ตอนที่ 72 วรยุทธ์คือวิชาสังหาร สวี่ตงยอมจำนน

"เข้ามาอีกรอบ!"

"แต่ว่า การเหยียบนิ้วเท้ากับเตะเข่ามันไม่ใช่วิถีของลูกผู้ชายเลย กล้ามาสู้กับฉันตรง ๆ สักยกไหมล่ะ!"

พอได้ยินแบบนี้ หนานเยี่ยก็เหยียดยิ้มเยาะ

"เหยียบนิ้วเท้ากับเตะเข่า มันไม่ใช่วิถีลูกผู้ชายตรงไหนกัน

พวกคุณที่เล่นกีฬาต่อสู้มีข้อห้ามตั้งเยอะแยะ ห้ามเตะเป้า ห้ามจิ้มตา ห้ามรัดคอ แถมยังต้องใส่นวมขึ้นชก ต้องอยู่บนเวทีที่จำกัดขอบเขตอีก...

แต่มวยโบราณไม่เหมือนกัน เป้าหมายของวรยุทธ์คือวิชาสังหาร

ท่วงท่าไม่สวยงามแล้วยังไง

ดูเซ่อซ่าเก้งก้างแล้วยังไง

จิ้มตา เตะเป้า รัดคอ แล้วมันทำไม

ขอแค่ซัดคุณให้สลบหรือฆ่าให้ตายได้ในพริบตา นั่นก็คือสุดยอดวิชาแล้ว

อีกอย่างนะ ในศึกชี้ชะตาความเป็นความตายจริง ๆ ใครเขาจะมาใช้หมัดแลกหมัดกับคุณ มีอาวุธแล้วทำไมจะไม่ใช้

คุณกล้ามาประลองดาบกระบี่กับผมไหมล่ะ

หรือกล้าประลองทวนกระบองกับผมไหม

เพราะงั้น อย่าเอากฎเกณฑ์ของพวกคุณมาผูกมัดมวยโบราณ!

มวยโบราณ เดิมทีมันไร้กฎเกณฑ์อยู่แล้ว!

เป้าหมายหลักแต่แรกคือการฆ่าศัตรู ไม่ใช่เอาไว้ประลองฝีมือเล่น ๆ กับคุณ!"

พอพูดถึงตรงนี้ หนานเยี่ยก็พลันเข้าใจว่าทำไมเจ้าระบบถึงต้องตั้งข้อจำกัด ไม่ยอมให้เขาประลองฝีมือในชีวิตประจำวัน

เพราะศิลปะการต่อสู้เดิมทีคือวิชาสังหาร พลั้งมือไปนิดเดียวก็อาจเอาชีวิตอีกฝ่ายได้เลย!

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ คนฝึกมวยโบราณจำนวนมากต่างร้องตะโกนชมว่ายอดเยี่ยม!

"สะใจ! ท่อนนี้ของหนานเยี่ยโคตรสะใจ! ขอถามหน่อยว่ากล้าประลองดาบกระบี่ไหม กล้าประลองทวนกระบองไหม ฮ่าๆๆ เชี่ย นี่สิมวยโบราณของจริง!"

"จริง ๆ ท่ามวยโบราณตั้งเยอะออกแบบมาเพื่อใช้อาวุธทั้งนั้น คนโบราณจริง ๆ ใครจะมาสู้มือเปล่ากันเล่า!"

"หมัดมวยที่ดูเก้งก้างหลายท่าน่ะ จริง ๆ แค่ตัดอาวุธออกไปเฉย ๆ มันเริ่มจากมีอาวุธก่อนแล้วค่อยโดนจำกัดตัดทอนจนผิดรูปผิดร่าง กลายมาเป็นกระบวนท่าแบบทุกวันนี้ไงล่ะ!"

'ฉันไม่ใช่เทพยุทธ์' โผล่มาแสดงความเห็นอีกครั้ง "จุดนี้ฉันเห็นด้วยกับหนานเยี่ยนะ

มวยโบราณไม่มีกฎเกณฑ์ พอถึงการแข่งขันจริงถูกบังคับให้ใส่นวม ห้ามใช้อาวุธ พลังทำลายล้างก็หายไปเจ็ดส่วนแล้ว

พอห้ามใช้เพลงเตะชั่วเจี่ยวหรือท่าโจมตีถึงตายอื่น ๆ อีก ก็ลดทอนไปอีกสองส่วน

นี่คือสาเหตุที่มวยโบราณพ่ายแพ้บนเวทีอยู่บ่อย ๆ

ฉันไม่ได้จะอวยมวยโบราณเว่อร์ ๆ หรอกนะ แต่เหมือนที่หนานเยี่ยบอก พวกที่ฝึกกีฬาต่อสู้ กล้าไปท้าประลองดาบ หอก ทวน กระบองของสายมวยโบราณดูไหมล่ะ

กล้าไปท้าเพลงทวนห้าพยัคฆ์ตัดประตูสิบกระบวนท่าตระกูลหลัวไหมล่ะ!

