ตอนที่ 64 น้องไรเดอร์จะเริ่มโชว์ของอีกแล้ว

"ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าครับ มีอะไรต้องการบอกพวกเราได้เลยนะ!" ผู้อำนวยการเจิงต้าเซียออกมารับรองด้วยตัวเอง

รูปร่างของเขาค่อนข้างสูงใหญ่ ใบหน้าเหลี่ยมและค่อนข้างบาน ติดแค่ตาตี่ไปหน่อย ดูขัดหูขัดตาพิลึก แต่ก็ทำให้จำง่ายดี

เจิงต้าเซียจับมือหนานเยี่ยไว้แน่น ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเลยสักนิด

หนานเยี่ยพยายามดึงมือกลับอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่หลุด สีหน้าจึงเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นเรื่อย ๆ

เฮ้ย รีบปล่อยมือได้แล้ว!

เริ่มเลี่ยนแล้วนะพี่ชาย!

"ผมว่าพวกเราเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ!" หนานเยี่ยชิงพูดขึ้นมาก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้อ้าปาก!

เจิงต้าเซียยอมปล่อยมือแล้วลูบผมทรงสกินเฮดสั้นเกรียนของตัวเองพลางว่า "อ่า เอาแบบนั้นก็ได้ ไม่นึกเลยว่าคุณหนานจะมุ่งมั่นกับการทำงานขนาดนี้ งั้นผมให้ชูฮวาเป็นไกด์พาชมนะ มีอะไรก็ถามเธอได้เลย!"

ยังไงเสียสือชูฮวาก็เป็นหน้าเป็นตาของที่นี่ ถึงจะเผลอติดเข้าไปในกล้องของหนานเยี่ยบ้าง หน้าตาก็ยังเอาอยู่สบาย ๆ

"พวกเราจะเดินดูตามลำดับ หรือจะตรงไปดูแพนด้าเลยคะ?"

หนานเยี่ยหันไปมองสือชูฮวา "ไม่ได้จะโปรโมตศูนย์หรอกเหรอครับ เดินดูตามลำดับเลยก็ได้นะ"

พูดจบ หนานเยี่ยก็เปิดห้องไลฟ์สดทันที เพราะมีการบอกล่วงหน้าไว้ตั้งแต่เมื่อวาน จึงมีคนดูทะลุหลักล้านอย่างรวดเร็ว

[แพนด้า แพนด้า ฉันจะดูแพนด้า!]

[ศูนย์นี้มีแพนด้าตัวไหนบ้างนะ ไม่รู้ว่าจะรู้จักไหม!]

[ฉันชอบฉีอี ขนชี้ ๆ บนหัวน่ารักมาก แถมยังมีวิชาเกาะขาสุดยอด น่ารักไม่ไหว]

[ฉันชอบเหมิงหลานมากกว่า วิ่งวุ่นบนเส้นทางแหกคุกแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย 555!]

หนานเยี่ยเองก็ถามด้วยความสงสัย "ศูนย์ของเรามีแพนด้ากี่ตัวเหรอครับ?"

พอเจอคำถามนี้เข้า สือชูฮวาก็เริ่มอึกอัก สายตาล่อกแลกตอบเสียงอ้อมแอ้มว่า "ตัวเดียวค่ะ!"

หนานเยี่ย "..."

คนดู "..."

แค่ตัวเดียวเนี่ยนะ!

มีตัวเดียวยังกล้าเรียกว่าศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้าอีก มิน่าล่ะถึงเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แท้ ๆ แต่กลับแทบไม่มีนักท่องเที่ยวเลย

ด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง สือชูฮวาจึงอธิบายว่า "ศูนย์ของเราเพิ่งสร้างใหม่น่ะค่ะ เบื้องบนยังอยู่ระหว่างประเมิน ถ้าช่วงหลังจัดการได้เข้าที่เข้าทางแล้ว เดี๋ยวพวกเขาก็จะส่งมาเพิ่มให้อีกหลายตัวค่ะ"

พอได้ยินคำอธิบายของสือชูฮวา คนดูก็ยังคงไม่ค่อยซื้ออยู่ดี

[จู่ ๆ ก็หมดอารมณ์เฉยเลย ทำไงดี?]

[จริง ถ่อไปตั้งไกลมีแค่ตัวเดียว มันจะไปดูจุใจได้ยังไง!]

[ผิดหวังนิดหน่อยแฮะ นึกว่าเมืองสงเมาจะมีศูนย์แพนด้าใหญ่ ๆ โผล่มาอีกแห่ง ที่ไหนได้เป็นแค่สวนสัตว์เล็ก ๆ!]

