ตอนที่ 65 สอนลีเมอร์หางแหวนตีลังกาหลัง

การกระทำสุดพิสดารของหนานเยี่ยทำเอาชาวเน็ตพากันอึ้งกิมกี่ไปเป็นแถบ

ถึงอย่างนั้น ฝูงลีเมอร์ก็ยังคงอยากกินอาหาร พากันยืนสองขาหยุดดูอย่างใจจดใจจ่อ

"พี่รอง หมอนี่คงไม่ได้จะไม่ให้ของกินพวกเราจริง ๆ ใช่ไหม!"

"กล้าเรอะ!"

"ถ้าไม่ให้จริง ๆ จะทำยังไงล่ะ"

"เชื่อฉันสิ เขาไม่กล้าหรอก พวกเรายังมีพี่เลี้ยงอยู่นี่นา"

"แต่วันนี้พี่เลี้ยงไม่สนใจพวกเราเลยนะ"

"เอ่อ..."

หนานเยี่ยเห็นพวกมันยังนิ่งเฉย ก็นึกว่าพวกมันคงไม่เข้าใจคำว่าความสามารถพิเศษ

เขาจึงลุกขึ้นยืน แล้วโชว์ตีลังกาหลังท่ายากไปหนึ่งตลบ

"มา ๆ ๆ ใครทำท่านี้ได้ ก็เข้ามากินมื้อเช้าได้เลย"

[ขำจะตาย ลิงบอกว่า: แค่จะกินข้าวสักมื้อ ยังต้องมาแกล้งกันอีก ไม่กินก็ได้วะ!]

[ปกติหนานเยี่ยก็ดูปกติดีนะ แต่พอเจอสัตว์เมื่อไหร่ คุณไม่มีทางตามรอยหยักสมองเขาทันเลยจริง ๆ]

[ฮ่าๆๆๆๆ จุดนี้ฉันก็สังเกตเห็นเหมือนกัน พวกนายว่าพี่ลิงจะสนใจเขาไหม?]

ถ้าเป็นคนทั่วไปพูดแบบนี้ ฝูงลีเมอร์คงไม่สนใจแน่

แต่คราวนี้เป็นหนานเยี่ยที่สื่อสารได้ไร้อุปสรรค

"พี่รอง พี่ตีลังกาหลังเป็นไหม"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!"

"ลองดูหน่อยไหม"

"งั้นก็ลองดูสิ!"

ในสายตาของผู้ชม เจ้าพี่รองก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วทำท่าเลียนแบบหนานเยี่ย

"แปะ!"

อืม... หงายหลังลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นหญ้าทันที

นอกจากน้องเล็กแล้ว ลีเมอร์อีกเจ็ดตัวก็ผลัดกันลองทีละตัว ผลลัพธ์คือเหมือนเจ้าพี่รองเป๊ะ

จึงเกิดภาพสุดฮาขึ้นมา เมื่อลีเมอร์ทั้งแปดตัวนอนเรียงเป็นแถวหน้ากระดานบนพื้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ภาพนี้ทำเอาชาวเน็ตฮากระจายทันที:

[ร่มแดงก้านขาว กินเสร็จก็นอนยาวในโลงด้วยกัน!]

[กูจะขำตายอยู่แล้ว ฝูงลิงพวกนี้กำลังประท้วง หรือกำลังเททุกอย่างกันแน่?]

[พวกนายว่า มีความเป็นไปได้ไหมที่พวกมันกำลังพยายามตีลังกาหลังจริง ๆ?]

พอประโยคนี้โผล่มา ทุกคนก็มองเขาเหมือนคนบ้าทันที

[ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า ยังมีคนเชื่อเป็นจริงเป็นจังอีกเหรอเนี่ย!]

[ช่างเป็นคนซื่อที่น่ารักจริง ๆ!]

อีกด้านหนึ่ง พี่รองหันไปถามน้องเล็ก:

"เป็นไงบ้างน้องเล็ก ฉันทำสำเร็จไหม"

"ไม่นะพี่รอง ก้นพี่กระแทกพื้นก่อนน่ะ"

"งั้นเหรอ ช่างเถอะน้องเล็ก ฉันพยายามเต็มที่แล้ว พวกเรานอนแผ่เถอะ!"

"ไม่ล่ะพี่รอง ฉันอยากขอลองดูหน่อย"

แววตาของเจ้าน้องเล็กเผยให้เห็นความมุ่งมั่นจริงจังอยู่หลายส่วน

แม้ว่าความมุ่งมั่นนั้นจะมาจากจานผลไม้ล้วน ๆ ก็ตาม

ลีเมอร์แปดตัวที่นอนอยู่บนพื้นต่างหันคอขวับไปมอง ดูแล้วตลกเป็นบ้า

หนึ่ง สอง สาม!

