ตอนที่ 67 โตขึ้นผมอยากเป็นกังฟูแพนด้า!

"ช่วนช่วน ลงมาได้แล้ว!" สือชูฮวาร้องเรียกอยู่ข้างล่าง

ช่วนช่วนส่งเสียงร้องออกมาสองสามที "อื้อ~ อื้อ~ อื้อ~"

ในสายตาของพี่เลี้ยงแพนด้า เมื่อแพนด้าส่งเสียงอื้อ ๆ ออกมา นั่นหมายถึงมันกำลังมีความสุข

สือชูฮวาจึงประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "สงสัยมันกำลังเล่นสนุกอยู่ เลยไม่อยากลงมาค่ะ"

ทว่าในหูของหนานเยี่ย มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด

เขาถึงกับส่ายหน้าไปมา "เจ้าตัวเล็กนี่กำลังบอกว่าตัวเองติดอยู่ ลงไม่ได้ ต้องการความช่วยเหลือต่างหากครับ!"

สือชูฮวา: ???

"จริงเหรอคะ คุณรู้ได้ยังไง คุณเคยคลุกคลีกับแพนด้ามาก่อนเหรอ?"

ไม่ใช่แค่สือชูฮวาที่ไม่เชื่อ แม้แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ยังไม่มีใครเชื่อ:

[ฉันว่าที่หนานเยี่ยพูดมันชักจะเพ้อเจ้อไปหน่อย ช่วนช่วนจะเซ่อซ่าจนทำตัวเองติดอยู่ข้างบนได้ยังไง]

[พี่เลี้ยงเขาดูแลมาตั้งนาน ย่อมต้องเข้าใจมันมากกว่าสิ]

[รอบนี้ฉันอยู่ข้างพี่สาวคนเลี้ยง ฉันจำได้ว่าเสียง "อื้อ ๆ" ของแพนด้าหมายถึงมีความสุขนะ]

พอกวาดสายตามองคอมเมนต์ เอาเถอะ ดูท่าทุกคนจะไม่เชื่อเขากันหมดจริง ๆ

หนานเยี่ยหันไปมองแพนด้า "ช่วนช่วน ถ้าแกอยากลงมาก็ร้องสองที แต่ถ้าไม่อยากลง ก็ไม่ต้องร้องนะ!"

"อื้อ~ อื้อ~"

(ในเมื่อฟังฉันรู้เรื่อง ก็รีบเอาฉันลงไปสักทีสิฟะ)

สือชูฮวายังคงไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ปกติเวลาเรียกช่วนช่วน มันก็ส่งเสียงตอบรับอยู่แล้วนี่นา

"ช่วนช่วน อยากลงมาจริง ๆ เหรอจ๊ะ?"

"อื้อ~ อื้อ~"

(อย่ามัวแต่พูดมากเลยแม่นม ฉันจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วเนี่ย)

"ช่วนช่วน ไม่ใช่ว่าหนูกำลังเล่นสนุกอยู่หรอกเหรอ?"

ปรากฏว่าคราวนี้ช่วนช่วนกลับเงียบกริบ ไม่ตอบรับเธอเลยสักแอะ

พอถามซ้ำอยู่หลายรอบแล้วมันไม่ตอบ สือชูฮวาถึงกับเริ่มสงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที

หรือว่า... มันจะเป็นจริงอย่างที่หนานเยี่ยพูด?

เนื่องจากท่อนไม้อยู่ค่อนข้างสูง หนานเยี่ยจึงไปยกก้อนหินมาวางรองด้านล่าง ถึงพอจะเอื้อมถึงตัวมันได้

โอ้โห หนักเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย!

เขาต้องออกแรงไปไม่น้อย กว่าจะอุ้มเจ้าตัวเล็กนี่ลงมาวางบนพื้นได้

ใครจะไปรู้ว่าวินาทีถัดมา เจ้าตัวแสบกลับปรี่เข้ามากอดขาหนานเยี่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"อื้อ~ อื้อ... ผู้มีพระคุณ อุ้มเค้าหน่อย!"

สือชูฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับจิตตกจนพูดไม่ออก

ฉันเลี้ยงแกมาตั้งครึ่งปีนะ แต่สุดท้ายแกดันเลือกไปกอดขาคนอื่น แม่นมคนนี้ใจสลายหมดแล้ว

[หรือว่ามันจะจริงอย่างที่หนานเยี่ยบอก? ช่วนช่วนลงมาถึงได้กอดขาเขาเป็นอย่างแรกเลย]

[น่าจะตามนั้นแหละ ไม่งั้นมันก็คงต้องไปกอดขาพี่สาวคนเลี้ยงแล้วสิ]

[ถ้าอย่างนั้น หนานเยี่ยก็เข้าใจแพนด้ามากกว่าพี่เลี้ยงจริง ๆ น่ะสิ?]

