ตอนที่ 71 ในที่สุดมวยดั้งเดิมก็ผงาดขึ้นมาแล้ว!

ในขณะที่ทุกคนกำลังเป็นห่วงหนานเยี่ยอยู่นั้น สวี่ตงเองก็เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

เมื่อดูจากปฏิกิริยาของหนานเยี่ยแล้ว ไม่ค่อยเหมือนยอดฝีมือด้านศิลปะการต่อสู้สักเท่าไร หรือว่าเขาจะมาหาคนผิดกันแน่?

คิดไปคิดมา เขาก็ผ่อนแรงลงไปหลายส่วนโดยธรรมชาติ

เขาเป็นพวกคลั่งการต่อสู้ก็จริง แต่เขาสนใจเฉพาะคนที่อยู่ในระดับเดียวกันหรือเก่งกว่าตัวเองเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ จู่ๆ หนานเยี่ยก็เริ่มขยับตัว

เพียงเอี้ยวตัวหลบ มือซ้ายก็กดลงบนข้อมือของเขา ก่อนจะดึงรั้งไปข้างหลัง กระชากตัวเขาเข้าหาตนเอง

พอสวี่ตงได้สติ ย่อมคิดจะดึงหมัดกลับมาตั้งการ์ดป้องกัน แต่น่าเสียดายที่ไม่ทันการเสียแล้ว

ช่องโหว่ปรากฏขึ้นแล้ว หนานเยี่ยย่อตัวลงแล้วพุ่งขึ้น กระแทกไหล่ขวาเข้าใส่ใต้รักแร้ของสวี่ตงอย่างจัง

แรงมหาศาลที่จู่โจมกะทันหันนี้กระแทกจนสวี่ตงล้มคะมำฟาดลงกับพื้น

ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยู่ในศูนย์เพาะพันธุ์หรือผู้ชมในห้องไลฟ์สด เมื่อได้เห็นภาพนี้ต่างก็พากันตกตะลึง

[ถ้าไม่ได้ดูไลฟ์สดอยู่ ฉันคงคิดว่ากำลังเตี๊ยมกันเล่นละครแน่ๆ หนานเยี่ยโคตรเก่งเลย!]

[อีกฝ่ายเป็นถึงนักกีฬาระดับเมืองเลยนะ นายเล่นกดเขาร่วงลงไปกองกับพื้นในสองสามกระบวนท่าเนี่ยนะ? รู้สึกไม่น่าเชื่อเลย แต่ดูแล้วสะใจชะมัด]

[สวี่ตง: แล้วหน้าตาของฉันล่ะ ไม่ต้องเอาไว้แล้วใช่ไหม?]

[หรือว่านี่จะเป็นฝีมือที่แท้จริงของหนานเยี่ย?]

แน่นอนว่า มีผู้เชี่ยวชาญบางคนมองเห็นจุดสังเกตได้อย่างรวดเร็ว ชาวเน็ตคนหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า "ฉันไม่ใช่เทพยุทธ์" วิเคราะห์ว่า

"ในจังหวะสุดท้ายนั้น สวี่ตงยั้งมือไว้อย่างชัดเจน หมัดของเขาไม่มีแรงเท่าไร แถมสมาธิก็ไม่ได้จดจ่อเหมือนก่อนหน้านี้ ความเร็วเลยตกลง นั่นจึงทำให้หนานเยี่ยสามารถกดมือของเขาไว้ได้

ไม่อย่างนั้นพวกคุณคิดว่ายอดฝีมือคอมแบทจะโดนจับข้อมือได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ

นักสู้มืออาชีพออกหมัดวินาทีละ 2-5 ครั้ง แถมต่อยออกไปแล้วก็ดึงกลับทันทีเพื่อเตรียมออกหมัดถัดไปหรือป้องกันตัว คุณจะเอาเวลาที่ไหนไปคว้าจับล่ะ

อีกอย่าง มือซ้ายของพวกเขาก็ไม่ได้มีไว้ประดับนะ หมัดฮุกซ้ายของนักกีฬามืออาชีพอาจมีแรงกระแทกถึงสามสี่ร้อยจินเลยทีเดียว

การประลองทั่วไป หลบหมัดของพวกเขาให้พ้นก็เก่งมากแล้ว อย่าได้คิดจะไปคว้าหมัดของนักมวยเลย นั่นมันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ..."

[อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ให้ความรู้!]

คนผู้นี้พูดจามีหลักมีเกณฑ์ พอลองคิดตามก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วยความเร็วในการออกหมัดที่ถี่ขนาดนั้น คนฝึกมวยดั้งเดิมจะจับทันจริงหรือ

ยิ่งไปกว่านั้น หมัดฮุกยังมีพลังทำลายรุนแรงขนาดนั้น การจะคว้าจับได้ในทันทีดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากมากทีเดียว

เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว จึงสรุปได้เพียงว่าอีกฝ่ายออมมือให้

[ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า การประลองต่อจากนี้ อีกฝ่ายจะเอาจริงแล้วใช่ไหม?]

