ตอนที่ 85 น้องไรเดอร์รักษาคนเป็นด้วยเหรอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!

ทังหมิ่นมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว "ท่านผู้โดยสารทุกท่านคะ ขออภัยที่รบกวนเวลาพักผ่อนค่ะ

ขณะนี้มีผู้โดยสารท่านหนึ่งเกิดอาการโรคหัวใจกำเริบกะทันหัน หากผู้โดยสารท่านใดเป็นแพทย์ กรุณาช่วยมาดูอาการหน่อยนะคะ เขาต้องการความช่วยเหลือจากท่านค่ะ!"

หนานเยี่ยเองก็ถูกเสียงประกาศนี้ปลุกจนตื่นเช่นกัน

เขาเอียงคอมองไป ก็เห็นผู้โดยสารคนนั้นทรุดตัวนั่งหมดแรงอยู่ตรงทางเดินแล้ว

เขาได้แต่มองดู เพราะตัวเองไม่ใช่หมอเสียหน่อย ไม่มีหนทางช่วยอยู่แล้ว

เรื่องเฉพาะทางแบบนี้ ยังไงก็ต้องปล่อยให้มืออาชีพจัดการ!

เพียงแต่ประกาศเรียกอยู่นานสองนาน กลับไม่มีใครลุกขึ้นมาเลยสักคน

โอกาสที่จะมีหมอนั่งอยู่บนเครื่องบินลำเดียวกันมันต่ำเกินไป

แทบไม่ต่างอะไรกับการซื้อลอตเตอรี่ให้ถูกรางวัลเลยจริง ๆ

นานเข้า หนานเยี่ยก็เริ่มนั่งไม่ติด หรือว่าจะไม่มีหมอจริง ๆ?

เอาไงดี ฉันควรแลกทักษะทางการแพทย์มาใช้ไหมนะ?

เมื่อเห็นสีหน้ากระวนกระวายของทุกคน หนานเยี่ยก็กัดฟันตัดสินใจ

"เจ้าระบบ แลกทักษะความเชี่ยวชาญการแพทย์แผนจีนกับแพทย์แผนปัจจุบัน... ลบผลข้างเคียงออกไปด้วยเลย!"

เนื่องจากช่องทางเทปบันทึกภาพเปิดให้รับชมแล้ว เพลงเหล่านั้นของหนานเยี่ยจึงสร้างค่าอารมณ์ให้เขาได้ไม่น้อยในแต่ละวัน

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ หักค่าอารมณ์ 160 ล้านแต้ม คงเหลือค่าอารมณ์ 120.29 ล้านแต้ม สู้ ๆ นะ ช่วยคนสำคัญที่สุด!]

นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าระบบจะลดราคาให้เขาถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์

เพื่อความปลอดภัย หนานเยี่ยจึงแลกทั้งการแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบันมาพร้อมกัน

แพทย์แผนจีนก็มีความร้ายกาจในแบบของตัวเอง แพทย์แผนปัจจุบันก็มีจุดเด่นของตนเช่นกัน

ทั้งสองศาสตร์ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้เลย!

เพียงแต่แพทย์แผนจีนถูกคนโจมตีมากเกินไป ถูกกดขี่เอาไว้ จึงทำให้ถูกคนที่ไม่รู้ประสีประสาบางกลุ่มปฏิเสธและรังเกียจ

หารู้ไม่ว่าในต่างประเทศมีแพทย์และผู้เชี่ยวชาญมากมายเพียงใดที่กำลังศึกษาแพทย์แผนจีน และศึกษาเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์

แต่คนในประเทศกลับตามด่าตามแอนตี้กันอย่างไม่ลืมหูลืมตา คิดดูแล้วก็น่าขบขันสิ้นดี!

แพทย์แผนจีนมีมานานหลายพันปี แพทย์แผนปัจจุบันเพิ่งมีมากี่ปีกันเชียว!

การที่สามารถสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ ย่อมต้องมีข้อดีที่นำมาใช้ได้จริงอย่างแน่นอน

ดังนั้นในใจของหนานเยี่ย ฐานะของแพทย์แผนจีนจึงสูงกว่าเล็กน้อย

"ให้ผมลองดูไหมครับ"

ทันทีที่หนานเยี่ยลุกขึ้นยืน ทุกคนก็ถึงกับชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"น้องไรเดอร์รักษาคนเป็นด้วยเหรอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ!"

"จริงดิ ขนาดวิชาแพทย์เขายังรู้ด้วยเหรอ ตกลงไปเรียนมาจากไหนเนี่ย รู้เยอะเกินไปแล้วมั้ง!"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจว่าเขาไปเรียนมาจากไหน เรื่องช่วยคนสำคัญกว่า"

"ถูกแล้ว ช่วยคนสำคัญที่สุด รีบหลีกทางเร็วเข้า..."

