ตอนที่ 56 หนานเยี่ยก็มีจุดอ่อนเหมือนกัน เล่นกากแต่ติดงอมแงม

หลังจากเกิดใหม่อีกครั้ง หนานเยี่ยก็เริ่มหลบหลานหลิงหวัง ถ้าอีกฝ่ายอยู่เลนล่าง หานซิ่นของเขาก็จะอยู่เลนบนอย่างแน่นอน

"การที่ป่าคุมมังกรสำคัญมาก นี่เป็นวิธีหลักในการดึงความต่างของการเงิน"

"หลานหลิงหวังอยู่เลนล่าง งั้นพวกเราก็เก็บบอสมังกรตัวนี้เลย"

"มังกรจะสตันลอยแล้ว ใช้อัลติหลบ ต่อไปก็..."

เสียงหยุดกึกไปทันที!

หานซิ่นโดนอันฉีลาที่ดักซุ่มอยู่ในพุ่มบัฟแดง สาดสกิลชุดเดียวร่วงคาที่

หนานเยี่ยสติแตกทันที "เชี่ย ไร้ยางอายชะมัด ตีมังกรตั้งนานนะเว้ย!"

"ตี๊ด..."

ต่อไปนี้เป็นช่วงคำหยาบคาย จึงถูกตัดเสียงออก

[ฮ่าๆๆๆๆๆ ขำจะตายแล้ว ในที่สุดก็เจอด้านที่หนานเยี่ยกากสักที]

[ฝีมือระดับหนานเยี่ยเนี่ย พอๆ กับน้องสาววัย 13 ขวบของฉันเลย ปิดหน้าแป๊บ!]

[ความเข้าใจเกมของหนานเยี่ยก็พอได้อยู่นะ หานซิ่นถ้าเงินไม่นำก็สู้ใครไม่ได้อยู่แล้ว ปัญหาก็คือ แพ้ตรงการคุมปุ่มกับการอ่านเกมนี่แหละ ฮ่าๆๆ]

[แบบนี้สิถึงจะสมจริง ถ้าเก่งไปหมดทุกอย่าง นั่นสิถึงจะน่ากลัว...]

หลังจากตายไปหลายรอบ การเงินของฝั่งตรงข้ามก็นำลิ่วและเริ่มกดดันอย่างเบ็ดเสร็จ

ป่าโดนแย่งเกลี้ยง หานซิ่นที่หนานเยี่ยเล่นเกิดไม่ได้เลยสักนิด

อืม กระโดดไปได้สองที ยังไม่ทันได้ล้วงตัวบาง ก็โดนเขาเก็บเรียบวุธ

ผลลัพธ์คงไม่ต้องเดา!

พอพี่อ้วนเดินออกมา ก็ได้ยินเสียงพอดีว่า:

แพ้แล้วเหรอ?

ช่างเถอะ ก็ไม่มีอะไรมาก แรงก์ซิงเย่ามันก็เล่นยากอยู่แล้ว

พี่อ้วนรับโทรศัพท์ไปดู:

คุณพระ จำได้ว่าตอนเดินออกไปสกอร์ยัง 1-1-2 อยู่เลยนะ ต้นเกมก็ไม่ได้แย่นี่หว่า

แล้วนายทำอีท่าไหนถึงฟีดแหลกขนาดนี้เนี่ย?

หนานเยี่ยหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องออกมา "พี่ชาย สนใจลงสักตากับผมไหม"

เขาคันไม้คันมือขึ้นมาจริงๆ แล้ว

พี่อ้วนหน้าผากมีเส้นดำพาดผ่าน รีบปฏิเสธทันควัน "ไม่ว่าง ฉันจะกินข้าวแล้ว!"

ไม่กลัวศัตรูเก่งระดับเทพ กลัวแต่เพื่อนร่วมทีมที่เล่นเหมือนหมู

แบกมือใหม่อย่างนาย สู้ไปแบกสาวๆ ยังสนุกกว่าอีก

ด้วยเหตุนี้ หนานเยี่ยจึงถูกไล่ออกจากห้อง

"ไม่ได้สิ ตะกี้มันแค่พลาดไป หานซิ่นไม่ใช่ตัวถนัดของผม ต้องเอาตัวที่เล่นเป็นมากู้ความมั่นใจคืนมาหน่อยแล้ว"

เมื่อหามุมที่เงียบและเย็นสบายได้ หนานเยี่ยก็เริ่มต้นเส้นทางสตรีมเมอร์เกม

[เดี๋ยวนะ นายจะไม่ส่งอาหารจริงๆ แล้วเหรอ? ชักจะหลีผู่เกินไปแล้วนะ!]

[คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหนานเยี่ยจะติดเกมขนาดนี้!]

