ตอนที่ 77 เพลงกวางตุ้งเพลงแรกของหนานเยี่ย ชอบเธอ

บนจอใหญ่แสดงข้อมูลของบทเพลงขึ้นมา

เพลง: "ชอบเธอ"

ขับร้อง: ซือถูเยียนหรัน

คำร้อง: หนานเยี่ย

ทำนอง: หนานเยี่ย

(เวอร์ชันต้นฉบับแต่งคำร้องและทำนองโดยหวงเจียจวี เรียบเรียงดนตรีโดย Beyond ส่วนเวอร์ชันของจื่อฉีนั้นเรียบเรียงดนตรีโดย Lupo Groinig)

เพลงที่สองของค่ำคืนนี้ เดิมทีควรจะเป็นเพลง "ห่างไกลนับปีแสง"

ทว่าระหว่างทางกลับจากเมืองสงเมามายังเยียนเฉิง หนานเยี่ยพลันนึกถึงปัญหาใหญ่ข้อหนึ่งขึ้นมาได้

การที่เพลง "ห่างไกลนับปีแสง" โด่งดังเป็นพลุแตก ดูเหมือนจะมีผลมาจากภาพยนตร์เรื่อง "Passengers"

ทางค่ายหนังพิจารณาจากอิทธิพลของจื่อฉีและมุมมองความรักที่กล้ารักกล้าเกลียด ซึ่งตรงกับแก่นของภาพยนตร์ จึงได้เชื้อเชิญให้เธอแต่งและร้องเพลงประกอบภาพยนตร์สำหรับภูมิภาคต้าเซี่ยโดยเฉพาะ

การผสานกันของภาพยนตร์และบทเพลงนี้เอง ที่ทำให้เพลงนี้ได้รับความนิยมและมียอดฟังสูงลิ่วบน YouTube

พอหนานเยี่ยลองค้นหาดู กลับพบว่าในโลกคู่ขนานใบนี้ไม่มีภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่เลย

หากขาดแรงส่งโปรโมตจากภาพยนตร์ไป ผลการไต่ชาร์ตและความนิยมของเพลงนี้ก็ย่อมลดทอนลงไปอย่างมหาศาลแน่นอน

เขาส่ายหัวไปมา อาจเป็นเพราะการข้ามมิติมาทำให้ความทรงจำเลอะเลือนไปบ้าง ถึงได้ลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปเสียได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ทำได้แค่แก้ไขสถานการณ์!

ในที่สุดหนานเยี่ยจึงแลกเพลง "ชอบเธอ" ออกมาแทน

หลังจากปรึกษากับซือถูเยียนหรันแล้ว ระดับความชอบที่เธอมีต่อเพลงนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสองเพลงก่อนหน้าเลย

เธอจึงยอมจ่ายอีก 2.5 ล้าน เพื่อซื้อลิขสิทธิ์การร้องเพลงนี้ไป

ด้วยเหตุนี้ เพลงที่สองของคืนนี้จึงเปลี่ยนมาเป็น "ชอบเธอ"

แฟนคลับในฮอลล์เมื่อได้เห็นภาพนี้ก็เริ่มอยู่ไม่สุขขึ้นมาทันที

"ว้าว ที่แท้เพลงที่สองก็เป็นของหนานเยี่ยเหรอเนี่ย เซอร์ไพรส์มาก ฉันนึกว่าหนานเยี่ยแต่งให้แค่เพลงเดียวเสียอีก"

"เซอร์ไพรส์เกินไปแล้ว เพลงแรกก็เพราะขนาดนั้น เพลงนี้ยิ่งทำให้ฉันตั้งตารอเข้าไปใหญ่"

"คอนเสิร์ตนี้คุ้มค่าตั๋วสุด ๆ ได้ตามผลงานของนักร้องคนโปรดถึงสองคนพร้อมกัน กำไรเห็น ๆ"

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดเองก็พากันฮือฮาด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"กรี๊ดดดดด! เพลงของน้องไรเดอร์อีกแล้ว เยี่ยมเลย!"

"ชอบความเร็วในการปล่อยเพลงของหนานเยี่ยจริง ๆ โคตรสะใจ"

"ผลงานจากหนานเยี่ย การันตีคุณภาพ เพลงนี้ไม่มีทางแย่แน่นอน รอฟังเลย!"

"ว่าแต่ ชื่อเพลง "ชอบเธอ" ฟังดูหวานแหววมาก น้องไรเดอร์เตรียมเพลงรักหวาน ๆ ไว้จริงดิ?"

"น้องไรเดอร์พูดคำไหนคำนั้น เพลงรักหวาน ๆ อาจจะมาช้า แต่ไม่เคยเบี้ยวแน่นอน!"

"ว้าว ถ้างั้นยิ่งน่าติดตามเข้าไปใหญ่..."

หวังไผเอ็นเตอร์เทนเมนต์

"แค่กๆ... แค่กๆ..."

เจียงชิวเยวี่ยที่เพิ่งยกน้ำขึ้นจิบไปอึกหนึ่ง สำลักจนแทบสิ้นใจ

สายตาของเธอจ้องเขม็งไปยังจอขนาดใหญ่ในห้องไลฟ์สด

คำร้อง, ทำนอง: หนานเยี่ย!

บัดซบ บัดซบที่สุด ทำไมถึงเป็นเพลงของหมอนี่อีกแล้ว!

ขอแค่คนคนนี้โผล่มา บรรยากาศก็เป็นอันต้องเปลี่ยนทิศไปเสียทุกที

อีกทั้งความสามารถในการแต่งทำนองเพลงของเขา เจียงชิวเยวี่ยก็รู้สึกหวั่นเกรงอยู่ลึก ๆ จริง ๆ

หากเปลี่ยนเป็นนักแต่งเพลงคนอื่น เจียงชิวเยวี่ยคงไม่คิดอะไรมาก

ทว่ามีเพียงคนผู้นี้เท่านั้น คนคนเดียวที่เจียงชิวเยวี่ยประเมินต่ำไป

จนถึงตอนนี้ เธอยังไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า ขีดจำกัดของหนานเยี่ยมันอยู่ที่ไหนกันแน่!

และที่น่าเจ็บใจที่สุดก็คือ หนานเยี่ยไม่ยอมทำงานให้บริษัทไหน ฉายเดี่ยวอยู่คนเดียว แต่กลับเฉิดฉายและโดดเด่นเสียยิ่งกว่าค่ายเพลงทั่วไปเสียอีก

แบบนี้จะไปร้องเรียนกับใครได้!

ไหนบอกว่าจะสกัดเพลงใหม่ของหนานเยี่ย แล้วตอนนี้จะเริ่มลงมือจากตรงไหนล่ะ

เดิมทีนี่ก็เป็นเพลงที่ใช้ประชันกันอยู่แล้ว ใครจะกล้าปั๊มยอดวิวปั๊มคอมเมนต์ส่งเดช

ชั่วขณะนั้น เจียงชิวเยวี่ยก็มืดแปดด้าน ไร้หนทางคิดอ่าน

ค่ายเพลงอื่น ๆ แม้จะมีความคิดอยากสกัดเพลงใหม่ของหนานเยี่ยอยู่บ้าง แต่พอลองคิดดูแล้วก็ช่างมันเถอะ

ตอนนี้คนที่ปวดหัวที่สุดคงเป็นหวังไผเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ปล่อยให้พวกนั้นปวดกระบาลไปคนเดียวเถอะ

ใครจะพังก็ช่าง ขอแค่ตัวเองรอดเป็นพอ!

ภายในคอนเสิร์ต!

ในที่สุดท่อนอินโทรของบทเพลงก็ดังขึ้น

เวอร์ชันนี้มีการดัดแปลงจากดนตรีสโลว์ร็อกเดิมเล็กน้อย ทำให้ท่วงทำนองเข้าถึงรสนิยมของคนทั่วไปได้ง่ายขึ้น

โครงสร้างของมันเรียบง่าย ถ่ายทอดความรักและความคิดถึงในหัวใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา ทว่ากลับชวนให้ฟังซ้ำได้อย่างไม่รู้เบื่อ

ท่วงทำนองแผ่วเบา เคล้าไปด้วยความสดใสและกลิ่นอายแห่งความสงบสุขจาง ๆ

ทำเอาทุกคนอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงแล้วตั้งใจสดับฟัง

สายฝนพรำเคล้าสายลมพัดผ่านถนนยามโพล้เพล้ ปลุกความทรงจำอันเปล่าเปลี่ยวและเศร้าหมองให้หวนคืน

ปาดหยาดฝนออกจากใบหน้าพลางแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าอย่างไร้จุดหมาย ถ่ายทอดความเหงาและเคว้งคว้างท่ามกลางสายฝน

♪

♪

นั่นคือยามเย็นอันเงียบสงัด เดินอยู่บนถนนที่ไร้ผู้คน ท่ามกลางสายลมและละอองฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

ภาพนั้นดูเปล่าเปลี่ยวอยู่บ้าง และหัวใจก็หนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

แหงนหน้าขึ้นมองห้องริมมุมตึกที่ยังมีแสงไฟส่องสว่าง ทว่าหยาดฝนกลับบดบังจนดวงตาพร่ามัว

ครั้นปาดหยาดน้ำฝนออกแล้วตั้งใจจะมองดูอีกครา

ความทรงจำกลับซัดสาดเข้ามาอย่างถาโถม พาลให้นึกถึงเรื่องราวในวันวาน ทุกช่วงเวลาที่เคยอยู่ร่วมกับเธอ ในห้วงคำนึงเต็มไปด้วยความทรงจำอันงดงามระหว่างเรา

ทว่าตัวฉันในยามนี้ช่างไร้ที่พึ่งและเศร้าสร้อยเหลือเกิน เพราะเธอไม่ได้อยู่เคียงข้างกันอีกต่อไปแล้ว

เพียงไม่กี่ท่อน ภาพฉากอันสมบูรณ์แบบก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

ครั้นซือถูเยียนหรันเปล่งเสียงร้อง แววตาของทุกคนก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน

นี่คือเซอร์ไพรส์ครั้งที่สองของค่ำคืนนี้!

ใช่แล้ว เพลงนี้เป็นเพลงภาษากวางตุ้งอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่ว่าจะเป็นการเรียบเรียงดนตรีหรือการร้อยเรียงคำร้อง ต่างทำให้ผู้ฟังรู้สึกรื่นรมย์และฟังสบายอย่างยิ่ง

ภาพที่เด่นชัดชวนจินตนาการนั้นพุ่งตรงเข้าสู่ห้วงสมองทันที

เมื่อผสานเข้ากับเนื้อเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของซือถูเยียนหรัน ต่อให้เป็นผู้ชมที่ฟังภาษากวางตุ้งไม่ออก ก็ตกหลุมรักเพลงนี้ได้ตั้งแต่แรกฟัง

"กรี๊ดดดดดด เป็นเพลงกวางตุ้งเฉยเลย มีจุดนี้นี่แหละที่ฉันคิดไม่ถึง หนานเยี่ยไม่เคยโชว์สกิลภาษากวางตุ้งมาก่อนเลยนะ!"

"คืนนี้เซอร์ไพรส์เยอะเกินไปแล้ว เริ่มจากเสียงหวีด ตอนนี้มีเพลงกวางตุ้งอีก โคตรเจ๋ง!"

"วงการเพลงช่วงไม่กี่ปีมานี้แทบไม่มีเพลงกวางตุ้งเพราะ ๆ ออกมาเลย ไม่รู้ว่าเพลงนี้ของหนานเยี่ยจะทลายกำแพงความเป็นจริงนี้ได้ไหม"

"ต้องทลายได้สิ ถ้ายังทลายไม่ได้ ฉันก็ไม่มีเพลงกวางตุ้งใหม่ ๆ ฟังแล้วเนี่ย!"

"ต้องยอมรับเลยว่าน้องไรเดอร์สุดยอดจริง ๆ ฉันชักจะเฝ้ารอผลงานของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ..."

ความคิดถึงอันไร้ที่สิ้นสุดผุดขึ้นในใจอีกครา พร้อมรอยยิ้มในอดีตที่ยังคงตราตรึง

ย้อนรำลึกถึงรอยยิ้มและช่วงเวลาแห่งความสุขในอดีตที่ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย

♪

♪

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หลายคนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคนในใจของตัวเองขึ้นมา

ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่แอบรัก กำลังมีความรัก หรือแม้แต่ยามอกหัก

รอยยิ้มของอีกฝ่ายก็ยังคงเจิดจ้าและงดงามอยู่เสมอ

เพียงแค่รอยยิ้มเรียบง่ายธรรมดา กลับกลายเป็นภาพจำที่ตนไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต

พอมาถึงท่อน "อยากบอกเธอจากใจจริง" จังหวะดนตรีก็พลันหยุดชะงักลงชั่วครู่

เมื่อผสานเข้ากับเนื้อร้อง ในใจของทุกคนจึงหลงเหลือเพียงความคิดเดียว

ท่อนต่อไป... คงถึงเวลาสารภาพรักแล้วใช่ไหม?