ตอนที่ 84 หนานเยี่ยรู้สึกซาบซึ้งใจกับแฟนคลับของตัวเอง

สมาคมอุปรากรจีนถือโอกาสนี้ประกาศแจ้งเรื่องหนึ่งออกมาพอดี

ในเดือนพฤศจิกายนนี้ พวกเราจะจัดการแสดงเกี่ยวกับวัฒนธรรมอุปรากรจีนในรูปแบบการไลฟ์สด

โดยอาจารย์หนานเยี่ยได้แต่งเพลงที่มีท่อนร้องสำเนียงงิ้วให้พวกเราหนึ่งเพลง อีกทั้งเจ้าตัวจะขึ้นแสดงบนเวทีด้วยตัวเอง

โปรดติดตามรับชม!

ทันทีที่ข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ก็จุดชนวนกระแสฮือฮาครั้งใหญ่ขึ้นมาทันที

อย่างแรกคือ ในที่สุดวงการอุปรากรจีนก็ก้าวทันยุคสมัย และเปิดโหมดการไลฟ์สดเสียที

สำหรับคนที่รักในอุปรากรจีน นี่ถือเป็นเรื่องที่ดีงามและเข้าถึงง่ายขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ได้รับเสียงสนับสนุนจากชาวเน็ตเป็นจำนวนมาก

อย่างต่อมาคือ หนานเยี่ยแต่งเพลงใหม่อีกแล้ว แถมคราวนี้ยังเป็นบทเพลงที่แต่งขึ้นเพื่ออุปรากรจีนโดยเฉพาะ

การผสานเข้ากับท่อนร้องสำเนียงงิ้ว ยิ่งทำให้ชาวเน็ตตั้งตารอคอยกันอย่างใจจดใจจ่อ

และประการสุดท้าย คนจำนวนไม่น้อยสังเกตเห็นจุดหนึ่ง นั่นก็คือเรื่องคำสรรพนามที่ใช้เรียก

คนที่โพสต์เว่ยป๋อนี้ ถึงกับเรียกหนานเยี่ยว่า "อาจารย์" ช่างมีความหมายลึกซึ้งจริง ๆ!

[หลายปีก่อนเคยมีเพลงสำเนียงงิ้วออกมาเพลงหนึ่ง ชอบฟังมาก ฟังมาจนถึงทุกวันนี้ เสียดายที่ช่วงหลายปีมานี้ไม่มีเพลงใหม่ออกมาเลย]

[ตอนนี้หนานเยี่ยมาแต่งเพลงสำเนียงงิ้วแล้ว โคตรตั้งตารอเลย!]

[ต้องเข้าใจงิ้วถึงจะแต่งเพลงแบบนี้ได้ บางทีฝีมือด้านอุปรากรจีนของหนานเยี่ยอาจจะยอดเยี่ยมมากก็ได้ ไม่อย่างนั้นจะเข้าตาสมาคมได้ยังไง]

[เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าขนาดนี้ อยากให้ถึงเดือนพฤศจิกายนเร็ว ๆ จัง อยากฟังเพลงใหม่เพลงนี้แล้ว!]

[ฉันก็เหมือนกัน ตอนนี้ขอแค่หนานเยี่ยมีเพลงใหม่ ฉันไม่อยากพลาดแม้แต่เพลงเดียว!]

ทางด้านหนานเยี่ย หลังจากคิดดูแล้ว ในที่สุดเขาก็เขียนเรื่องราวเบื้องหลังของเพลงนี้ออกมา แล้วส่งให้หวังเหิง

เรื่องราวเบื้องหลังเพลงนี้ต่างหากที่เป็นแก่นแท้อันทรงคุณค่าอย่างแท้จริง!

หวังเหิงอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจสั่นไหวด้วยความสะเทือนอารมณ์อย่างยิ่ง

ก่อนจะร้องตะโกนออกมาว่ายอดเยี่ยม!

"นายวางใจได้เลย ฉันจะส่งเรื่องนี้เข้าไปในกลุ่ม ให้ทุกคนได้อ่านกัน"

"หรือแม้กระทั่งฉากหลังบนเวทีของนาย ก็สามารถนำเรื่องนี้มาสร้างสรรค์เป็นคอนเทนต์ได้เลย!"

พอเป็นแบบนี้ หนานเยี่ยก็เบาใจได้เสียที!

ช่วงเวลาต่อจากนั้น หนานเยี่ยก็เตรียมตัวสำหรับรายการเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างมาโดยตลอด ก่อนจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้นกะทันหัน

"ฮัลโหล สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณหนานเยี่ยไหมครับ"

"ใช่ครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ"

"คืออย่างนี้ครับ กลัวว่าคุณจะลืม จึงขอโทรมาแจ้งเตือนอีกครั้ง มะรืนนี้จะมีการจัดพิธีมอบบริจาคที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติต้าเซี่ย รอคอยการมาถึงของคุณอยู่นะครับ!"

"อ๋อ... ได้ ได้ครับ!"