[หนานเยี่ยคงบอกว่า ส่งอาหารทำไม ผู้หญิงมีไว้ทำไม มีอะไรสำคัญไปกว่าเกม?]

[นั่นปะไร หนานเยี่ยเป็นคนจริงจังกับเขาไม่ได้จริงๆ]

ผ่านไป 40 นาที

หนานเยี่ยเก็บโทรศัพท์อย่างรู้ตัว

ตาแรก 4-8-3 โดนกดดันตั้งแต่เริ่มเกม แพ้

ตาสอง 0-5-3 เพื่อนร่วมทีมนำลิ่ว มีแค่เขาคนเดียวที่เล่นตามเกมไม่ทัน ไร้ข้อกังขา แพ้อีกรอบ

เขาแทบจะหมดอาลัยตายอยาก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?

ในชาติก่อน มีแต่คนอื่นที่เล่นไก่ใส่เขา

ตอนนี้ กลายเป็นเขามาเป็นตัวถ่วงคนอื่นแทนเหรอเนี่ย?

หรือว่ามันไม่ใช่เกมเดียวกัน?

หนานเยี่ยเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาแล้ว!

เขาเกือบจะแลกทักษะความชำนาญเกมจากระบบมาตรงๆ แล้ว!

พอใจเย็นลง ช่างเถอะ ก็แค่เกมไม่ใช่เหรอ ไม่เล่นก็ไม่เจ็บ

รอให้ฉันหาค่าอารมณ์ได้มากพอ แล้วลบล้างผลข้างเคียงไปด้วยเลยค่อยกลับมาเล่นใหม่ ไม่เชื่อหรอกว่าจะกากตลอดไป...

[นี่สินะที่เขาเรียกว่าเล่นกากแต่ติดงอมแงมในตำนาน ฮ่าๆๆๆๆ!]

[ปกติเห็นแต่สตรีมเมอร์สายฝีมือ มาดูหนานเยี่ยเล่นแบบนี้ก็ได้รสชาติไปอีกแบบ... ติดตรงที่เห็นแล้วมันขัดใจ อยากจะแย่งมือถือมาเล่นแทนชะมัด]

[เห็นด้วย ดูแล้วขัดใจจริงๆ ต้องยอมรับเลยว่าหนานเยี่ยนี่ก็อัจฉริยะ ยุคไหนสมัยไหนแล้ว เขายังสูสีอยู่ในแรงก์โกลด์ได้เนี่ย ขำจนน้ำตาไหล!]

หนานเยี่ยเห็นชาวเน็ตแซวก็เบะปาก "อุบัติเหตุ ตะกี้มันอุบัติเหตุทั้งนั้น"

"ผมไม่ได้เล่นมาหลายปีแล้ว คราวหน้า รอผมฝึกฝีมือให้เข้าที่ก่อน แล้วค่อยมาโชว์เทพให้ดู"

ชาวเน็ตต่างพากันขำกลิ้ง ความอยากเล่นของหมอนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

ฝีมือมันพัฒนากันได้ก็จริงอยู่ แต่ด้วยฝีมือนายในตอนนี้เนี่ยนะ

แค่กๆ ...ไม่รู้ว่าชาติไหนถึงจะได้โชว์เทพจริงๆ กับเขาสักที...

"ไปล่ะๆ ไปส่งอาหารต่อดีกว่า ออเดอร์พวกนี้เป็นชานมหมดเลย จากร้านมี่เสวี่ยปิงเฉิงด้วย!"

แต่พอหนานเยี่ยไปถึง ผู้คนก็แน่นขนัดมืดฟ้ามัวดิน!

คนที่ชอบมี่เสวี่ยปิงเฉิง ส่วนใหญ่เป็นพวกนักเรียนนักศึกษา

ไม่ต้องถามว่าทำไม

ถามไปคำตอบก็คือถูกยังไงล่ะ!

"เถ้าแก่ ออเดอร์ด่วนของผมเสร็จหรือยังครับ" หนานเยี่ยเบียดฝูงชนเข้าไปได้อย่างยากลำบาก

"ยังๆ ใกล้เสร็จแล้ว!"

ข้างในมีแค่เถ้าแก่กับพนักงานหญิงคนหนึ่ง และพนักงานคิดเงินอีกคน ทั้งหมดแทบจะยุ่งจนเป็นบ้า

ผ่านไป 5 นาที หนานเยี่ยเร่งอีกรอบ "เสร็จหรือยังครับ ถ้ายังไม่เสร็จจะไปส่งไม่ทันแล้วนะ"

เถ้าแก่โดนเร่งจนหัวหมุน "เดี๋ยวก่อนสิ ออเดอร์มันเยอะจริงๆ ทำไม่ทันหรอก ถ้านายรีบนักก็เข้ามาทำเองเลยไป๊!"