หนึ่งแทงหว่างคิ้ว สองแทงมือ

สามแทงหัวไหล่ สี่แทงศอก

ห้าแทงหน้าอก หกแทงเข่า

เจ็ดอสรพิษประหลาดทะลวงเป้า

แปดไก่ทองจิกสะบัดหัว

เก้างูเงินแทงทะลุลำคอ

สิบหันกายแทง ศัตรูยากหลบหนี!

กล้าไปลองกับยอดฝีมือเพลงทวนตัวจริงไหม ให้ถือทวนคนละเล่มเหมือนกัน ดูซิว่าจะรอดออกมาโดยไร้รอยขีดข่วนได้หรือเปล่า..."

สวี่ตงหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความกระดากอาย เพราะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายไม่มีเหตุผล

หากอยู่บนสังเวียน ข้อเรียกร้องพวกนี้ย่อมสมเหตุสมผล

แต่นี่ไม่ใช่สังเวียน!

แถมตัวเองยังเป็นฝ่ายมาท้าเขาแท้ ๆ แต่กลับไปห้ามไม่ให้อีกฝ่ายเหยียบนิ้วเท้าหรือใช้เทคนิคอื่น มันฟังไม่ขึ้นจริง ๆ

ในจังหวะนั้นเอง หนานเยี่ยก็เปิดฉากบุกโจมตีกะทันหัน

ใช่แล้ว ในเมื่อนายไม่ยอมรับ ฉันก็จะอัดจนกว่านายจะยอมสยบ!

มวยปาจี๋เน้นเรื่องจิตวิญญาณ พลัง และสมาธิเป็นอย่างยิ่ง ยามลงมือจริง เมื่อรวมพลังทั้งสามไว้เป็นหนึ่งเดียว กลิ่นอายจะดุดันเหี้ยมเกรียม ไม่ใช่มายืนยิ้มแย้มล้อเล่นกัน

ศอกกระทุ้งตรงเข้าหัวใจ พลังทำลายรุนแรงประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายหลุดจากกรง ผู้ชมรอบข้างเห็นแล้วถึงกับใจสั่นขวัญแขวน

แม้แต่ผู้ชมหน้าจอก็ยังแทบไม่กล้าหายใจ

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้ สวี่ตงรู้สึกได้ทันทีว่าไม่อาจปะทะตรง ๆ ได้ จึงรีบเอี้ยวตัวหลบ

ทว่าหนานเยี่ยไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขายังคงรุกต่อ การโจมตีเมื่อครู่ประชิดถึงตัวสวี่ตงแล้ว

สวี่ตงยกการ์ดคู่ขึ้นป้องกันศีรษะ ลำคอ และปลายคางตามความเคยชิน

ตอนนั้นเอง หนานเยี่ยก็ประชิดตัวแล้วงัดศอกขึ้น ศอกเสยจากล่างขึ้นบน กระแทกเข้าใส่ท่อนแขนทั้งสองข้างของสวี่ตงตรง ๆ

แม้จะกระแทกแขนทั้งสองไม่หลุดออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อย่างน้อยบริเวณหน้าอกก็เปิดช่องโหว่ขึ้นมา จากนั้นจึงตามด้วยการแทงเข่าลอยต่อเนื่องทันที

อันที่จริง 'กว้าฉุย' ก็คือการแทงเข่าเสยขึ้น พลังของข้อศอกและหัวเข่าของมนุษย์นั้นมหาศาลเป็นอย่างยิ่ง

ซึ่งจุดนี้สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนจากมวยอั๋งและมวยไทย

เมื่อเห็นการรุกกระหน่ำอันดุดันนี้ สวี่ตงทำได้เพียงเปลี่ยนจากหมัดเป็นฝ่ามือเพื่อต้านรับการโจมตีนี้ไว้

ทว่าจังหวะนั้นเอง หนานเยี่ยกลับยกเข่าสูงเกินไปจนเผยให้เห็นช่องโหว่เล็กน้อย

พอสวี่ตงเห็นเข้าก็รีบเปลี่ยนจากรับเป็นรุกทันที โอกาสเพียงเสี้ยววินาทีนี้จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด

ทว่าในวินาทีที่เขาบุกเข้าไปนั้น ร่างของเขากลับถูกทุ่มกระเด็นออกไปอย่างจัง

สวี่ตงที่นอนแผ่อยู่บนพื้นเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองเข้าให้แล้ว

ผู้ชมในไลฟ์ต่างตื่นเต้นฮือฮาขึ้นมาทันที

[รอบที่สองแล้ว แถมยังชนกันตรง ๆ สวี่ตงก็ยังโดนทุบอยู่ดี]

[การโจมตีรอบนี้ของหนานเยี่ยดุเดือดมาก ดูแล้วขนลุกเลย ถ้าเปลี่ยนเป็นคนธรรมดา ศอกกระแทกอกเมื่อกี้คงได้นอนโรงพยาบาลไปแล้ว]

[ว่าแต่ ตอนจบสวี่ตงโดนทุ่มออกไปได้ยังไงเนี่ย บอกตรง ๆ ว่าดูไม่ทัน]

[@ฉันไม่ใช่เทพยุทธ์ รีบออกมาอธิบายหน่อยเร็ว!]