พอดูเวลา ตอนนี้ก็วันที่ 13 ตุลาคมแล้ว อีกสองวันก็จะเป็นพิธีส่งมอบบริจาคตะพาบสำริด

เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ!

ตัวเขาเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติต้าเซี่ย ถ้าจำไม่ผิด น่าจะอยู่ที่เมืองหลวงสิ

ดูท่าว่าเขาคงต้องเดินทางไปเมืองหลวงสักรอบแล้ว

ขับรถไปคงไม่ทันการ จองตั๋วเครื่องบินเลยดีกว่า ประหยัดทั้งเวลาและไม่ยุ่งยาก

ตอนที่จะออกจากบ้าน หนานเยี่ยก็กำลังขบคิดเรื่องหนึ่งอยู่

เวลาเขาไถดูข่าวเมื่อก่อน มักจะเห็นดาราหลายคนแต่งตัวมิดชิด ทั้งหน้ากากอนามัย แว่นกันแดด ผ้าพันคอ หมวก...

กลัวคนอื่นจะจำได้แทบแย่

ตัวเขาเองต้องทำขนาดนั้นไหมนะ

ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่ง ตนเองก็ต้องมานั่งกลุ้มใจกับเรื่องแบบนี้ด้วย

ช่างเถอะ ครั้งแรกยังไม่ต้องปิดบังอำพรางอะไรมาก รอดูสถานการณ์ก่อนค่อยว่ากัน!

พอไปถึงสนามบิน สถานการณ์กลับต่างจากที่เขาคิดเอาไว้เล็กน้อย

คนเดินผ่านไปมาส่วนใหญ่ต่างก็จำหนานเยี่ยได้

ยังไงเสียเขาก็นับเป็นดาราที่มีชื่อเสียงค่อนข้างโด่งดังในเมืองเยียนเฉิง แถมยังเคยลงคอลัมน์ช่วงเวลาน่าประทับใจของเมืองเยียนเฉิงอีก การที่คนเดินถนนจะจำได้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ทว่าพอผู้คนจำหนานเยี่ยได้ ต่างก็แค่โบกไม้โบกมือทักทายเขาอย่างอารมณ์ดี มีนาน ๆ ทีที่จะมีสองสามคนเดินเข้ามาขอลายเซ็นหรือขอถ่ายรูปด้วย

แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ยืนมองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น

เรื่องนี้ทำเอาหนานเยี่ยไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ที่น่าหัวเราะอย่างมีความสุขก็คือ อย่างน้อยก็มีคนจำเขาได้ตั้งเยอะแยะ

แต่ที่น่าน้อยใจจนอยากร้องไห้คือ ทุกคนจะนิ่งสงบกันเกินไปไหมเนี่ย

ทำไมแฟนคลับของคนอื่นเขาถึงได้คลั่งไคล้กันเบอร์นั้นล่ะ

จนกระทั่งขึ้นเครื่องบิน หนานเยี่ยถึงสะบัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไป

ไม่คิดแล้ว ไม่คิดแล้ว!

คนเรามักจะแคร์สายตาของคนอื่นมากเกินไป ซึ่งมีแต่จะทำให้ตัวเองใช้ชีวิตเหนื่อยเปล่า ๆ

ตัวเองก็เคยตายมาแล้วรอบหนึ่ง จะไปใส่ใจอะไรมากมายทำไมกัน

ชาตินี้ แค่มีความสุขกับปัจจุบันก็พอแล้ว!

ขณะที่เขากำลังปลอบใจตัวเองอยู่นั้น เด็กหญิงตัวน้อยมัดผมแกละสองข้างคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ดูแล้วน่าจะอายุราว ๆ สี่ห้าขวบได้

เธอถือกระดาษการ์ดแผ่นหนึ่งกับปากกาสีแท่งหนึ่ง เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าหนานเยี่ย

"พี่ชาย ช่วยเซ็นลายเซ็นให้หนูหน่อยได้ไหมคะ"

หนานเยี่ยยิ้มพลางรับมา "หนูรู้จักพี่ด้วยเหรอครับ"

เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ เอ่ยอย่างใสซื่อว่า

"รู้จักสิคะ พี่คือน้องไรเดอร์หนานเยี่ย ทำเรื่องดี ๆ ช่วยคนไว้ตั้งเยอะ ร้องเพลงก็เพราะ คนทั้งเมืองเยียนเฉิงรู้จักพี่กันหมดแหละค่ะ

คุณแม่บอกว่า ถ้าโตขึ้นหนูจะตามติ่งดาราคนไหน ตามติ่งพี่ชายคนเดียวก็พอแล้ว!"