เมื่อเห็นว่าเวลาจะไม่ทันแล้ว หนานเยี่ยจึงเดินตรงเข้าไปที่เคาน์เตอร์ชงเครื่องดื่มทันที

สวมหมวก ใส่แมสก์

หมวกใส่เพื่อป้องกันเส้นผมร่วงหล่น ส่วนแมสก์คงไม่ต้องพูดถึง

จากนั้นก็สวมผ้ากันเปื้อน แล้วล้างมือจนสะอาดเรียบร้อย

พอเถ้าแก่เห็นหนานเยี่ยเดินเข้ามาก็ถึงกับเหวอไปวูบหนึ่ง

ไม่สิ ฉันประชดให้เข้ามา นายดันเข้ามาจริงๆ เนี่ยนะ!

ความหมายของฉันคือบอกให้นายอย่าเร่ง ฉันใกล้เสร็จแล้วต่างหาก

นายฟังไม่ออกเหรอไง

"เถ้าแก่ วางใจเถอะครับ ผมทำเองดีกว่า!"

หนานเยี่ยพูดจบก็หยิบแก้วเปล่าออกมาหลายใบโดยตรง

แก้วแรกที่ทำคือน้ำมะนาวสดแช่เย็น

เมนูนี้ น่าจะเป็นเมนูที่ถูกที่สุดและมีคนสั่งเยอะที่สุดแล้ว

เริ่มจากเตรียมเลมอนหั่นแว่นสองชิ้น บดคั้นเอาน้ำ จากนั้นเติมฟรักโทส 55 กรัม

เสร็จแล้วก็ตักน้ำแข็งใส่เต็มแก้ว รินน้ำดื่มสะอาดตามลงไปจนห่างจากขอบปากแก้ว 0.8 เซนติเมตร

จากนั้นวางเข้าเครื่องซีลฝาแก้ว ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

เถ้าแก่ "..."

ตอนที่หนานเยี่ยเริ่มลงมือ เขากะจะไล่ออกไป แต่กลับต้องพูดไม่ออกเพราะท่วงท่าและความเร็วระดับเทพของหนานเยี่ย

เดี๋ยวก่อน คล่องแคล่วขนาดนี้เลยเหรอวะ

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของเถ้าแก่ เหล่าแฟนคลับก็ขำกันจนแทบคลั่ง

"5555555 ฉันละชอบหนานเยี่ยเวลาหาเรื่องทำจริงๆ ไม่หาเรื่องก็ไม่สนุกสิ!"

"เฮ้ย ไม่ใช่ละ แม้แต่ชงชานมเขาก็ทำเป็นเหรอเนี่ย ไรเดอร์ส่งอาหารนี่มันสารพัดประโยชน์จริงๆ!"

"เถ้าแก่: เร่งไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่งั้นนายก็มาทำเองเลยสิ?"

"หนานเยี่ย: ได้สิ ผมทำก็ผมทำ เดี๋ยวโชว์ให้ดู!"

"55555 อันนี้เอาไปเล่นเป็นมีมได้เลยนะเนี่ย"

ถัดมาแก้วที่สองทำชาส้มยูซุผสมน้ำผึ้ง

เริ่มจากใส่แยมส้มยูซุ 60 กรัม ฟรักโทส 30 กรัม ชามะลิมรกต 150 มิลลิลิตรลงในแก้วเครื่องดื่ม จากนั้นใส่น้ำแข็งเต็มแก้วแล้วเติมน้ำดื่มตามลงไป

ท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง จบกระบวนการในคราเดียว

แม้แต่พนักงานหญิงข้างๆ ยังหันมามอง บนหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

นี่คือพนักงานใหม่ที่เถ้าแก่เพิ่งจ้างมาเหรอ

ในที่สุดเถ้าแก่ก็ยอมควักกระเป๋าจ้างคนเพิ่มแล้ว!

หนานเยี่ยทำชามะนาวว่านหางจระเข้อีกแก้ว และชาองุ่นเชกเย็นอีกแก้ว

จากนั้นก็แพ็กใส่ถุงอย่างรวดเร็ว แปะใบเสร็จออเดอร์ เสร็จสิ้น!

"เถ้าแก่ ผมเสร็จแล้วนะ ไปล่ะครับ!"

เมื่อมองดูแผ่นหลังของหนานเยี่ย เถ้าแก่ก็ตะโกนลั่น "น้องไรเดอร์! หรือนายจะมาทำงานที่ร้านฉันดีล่ะ ฟูลไทม์หรือพาร์ตไทม์ก็ได้ทั้งนั้นนะ!"