ตอนที่ 83 แค่เข้าสมาคม ก็ยังติดเทรนด์ได้

หนานเยี่ยนอนแผ่อยู่บนเตียง ดื่มด่ำกับความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงที่บ้านใหม่มอบให้

วิลล่าหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร หรือจะเรียกว่าเล็กมากก็ยังได้

ชั้นหนึ่งมีห้องเด็กหนึ่งห้อง ห้องนอนแขกหนึ่งห้อง ห้องน้ำหนึ่งห้อง ห้องนั่งเล่นเชื่อมต่อกับห้องรับประทานอาหาร และมีห้องครัวอีกหนึ่งห้อง

ชั้นสองเป็นห้องนอนใหญ่พร้อมห้องน้ำในตัว ห้องหนังสือหนึ่งห้อง ห้องนั่งเล่นส่วนตัวหนึ่งห้อง และระเบียงอีกหนึ่งจุด

ด้านล่างยังมีสวนเล็กๆ ขนาดราวๆ ยี่สิบกว่าตารางเมตร ให้เขาได้ปลูกดอกไม้ เลี้ยงปลา หรือจะออกกำลังกายชกลมก็ยังได้

เมื่อเทียบกับวิลล่าของคนอื่นแล้ว มันไม่ได้ใหญ่โตอะไรจริงๆ

แต่อยู่คนเดียว แค่นี้ก็เหลือเฟือมากแล้ว

ราคาอสังหาริมทรัพย์ในเมืองเยียนเฉิงไม่ได้แพงมาก แต่พอจ่ายสดทั้งหมด ก็หมดไปกว่าสี่ล้าน

แต่ก็คุ้มค่า!

มีบ้านแล้ว เขาก็เหมือนมีที่หยั่งรากปักหลักเสียที

เมื่อมองดูทุกสิ่งตรงหน้า หนานเยี่ยรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป มันดูไม่สมจริงเอาเสียเลย

ชีวิตในฝันของชาติก่อน ได้กลายมาเป็นความจริงทีละอย่างในที่แห่งนี้

"ติ๊ง ติ๊ง!"

ขณะที่หนานเยี่ยกำลังใจลอยอยู่นั้น ก็มีคนส่งข้อความวีแชตเข้ามา

พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นศาสตราจารย์หวัง

"หนานเยี่ย ยินดีด้วยนะ เพลงของเธอได้รับการคัดเลือกจากสมาคมอุปรากรจีนให้เป็นหนึ่งในเพลงประชาสัมพันธ์แล้ว

รู้ว่าเธอไม่ขายลิขสิทธิ์เพลง สมาคมเลยตั้งใจจะขอซื้อสิทธิ์ในการนำไปขับร้องด้วยเงินสามล้าน พอจะตกลงไหม"

ราคานี้สูงกว่าที่ซือถูเยียนหรันเคยให้เสียอีก หนานเยี่ยไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเลย

"ได้แน่นอนครับ!"

หวังเหิงส่งข้อความยาวอีกชุดตามมาอย่างรวดเร็ว "จริงสิ เธอมีพื้นฐานด้านงิ้วบ้างไหม ถ้าจะให้เธอขึ้นเวทีแสดงด้วย เธอจะไหวหรือเปล่า"

เนื่องจากกระแสความนิยมของหนานเยี่ยในช่วงนี้ยังคงพุ่งสูงไม่หยุด ประธานเจียงชิงหลินจึงเกิดความคิดที่จะให้หนานเยี่ยเข้าร่วมการแสดงในครั้งนี้ด้วย

ด้วยความสามารถของหนานเยี่ย เรื่องร้องเพลงย่อมไม่มีปัญหาอะไร ปัญหามันอยู่ที่ท่อนเสียงเอื้อนงิ้วท่อนนั้นต่างหาก