ฉันไม่ใช่เทพยุทธ์อยากจะบอกเหลือเกินว่า "เหนื่อยโว้ย!"

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพิมพ์วิเคราะห์ออกมาอยู่ดี

"เมื่อกี้ทุกคนคงเห็นตอนที่หนานเยี่ยยกเข่าขึ้นมาแล้วว่ามันยกขึ้นสูงมาก เวลากว่าจะดึงขากลับย่อมต้องใช้เวลา สวี่ตงคิดว่านี่คือช่องโหว่ จึงกะจะชิงจังหวะเล่นงาน

หารู้ไม่ว่า นี่เป็นช่องโหว่ที่หนานเยี่ยจงใจเปิดทิ้งไว้ แม้จะยกเข่าสูง แต่ไม่ได้ลงแรงไปหมด ทว่าเก็บแรงสะสมไว้ที่ส้นเท้าแทน

ถ้าสวี่ตงคิดจะบุก ไม่ว่าจะออกหมัดหรือออกเท้า ขาข้างหนึ่งของเขาย่อมต้องก้าวไปข้างหน้า

แบบนี้หนานเยี่ยก็สามารถเหยียบเท้าลงมา กดลงบนต้นขาของสวี่ตงข้างที่ก้าวเข้ามา บีบให้สวี่ตงต้องชะงักหยุด

จากนั้นก็ใช้ทักษะการทุ่มของมวยไท่เก๊ก ทุ่มสวี่ตงลอยออกไป..."

[สุดยอด ผสานปาจี๋กับไท่เก๊กเข้าด้วยกัน แถมยังใช้ในการต่อสู้จริงได้ด้วย หายากชะมัด]

[นี่ถือเป็นจุดสูงสุดของการใช้มวยโบราณสู้จริงในช่วงไม่กี่ปีมานี้เลยไหมเนี่ย ขนาดนักกีฬาทีมตัวแทนเมืองยังโดนซัดหมอบ!]

[ฉันแค่อยากรู้ว่าสวี่ตงจะยังอยากสู้อีกไหม!]

ตอนที่สวี่ตงลุกขึ้นมาอีกครั้ง มือก็เอื้อมไปกุมเอวไว้ คราวนี้โดนทุ่มลงไปเต็มแรง แม้จะเป็นพื้นหญ้า แต่มันเจ็บจริง ๆ!

"สุดยอด ผมยอมแพ้!"

สิ่งที่ทำให้สวี่ตงยอมรับอย่างหมดใจจริง ๆ ก็คือตอนหลังหนานเยี่ยไม่ได้ใช้การเหยียบนิ้วเท้าหรือเตะเข่าเพื่อโจมตีท่อนล่างเลย

แค่โจมตีท่อนบน สวี่ตงก็ยังรับมือไม่ไหว และนี่ต่างหากคือจุดที่น่ากลัวที่สุด...

"แต่ว่านะ รอผมไปฝึกอีกสักพัก ผมจะกลับมาท้านายใหม่อีกแน่!"

พวกบ้าการต่อสู้ก็เป็นแบบนี้ มักจะเกาะติดคนคนหนึ่งไว้ ตั้งเขาเป็นเป้าหมาย เรียนรู้ไม่หยุด พัฒนาไม่หยุด จนกว่าจะก้าวข้ามอีกฝ่ายได้ ถึงจะไปหาเป้าหมายคนต่อไป

แต่น่าเสียดาย เป้าหมายที่เขาเลือกดันเป็นหนานเยี่ย ชายผู้มีโปรแกรมโกงติดตัว

เกรงว่าชาตินี้เขาคงหนีไม่พ้นการโดนหนานเยี่ย "สั่งสอนอย่างสาสม" แน่แล้ว!

เมื่อมองดูสวี่ตงที่เดินกะเผลกจากไป ในใจของหนานเยี่ยก็รู้สึกสะใจจนแทบลอย

อันที่จริง เพราะกลัวจะทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ หนานเยี่ยจึงยังไม่ได้ออกแรงเต็มที่เลยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นในจังหวะสุดท้ายคงไม่เปลี่ยนมาใช้ท่าทุ่มของมวยไท่เก๊กหรอก

หลังศึกนี้จบลง ชื่อเสียงของหนานเยี่ยในวงการมวยโบราณก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าสิ่งที่ทำให้หนานเยี่ยประหลาดใจอย่างแท้จริง ย่อมหนีไม่พ้นช่วนช่วน!