ตอนที่ 66 นี่มันเสือที่ไหนกัน ชัดเจนว่าเป็นแมวตัวใหญ่ต่างหาก

สี่สิบนาทีต่อมา หนานเยี่ยซื้อแพะหนึ่งตัวและนกพิราบอีกสิบตัวมาตามสัญญา

เพื่อความชัวร์ เขายังซื้อไก่มาอีกสองสามตัวด้วยซ้ำ

"เป็นไง พี่เสือ ผมใจถึงพอไหม!"

เสือโคร่งตงเป่ยทั้งสองตัวตาเป็นประกาย น้ำลายแทบจะหยดลงพื้น

"ใจถึงมาก เจ้ามนุษย์ ข้าถูกใจเจ้าแล้ว!"

เดิมทีหนานเยี่ยกะจะเดินเข้าไปในกรงเสือโคร่งตงเป่ยตรง ๆ แต่พอคิดดูอีกที มันก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร

ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องความปลอดภัยในชีวิตของตัวเอง เอาแค่เจ้าหน้าที่ก็คงไม่มีทางปล่อยให้เขาเข้าไปแน่

หากเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเขาคงรับผิดชอบไม่ไหว นี่เท่ากับเป็นการหาเรื่องลำบากใจให้พวกเขาชัด ๆ

คิดไปคิดมา หนานเยี่ยจึงจำต้องถอยมาเลือกวิธีรองลงมา...

"คุณอยากจะให้อาหารเสือผ่านกรงเหรอคะ ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ขอไปถามผู้อำนวยการก่อนนะคะ!"

การให้อาหารผ่านกรงเป็นเรื่องที่ผู้ดูแลสัตว์ที่มีประสบการณ์เท่านั้นถึงจะทำได้ ที่ผ่านมาไม่เคยมีธรรมเนียมให้นักท่องเที่ยวมาให้อาหารมาก่อนเลย

สือชูฮวาจึงได้แต่ไปหาเจิงต้าเซีย

ทางด้านเจิงต้าเซียกลับไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไร ขอแค่ไม่เข้าไปใกล้เกินไปก็พอ

สุดท้ายจึงกำชับให้หนานเยี่ยสวมถุงมือป้องกันไว้

"ไปกันพวกเรา ไปให้อาหารเสือกัน!"

แม้จะมีกรงเหล็กขวางกั้นอยู่ แต่ออร่าความดุร้ายบนตัวเสือนั้น หนานเยี่ยยืนอยู่ไกล ๆ ก็ยังสัมผัสได้

เขาโยนไก่เข้าไปสองตัวก่อน เพื่อให้พวกมันรองท้อง

[เพิ่งเคยเห็นเสือล่าเหยื่อใกล้ขนาดนี้ครั้งแรก โคตรดุ ไก่นี่สู่ขิตในเสี้ยววิ!]

[พวกมันแทะกันดูอร่อยจัดเลย แต่กูดูแล้วขนลุกซู่]

หลังจากโยนนกพิราบเข้าไปอีกสองสามตัว ชาวเน็ตก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

[ทำไมมุมกล้องยิ่งขยับเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ ล่ะ? น้องไรเดอร์จะทำอะไรน่ะ?]

[เชี่ย อย่าบอกนะ มึงยื่นมือเข้าไปทำไมเนี่ย]

สือชูฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นหนานเยี่ยจับนกพิราบตัวหนึ่งไว้ในมือแล้วยื่นส่งเข้าไป ก็ตกใจจนหน้าถอดสี

"แย่แล้ว จะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

พอเธอคิดจะห้ามก็ไม่ทันการเสียแล้ว เจ้าพี่เสือตัวที่คุยกับหนานเยี่ยอ้าปากงับลงมาทันที

ไม่เพียงแต่สือชูฮวาเท่านั้น แม้แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ตกใจจนตาค้าง

[แม่เจ้าโว้ย จะใจกล้าเกินไปแล้วมั้ง? ใช้มือเปล่ายื่นอาหารเข้าไปเนี่ยนะ?]

[น้องไรเดอร์นี่โหดจริง โหดจนแม้แต่มือตัวเองก็ไม่เอาแล้ว]

[ไม่กล้าดูแล้ว เดี๋ยวพวกแกค่อยบอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น]

ทุกคนต่างไม่เข้าใจการกระทำของหนานเยี่ยเลยสักนิด

เขาเอาความมั่นใจมาจากไหนกันแน่?

ถึงกล้าการันตีว่าเสือจะไม่ทำร้ายตัวเอง?

ในความเป็นจริง หนานเยี่ยเองก็ลนลานอยู่เหมือนกัน

ทว่าเมื่อพี่เสืองับเอาเฉพาะอาหารในมือของหนานเยี่ยไปโดยไม่ทำอันตรายเขาแม้แต่น้อย

ความรู้สึกนั้น บอกได้คำเดียวเลยว่า โคตรสะใจ!