ย่อเข่าลง แขนสองข้างเหวี่ยงขึ้นอย่างแรง พร้อมกับขาคู่ที่ถีบส่งตัวลอยขึ้นฟ้า

อาศัยแรงส่งจากแขนดึงตัวขึ้น แหงนศีรษะไปด้านหลัง แอ่นตัวโค้งเป็นรูปคันศร

พอลอยเคว้งกลางอากาศก็แหงนหน้าไปข้างหลัง ใช้แรงจากเอวบิดหมุน

กอดเข่าคู้ตัวกลางอากาศ แล้วทิ้งตัวลงมายืนหยัดได้อย่างมั่นคง

สำเร็จแล้ว!

ทำได้จริง ๆ ด้วย!

ขาทั้งสองข้างของลีเมอร์หางแหวนทรงพลังมาก ทำให้ท่านี้มีความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จ

"เชี่ยเอ๊ย!"

แม้แต่หนานเยี่ยเองยังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ผมแค่แกล้งพวกแกเล่นเฉย ๆ นะ แกเนี่ย... นี่มัน...

เหนือความคาดหมายเกินไปแล้ว!

สือชูฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ยกมือปิดปากด้วยความตกใจ เดิมทีเธอคิดว่าหนานเยี่ยแค่อยากเล่นมุกตลกเพื่อเพิ่มสีสันให้รายการเท่านั้น

คาดไม่ถึงเลยว่า หนานเยี่ยจะสอนมันจนทำเป็นจริง ๆ

ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป:

[เมื่อกี้ใครว่าฉันเป็นคนซื่อนะ ออกมารับคำด่าซะดี ๆ!]

[เชี่ย ไม่มีเหตุผลเลย พวกมันเลียนแบบท่าทางของหนานเยี่ยจริง ๆ แถมยังมีตัวหนึ่งทำสำเร็จด้วย]

[แม่รีบเปิดประตูเร็ว หลีผู่มาถึงบ้านแล้ว!]

[ฉันมีลางสังหรณ์ว่า เจ้าลีเมอร์หางแหวนตัวนี้กำลังจะดังเป็นพลุแตกแล้ว!]

หนานเยี่ยที่เพิ่งได้สติกลับมาจึงเลื่อนจานผลไม้ไปให้น้องเล็ก "อ่ะ ทั้งหมดนี้เป็นของนายแล้ว!"

น้องเล็กที่ได้อาหารดีใจสุดขีด โชว์ตีลังกาหลังไปอีกรอบทันที!

ทุกคนถึงได้แน่ใจในที่สุดว่า เจ้าลีเมอร์หางแหวนตัวนี้ มันทำเป็นจริง ๆ

"น้องเล็ก รีบสอนฉันตีลังกาหลังเร็วเข้า!"

"น้องเล็กเหลือกองแตงโมไว้ให้ฉันบ้างสิ!"

"เหลือกล้วยให้ฉันด้วย!"

คลิปวิดีโอนี้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ทำให้น้องเล็กมีแฟนคลับกลุ่มใหญ่ในเวลาไม่นาน

นอกจากแพนด้าแล้ว ศูนย์เพาะพันธุ์แห่งนี้ก็มีดาวเด่นตัวใหม่อย่างลีเมอร์หางแหวนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัว...

หลังจากดูลีเมอร์หางแหวนเสร็จ หนานเยี่ยก็เดินหน้าต่อไป ผ่านนกยูงขาวตัวหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่มันไม่ยอมรำแพนหาง

ได้ลูบยีราฟ ดูหงส์ ให้อาหารมาร์มอต...

ต้องยอมรับเลยว่า การเป็นผู้ดูแลสัตว์นี่มันเพลิดเพลินเจริญใจจริง ๆ

เดินไปเดินมา ก็มาถึงอาณาเขตของเสือไซบีเรียสองตัว

ที่นี่ล้อมรอบด้วยกระจกทั้งหมด เหลือไว้เพียงช่องเล็ก ๆ ไม่กี่ช่องสำหรับให้อาหาร

สือชูฮวาวิ่งไปยกอาหารมา ทิ้งให้หนานเยี่ยยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว

หนานเยี่ยชิดหน้าแนบกระจกมองดูเสือตรงหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ดูมันในระยะใกล้ขนาดนี้

"โฮก..."

"มนุษย์หน้าโง่ อย่ามาบังวิวข้าสิฟะ"

มนุษย์หน้า...โง่เนี่ยนะ?

หนานเยี่ยลูบจมูกตัวเอง นี่เขาโดนด่าอีกแล้วเหรอเนี่ย?

พอมองตามสายตามันไป จะไปมีวิวสวยอะไรที่ไหน แกแค่น้ำลายสอกับนกพิราบพวกนั้นไม่ใช่เรอะ!

เมื่อมองดูจ้าวแห่งผืนดินผู้หงุดหงิด หนานเยี่ยก็พลันเกิดความคิดสุดห่ามขึ้นมา

ความสะพรึงกับความตื่นเต้นก็เป็นส่วนหนึ่งของอารมณ์เหมือนกัน ถ้าเขาเดินเข้าไปลูบหัวเจ้าเสือตัวนี้ ค่าอารมณ์ของผู้ชมจะไม่พุ่งทะลุเพดานเลยเหรอ?

