี้พบเข้า มีหวังได้ซวยแน่

ชั่วพริบตานั้น ความคิดชั่วร้ายพลันผุดขึ้นมาในหัว!

เจ้าโจรหันขวับกลับมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับชักมีดสั้นเล่มเล็กออกมา แล้วพุ่งตรงเข้าใส่อิ่นเสี่ยวฉิน

เมื่อเห็นภาพนี้ อิ่นเสี่ยวฉินก็ตื่นตระหนกขึ้นมาในที่สุด เธอหยุดฝีเท้าแล้วถอยร่นติด ๆ กัน

ขาทั้งสองข้างสั่นระริกจนแทบก้าวไม่ออก ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อครู่เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงได้วิ่งไล่ตามมาติด ๆ ขนาดนั้น

"พลั่ก!"

ระหว่างที่ถอยหลัง อิ่นเสี่ยวฉินก็สะดุดก้อนอิฐที่นูนขึ้นมาจนล้มคะมำลงกับพื้น

เมื่อเห็นมีดสั้นพุ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใบหน้าของอิ่นเสี่ยวฉินก็ซีดเผือด ริมฝีปากตกใจจนไร้สีเลือด

ใครก็ได้ช่วยฉันที!

ฉันจะตายไม่ได้!

ฉันยังไม่ได้ช่วยลูกสาวของฉันเลย...

ความคิดสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จนเต็มหัวใจของเธอ

ในจังหวะที่ปลายมีดสั้นกำลังจะแทงเข้าที่หน้าอกของอิ่นเสี่ยวฉิน หนานเยี่ยก็มาถึงทันเวลาพอดี

เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะสนใจเจ้าลาน้อย รีบพุ่งปราดออกไปข้างหน้าราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง

เจ้าลาน้อยจึงล้มคว่ำอยู่ด้านข้าง ขาตั้งไลฟ์สดก็ล้มลงข้าง ๆ เช่นกัน

ภาพในห้องไลฟ์สดจึงเอียงกะเท่เร่ตามไปด้วย คนดูไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเอียงโทรศัพท์ดู

เห็นเพียงหนานเยี่ยเตะตรงออกไปหนึ่งดอก เข้าเป้าที่ข้อมือของเจ้าโจรอย่างจัง

เจ้าโจรเจ็บแปลบจนต้องปล่อยมือที่ถือมีดสั้น

จากนั้นหนานเยี่ยก็เตะมีดสั้นกระเด็นไปไกลด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

เมื่อไม่มีอาวุธร้าย การต่อสู้ก็ปลอดภัยขึ้นมาระดับหนึ่ง

จากนั้นเขาก็ดึงอิ่นเสี่ยวฉินมาหลบอยู่ด้านหลัง แล้วเอียงศีรษะหันไปมอง "คุณไม่เป็นไรนะครับ?"

อิ่นเสี่ยวฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ อย่างแรง

"ฉัน...ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ!"

ในดวงตาของเธอมีประกายแสงแห่งความหวังผุดขึ้นมา

ความรู้สึกเหมือนรอดตายหวุดหวิดแบบนี้ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้อยากได้กระเป๋าคืนเป็นที่สุด

"ระ...ระวังค่ะ!"

เมื่อเห็นเจ้าโจรหยิบก้อนอิฐข้างเท้าขึ้นมาแล้วโถมเข้ามาอีกครั้ง อิ่นเสี่ยวฉินจึงรีบเตือนหนานเยี่ย

หนานเยี่ยหันไปมองอย่างใจเย็น

ในสายตาของเขา การจู่โจมของเจ้าโจรคนนี้เต็มไปด้วยช่องโหว่

เขาเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะโน้มตัวประชิดอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ไหล่กับท่อนแขนกระแทกเข้าใส่

ท่วงท่าการโจมตีของเจ้าโจรถูกตัดขาดลงในทันที

ทันใดนั้น หนานเยี่ยก็คว้าจับข้อมือของอีกฝ่าย แล้วกระแทกศอกซัดร่างนั้นลอยกระเด็นออกไปไกลถึงสามสี่เมตร

ใช่แล้ว ลอยกระเด็นไปจริง ๆ!

มวยปาจี๋ของจริงมีอานุภาพร้ายกาจมหาศาล ไม่ใช่กระบวนท่าลวงตาของพวกปรมาจารย์กังฟูกำมะลอเหล่านั้น

"อ๊าก..."

เจ้าโจรรู้สึกราวกับแผงอกจะระเบิดออก ดิ้นรนอยู่นานหลายทีกว่าจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นได้

หนานเยี่ยแค่นเสียงหึในลำคอ

คิดว่าจะปล่อยให้แกหนีไปได้งั้นเหรอ?