ถูกต้องแล้ว สวี่ตงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เมื่อครู่นี้เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือกะทันหัน ไม่อย่างนั้นหมัดตรงของเขาคงไม่ใช่แค่หมัดหลอกที่ไม่มีท่าตามน้ำเช่นนั้น

ต่อจากนี้ เขาจะเอาจริงแล้ว

สวี่ตงตั้งท่าเตรียมพร้อม ก่อนจะเปิดฉากบุกโจมตีอย่างดุเดือด

หมัดซัดตามมาหมัดแล้วหมัดเล่า ว่องไวดุจสายลม แม้แต่หนานเยี่ยในชั่วขณะนั้นก็ยากจะหาช่องโหว่ ทำได้เพียงทิ้งระยะห่างออกมาเพื่อรอจังหวะหาจุดอ่อน

"ฉันไม่ใช่เทพยุทธ์" กล่าวต่อว่า

"เห็นหรือยัง นี่แหละคือสภาพเวลาที่คอมแบทของจริงปะทะกับมวยดั้งเดิม

มวยดั้งเดิมหากพูดถึงทักษะมืออย่างเดียวก็มีทั้งนิ้ว หมัด ฝ่ามือ ตะปบ กำ ฟัน ลูบ...

เรียกได้ว่าเทคนิคแพรวพราวหลากหลาย แต่พอมาเจอกับหมัดที่ทั้งเร็วและถี่แบบนี้ นอกจากหลบแล้วจะทำอะไรได้อีก

ถ้าฝีมือไม่ถึงขั้น ใครจะกล้ารับตรงๆ ล่ะ หมัดของพวกเขาน่ะฝึกชกกระสอบทรายมานับครั้งไม่ถ้วน

ส่วนคนที่ฝึกมวยดั้งเดิม ถึงจะมีคนที่ฝึกวิชาคงกระพันหรือฝึกความทนทานในการรับแรงกระแทกอยู่บ้าง แต่ในสังคมปัจจุบัน คนที่จะมาฝึกอะไรแบบนี้ถือเป็นส่วนน้อยมาก ไม่มีใครทนรับความลำบากขนาดนั้นได้ไหวแล้ว

ต่อให้ยอมทนลำบาก ก็ไม่มีอาจารย์ถ่ายทอดวิชา และไม่มีเวลาอยู่ดี

แต่จุดนี้ต้องยอมรับเลยว่าพื้นฐานของหนานเยี่ยนั้นแน่นมากจริงๆ

ถ้าทุกคนลองย้อนดูภาพช้าจะเห็นได้เลยว่า แม้สวี่ตงจะบุกกระหน่ำอย่างดุดัน แต่หนานเยี่ยกลับยังคงรับมือได้อย่างสบายๆ

ระยะห่างของเขาถูกควบคุมให้อยู่ในขอบเขตที่แน่นอนเสมอ นั่นคือระยะหนึ่งช่วงแขนบวกอีกหนึ่งกำปั้นของสวี่ตง

ซึ่งระยะนี้สามารถรับประกันได้ว่าอีกฝ่ายจะต่อยไม่ถึงตัวเขาอย่างแน่นอน

ดูท่าทางสวี่ตงเองก็คงรู้ตัวแล้วเหมือนกัน ประกอบกับยังหยั่งไม่ถึงฝีมือที่แท้จริงของหนานเยี่ย เขาจึงไม่กล้าใช้ท่าเตะมากจนเกินไป

"พลังของขานั้นรุนแรงกว่ามือมากก็จริง แต่ถ้าใช้ขาได้ไม่ดีพอ ช่องโหว่ก็จะยิ่งเปิดกว้างขึ้นตามไปด้วย"

"นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมสวี่ตงถึงเลือกใช้หมัดเป็นหลักนั่นเอง"

ทุกคนไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะการวิเคราะห์ของคนนี้ตรงจุดมาก แค่ดูจากที่สวี่ตงโจมตีไม่ถึงตัวหนานเยี่ยเลยก็พอมองออกได้ไม่ยาก

สำหรับหนานเยี่ยแล้ว จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็คือขาดประสบการณ์การต่อสู้จริง หรือเรียกได้ว่าไม่เคยประลองกับใครจริงจังมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

นั่นจึงทำให้เขารู้สึกเหมือนมีวิชาเต็มตัวแต่ไม่รู้จะงัดออกมาใช้อย่างไร

ทว่านั่นเป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น

เหตุผลที่เขาไม่รีบร้อนสวนกลับ ความจริงแล้วคือเขากำลังสังเกตการณ์ไปพร้อมๆ กับจับจังหวะและความรู้สึกในการประลองยุทธ์อยู่ต่างหาก

ทันทีที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาประชิดอีกครั้ง โดยหลอกล่อด้วยหมัดขวาแล้วต่อยหมัดซ้ายเข้ามาเต็มแรง หนานเยี่ยก็ออกเท้าทันที

ใช่แล้ว เขาออกเท้านี่แหละ!