ความคิด "แกว่งเท้าหาเสี้ยน" ผุดขึ้นมาแบบนั้นเลย

เขาขยับไมค์ออกไปให้ห่างขึ้น เพื่อไม่ให้เสียงส่งเข้าไปในไลฟ์สด

จากนั้นก็ขยับไปหนึ่งก้าว บังสายตาของเสือไซบีเรียเอาไว้

แกอยากดูนักใช่ไหม ฉันยิ่งไม่ให้ดู!

"โฮก!"

เจ้าเสือไซบีเรียคำรามลั่น ก่อนจะใช้อุ้งเท้าเสือขนาดใหญ่ตบกระจกดังสนั่น

"ไสหัวไปเลย มนุษย์อย่างแกนี่มันน่ารำคาญจริงโว้ย ถ้าแกกล้าเข้ามาละก็ ข้าจะ..."

"จะทำไม ฉีกเนื้อฉันเหรอ?"

"เหวย เจ้ามนุษย์ แกฟังที่ข้าพูดรู้เรื่องด้วยเรอะ!"

"ฉันไม่เพียงแต่รู้ว่าแกพูดอะไร แต่ฉันยังรู้ด้วยว่าแกอยากได้นกฝั่งตรงข้ามพวกนั้น เป็นไง สนใจทำข้อตกลงกันสักหน่อยไหม?"

เสือไซบีเรียเดินวนไปมาสองสามรอบ ก่อนจะทิ้งก้นนั่งลง "ว่ามาสิ ข้อตกลงอะไร!"

หนานเยี่ยฉีกยิ้ม "ให้ฉันลูบตัวแกหน่อย แลกกับที่ฉันจะไปซื้อนกพิราบมาให้แกสองสามตัว"

"ตัวเป็น ๆ รึเปล่า?"

"เป็น ๆ สิ!"

"สิบตัว?"

"ไม่มีปัญหา!"

เสือไซบีเรียมองแล้วมองอีก รู้สึกว่าเจ้ามนุษย์คนนี้ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไร

"แกไม่กลัวว่าพอแกเข้ามาแล้ว ข้าจะกลับคำเหรอ?"

หนานเยี่ยเองก็ลองหยั่งเชิงดู "แกเป็นถึงจ้าวแห่งผืนดินเชียวนะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะทำเรื่องหน้าด้านไร้ยางอายแบบนั้น!"

เสือไซบีเรียร้อนรนขึ้นมาทันที ศักดิ์ศรีแห่งเผ่าพันธุ์เสือ จะยอมให้คนมาดูถูกได้อย่างไร

"มันแน่อยู่แล้ว เผ่าเสือของข้าพูดคำไหนคำนั้นเสมอ!"

แม้อีกฝ่ายจะตอบมาแบบนั้น แต่หนานเยี่ยก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยพออยู่ดี

"ปัง!" เสือไซบีเรียตบกระจกแรง ๆ อีกครั้ง

"ชิชะ มนุษย์อย่างพวกแกก็เก่งแต่ปากจริง ๆ นั่นแหละ!"

มันเดินวนไปมา อุตส่าห์เจอมนุษย์ที่คุยกันรู้เรื่องทั้งที ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์อะไรติดไม้ติดมือบ้าง ก็เสียดายแย่

"โฮก... เอาอย่างนี้ละกัน แกซื้อนกพิราบให้ข้าสิบตัว บวกแพะอีกหนึ่งตัว!

แพะตัวใหญ่ขนาดนั้น พอกินสำหรับพวกข้าสองพี่น้อง จะได้ไม่มีเหตุผลต้องไปกัดแกอีก"

หนานเยี่ยลองคิดตาม เออ ก็จริง มีเหตุผลแฮะ

เดี๋ยวนะ นี่เขาโดนเสือกล่อมจนคล้อยตามเลยเหรอ?

อันที่จริง สัตว์จะโจมตีมนุษย์ก็ต่อเมื่อหิวจัดจนทนไม่ไหว หรือไม่ก็มีคนบุกรุกอาณาเขตของพวกมันเท่านั้น

สองตัวนี้เป็นเสือในสวนสัตว์ สัญชาตญาณสัตว์ป่าแทบจะถูกขัดเกลาจนหมดสิ้น ความอันตรายจึงลดลงไปมาก

ถ้าเป็นเสือป่าละก็ ต่อให้เอาความกล้ามาให้หนานเยี่ยอีกสิบเท่า เขาก็ไม่มีทางคิดอะไรแผลง ๆ แบบนี้เด็ดขาด

"ได้ รอแป๊บ เดี๋ยวฉันไปซื้อแพะมาให้ตัวหนึ่ง..."