คำพูดเรียบง่ายเพียงไม่กี่ประโยคนี้ กลับพังทลายกำแพงในใจของหนานเยี่ยลงได้ในพริบตา

ความรู้สึกนั้น ช่างหวานละมุนลึกซึ้งไปถึงก้นบึ้งของหัวใจจริง ๆ

ตอนนี้เอง เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ผู้โดยสารส่วนใหญ่บนเครื่องต่างพากันหันมามองเขา

อีกทั้งยังส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางพยักหน้าให้เขาด้วย

ในจำนวนนั้น มีคู่สามีภรรยาวัยรุ่นคู่หนึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าไม่ไกล

"ที่รัก นั่นหนานเยี่ยเลยนะ เธอชอบเขาที่สุดไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ไปขอลายเซ็นหรืออะไรหน่อยล่ะ"

"พูดไร้สาระน่า ฉันก็รู้อยู่แล้วสิ เห็นแวบแรกก็จำได้แล้ว

แต่ว่า ถึงเขาจะเป็นดารา เขาก็มีชีวิตของตัวเอง มีวิถีชีวิตคนธรรมดาของเขาเหมือนกัน

เธอลองคิดดูสิ ถ้าทุกคนกระตือรือร้นกันจนเกินเบอร์ แล้วต่อไปหนานเยี่ยจะยังกล้าไปส่งอาหารไหม

ส่งออเดอร์หนึ่งที โดนแฟนคลับล้อมไว้ตั้งครึ่งชั่วโมง แบบนั้นเขาก็ไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี!

เพราะงั้น การไม่ไปรบกวนชีวิตส่วนตัวของหนานเยี่ย ถึงกลายเป็นความเข้าใจตรงกันที่รู้กันดีในหมู่แฟนคลับอย่างพวกเราไงล่ะ

พวกเราแค่คอยสนับสนุนอยู่เงียบ ๆ ก็พอแล้ว!

ยังไงเขาก็ยังอยู่ที่เยียนเฉิงตลอด แค่นั้นก็พอแล้ว..."

เสียงของอีกฝ่ายไม่ได้ดังมาก ทว่าหนานเยี่ยกลับได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

ที่แท้ ความจริงมันเป็นแบบนี้นี่เอง!

ดูท่าเขาจะเข้าใจผิดไปเองเสียแล้ว

อารมณ์ของหนานเยี่ยพลันสดใสเบิกบานขึ้นมาทันตาเห็น

แฟนคลับของเขานี่ ก็น่ารักเหมือนกันนี่นา!

อีกฝ่ายพูดไม่ผิดเลยจริง ๆ

ถ้าหากตอนที่เขาวิ่งส่งออเดอร์ ไปถึงที่ไหนก็โดนรุมล้อมครึ่งชั่วโมงล่ะก็ เขาอาจจะค่อย ๆ ถอดใจยอมทิ้งอาชีพนี้ไปจริง ๆ ก็ได้

พอนึกถึงตรงนี้ หนานเยี่ยก็ปล่อยวางและโล่งใจได้อย่างสิ้นเชิง!

ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งตนเองจะรู้สึกซาบซึ้งใจเพราะแฟนคลับได้ขนาดนี้

ต่อไปจากนี้ แค่เป็นตัวของตัวเองอย่างจริงแท้ที่สุดก็พอแล้ว

"หนูชื่ออะไรเหรอครับ" หนานเยี่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"หนูชื่อถงถงค่ะ!"

"งั้นพี่ก็ขอให้ถงถงมีสุขภาพแข็งแรง น่ารักขึ้นเรื่อย ๆ และมีความสุขในทุก ๆ วันในอนาคตนะครับ!"

หนานเยี่ยเขียนคำอวยพรนี้ลงไป พร้อมกับเซ็นชื่อของตัวเองกำกับไว้

ขณะเดียวกันก็หยิบฟิกเกอร์ตัวหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้

ไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นฟิกเกอร์แพนด้าช่วนช่วนนั่นเอง

ตอนที่ออกจากศูนย์เพาะพันธุ์แพนด้า ผู้อำนวยการมอบให้เขามาตั้งหลายตัว

วินาทีที่ถงถงเห็นฟิกเกอร์ คิ้วและดวงตาก็หยียิ้มจนโค้งงอ "ขอบคุณค่ะพี่หนานเยี่ย!"

เมื่อมองดูถงถงที่เดินกระโดดโลดเต้นจากไป อารมณ์ของหนานเยี่ยก็ยิ่งดีขึ้นไปอีกระดับ

หนานเยี่ยที่ทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างและผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

ระหว่างที่แอร์โฮสเตสเดินตรวจตราความเรียบร้อย ก็สังเกตเห็นว่าบนทางเดินตรงแถวที่ต่อคิวรอเข้าห้องน้ำ มีผู้โดยสารคนหนึ่งกำลังเกาะพนักพิงเก้าอี้ ยืนทรงตัวไม่อยู่ ร่างสั่นเทิ้มจนแทบจะล้มพับลงไป

ทั้งยังทุบหน้าอกตัวเองไม่หยุด ใบหน้าซีดเซียวแลดูย่ำแย่อย่างยิ่ง น่ากลัวเป็นที่สุด

เห็นได้ชัดว่าอาการป่วยกำเริบ!

"คุณผู้ชายคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" แอร์โฮสเตสเอ่ยถาม ทว่าอีกฝ่ายกลับพูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

สถานการณ์ฉุกเฉิน แอร์โฮสเตสจึงรีบรายงานไปยังทังหมิ่น หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินทันที