ตอนที่ 63 ห้องไลฟ์สดของหนานเยี่ยยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

"สวัสดีครับ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากศูนย์ช่วยเหลือ สัตวแพทย์ท่านนี้คืออาจารย์ชุยฮ่าวครับ"

ชุยฮ่าวมีผมขาวแซมไปครึ่งศีรษะ ดูแล้วอายุน่าจะเกือบหกสิบปี ทว่ายังคงลงพื้นที่ด่านหน้าเพื่อช่วยเหลือสัตว์ป่านานาชนิดอยู่เสมอ

คนแบบนี้ต่างหากที่ทำให้หนานเยี่ยรู้สึกเคารพเลื่อมใสจากใจจริง

"ต้องให้มันนอนลงก่อน ถึงจะลงมือสะดวก"

ทว่าพอชุยฮ่าวย่างเท้าเข้าไปก้าวหนึ่ง เจ้ากวางแดงกลับถอยกรูด ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย

คนอื่นลองเข้าไปก็ไม่ได้ผล ถ้าจะใช้กำลังจับก็กลัวว่ามันจะตกใจเตลิดหนีไป

"ผมจัดการเองครับ!"

หนานเยี่ยขยับเข้าไปใกล้เจ้ากวางแดง พลางกระซิบข้างหูมันเบา ๆ "ไม่ต้องกลัวนะ พวกเขามาช่วยแกทั้งนั้น เชื่อพวกเราสักครั้ง พวกเราจะรักษาขาของแกให้หายแน่นอน!"

เจ้ากวางแดงเงยหน้าขึ้น สบตากับหนานเยี่ยอยู่นาน ในที่สุดมันก็ยอมล้มตัวลงนอนเองจริง ๆ

ชุยฮ่าวกับทีมงานศูนย์ช่วยเหลือต่างมองหน้ากัน ทุกคนล้วนเห็นความประหลาดใจในแววตาของอีกฝ่าย

ชายคนนี้สามารถทำให้กวางแดงตัวนี้ว่าง่ายได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"พ่อหนุ่ม เธอเป็นครูฝึกสัตว์เหรอ" ชุยฮ่าวอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

หนานเยี่ยส่ายหน้า "ผมไม่ใช่ครูฝึกสัตว์หรอกครับ อาจเพราะผมเป็นคนแรกที่เจอมัน มันก็เลยไว้ใจผมมั้งครับ!"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ได้ยอมรับ ชุยฮ่าวจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

หลังจากตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด ชุยฮ่าวก็สั่งให้คนช่วยกันจับขาข้างอื่น ๆ ของกวางแดงไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้มันดิ้นรนอย่างรุนแรงเพราะความเจ็บจนส่งผลกระทบต่อการรักษา

จากนั้นเขาก็ฆ่าเชื้อที่กีบเท้าของกวางก่อน แล้วจึงหยิบกรรไกรแพทย์ออกมาเตรียมจะตัดห่วงพลาสติกวงนี้

เห็นแบบนั้น หนานเยี่ยจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ "อาจารย์ชุย ไม่ฉีดยาสลบให้มันเหรอครับ"

คำถามนี้คลายความสงสัยของชาวเน็ตส่วนใหญ่ในทันที

[ฉีดยาสลบสักเข็มน่าจะจัดการง่ายกว่านะ!]

[ใช่ สลบไปแล้วรักษา กวางจะได้ไม่เจ็บด้วย!]

[ฉันเคยดูคลิปตัดเขากวางอ่อน เขาก็วางยาสลบก่อนตัดกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ!]

[ตัดเขากวางอ่อนมันไม่เหมือนกัน อันนั้นต้องวางยา ไม่งั้นกวางเอาตายแน่...]