หนานเยี่ยไม่ได้สนใจคอมเมนต์ของคนดูเท่าไรนัก เพราะสายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยลีเมอร์หางแหวนเก้าตัวตรงหน้าไปแล้ว

ลีเมอร์หางแหวนมีหัวเล็ก หน้าผากแบน หูใหญ่ และมีขนนุ่มฟูขึ้นหนาแน่นบริเวณใบหูทั้งสองข้าง ใบหน้าโดยรวมดูละม้ายคล้ายจิ้งจอก และได้ชื่อนี้มาจากลวดลายวงแหวนสลับเป็นปล้อง ๆ บนหาง

เมื่อเห็นว่าสือชูฮวาเตรียมจะพูด หนานเยี่ยก็เบนกล้องไปทางเธอทันที จะได้แอบอู้งานได้เนียน ๆ

"ลีเมอร์หางแหวนเป็นลีเมอร์ชนิดเดียวที่หากินตอนกลางวันค่ะ นิสัยค่อนข้างเชื่อง อ่อนโยน ปกติชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง

อาหารหลัก ๆ จะเป็นใบไม้ ผลไม้ ดอกไม้ แล้วก็มีกินแมลงบ้างเป็นครั้งคราว เรื่องการให้อาหารเลยจัดการได้ค่อนข้างง่ายค่ะ"

การปรากฏตัวของสือชูฮวาทำให้ห้องไลฟ์สดคึกคักขึ้นมาทันตา

[ว้าว พี่สาวคนนี้สวยจัง สวยไม่แพ้ดาราคนอื่นเลยนะเนี่ย]

[นี่นับเป็นผู้ดูแลสัตว์ที่สวยที่สุดได้ไหม?]

[จู่ ๆ ฉันก็เริ่มสนใจศูนย์นี้ขึ้นมาแล้วสิ]

[ฉันว่าที่แกสนใจไม่ใช่สัตว์แล้วมั้ง!]

เมื่อกล้องแพนกลับไปที่ลีเมอร์หางแหวน คนดูก็ได้เห็นพวกมันนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น สองมือวางบนหัวเข่า หันหน้าไปทางดวงอาทิตย์โดยไม่ขยับเขยื้อน ดูเหมือน "หลวงจีนชรานั่งเข้าฌาน" ไม่มีผิด

หนานเยี่ยจึงถามแทนสิ่งที่คนดูทุกคนอยากรู้ "พวกมันกำลังนั่งสมาธิอยู่เหรอครับ?"

สือชูฮวาหลุดขำพรืด นั่งสมาธิบ้าบออะไรกัน นึกว่าพวกมันฝึกกังฟูได้หรือไง!

"พวกมันมีฉายาพิเศษค่ะ เรียกว่าผู้เคารพบูชาดวงอาทิตย์

ทุกเช้าหลังจากตื่นนอน พวกมันจะนั่งตัวตรงหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ เฝ้ามองแสงแดดยามเช้าอย่างเงียบสงบ บางครั้งยังโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับกำลังก้มกราบดวงอาทิตย์ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาค่ะ"

"ความจริงแล้ว สาเหตุส่วนหนึ่งก็เพราะตอนกลางคืนทั้งชื้นทั้งหนาวเย็น เพื่อขับไล่ความหนาว พวกมันก็เลยอาบแดดแบบนี้ ให้แสงแดดอุ่น ๆ ส่องทั่วทั้งตัวค่ะ"

หนานเยี่ยส่งเสียงทึ่งในลำคอ ได้เปิดหูเปิดตาแล้วสิเรา

ไม่นานนัก ลีเมอร์หางแหวนฝูงนี้ก็พากันกรูเข้ามาล้อม แล้วกระโดดขึ้นไปบนตัวของสือชูฮวาเพื่อหาของกิน

พอได้สัมผัสพวกมัน อารมณ์ของสือชูฮวาก็ดีขึ้นมาทันที "คุณอยากลองดูไหมคะ พวกมันเป็นมิตรมากเลยนะ บางทียังกระโดดขึ้นมาเล่นบนตัวคุณด้วยซ้ำ!"

หนึ่งในนั้นกระโดดขึ้นมาเกาะบนตัวหนานเยี่ย ก่อนจะใช้กรงเล็บตบโทรศัพท์มือถือที่ใช้ไลฟ์สดแปะ ๆ แล้วยื่นดวงตาโต ๆ เข้ามาจ่อชิดหน้าเลนส์

โดยไม่รู้เลยว่ามันสร้างบาดแผลทางใจให้คนดูขนาดไหน

[เชี่ย (พืชชนิดหนึ่ง)!]

[อย่าสั่นดิพี่ลิง ผมจะเมารถแล้วเนี่ย!]

[เหวยยย ลิงตัวนี้เอากล้องไปเกาตีน เกินไปปะเนี่ย!]

[เกือบหัวใจวายเพราะตาโตสีส้มแดงนั่นแล้วไหมล่ะ!]