ทั้งร่างของเขาเอนทิ้งตัวลงไป ใช้มือยันพื้นไว้ ก่อนจะใช้ส้นเท้าเหยียบลงบนหลังเท้าของสวี่ตง แล้วถีบเข้าที่หัวเข่าของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

สองจุดนี้ล้วนเป็นจุดอ่อนบนร่างกายมนุษย์ทั้งนั้น

สวี่ตงเจ็บแปลบจนเสียหลักเซไปตามธรรมชาติ ท่วงท่าก็เริ่มแข็งทื่อขึ้นมาทันที

ถึงจังหวะสวนกลับของหนานเยี่ยแล้ว

เขาใช้เท้าเกี่ยวข้างในจนสวี่ตงเสียสมดุล จากนั้นก็ซัดกระแทกประชิดตัว ชนสวี่ตงจนกระเด็นลอยออกไปเต็มแรง

คราวนี้ ไม่มีใครกล้าพูดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญอีกแล้ว

"นี่มัน... คราวนี้คือการดวลกันจริงๆ แล้ว หนานเยี่ยยังล้มอีกฝ่ายได้อยู่ดี!"

"สุดยอดแบบตะโกน! ดูท่าน้องไรเดอร์จะไม่ได้มีดีแค่วาดลวดลายแล้วล่ะ เล่นเอาถึงขั้นสอยนักมวยระดับเมืองร่วงได้เนี่ย!"

"เจ๋งจริง ทีนี้ใครจะกล้าบอกอีกว่าวิชากังฟูของหนานเยี่ยเป็นแค่ท่าสวยแต่รูป!"

ตอนนี้เองก็มีคนแท็ก @ฉันไม่ใช่วิชาเทพยุทธ์ เพื่อให้ออกมาวิเคราะห์อีกรอบ

ซึ่ง "ฉันไม่ใช่วิชาเทพยุทธ์" ก็มีของอยู่จริงๆ รีบพิมพ์ร่ายยาวมาอีกชุด

"ก่อนจะพูดถึงการดวลท่อนนี้ เรามาพูดถึงจุดอ่อนของการต่อสู้แบบคอมแบทกันก่อน ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดเลยก็ว่าได้"

"นั่นก็คือพวกเขาชินกับการแข่งบนเวทีไปแล้ว"

"สนามแข่งมันกว้างแค่นั้น หลบไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว เขาก็แค่ต้องคิดว่าจะชิงไหวชิงพริบกับคู่ต่อสู้อย่างไรก็พอ"

"แต่นี่มันไม่เหมือนกัน ที่นี่ไม่มีกรอบจำกัดอะไรเลย ขืนบุกแลกแบบไม่คิดชีวิตอย่างที่สวี่ตงทำ มีหวังแรงหมดเกลี้ยงได้ง่ายๆ"

"ทันทีที่คุณเริ่มมีอาการเหนื่อยล้าให้เห็น อีกฝ่ายก็สามารถเปิดฉากสวนกลับได้อย่างรวดเร็ว"

"และยังมีอีกจุดหนึ่ง นั่นคือการป้องกันช่วงล่าง"

"มวยคอมแบทในด้านนี้ มักจะละเลยและป้องกันได้ไม่ดีพออยู่เสมอ"

"หนานเยี่ยต้องมองเห็นช่องโหว่ของสวี่ตงแน่ๆ ถึงได้ลงมือ"

"อย่ามองว่าการเหยียบเท้าเหมือนเด็กทะเลาะกันเชียว เพราะในจังหวะสำคัญ มันกลับสร้างผลลัพธ์มหาศาลได้อย่างไม่น่าเชื่อ"

"ในมวยจีนโบราณ มีวิชาหนึ่งเรียกว่า 'ชั่วเจี่ยว' (เพลงเตะแทงทะลวง) แม่เจ้าโว้ย เตะทีเดียวอิฐสามสี่ก้อนหักกระจุยเลยนะ"

"แล้วหลังเท้า นิ้วเท้า หัวเข่าของคนเรา มันจะไปแข็งกว่าก้อนอิฐได้ยังไงกัน"

"เพราะฉะนั้นแล้ว ไม่ใช่ว่าสวี่ตงไม่เก่ง แต่เป็นเพราะจุดอ่อนของเขา ถูกหนานเยี่ยจับทางได้อยู่หมัดต่างหาก..."

บทวิเคราะห์ยาวเหยียดนี้ทำเอาหลายคนพากันปรบมือชื่นชมยกใหญ่!

"เพลงเตะชั่วเจี่ยวนี่ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันโหดเหี้ยมอยู่แล้ว แม้แต่วงการมวยโบราณยังไม่กล้าให้เอามาใช้แข่งกันเลย!"

"ชั่วเจี่ยวออกท่าที ข้อเท้าพิการได้เลยนะ ไม่ได้ล้อเล่น"

"งั้นแบบนี้ สวี่ตงก็น่าจะยอมแพ้แล้วใช่ไหม"

ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น สวี่ตงยันตัวลุกขึ้นมา สะบัดเท้าไปมา แม้หนานเยี่ยจะไม่ได้ลงมือโหด แต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี!

เขาตั้งการ์ดขึ้นมาใหม่ คิดจะสู้ต่อหน้าตาเฉย...