ชุยฮ่าวยิ้มพลางอธิบาย "กวางป่าไม่เหมือนกวางเลี้ยง พวกมันวิ่งอยู่ตลอด ร่างกายเลยแข็งแรงกว่า มีความทนทานต่อยาสลบสูง ทำให้กะปริมาณยาได้ยาก ขืนให้มากเกินไปจะยิ่งยุ่งยากกว่าเดิม

อีกอย่างแผลนี้ไม่ได้สาหัสอย่างที่คิด ขอแค่เอาห่วงพลาสติกนี่ออกก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

แต่ก็ต้องขอบคุณที่เธอมาเจอเร็ว ถ้าเอาออกไม่ทัน ขาข้างนี้มีสิทธิ์พิการสูงมาก"

ชุยฮ่าวใช้กรรไกรแพทย์ขลิบไปสองที ห่วงพลาสติกเริ่มแยกออกบ้าง ทว่าคมกรรไกรกลับสะกิดโดนปากแผล ทำให้กวางแดงดิ้นกระตุกขึ้นมาอย่างแรง

หนานเยี่ยที่กดขาหลังของมันไว้เกือบจะถูกถีบกระเด็น

ชุยฮ่าวรีบชะงักมือทันที ด้วยกลัวว่าถ้าทำต่อจะทำให้กวางตัวนี้ตื่นตกใจ

เขาหยิบมีดผ่าตัดออกมา ทาบลงบนห่วงพลาสติกเพื่อกะน้ำหนักมือ

แต่นี่มันเป็นห่วงพลาสติก ไม่ลงแรงก็ตัดไม่ขาด! แต่ถ้าลงแรงมากไปก็กลัวจะบาดลึกจนเนื้อกวางบาดเจ็บ

เมื่อเห็นชุยฮ่าวขมวดคิ้วแน่น หนานเยี่ยจึงลองเอ่ยถาม "ให้ผมลองดูไหมครับ"

ชุยฮ่าวเงยหน้าขึ้น "เธอเป็นหมอด้วยเหรอ"

"เปล่าครับ ผมเป็นคนเชือดสัตว์ แต่น้ำหนักมือกับการควบคุมมีดไม่ได้ด้อยไปกว่าหมอหรอกครับ!"

ด้วยทักษะความชำนาญการเชือดชำแหละ การควบคุมมีดของหนานเยี่ยมีแต่จะเหนือกว่าคนทั่วไปอย่างไม่ต้องสงสัย

[เออว่ะ ลืมไปเลยว่าหนานเยี่ยเป็นคนเชือดสัตว์ด้วย พี่แกทำเป็นเยอะจัดจนฉันลืมไปหมดแล้ว]

[555 ตอนที่ฉันรู้จักเขาครั้งแรก เขาก็กำลังชำแหละวัวอยู่นี่แหละ]

[ถึงนี่จะเป็นห่วงพลาสติก แต่ฉันเชื่อในฝีมือการใช้มีดของหนานเยี่ยนะ]

ชุยฮ่าวขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก "เธอลองดูก็ได้ ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าดูท่าไม่ดีฉันจะสั่งหยุดทันที"

"ได้ครับ!" หนานเยี่ยพยักหน้าหนักแน่น

เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากพูดจบ หนานเยี่ยก็ตวัดมีดตัดห่วงพลาสติกขาดสะบั้นในไม่กี่ครั้ง

รวดเร็วเสียจนเจ้ากวางแดงไม่ทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำ

"เสร็จแล้วเหรอ"

ชุยฮ่าวอยู่ใกล้ที่สุด แต่เขากลับมองไม่ทันเลยว่าหนานเยี่ยทำได้อย่างไร

ลงมีดแค่ไม่กี่ครั้งก็ตัดห่วงพลาสติกขาดโดยไม่สะกิดโดนตัวกวางแม้แต่น้อย ความสามารถในการควบคุมมีดระดับนี้ เกรงว่าจะเหนือชั้นกว่าที่เจ้าตัวพูดไว้เสียอีก!

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวตกตะลึง สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรีบทำความสะอาดบาดแผลให้เรียบร้อยเสียก่อน

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ที่เหลือก็แค่รอเวลาให้แผลฟื้นตัว

เจ้ากวางแดงพยุงตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง มันลองเอาขาข้างที่บาดเจ็บแตะพื้นเบา ๆ

ไม่มีความรู้สึกรัดตึงอึดอัดเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

มันเดินวนรอบคนทั้งสามอย่างดีอกดีใจ ก่อนจะเดินเข้ามาข้างกายหนานเยี่ยแล้วเอาหัวดุนเบา ๆ เพื่อแสดงความสนิทสนมและขอบคุณ

หนานเยี่ยลูบหัวกวางแดง "ไปเถอะ ไปหาฝูงของนายได้แล้ว!"

