ตอนที่ 58 คุ้มกันหัวใจ ด่วน ด่วน ด่วน ทุกคนลงจากรถไปเก็บผลไม้

ได้ยินที่เสิ่นเชาพูด หนานเยี่ยก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งจริง ๆ

หา?

หมอเหรอ?

ในชีวิตนี้สิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือหมอนี่แหละ

ใครมันจะอยากไปหากันเล่า!

ชาตินี้ถ้าไม่จำเป็นต้องเข้าโรงพยาบาล ต่อให้ตายก็ไม่ขอเฉียดเข้าไปเด็ดขาด

เมื่อไหร่ค่ารักษาพยาบาลจะลดลงสักที นั่นสิถึงจะเรียกว่าสร้างประโยชน์ให้ประชาชนอย่างแท้จริง

"อวัยวะอะไรเหรอครับ?"

เสิ่นเชารีบอธิบาย "หัวใจครับ สำหรับใช้ผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจให้เด็ก อาการของเด็กคนนั้นทรุดลงกะทันหัน วันนี้ต้องเปลี่ยนให้ได้เลย!"

เวรเอ๊ย... ดันเป็นการผ่าตัดหัวใจซะด้วย

หัวใจที่นำออกจากร่าง ถ้าเก็บรักษาในสภาวะแวดล้อมเฉพาะ น่าจะอยู่ได้แค่ราว ๆ 12 ชั่วโมงเท่านั้น

เรื่องนี้จะมัวรอช้าไม่ได้เด็ดขาด

"แล้วคุณยังจะรออะไรอีกล่ะ รีบขึ้นมาสิครับ!"

หนานเยี่ยร้อนใจแทบแย่ หมอคนนี้ไม่มีไหวพริบเอาซะเลย กลายเป็นว่าผมดันร้อนรนกว่าคุณซะงั้น!

[ฉันว่าแล้วว่าหนานเยี่ยต้องยื่นมือช่วยแน่!]

[ทัศนคติของหนานเยี่ยถูกต้องเสมอ เจอเรื่องแบบนี้ไม่มีทางยืนดูอยู่เฉย ๆ หรอก]

ในสายตาของชาวเน็ต ภาพลักษณ์ของหนานเยี่ยยิ่งดูยิ่งใหญ่และน่าประทับใจขึ้นเรื่อย ๆ

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ แต่กล่องเก็บความร้อนของไรเดอร์อยู่ตรงนี้ ผมไม่มีที่นั่งน่ะสิ!"

ถ้ามีที่ว่าง เสิ่นเชาคงปีนขึ้นไปตั้งนานแล้ว

ขึ้นรถก่อน ค่อยว่ากันทีหลัง

"อ้อ... โทษทีครับ รอผมแป๊บหนึ่ง!"

หนานเยี่ยถอดกล่องเก็บความร้อนออก แล้วย้ายไปวางไว้ตรงที่พักเท้าด้านหน้า

"เร็ว ๆๆ ขึ้นมาเลยครับ!"

พอเสิ่นเชาขึ้นซ้อนท้ายเรียบร้อย หนานเยี่ยก็รีบบิดคันเร่งจนสุด เร่งความเร็วขึ้นไปสูงสุดทันที

อืม ถึงหน้าปัดจะโชว์ความเร็วแค่ 40 กม./ชม. ก็เถอะ

แต่ในสายตาของเหล่าคนขับรถที่กำลังหงุดหงิดกับรถติด หนานเยี่ยขับแบบนี้นี่มันซิ่งชัด ๆ!

สภาพการจราจรแบบนี้ นายยังกล้าขับเลื้อยไปเลื้อยมา ไม่เห็นเหรอว่าคนข้างหลังตัวสั่นงันงกขนาดไหนแล้ว?

ซิ่งแหกโค้งสุด ๆ ไปเลย!

หรือว่าวันหลังกูจะไปซื้อมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาขี่บ้างดีวะ? ขับเฟอร์รารี่ไปมีประโยชน์บ้าอะไร สุดท้ายก็มาติดแหง็กอยู่ตรงนี้เหมือนกัน

ความเร็วแค่นี้เสิ่นเชาไม่ได้กลัวสักนิด สิ่งที่เขากลัวคือความนิ่งของกล่องแช่เย็นต่างหาก

ไม่นานนัก หนานเยี่ยก็ถูกตำรวจจราจรรูปร่างกำยำคนหนึ่งเรียกให้หยุด สีหน้าของอีกฝ่ายดูดุไม่น้อย

"ไม่เห็นเหรอว่ารถติด ยังจะขับเร็วขนาดนี้อีก ถ้ามีใครเปิดประตูลงจากรถมาพอดีจะทำยังไง?

แล้วก็นะ คนซ้อนท้ายก็ต้องใส่หมวกกันน็อกด้วย

มา ๆ ลงมาทั้งสองคนเลย เข็นรถไปแอบข้างทาง เดี๋ยวผมจะถ่ายรูปทำบันทึก!"

วันนี้หม่าลี่เฟิงไม่ค่อยชอบหน้าพวกไรเดอร์ส่งอาหารสักเท่าไหร่ ไม่ยอมปฏิบัติตามกฎจราจร ทำให้ถนนทั้งสายวุ่นวายไปหมด

ทั้งหนานเยี่ยและเสิ่นเชาต่างก็ร้อนใจ เรื่องนี้จะเสียเวลาไม่ได้เด็ดขาด!

"ไม่ใช่แบบนั้นครับคุณลุงตำรวจ พวกเราไม่ได้ตั้งใจ แต่มีธุระด่วนจริง ๆ ครับ!"

เดิมทีหม่าลี่เฟิงก็หน้าคล้ำแดดอยู่แล้ว ตอนนี้หน้ายิ่งดำทะมึนขึ้นไปอีก

[55555 คุณตำรวจ... พี่ชายคนนี้ ดูยังไงก็น่าจะอายุแค่ 27-28 เองมั้ง โดนหนานเยี่ยเรียกว่าลุงเฉยเลย ขัดหูขัดตาชะมัด!]

[ก็ไม่ผิดนี่นา ไม่ใช่ว่าปกติเขาสอนกันว่ามีเรื่องให้ไปหาคุณลุงตำรวจหรอกเหรอ!]

[ขำจะตาย นั่นเขาไว้พูดกับเด็กตัวเล็ก ๆ ย่ะ]

สีหน้าของหม่าลี่เฟิงมืดครึ้มลงไปอีกระดับ "ใครบ้างไม่มีธุระด่วน คนที่ติดอยู่ตรงนี้ใครไม่อยากรีบกลับบ้านไปกินข้าวกับครอบครัวบ้างล่ะ

ใครไม่อยากรีบจบวันอันเหน็ดเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ ข้ออ้างของเธอฟังไม่ขึ้นหรอก"

หนานเยี่ยเห็นสีหน้าของเสิ่นเชายิ่งดูกังวล จึงรีบคว้ากล่องแช่เย็นในมือเขามายกให้หม่าลี่เฟิงดู

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ในกล่องนี้มีหัวใจอยู่ ตอนนี้มีเด็กคนหนึ่งอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งที่สองและต้องการมันอย่างเร่งด่วน ถ้าช้ากว่านี้เด็กจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตนะครับ!"

พอหม่าลี่เฟิงได้ยิน สีหน้าก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เรื่องนี้ด่วนจริง ๆ และรอช้าไม่ได้ ทุกวินาทีเปรียบเสมือนการวิ่งแข่งกับมัจจุราช

เขารีบรายงานเรื่องขึ้นไปทันที!

หัวหน้าศูนย์บัญชาการออกคำสั่งทันควัน "เปิดทางให้พวกเขา แล้วนายพาพวกเขานำทางไปโรงพยาบาล"

"รับทราบครับ!"

หม่าลี่เฟิงรีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา "ฮัลโหล เหล่าหลี่ รีบพากำลังคนไปเปิดทางเร็วเข้า ตรงนี้มีมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าบรรทุกหัวใจสำหรับการผ่าตัด จำเป็นต้องผ่านไปด่วนที่สุด!"

"รับทราบ กำลังจัดการเดี๋ยวนี้!"

จากนั้นหม่าลี่เฟิงก็หยิบโทรโข่งขนาดเล็กออกมา แล้วตะโกนบอกบรรดาคนขับรถที่ติดอยู่ข้างหลัง "ทุกคนครับ ตรงนี้มีสิ่งของสำหรับใช้ในการผ่าตัด จำเป็นต้องรีบนำส่งโรงพยาบาลด่วน นี่เป็นเรื่องของชีวิตคน

"ถ้าทุกคนไม่มีธุระด่วนอะไร ออกมาช่วยกันเก็บกล่องกับผลไม้บนถนนหน่อยครับ พวกเขาจะได้รีบนำส่งของไปให้ทันเวลา!"

พอพูดจบ เขาก็เป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปช่วยเก็บผลไม้

หนานเยี่ยวิ่งตามไป โดยทิ้งเสิ่นเชาไว้ให้คอยเฝ้ากล่องเก็บความเย็นตรงนั้น

ของสำหรับใช้ในการผ่าตัด!

นี่มันเรื่องความเป็นความตาย!

คนที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้แทบทุกคนต่างพากันลงมาจากรถ ปล่อยให้มีแค่เด็กกับคนแก่อยู่บนรถเท่านั้น

จากนั้นทุกคนก็แทบจะวิ่งกรูเข้าไป ร่วมเป็นหนึ่งในทัพคนช่วยเคลียร์ทาง

บางคนช่วยเก็บผลไม้ บางคนช่วยซ้อนกล่อง บางคนช่วยยกไปไว้ข้างทาง...

แม้พวกเขาจะมาจากร้อยพ่อพันแม่และไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ก็ประสานงานกันได้อย่างเข้าขารู้ใจ

ในนาทีวิกฤตเช่นนี้ ไม่มีใครบ่นออกมาแม้แต่คำเดียว

ทุกเรื่องราวล้วนยอมถอยให้ได้ทั้งนั้น

ชาวเน็ตที่ได้เห็นภาพนี้ต่างพากันน้ำตาคลอเบ้า

"นึกว่ามีแต่ในซีรีส์ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพจริงแบบนี้ในไลฟ์ของหนานเยี่ย"

"คุณพระ ตอนเห็นทุกคนทยอยลงมาจากรถ หัวใจฉันเต้นแรงมาก นี่แหละคนต้าเซี่ยของเรา มีน้ำใจที่สุด"

"ไม่รู้ทำไม เห็นภาพแบบนี้ทีไร ซึ้งจนอยากจะร้องไห้ทุกที"

"เมื่อก่อนคิดว่าคุณตำรวจน่ารักอยู่ฝ่ายเดียว ตอนนี้เปลี่ยนความคิดแล้ว พี่ๆ คนขับทุกคนก็น่ารักเหมือนกัน พวกเขาสมควรได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทนจริงๆ"

"เร็วเข้า มัวรออะไรอยู่ ฉากซึ้งขนาดนี้ต้องแชร์ให้คนอื่นเห็นสิ!"

"แชร์เดี๋ยวนี้เลย..."

ใช่แล้ว ภาพตรงหน้านี้ ไม่มีใครหรอกที่จะไม่ตื้นตันใจ

หัวใจคนไม่ใช่ก้อนหิน ย่อมมีความรู้สึกซาบซึ้งและต้องการความอบอุ่นเช่นกัน

ยอดคนดูในห้องไลฟ์สดพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งกว่าตอนที่ตกได้ศพหญิงสาวเสียอีก

เพียงไม่กี่นาที ยอดผู้ชมออนไลน์พร้อมกันก็แตะถึงห้าล้านคนแล้ว

อัตราความเร็วระดับนี้ นับเป็นสถิติยอดคนดูพุ่งขึ้นไวที่สุดในประวัติศาสตร์ห้องไลฟ์ของหนานเยี่ยอย่างแน่นอน

โรงพยาบาลแห่งที่สอง!

หน้าห้องผ่าตัด

"เป็นไงบ้าง ตอนนี้เสิ่นเชาถึงไหนแล้ว!" แพทย์ผ่าตัดหลักอย่างเหรินชางหมิงร้อนใจจนเดินวนไปวนมา

"ยังอยู่ระหว่างทางครับ ข้างหน้าเกิดอุบัติเหตุ รถติดหนักมาก!"

สีหน้าของเหรินชางหมิงพลันบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล พลางสบถก่นด่า "เวรเอ๊ย มาริดติดอะไรเอาตอนสำคัญวะ ตอนนี้เด็กพึ่งพาได้แค่เครื่องพยุงการทำงานของหัวใจและปอด จะทนได้อีกไม่นานแล้วนะเว้ย

ขืนช้ากว่านี้ ต่อให้ยื้อชีวิตเด็กกลับมาได้ อวัยวะส่วนอื่นก็คงเสียหายหมด

แม่งเอ๊ย รีบให้เสิ่นเชาคิดหาทางอื่นเร็วเข้าสิ!"

"ครับๆ เดี๋ยวผมไปถามให้อีกที อาจารย์ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะผ่าตัดไม่ได้"

นอกห้องผ่าตัด มีชายคนหนึ่งกำลังเดินกระสับกระส่ายไปมาด้วยสีหน้าวิตกกังวลอย่างหนัก นิ้วมือคีบบุหรี่เอาไว้แต่ไม่ได้จุด

เห็นได้ชัดว่ามือของเขาสั่นระริกไม่หยุด

"คุณเลิกเดินไปเดินมาสักทีได้ไหม ฉันเห็นแล้วยิ่งหงุดหงิด!"

คนที่พูดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอิ่นเสี่ยวฉิน หญิงสาวที่ถูกขโมยกระเป๋าไปเมื่อวานนั่นเอง

ที่แท้ คนที่กำลังจะเข้ารับการผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจก็คือลูกสาวของเธอนี่เอง

และชายตรงหน้าก็คือสามีของเธอ

"แล้วคิดว่าผมไม่หงุดหงิด ไม่ปวดใจหรือไง นั่นก็ลูกสาวผมเหมือนกันนะ!

สวรรค์ไม่ยุติธรรมกับแกเลยจริงๆ อายุแค่นี้ต้องมาเจออะไรมากมายขนาดนี้"

ชายคนนั้นตะคอกออกมาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เพราะเขาก็กำลังร้อนใจจนแทบบ้า

หัวใจที่ลูกสาวจำเป็นต้องใช้ผ่าตัดจนป่านนี้ยังส่งมาไม่ถึง แล้วจะไม่ให้เขากังวลได้ยังไง!