หนานเยี่ยหยิบองุ่นมาสองสามลูก กำลังจะป้อนพวกมัน ทว่ากลับได้ยินเสียงร้องของพวกลีเมอร์ดังขึ้น

"พี่รอง วันนี้พี่เลี้ยงพามนุษย์มาด้วยคนหนึ่ง แต่ทำไมสีผิวไม่เหมือนพี่เลี้ยงล่ะ?"

สีผิวก็ต้องไม่เหมือนกันอยู่แล้ว ขี่รถส่งอาหารมาตั้งกี่ปี ไม่ดำก็แปลกสิ

เพียงแต่คำพูดต่อจากนี้ ทำเอาหนานเยี่ยแทบจะสติแตก

"น้องเล็ก นี่มันไม่ใช่มนุษย์ชัด ๆ ดูยังไงก็เหมือนชิมแปนซีมากกว่า!"

"พี่รองเคยเห็นชิมแปนซีด้วยเหรอ?"

"ไม่เคยเห็นหรอก แต่หลายวันก่อนพี่เลี้ยงบอกว่าจะพาชิมแปนซีมาตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะเป็นเจ้านี่แหละ!"

"งั้นต่อไปเรียกเขาว่าพี่ดำใหญ่ไหม?"

"ดำใหญ่อะไรล่ะ มาทีหลังสุด ต่อไปเจ้านี่คือน้องเล็ก เรียกไอ้ดำน้อยก็พอ!"

หนานเยี่ยยิ่งฟังหน้ายิ่งมืดมน!

พวกแกสิชิมแปนซี ชิมแปนซีกันทั้งบ้านนั่นแหละ

เพิ่งเข้ามาแท้ ๆ ก็โดนพวกมันมองเป็นลิงเหมือนกันซะงั้น จะแก้เผ็ดยังไงดี?

คิดถึงตรงนี้ หนานเยี่ยก็บรรลุ!

เวลาที่คนมองสัตว์ในสวนสัตว์เหมือนมองตัวตลก

หารู้ไม่ว่าในสายตาพวกมัน มนุษย์ก็เป็นแค่ลิงที่เดินสองขาเท่านั้น

มันเป็นหลักการเดียวกันเป๊ะ

"พี่รอง ดูเหมือนเขากำลังจ้องพี่ตาเขม็งเลยนะ!"

"งั้นก็ไม่ผิดแน่ มันฟังที่พวกเราคุยกันรู้เรื่อง แสดงว่าไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ"

หนานเยี่ย : ...

เข้าใจแบบนี้ก็ได้เหรอ?

แต่จะว่าไป เข้าใจแบบนี้มันก็สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน?

ถุย ๆๆ โดนปั่นหัวจนเคลิ้มตามซะแล้ว...

เขาเดินตรงเข้าไปหาลีเมอร์ตัวที่ถูกเรียกว่าพี่รอง ยื่นองุ่นลูกหนึ่งไปจ่อตรงปากมัน

พี่รองทนการยั่วยวนของอาหารไม่ไหว อ้าปากเตรียมจะงับ

นึกไม่ถึงว่าหนานเยี่ยจะชักมือกลับ แล้วโยนเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย

พี่รอง : ...

มีมารยาทบ้างไหมเนี่ย?

ทำกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

"อืม รสชาติดีแฮะ!" หนานเยี่ยพูดไปพลางยื่นองุ่นไปให้อีกหนึ่งลูก

พี่รองมองหนานเยี่ยแวบหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมององุ่นอีกแวบ แล้วก็อดใจไม่ไหว ยื่นหน้าเข้าไปหาอีกรอบ

ผลปรากฏว่าหนานเยี่ยก็ชักมือกลับอีกครั้ง โยนเข้าปากตัวเองเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

จากนั้นก็หยิบออกมาอีกลูก กวัดแกว่งผ่านหน้ามันไป แล้วเอาไปป้อนให้น้องเล็กแทน

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังยึดถาดผลไม้ทั้งหมดมาไว้กับตัว แล้วเริ่มร้องป่าวประกาศ

"หิวไหม? อยากกินหรือเปล่า? มา ๆๆ โชว์ความสามารถพิเศษมาก่อนสักอย่างซิ"

พี่รองที่ยืนเอ๋อ : ???

สือชูฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ : ???

คนดูในห้องไลฟ์สด : ???

[555555 น้องไรเดอร์จะเริ่มเล่นคอนเทนต์ปั่น ๆ อีกแล้ว]

[เอาจริงดิ? หนานเยี่ยถึงกับให้ลีเมอร์โชว์ความสามารถพิเศษเนี่ยนะ? นี่เรื่องที่คนปกติเขาทำกันเหรอ!]

[ลีเมอร์บอก ขอบใจแกมากนะ แค่กินองุ่นไปไม่กี่ลูกถึงกับต้องโชว์ความสามารถพิเศษแลกเลยเหรอ!]

[ขำจะตาย ดูสีหน้าเจ้าลีเมอร์ตัวนั้นสิ อารมณ์ตัดพ้อมาเต็มสุดๆ]