สือชูฮวาและเหล่าชาวเน็ตต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น

ไม่อย่างนั้นนี่คงกลายเป็นอุบัติเหตุกลางไลฟ์สดไปแล้ว

สิ่งที่น่ากลัวคือ ในขณะที่พวกเขายังถอนหายใจไม่ทันสุด หนานเยี่ยก็ถอดถุงมือป้องกันออก แล้วยื่นมือไปลูบหลังของพี่เสือ

สือชูฮวาแข้งขาอ่อนแรงจนเกือบล้มพับลงไป

ยังจะเอาอีกเหรอ?

อย่าเลยพี่ชาย เราไม่เล่นพิเรนทร์กันได้ไหม!

ที่นี่เป็นแค่วัดเล็ก ๆ รับมือกับความวินาศสันตะโรของนายไม่ไหวหรอกนะ!

เธอรีบพุ่งเข้าไปห้ามทันที

ชาวเน็ตเองก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

[อย่าหาทำเลยน้องไรเดอร์ นั่นมันเสือนะเว้ย ไม่ใช่หมาแมว!]

[เชี่ย ตัววิ่งหนีไปข้างหน้าแต่วิญญาณวิ่งไล่ตามหลัง!]

[เหมือนกูเห็นภาพเลือดสาดกระจายเต็มพื้นลอยมาแต่ไกลแล้ว]

เจิงต้าเซียที่นั่งดูไลฟ์สดของหนานเยี่ยอยู่ในห้องทำงาน ตอนแรกยังดูอย่างออกรสออกชาติ

พอยิ่งเห็นชาวเน็ตจำนวนมากพากันชื่นชมเจ้าเล็กที่ตีลังกากลับหลัง ก็ยิ่งตื่นเต้นดีใจยกใหญ่

ถึงขั้นตัดสินใจว่าจะปั้นเจ้าเล็กให้ดี

แต่พอเห็นหนานเยี่ยยื่นมือเข้าไป เขาก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ทันที

ถ้าหากเพิ่งเปิดศูนย์เพาะพันธุ์ได้ไม่นานแล้วเกิดเหตุการณ์เสือทำร้ายคนขึ้นมาล่ะก็ ศูนย์แห่งนี้คงฟื้นตัวไม่ได้ไปอีกหลายปี

เขารีบวิ่งมุ่งหน้าไปยังโซนให้อาหารเสือทันที...

ทว่า ภาพเหตุการณ์นองเลือดกลับไม่ได้เกิดขึ้น

ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน หนานเยี่ยได้ลูบหลังพี่เสือเข้าให้แล้ว

จะพูดยังไงดีล่ะ มันไม่ได้นุ่มลื่นเหมือนขนแมว ออกจะสากมืออยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ

สือชูฮวาที่วิ่งมาได้ครึ่งทางหยุดชะงักฝีเท้าลง ถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ

นี่ฉันตาฝาดไปเองเหรอเนี่ย?

เสือโคร่งตงเป่ยตัวนี้ถึงขนาดยอมให้นายลูบคลำตามใจชอบเลยเนี่ยนะ?

ตอนที่เจิงต้าเซี่ยวิ่งมาถึง ก็ถึงกับช็อกตาค้างกับภาพตรงหน้านี้ไม่น้อยเช่นกัน

ให้ตายสิ กล้าบ้าบิ่นจริง ๆ ฉันเองยังไม่เคยลูบตัวเสือโคร่งตงเป่ยโตเต็มวัยระยะประชิดขนาดนี้มาก่อนเลย

ดูเหมือนว่าศูนย์เพาะพันธุ์แห่งนี้จะเป็นของนายเปิดเองมากกว่าเสียอีก!

คอมเมนต์วิ่งในห้องไลฟ์สดระเบิดขึ้นมาอีกระลอก:

[เสือตัวนี้คนปลอมตัวมารึเปล่าเนี่ย มันจะเชื่องขนาดนั้นได้ไง?]

[แม่เจ้าโว้ย นี่เสือที่ไหนกัน ชัดเจนว่าเป็นแมวยักษ์ชัด ๆ ยอมให้ลูบหัวอีกต่างหาก!]

[สมกับเป็นหนานเยี่ย มีเรื่องเหนือความคาดหมายตลอด ให้ความกล้าฉันมาร้อยเท่า ก็ไม่กล้าไปลูบมันตอนกินข้าวหรอกนะ]

[ยอมแล้วจ้า ใจหนานเยี่ยคงแข็งกว่าหินแล้วมั้งเนี่ย!]

[เขาว่ากันว่าก้นเสือห้ามลูบ แต่นี่พี่แกเล่นลูบขนเขาจนแทบจะร่วงหมดตัวแล้ว!]