ถ้าไม่เคยเรียนมาอย่างเป็นเรื่องเป็นราว เป็นการยากมากที่จะคุมให้อยู่

แต่เมื่อพิจารณาว่าเพลงนี้หนานเยี่ยเป็นคนแต่งขึ้นมา ตามหลักแล้วก็น่าจะมีพื้นฐานอยู่บ้าง หวังเหิงจึงลองมาถามดู

หลังใคร่ครวญดูแล้ว หนานเยี่ยจึงถามกลับไปก่อนว่า "ถึงตอนนั้น การแสดงนี้จะจัดแค่ในโรงละครอย่างเดียวเหรอครับ"

ถ้าจัดแค่ในโรงละคร การที่เขาจะยอมเสียค่าอารมณ์หนึ่งร้อยล้านแต้มเพื่อแลกความเชี่ยวชาญด้านอุปรากรจีน ก็ดูจะไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

"ไม่หรอก เพราะครั้งนี้เป็นการประชาสัมพันธ์และเผยแพร่ศิลปะงิ้ว พวกเราเลยตั้งใจจะไลฟ์สดทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต แล้วค่อยตัดต่อเป็นคลิปวิดีโออัปโหลดลงทุกแพลตฟอร์มทีหลัง

ในเมื่อเป็นการโปรโมต ก็ต้องทำให้คนทุกคนได้รู้สิ!"

เมื่อเห็นข้อความนี้ หนานเยี่ยก็ตัดสินใจได้ทันที "ไม่ปิดบังเหล่าหวังเลยครับ ผมค่อนข้างมั่นใจในเรื่องเสียงเอื้อนงิ้วอยู่พอตัว

พูดปากเปล่าคงไม่เห็นภาพ เอาเป็นว่าผมไปเข้าห้องอัดแล้วอัดมาให้ท่านลองฟังสักท่อนดีกว่า

ถึงตอนนั้นท่านจะได้ตัดสินใจได้ ถูกไหมครับ"

หวังเหิงพยักหน้าหงึกๆ ให้กับหน้าจอโทรศัพท์ รอยยิ้มบนใบหน้าหุบไม่ลงเลยทีเดียว

เขายิ่งรู้สึกถูกชะตากับคนหนุ่มคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งรู้ความ ใส่ใจ และไม่เคยพูดจาไร้สาระ

"แบบนั้นก็ดีเลยน่ะสิ ลำบากเธอแล้วนะ!"

"ไม่ลำบากเลยครับ!"

ครึ่งวันต่อมา หนานเยี่ยก็ส่งเพลงที่อัดเสร็จเรียบร้อยข้ามไปให้

หวังเหิงทำหน้าสงสัย เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

นี่มันเสียงเอื้อนงิ้วเชียวนะ เธอจะมั่นใจเบอร์นี้เลยเหรอ

ไม่ต้องจูนเสียงสักหน่อยหรือไง

แต่พอกดเปิดฟัง หวังเหิงถึงได้รู้ว่า ฉายาซีดีเดินได้ของเจ้าหมอนี่ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ

ท่อนแรกๆ หาข้อบกพร่องไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

คราวนี้ก็มาลองฟังท่อนเสียงเอื้อนงิ้วดูบ้าง

ท่วงทำนองขับขานสะท้อนภาพผู้คนเบื้องล่างเวทีเดินผ่านไป ไม่หลงเหลือเงาร่างเดิมในวันวาน

เสียงร้องบนเวทีกำลังขับขานบทเพลงแห่งการลาจากอันแสนเจ็บปวดร้าวรานใจ

พอได้ยินสองประโยคนี้ หวังเหิงก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

นี่มัน...

นี่... นี่มัน...

เสียงเอื้อนงิ้วที่ได้มาตรฐานและแม่นยำขนาดนี้ กลับมาจากคนหนุ่มแน่นเพียงแค่นี้เองเนี่ยนะ

หวังเหิงมีความเข้าใจในเพลงนี้อยู่พอสมควร นี่มันคือการผสมผสานระหว่างลีลาการร้องของงิ้วคุนฉวี่และงิ้วปักกิ่งเข้าด้วยกัน

เดิมทีเขานึกว่าหนานเยี่ยคงแค่พอรู้แบบงูๆ ปลาๆ

แต่ปรากฏว่าเขาคิดผิดถนัด

ความรู้ความชำนาญในด้านงิ้วปักกิ่งของหนานเยี่ยนั้น สูงส่งกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก

ถูกต้องแล้ว ด้วยทักษะการร้องระดับปรมาจารย์ของหนานเยี่ย การจะคุมท่อนเสียงเอื้อนงิ้วนี้ไม่ได้มีปัญหาใหญ่อะไรนัก ทว่ามันยังไม่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

หนานเยี่ยจึงตัดสินใจแลกทักษะความเชี่ยวชาญด้านอุปรากรจีนมาโดยตรง

เมื่อได้รับการเสริมพลังนี้ ความเข้าใจในท่วงทำนองเสียงเอื้อนงิ้วของหนานเยี่ยก็ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น

ถ้าบอกว่าเดิมทีเขาร้องได้ 80 คะแนน ตอนนี้ก็แตะถึง 99 คะแนนอย่างแน่นอน

ไม่ทันรู้ตัว หวังเหิงก็เผลอดึงหนวดเคราของตัวเองหลุดติดมือออกมาหลายเส้น

แต่เขายังไม่ทันได้สนใจความเจ็บ ก็รีบส่งต่อไฟล์เพลงเข้าไปในกลุ่มแชตของสมาคมอุปรากรจีนทันที

[เชี่ย ศาสตราจารย์หวัง ใครร้องน่ะครับเนี่ย ร้องโคตรดีเลย!]

[ฝีมือระดับนี้ สุดยอดมาก ถึงขั้นเป็นเจ้าสำนักงิ้วได้เลยนะเนี่ย!]

[เสียงนี้ ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ปรมาจารย์ท่านไหนกันครับเนี่ย]

[ผมฝึกวิชามาตั้งยี่สิบปี รู้สึกว่ายังสู้เขาไม่ได้เลย!]

หวังเหิงมองดูข้อความที่เด้งรัว ๆ ไม่หยุดในกลุ่มแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย

สุขคนเดียวจะสู้สุขร่วมกันได้ยังไง จริงไหมล่ะ!

อืม ให้พวกนายตื่นเต้นกันไปก่อนสักพัก

แท็กฉันก็ไม่มีประโยชน์หรอก ฉันไม่บอกซะอย่าง

เดี๋ยวค่อยทำให้พวกนายตื่นเต้นยิ่งกว่านี้ดีกว่า!

เจียงชิงหลินเองก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา "เหล่าหวัง นายไปขุดยอดฝีมือคนนี้มาจากไหน คงไม่ใช่หนานเยี่ยจริง ๆ หรอกนะ"

แต่พอคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่น่าใช่ หนานเยี่ยจะมีฝีมือขนาดนี้ได้ยังไงกัน

นี่มันระดับตัวแทนทีมชาติเป็นอย่างต่ำเลยนะ!

หวังเหิงเห็นลูกพี่ใหญ่ออกโรงเองแล้ว ดูท่าคงจะปิดต่อไปไม่ได้

เขาค่อย ๆ พิมพ์ข้อความตอบกลับไป "หนานเยี่ยใช้เวลาอัดเพลงแค่ครึ่งวัน น่าจะ...ไม่มีเวลาจูนเสียงหรอกครับ!"

คำพูดประโยคเดียวสร้างแรงกระเพื่อมดั่งหินก้อนเดียวทำให้เกิดระลอกคลื่นนับพันชั้น!

ทุกคนในกลุ่มต่างอ้าปากค้างตกตะลึงกับคำตอบของหวังเหิงทันที

อัดเสร็จในครึ่งวันเนี่ยนะ?

แถมไม่ได้จูนเสียงเลยด้วย?

นี่มัน...

จะหลุดโลกเกินไปแล้ว!

นับเต็มที่หนานเยี่ยเพิ่งจะอายุแค่ยี่สิบสี่ปีเองนะ!

[สุดยอด ละอายใจตัวเองเลย! เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้มาก่อนเลย เขาสืบทอดวิชามาจากใคร มีใครรู้บ้างไหม]

[เหล่าหวัง หนานเยี่ยคนนี้น่ะ หลุดโลกยิ่งกว่าหลีผู่ลูกศิษย์นายเสียอีก!]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ มุกแซวศิษย์ของเหล่าหวังนี่เล่นกันจนเปื่อยแล้ว!

แต่พูดก็พูดเถอะ หนานเยี่ยอายุน้อยขนาดนี้แต่กลับมีพรสวรรค์ล้นเหลือ นับเป็นโชคดีของวงการงิ้วจริง ๆ!]

[ใช่แล้ว ฟังแค่ท่อนนี้ก็รู้แล้วว่าพื้นฐานกับฝีมือของหนานเยี่ยแน่นแค่ไหน เกรงว่าในหมู่คนรุ่นใหม่ คงมีแค่เซี่ยจือหลี่คนเดียวที่พอจะเทียบเคียงกับเขาได้!]

[ท่านประธาน หรือว่าจะรับหนานเยี่ยเข้าสมาคมไปเลยดีไหมครับ!]

[ข้อเสนอนี้ดี ฝีมือระดับนี้เหลือเฟือแล้ว!]

ด้วยการเป็นสะพานเชื่อมของหวังเหิง หนานเยี่ยจึงได้เข้าเป็นสมาชิกสมาคมอุปรากรจีนแห่งต้าเซี่ย

และยังเป็นสมาคมระดับชาติแห่งที่สองที่เขาได้เข้าร่วม

ตอนแรกสมาคมจิตรกรรมและอักษรวิจิตรยังลังเลอยู่ แต่พอรู้ว่าหนานเยี่ยเข้าร่วมสมาคมไปแล้วถึงสองแห่ง ก็เริ่มขยับตัวลงมือทันที

พวกเขาเกรงว่าหากช้าไปกว่านี้ หนานเยี่ยจะไม่รู้สึกผูกพันกับสมาคมจิตรกรรมและอักษรวิจิตรยิ่งขึ้นไปอีก

หัวข้อติดเทรนด์อันดับสองของเว่ยป๋อ

#หนานเยี่ยเข้าสมาคมอุปรากรจีนและสมาคมจิตรกรรมและอักษรวิจิตรในวันเดียวกัน#

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหนานเยี่ยจะสร้างเรื่องจนติดเทรนด์ขึ้นมาเงียบ ๆ อีกแล้ว

การเข้าร่วมสองสมาคมใหญ่พร้อมกันในคราวเดียว ยิ่งทำเอาชาวเน็ตจำนวนมากตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

[น้องไรเดอร์นี่ไม่ทำเป็นเงียบ พอทำทีไรก็สะเทือนวงการตลอดจริง ๆ!]

[สมาคมอุปรากรจีนกับสมาคมจิตรกรรมและอักษรวิจิตร สองสมาคมนี้ไม่ได้เข้าง่าย ๆ เลยนะ ถ้าฝีมือไม่เจ๋งจริงไม่มีทางได้เข้าหรอก]

[สมาคมจิตรกรรมและอักษรวิจิตรฉันพอเข้าใจได้นะ แต่สมาคมอุปรากรจีนนี่มันมายังไงกันเนี่ย]

[ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน...]

ชาวเน็ตจำนวนมากต่างแห่กันไปคอมเมนต์ถามความจริงในเว่ยป๋อทางการของสมาคมอุปรากรจีน

ทางสมาคมจึงถือโอกาสนี้ประกาศแจ้งอย่างเป็นทางการออกมาหนึ่งฉบับ!