กวางแดงฟังที่หนานเยี่ยพูดเข้าใจ มันเอาหัวดุนเขาอีกสองสามทีก่อนจะเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึก

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว มันก็หันกลับมาร้องมอ ๆ อีกสองสามเสียง จากนั้นจึงค่อยลับสายตาของทุกคนและหายไปจากหน้าจอไลฟ์สด

[เดินทางปลอดภัยนะ ใช้ชีวิตให้ดีล่ะ!]

[เริ่มจากช่วยคุ้มกันหัวใจ ตอนนี้ก็ช่วยรักษากวางแดงอีก ฉันรู้สึกว่าไลฟ์สดของหนานเยี่ยมีความหมายขึ้นเรื่อย ๆ เลย]

[นั่นสิ ดูไลฟ์หนานเยี่ยไม่เพียงแค่สนุก แต่ยังมีสาระด้วย สอนอะไรเราตั้งหลายอย่างโดยไม่รู้ตัว]

หลังกล่าวลากลุ่มของชุยฮ่าว หนานเยี่ยก็ออกเดินทางต่ออีกครั้ง

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อย

"ความจริงแล้ว ผมคิดว่าเรื่องแบบนี้เดิมทีสามารถหลีกเลี่ยงได้นะครับ

ของอย่างห่วงพลาสติก โอกาสสูงมากที่จะเป็นของที่คนมาเที่ยวทิ้งเอาไว้

บางทีพวกเขาอาจไม่ได้ตั้งใจ หรืออาจจะเผลอลืมทิ้งไว้ แต่ของที่ไม่สะดุดตาแบบนี้ กลับสร้างความเจ็บปวดทรมานให้กับสัตว์ได้อย่างมหาศาล

มีคลิปวิดีโอเยอะมากที่พูดถึงเต่าทะเลถูกลวดรัด ถูกถุงพลาสติกติดคาปากบ้างล่ะ แล้วมนุษย์ก็ไปช่วยพวกมันอย่างนั้นอย่างนี้

แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือ ถ้าคนเราไม่ทิ้งขยะลงทะเล เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง

ขยะที่ไหลลงสู่ทะเลทั่วโลกในแต่ละปีมีสูงถึง 8.5 ล้านตัน และขยะพวกนี้ต้องใช้เวลาหลายสิบปี หรือกระทั่งเป็นร้อยเป็นพันปีถึงจะย่อยสลายได้ มันน่ากลัวมากนะครับ

ทุกคนอาจจะยังไม่เห็นภาพจากตัวเลขพวกนี้

งั้นเปลี่ยนเป็นอีกคำพูดหนึ่งละกัน ในแต่ละปีมีสิ่งมีชีวิตในทะเลประมาณ 15 ล้านตัวต้องตายเพราะขยะพวกนี้

เพราะฉะนั้น ช่วยกันดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมรอบตัวเราให้มากขึ้นเถอะครับ..."

[คุณพระ 15 ล้านตัวเลยเหรอ น่ากลัวขนาดนั้นเชียว?]

[เชี่ย รู้ว่าขยะทำร้ายสัตว์นะ แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้]

[จริง ๆ แล้ว ผลกรรมสุดท้ายก็ตกอยู่ที่ตัวมนุษย์เองอยู่ดี พอย่อยสลายไปเรื่อย ๆ ขยะพวกนั้นก็จะกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม นั่นคือ "ไมโครพลาสติก" ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า]

["ไมโครพลาสติก" พวกนี้จะแฝงมาตามห่วงโซ่อาหาร แล้วสุดท้ายก็เข้าสู่ร่างกายพวกเราเอง]

[ถามคำเดียวว่าน่ากลัวมั้ย!]

[ยกระดับขึ้นมาเฉย ตอนแรกกะเข้ามาดูหนานเยี่ยเอาฮา คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นไลฟ์อนุรักษ์สิ่งแวดล้อมไปได้ แต่ฉันสนับสนุนเต็มที่นะ!]

ตลอดทางหลังจากนั้น หนานเยี่ยเดินทางคดเคี้ยวลัดเลาะไปเรื่อย จนในที่สุดก็มาถึงเมืองสงเมาในคืนวันศุกร์

นอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่น พรุ่งนี้ก็จะได้ไปฟัดแพนด้ายักษ์แล้ว!