ตลอดช่วงเวลาหลังจากนั้น ช่วนช่วนก็เอาแต่เกาะติดหนานเยี่ยแจ เพราะมีแค่เขาคนเดียวที่ฟังมันรู้เรื่อง

หน้าที่ให้อาหารมื้อเที่ยงจึงตกเป็นของหนานเยี่ยไปโดยปริยาย

"มา ผลไม้เสียบไม้ของแกมาแล้ว!"

"รู้ไหมว่าบนไม้นี้มีผลไม้อะไรบ้าง?"

ช่วนช่วนกินไปตอบไป "อื้อ ๆ... รู้สิ ก็แค่แอปเปิล กล้วย แตงกวา แล้วก็แครอตไม่ใช่เหรอ! พวกเขาแค่สลับลำดับมั่วไปหมด คิดว่าฉันดูไม่ออกรึไง!"

หนานเยี่ยได้ยินเข้าก็ขำจนปวดท้อง ดูท่าแพนด้าก็ไม่ได้หลอกง่ายอย่างที่คิดแฮะ!

ทันใดนั้น เขาก็คิดว่าน่าจะใช้โอกาสนี้ทำอะไรสนุก ๆ ได้

เขาจึงวิ่งไปที่ห้องทำงานของเจิงต้าเซี่ย พิมพ์รูปผลไม้สี่สีออกมาสี่แผ่น ซึ่งก็คือผลไม้สี่ชนิดนั้นพอดิบพอดี

จากนั้นก็นำมาวางเรียงเป็นแถวหน้ากระดาน

"มา ลองไม้นี้ดูอีกที พอกินไปคำหนึ่ง แกก็ชี้ให้ตรงกับรูปผลไม้นั้น โอเคไหม?"

"อื้อ ๆ... สบายมาก!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันชอบอกชอบใจ:

[น้องไรเดอร์เพิ่งแกล้งลีเมอร์เสร็จ คราวนี้หันมาแกล้งแพนด้าต่อแล้ว ฮ่า ๆๆ!]

[นี่เขาเลี้ยงช่วนช่วนเหมือนเด็กเลยแฮะ เด็กอาจจะแยกออก แต่ถ้าเป็นแพนด้าเนี่ย ขอใส่เครื่องหมายคำถามไว้ก่อนเลย!]

[ทำไมแค่ใส่เครื่องหมายคำถามล่ะ ก่อนหน้านี้เห็นนายปฏิเสธทันควันตลอดไม่ใช่เหรอ?]

[หน้าโดนน้องไรเดอร์ตบจนบวมไปหมดแล้ว ตอนนี้ขอดูไปก่อน รอดูจบแล้วค่อยหัวเราะเยาะก็ยังไม่สาย...]

มุมปากของหนานเยี่ยยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ คิดจะรอดูผมหน้าแตกงั้นเหรอ เสียใจด้วยนะ ไม่มีทางซะหรอก

"มาช่วนช่วน คำแรกที่แกกินเข้าไปคือผลไม้อะไร?"

เขายื่นรูปภาพผลไม้ทั้งสี่ใบไปตรงหน้าช่วนช่วน เพื่อให้มันเลือก

คำแรกที่กินเข้าไปคือแตงกวา ช่วนช่วนก็เอื้อมมือไปชี้ที่รูปแตงกวาได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ

[จำได้จริงเหรอ หรือเพราะสีของแตงกวามันจำง่ายกว่ากันแน่?]

ชาวเน็ตยังคงไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ในบรรดาผลไม้ทั้งสี่ชนิดมีแค่แตงกวาที่เป็นสีเขียว อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้

จะบังเอิญหรือไม่ ลองดูต่ออีกหน่อยก็รู้แล้ว

คำที่สองที่กินเข้าไปเป็นสีแดง ช่วนช่วนจ้องมองอยู่นานทีเดียว ก่อนจะใช้กรงเล็บตะปบลงบนกระดาษรูปแครอต

แม้มันจะต้องใช้เวลาในการจำแนกนานขึ้นอีกนิด แต่ทุกครั้งก็ทายถูกอย่างแม่นยำ

ครั้งเดียวหรือสองครั้งอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถ้าถูกบ่อยเข้า ความหมายมันก็เปลี่ยนไปทันที

ความอยากรู้อยากเห็นของชาวเน็ตพุ่งทะยานถึงขีดสุด

[นี่มันจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ช่วนช่วนจำผลไม้ได้จริง ๆ ด้วย]

[มีใครช่วยอธิบายทีได้ไหมว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?]

[จริง ๆ แล้วแพนด้าไอคิวสูงมากนะ ได้ยินว่าติดท็อปสิบของสัตว์ทั้งหมด ฉลาดกว่าหมาทั่วไปซะอีก]

[ดูอย่างเหมิงหลานสิ ก่อนที่มันจะแหกกรง มันยังทำลายกล้องวงจรปิดทิ้งก่อนเลย แสดงว่ามันรู้ว่านั่นคืออะไร]

[ทั้งฉลาดทั้งน่ารัก ถ้าในสิบสองนักษัตรมีแพนด้าด้วย ฉันว่าคนคงแห่กันมีลูกในปีแพนด้ากันพรึบพรับแน่]

แพนด้ายักษ์มีระดับสติปัญญาเทียบเท่ากับเด็กมนุษย์วัยห้าถึงแปดขวบ มีหรือจะไม่เข้าใจภาษามนุษย์

ฝูป่าวเวลาเล่นจนตัวเลอะเทอะ ก็ยังวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาคุณปู่พี่เลี้ยงเพื่อให้อาบน้ำจนตัวหอม

ยาย่ารู้จักโขกศีรษะเพื่อแลกกับอาหาร

เหมิงหลานรู้จักใช้อุปกรณ์มาช่วยในการแหกกรง...

เรื่องราวเหล่านี้ล้วนพิสูจน์แล้วว่า ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูซื่อบื้อน่ารัก แท้จริงแล้วพวกมันมีจิตใจที่เฉลียวฉลาดและรู้ประสามากเพียงใด

"ช่วนช่วน โตขึ้นแกอยากทำอะไรเหรอ" พอนึกถึงเหมิงหลานที่นับวันยิ่งเดินทางบนเส้นทางสายแหกกรงไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ หนานเยี่ยก็เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

"อึ๋ง~ อึ๋ง... ฉัน... ฉันอยากเป็นกังฟูแพนด้า!"

หนานเยี่ย : ?????

อะไรของมันวะเนี่ย?

คำตอบของช่วนช่วนเป็นสิ่งที่ให้ตายหนานเยี่ยก็คิดไม่ถึงจริง ๆ

"แกรู้จักกังฟูแพนด้าได้ยังไง?"

"อึ๋ง~ อึ๋ง... ตอนหม่ามี้ป้อนข้าวฉัน ชอบเปิดกังฟูแพนด้าดูไปด้วย!"

หนานเยี่ยหันไปมองสือชูฮวาที มองช่วนช่วนที แม่เจ้าโว้ย ที่แท้นิสัยของแพนด้าแต่ละตัวจะโตมาเป็นแบบไหน ล้วนขึ้นอยู่กับพี่เลี้ยงทั้งนั้นเลยสินะ

ก็เหมือนเหมิงหลานที่ตอนเด็ก ๆ มักจะโดนพี่เลี้ยงเหมยยุให้ปีนหน้าต่าง โตขึ้นมาก็เลยปีนกำแพงหนีเที่ยวเป็นเรื่องปกติ ช่างสมเหตุสมผลจริง ๆ!

พอนึกถึงตรงนี้ หนานเยี่ยก็รู้สึกว่ามีเรื่องสนุกให้เล่นอีกแล้ว

"ช่วนช่วน ฉันสอนกังฟูให้แกดีไหม ให้แกกลายเป็นกังฟูแพนด้าไปเลย!"

ช่วนช่วนมองหนานเยี่ยด้วยสายตาสงสัย "อึ๋ง~ อึ๋ง... แกเป็นกังฟูด้วยเหรอ?"

"แกไม่เชื่อเหรอ?"

"อึ๋ง... ไม่เชื่อ!"

"งั้นได้เลย เดี๋ยวฉันจะรำมวยปาจี๋ให้แกดูสักชุด!"

มวยปาจี๋เอาไปใช้ชกต่อยตีรันฟันแทงสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ก็จริง แต่การฝึกซ้อมด้วยตัวเองนั้นไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ ทั้งสิ้น

ขนาดเจ้าระบบยังเคยบอกไว้เลยว่า ศิลปะการต่อสู้คือการขัดเกลาตนเอง ต้องฝึกฝนทุกวัน หมัดมวยถึงจะไม่ขึ้นสนิม

สือชูฮวาและผู้ชมในห้องไลฟ์สดเห็นหนานเยี่ยลุกพรวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นก็เริ่มร่ายรำมวยปาจี๋ขึ้นมาชุดหนึ่ง

การออกแรงดุดันเฉียบขาด กระบวนท่าแปรเปลี่ยนไร้ที่สิ้นสุด แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างราวกับภูเขาถล่มแผ่นดินทลาย

โยกไหล่กระแทกสะเทือนฟ้า กระทืบเท้าสะท้านเก้าแคว้น!

เพลงหมัดชุดนี้ทำเอาทุกคนจับจ้องตาค้างจนเคลิบเคลิ้มไปตาม ๆ กัน

เพียงแต่นึกสงสัยว่า การที่จู่ ๆ หนานเยี่ยก็ลุกขึ้นมารำมวยปาจี๋โชว์แบบนี้ มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?