หนานเยี่ยลูบเพลินมือไปแล้ว แต่สือชูฮวากับเจิงต้าเซี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นั้นตกใจจนแทบสิ้นใจตายไปครึ่งตัว

กลัวแทบแย่ว่าเขาจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นมา

ยังดีที่เจ้านี่ลูบไปแค่ 5 นาทีก็ถอนตัวออกมา ไม่อย่างนั้นเจิงต้าเซี่ยกลัวจริง ๆ ว่าโรคหัวใจจะกำเริบขึ้นมา

เขาเปิดดูค่าอารมณ์ขึ้นมา:

หลูเหวยอีสัมผัสได้ถึงความสยองขวัญ ค่าอารมณ์ +722

หลี่กว่างจื้อสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้น ค่าอารมณ์ +655

หลี่หย่าหางสัมผัสได้ถึงความสยองขวัญ ค่าอารมณ์ +711

ค่าอารมณ์รวม: 42,005,279

แค่ 5 นาทีนี้ ได้ค่าอารมณ์มาถึงสิบล้านแต้ม แถมยังได้ลูบเสืออีกต่างหาก

การผจญภัยครั้งนี้ เรียกได้ว่าคุ้มค่าสุด ๆ!

ต่อไปก็คือจุดหมายสุดท้าย แพนด้าเพียงตัวเดียวของศูนย์เพาะพันธุ์แห่งนี้

ตลอดทาง หนานเยี่ยอารมณ์ดีอย่างยิ่ง แต่สือชูฮวาที่อยู่ข้าง ๆ กลับทำหน้าอมทุกข์และตัดพ้อสุดขีด

เธอสาบานเลยว่าจะไม่รับหน้าที่ไกด์นำเที่ยวแบบนี้อีกแล้ว ขืนทำต่อไปคงต้องหัวใจวายตายเข้าสักวัน

แพนด้ายักษ์ไม่ได้น่ากลัวเหมือนเสือโคร่งตงเป่ย และไม่ทำร้ายมนุษย์ สือชูฮวาจึงพาหนานเยี่ยไปสัมผัสอย่างใกล้ชิดได้โดยตรง

"จริงสิ ยังไม่รู้เลยว่าเจ้าแพนด้าตัวนี้ชื่ออะไรเหรอครับ"

"มันชื่อช่วนช่วนค่ะ!"

"อะไรนะ?" หนานเยี่ยแสดงออกว่าตนเองได้ยินไม่ชัด

ในโลกก่อน มีแพนด้ายักษ์ที่เป็นดาวเด่นในเน็ตมากมาย ไม่ว่าจะเป็นฮวาฮวา ยายา เหมิงหลาน ฝูเป่า และอื่น ๆ อีกเพียบ

ชื่อ "ช่วนช่วน" นี้เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก

ตอนที่สือชูฮวาได้ยินชื่อนี้ครั้งแรก ปฏิกิริยาของเธอก็ไม่ต่างจากหนานเยี่ยเลย

"คุณไม่ได้ยินผิดหรอกค่ะ มันชื่อช่วนช่วนจริง ๆ! นอกจากหน่อไม้กับต้นไผ่แล้ว มันยังชอบกินผลไม้เสียบไม้มาก ๆ ด้วย ก็เลยได้ชื่อนี้มาค่ะ"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

พอรู้เหตุผลแล้ว ก็รู้สึกตลกขบขันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

พอพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นช่วนช่วนกำลังห้อยต่องแต่งอยู่บนท่อนไม้ ดูท่าทางสุขสบายและชิลสุด ๆ

"นี่ยังเป็นแพนด้าน้อยที่ยังไม่โตเต็มวัยเลยนี่นา!"

หนานเยี่ยเข้าใจแล้วว่าทำไมศูนย์เพาะพันธุ์แห่งนี้ถึงแทบไม่มีนักท่องเที่ยวเลย

คนเขาตั้งใจมาดูแพนด้ายักษ์ แต่ที่นี่กลับมีแค่เจ้าตัวเล็กช่วนช่วนตัวเดียว ใครจะไปอยากอยู่นานกันล่ะ

สู้ไปเดินเล่นที่ศูนย์เพาะพันธุ์อื่นดีกว่า อย่างน้อย ๆ ก็มีตั้งหลายตัว

ทว่าสิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลต่อความเอ็นดูที่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดมีให้มันเลยสักนิด:

[มันปีนขึ้นไปได้ยังไงเนี่ย ห้อยอยู่แบบนั้นไม่เจ็บเหรอ?]

[กรี๊ดดด อยากอุ้มกลับบ้านจัง ทำไมถึงได้น่ารักเกินเบอร์ขนาดนี้นะ!]

[เสน่ห์ของมันเนี่ย ต้านทานไม่ไหวจริง ๆ เลยน้า...]