ตอนที่ 57 ขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรด ไม่มีวันรถติดหรอก

หนานเยี่ยไม่หันกลับไปด้วยซ้ำ "เถ้าแก่ เราไม่เหมาะสมกันหรอกครับ!"

[55555 ไม่เหมาะสมกันบ้าอะไรเนี่ย ไม่รู้คงนึกว่าเป็นคู่จิ้นกัน!]

[ขำจะตาย สุดท้ายเถ้าแก่ยังอยากจะรั้งตัวหนานเยี่ยไว้อีก คนมีความสามารถติดตัวนี่ไปอยู่ที่ไหนก็รุ่งจริงๆ]

[ใช่แล้ว ถึงได้บอกไงว่าบางทีการศึกษาก็ต้องรู้จักปรับเปลี่ยนบ้าง ดูอย่างฉันพอออกมาทำงาน สิ่งที่เรียนมาลืมหมดเกลี้ยงแล้ว!

ไม่ได้บอกว่าการเรียนไม่มีประโยชน์ ตรงกันข้ามมันมีประโยชน์มาก เป็นทั้งอนาคตและความสุขในบั้นปลายชีวิต เป็นความมั่นใจตอนที่ได้เลือก และเป็นความเด็ดขาดตอนที่กล้าปฏิเสธ

ปัญหาคือ ถ้าสิ่งที่เรียนมามันเชื่อมโยงกับอนาคตไม่ได้ มันก็แอบเสียเวลาไปหน่อยนะ]

[ว่าแต่น้องไรเดอร์ทำชานมเป็นได้ยังไงอะ?]

ไม่รู้ว่าในโลกนี้จะมีคนที่เกิดมาก็รู้ทุกอย่างจริงไหม แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่เคยเห็น

สำหรับคำถามนี้ หนานเยี่ยอธิบายได้ไม่ยาก

"ความจริงตอนที่ผมออกมาทำงานใหม่ๆ ไม่ได้เริ่มจากส่งอาหารหรอกครับ แต่ไปทำที่มี่เสวี่ยปิงเฉิงอยู่สี่ห้าเดือน รู้สึกว่ามันเป็นระบบกลไกซ้ำซากเกินไป

ถ้าสมองเราอยู่ในสภาวะหุ่นยนต์แบบนั้นตลอดเวลา ก็จะสูญเสียความสามารถในการคิดวิเคราะห์ไปเอง และสูญเสียการควบคุมชีวิตตัวเองในที่สุด

คนอื่นป้อนอะไรให้ก็รับหมด ค่อยๆ กลายเป็นแค่กระบอกเสียงส่งต่อความคิดคนอื่นโดยไม่ผ่านการกลั่นกรอง

หลายคนอาจจะบอกว่า ทั้งการใช้ชีวิตทั้งการทำงานก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว ทำไมยังต้องมาคิดอะไรอีก

อย่างแรกคือเพราะขี้เกียจ อย่างที่สองคือเวลาถูกซอยย่อยจนกระจัดกระจาย

เวลาส่วนใหญ่เลยหมดไปกับการไถคลิปสั้น ดูซีรีส์ ดูรายการวาไรตี้ พอพลังงานไม่พอก็หันไปหาความสุขชั่วคราวแทน

แต่ถ้าไม่คิด คุณก็ยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองเหมาะกับอะไร ทำอะไรได้ หรือต้องการอะไรกันแน่

ถ้าเอาแต่หางานแบบพอไปที ใช้ชีวิตไปวันๆ ทุกอย่างมันก็จะกลายเป็นแค่เรื่องขอไปที

คนเราดิ้นรนแทบตายไปเพื่ออะไรกัน

เพื่อจ่ายค่าเช่าค่าน้ำค่าไฟให้เจ้าของห้องงั้นเหรอ

หรือทำงานหาเงินส่งธนาคารไปสามสิบปี?"

คำพูดเหล่านี้ หนานเยี่ยตกผลึกมาได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นไม่มีใครให้ระบาย

เขาถึงได้ออกมาวิ่งส่งอาหาร นอกจากช่วงมื้ออาหารที่ยุ่งเป็นพิเศษแล้ว เวลาที่เหลือเขาสามารถเอาไปทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้

เพราะตอนนั้นเขาตระหนักได้แล้วว่า การเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้หรอก

นี่หนานเยี่ยนึกถึงชีวิตในชาติก่อนขึ้นมา ก็เลยบ่นระบายออกมาสักหน่อย...

[ทำไงดี ตอนนี้สมองฉันตื้อไปหมดแล้ว อยู่ๆ หนานเยี่ยก็เทศน์สอนบทเรียนชีวิตซะตั้งตัวไม่ทัน]

[บรรยากาศเปลี่ยนมาซีเรียสกะทันหัน ปรับอารมณ์ตามไม่ทันเลย]

[ฉันว่าที่เขาพูดมาดีมากนะ ถ้าไม่คิดวิเคราะห์ ชีวิตนี้ก็คงได้แต่วิ่งวุ่นอย่างไร้จุดหมายไปทั้งชาติ]

[ดิ้นรนแทบตายไม่ใช่เพื่อจ่ายค่าน้ำค่าไฟให้เจ้าของห้อง แต่เพื่อเป็นเจ้าของห้องเองต่างหาก]

[ไม่ล่ะ จะเป็นเจ้าของห้องเองทำไม สู้แต่งกับลูกสาวเจ้าของห้องสบายกว่าเยอะ!]

[เมนต์บนนี่เข้าใจหาความสุขใส่ตัวจริงๆ...]

คุยไปคุยมา หัวข้อก็เริ่มออกทะเลไปเรื่อย...

ระหว่างทางที่กำลังรีบไปส่งออเดอร์ถัดไป หนานเยี่ยก็พบว่ารถคันข้างหน้าต่อแถวยาวเหยียดจนมองไม่เห็นท้ายแถว

เสียงบีบแตรและเสียงเครื่องยนต์ดังระงมไปทั่วบริเวณ

ยิ่งทำให้ผู้คนรอบข้างเกิดความหงุดหงิดใจร้อนขึ้นไปอีก

พอถึงช่วงเวลากินข้าวทีไรเป็นต้องรถติด รถราสมัยนี้ก็เหมือนบ้านที่ผุดขึ้นมาเกลื่อนกลาด แม้แต่ที่จอดริมทางยังหาไม่ได้สักช่อง

ทว่าต่อให้รถจะติดแค่ไหน ก็ขวางมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไม่ได้อยู่ดี

บทเพลงจังหวะสนุกสนานสดใส บรรยายถึงการขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรดที่ลัดเลาะไปได้อย่างอิสระ ไม่มีวันติดแหง็กบนท้องถนน และกำลังจะถึงบ้านในไม่ช้า

♪

"ขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรดของฉัน"

♪

หนานเยี่ยฮัมเพลงออกมาโดยไม่รู้ตัว

ท่อนสั้นๆ ท่อนนี้ไม่ได้ใช้คำสละสลวยอะไรเลย เรียบง่าย เข้าถึงชีวิตประจำวัน และสื่อความรู้สึกตรงไปตรงมา

ชาวเน็ตเฮกันลั่น ในที่สุดหนานเยี่ยก็ยอมอ้าปากร้องเพลงแล้ว

[ช็อกตาตั้งเลย แค่ขี่มอไซค์ไฟฟ้ายังเอามาแต่งเป็นเพลงได้]

[555 มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไม่ติดจริง ถ้าขนาดมอไซค์ไฟฟ้ายังติด ถนนเส้นนั้นก็คงพังพินาศแล้วล่ะ]

[ทำนองนี้น่ารักจัง อย่าว่าไป ฟังรอบเดียวก็ร้องตามได้เลย!]

รถติดเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของคนเมือง

ประชากรที่ล้นเกินขีดจำกัดของเมือง ถูกยัดเยียดเข้ามาบนท้องถนนที่วางผังไว้ตั้งแต่ยุคก่อน มันจะไม่ติดได้ยังไง

เมืองเองก็ไร้เดียงสา มันไม่ได้คาดคิดสักนิดว่าจะมีคนหลั่งไหลเข้ามามากขนาดนี้

ถนนเองก็ไร้เดียงสาเหมือนกัน มันไม่ได้คาดคิดสักนิดว่าจะมีรถเยอะขนาดนี้!

ทว่ารถติดคราวนี้ ไม่ใช่เพราะถนนแคบแต่อย่างใด

แต่เป็นเพราะไรเดอร์ส่งอาหารคนหนึ่งกลัวส่งออร์เดอร์เกินเวลา เลยผ่าไฟแดง

ทำให้รถบรรทุกคันใหญ่คันหนึ่งต้องเบรกกะทันหันพร้อมกับหักพวงมาลัยหลบอย่างเร็ว

ผลคือโชคร้าย รถทั้งคันพลิกคว่ำ ผลไม้หลายร้อยลังเทกระจายเกลื่อนพื้น ขวางทางข้างหน้าจนไปต่อไม่ได้

หนานเยี่ยพูดขึ้นมาจากใจ เพราะเขาก็เป็นไรเดอร์ส่งอาหารเหมือนกัน "ถึงจะบอกว่า มอไซค์ไฟฟ้าไม่มีวันรถติดก็เถอะ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ไปฝ่าไฟแดงนะ

แค่หาเงิน ถึงกับต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงขนาดนั้นเลยเหรอ

ถนนมีนับหมื่นสาย ปลอดภัยไว้ก่อนคืออันดับหนึ่ง ขับขี่ไร้วินัย คนข้างหลังต้องหลั่งน้ำตานะครับ!"

ไรเดอร์คนนั้นไม่เป็นอะไรมาก แต่สุดท้ายความรับผิดชอบทั้งหมดก็ต้องตกอยู่ที่เขาอยู่ดี

แค่แย่งเวลาส่งออร์เดอร์นี้ให้ทัน ผลคือต้องชดใช้เงินก้อนโต จะคุ้มกันตรงไหน

[ตอนนี้แพลตฟอร์มให้เวลายิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ แถมจัดเส้นทางไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย ทำให้คนส่งอาหารต้องหาทางลัด หรือบางทีก็ต้องขับย้อนศรด้วยซ้ำ]

[เฮ้อ พูดไปก็มีแต่น้ำตา!]

[ถนนมีนับหมื่นสาย ปลอดภัยไว้ก่อนคืออันดับหนึ่ง สมกับเป็นคนแต่งเพลงจริง ๆ คำพูดคำจานี่คลาสสิกมาก]

[ฉันก็ว่าประโยคนี้คมดีเหมือนกัน...]

พอหนานเยี่ยเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ก็นึกขึ้นได้ นี่มันประโยคจากหนังเรื่อง "The Wandering Earth" ไม่ใช่เหรอ พวกเขาไม่รู้จักกันหรอกเหรอ

ก็จริง โลกสองใบนี้แค่มีความคล้ายคลึงกันบางอย่าง ไม่ได้เหมือนกันร้อยเปอร์เซ็นต์เสียหน่อย

เขาอาศัยช่องว่างระหว่างรถแต่ละคัน ขี่มุดต่อไปเรื่อย ๆ...

อุบัติเหตุครั้งนี้ไม่ได้ขวางแค่คนที่สัญจรไปทำงานตามปกติเท่านั้น แต่ยังขวางรถพยาบาลคันหนึ่งเอาไว้ด้วย

ติดอยู่ตรงกลาง จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่รอด!

เสิ่นเชาร้อนใจจนเดินวนไปวนมา "ถนนเส้นนี้เมื่อไหร่จะเปิดทางได้เนี่ย!"

เขาเป็นหมอของโรงพยาบาลแห่งที่สองเมืองเยียนเฉิง กำลังรีบนำสิ่งของสำคัญกลับไป

พยาบาลสาววางสายโทรศัพท์แล้วรีบรายงานเสิ่นเชาทันที "คุณหมอเสิ่นคะ ดูเหมือนว่าต้องรออีกเป็นชั่วโมงกว่าถนนจะเคลียร์เสร็จค่ะ"

"ตั้งชั่วโมงนึง นานขนาดนั้นเลย ไม่ได้การ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ทันการแน่"

เสิ่นเชาหิ้วกล่องเก็บความเย็นที่บรรจุอวัยวะขึ้นมา ต่อให้ต้องวิ่ง เขาก็จะวิ่งไปโรงพยาบาลให้ได้

ชีวิตของคนไข้รอช้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

"คุณรออยู่ที่รถเถอะ ผมจะล่วงหน้าไปก่อน"

ตัวกล่องหนักอยู่แล้ว และข้างในก็ใช้ใส่อวัยวะ ทนรับแรงกระแทกกระเทือนไม่ได้

ลำพังแรงของพยาบาลสาว ไม่มีทางถือประคองไปได้นานแน่ ไม่ต้องพูดถึงการรักษากล่องให้นิ่งสนิทเลย มันยากเกินไป

"คุณหมอระวังตัวด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะโทรบอกโรงพยาบาลให้ส่งคนมารับค่ะ!" สิ่งที่พยาบาลสาวพอจะช่วยได้ก็มีเพียงเท่านี้

เสิ่นเชาวิ่งตรงไปข้างหน้า แต่วิ่งไปได้ไม่ไกลก็หอบแฮ่กจนแทบขาดใจ เขาประเมินแรงตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ

ให้ตายสิ ต่อไปต้องวิ่งออกกำลังกาย ฟิตร่างกายให้มากกว่านี้แล้ว

ในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นหนานเยี่ยขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันน้อยตามหลังมาอย่างชิล ๆ

ตาของเสิ่นเชาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารีบก้าวออกไปขวางหนานเยี่ยไว้

"สวัสดีครับ ผมเป็นหมอของโรงพยาบาลแห่งที่สอง กำลังนำส่งอุปกรณ์ทางการแพทย์ด่วน มีคนไข้คนหนึ่งกำลังรอไม่ไหวแล้ว

แต่รถดันมาติดอยู่กลางทาง คุณพอจะช่วยไปส่งผมหน่อยได้ไหมครับ!?"