เพียงแต่จู่ ๆ หนานเยี่ยก็นึกถึงปัญหาชวนกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง

ดูเหมือนว่าตัวเองจะไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมนี่นา

พอทังหมิ่นได้ยินเข้า เธอก็พลอยชะงักไปเหมือนกัน

ไม่มีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมแล้วยังกล้าเสนอตัวออกมาเนี่ยนะ?

นี่มันส่อแววผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ!

ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนข้าง ๆ ก็ก้าวออกมา

"ผมเป็นทนายความครับ ตามประมวลกฎหมายแพ่ง มาตรา 184 ระบุไว้ว่า ผู้ที่ให้ความช่วยเหลือฉุกเฉินด้วยความสมัครใจ หากทำให้ผู้รับการช่วยเหลือเกิดความเสียหาย ผู้ให้การช่วยเหลือมิต้องรับผิดชอบทางแพ่ง

ในที่สาธารณะ การปฐมพยาบาลฉุกเฉินสำหรับอาการหัวใจหรือระบบทางเดินหายใจขัดข้อง ไม่จำเป็นต้องมีใบประกอบวิชาชีพเวชกรรม ประชาชนทั่วไปก็สามารถร่วมให้การช่วยเหลือได้ครับ

การที่คุณให้ความช่วยเหลือผู้ป่วยในสถานการณ์ฉุกเฉินเป็นพิเศษเช่นนี้ ตามหลักการแล้วไม่มีปัญหาเลยครับ

การช่วยคนไม่จำเป็นต้องมีใบประกอบวิชาชีพ แต่ต้องมีความเชี่ยวชาญที่เพียงพอ!

แต่ผมก็ยังอยากจะแนะนำสักนิด คุณตรวจดูก่อนได้ หากมั่นใจว่ารักษาได้ค่อยลงมือ

ถ้าไม่มั่นใจ ผมแนะนำให้ถอยดีกว่า จะได้ตัดปัญหาความยุ่งยากไปได้เยอะ และป้องกันไม่ให้ครอบครัวเขามาเอาเรื่องคุณทีหลังด้วย!

แล้วก็ คนรอบข้างช่วยกันถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐานด้วยนะครับ โดยเฉพาะต้องระบุถึงความรุนแรงของอาการป่วยนี้ เพื่อกันไม่ให้มีใครมาเรียกร้องแบล็กเมลคุณทีหลัง..."

ทนายความคนนี้ก็เป็นแฟนคลับของหนานเยี่ยเช่นกัน แต่ละข้อที่เสนอมาล้วนคิดเผื่อเขาเป็นอย่างดี

คนรอบข้างต่างยกนิ้วโป้งชื่นชมทนายความคนนี้

แต่ขณะเดียวกันก็อดทอดถอนใจกับสังคมยุคนี้ไม่ได้ แค่จะช่วยคนสักคนยังยุ่งยากขนาดนี้ ต้องหวาดระแวงนั่นระแวงนี่ไปหมด

บัดซบจริง ๆ!

คนรอบข้างจึงช่วยกันถ่ายคลิปวิดีโอให้หนานเยี่ยเพื่อใช้เป็นหลักฐาน พร้อมทั้งรับปากว่าหากมีความจำเป็น พวกเขาก็พร้อมจะเป็นพยานให้เขาทุกเมื่อ

เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากคนเหล่านี้ หนานเยี่ยจึงสามารถทำการช่วยเหลือได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องรบกวนจากภายนอก

ทันทีที่เข้าไปใกล้ เขาก็ตรวจดูสีหน้า แววตา และลิ้นของผู้ป่วยอย่างเกาข่ายเป็นอันดับแรก จนกระทั่งประเมินอาการคร่าว ๆ ได้

ตอนที่ตั้งใจจะจับชีพจรต่อ ก็พบว่ามือขวาของอีกฝ่ายมีอาการเกร็งงออยู่บ้าง

ตอนนี้เกาข่ายอาการดีขึ้นเล็กน้อย พอจะฝืนอ้าปากพูดได้สองสามคำ

หนานเยี่ยรีบถามทันที "คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนครับ"

เกาข่ายเอ่ยปากอย่างยากลำบาก พลางพูดตะกุกตะกัก "หัวใจผม... เต้นเร็วมาก... รู้สึกเหมือนสมองขาดออกซิเจน... คล้ายจะหมดสติเลยครับ"

หัวใจเต้นเร็ว ขาดออกซิเจน

หนานเยี่ยสังเกตเห็นคำสำคัญเหล่านี้ทันที

เขาจึงรีบบอกให้แอร์โฮสเตสไปนำเครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้วมาตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจ

พร้อมกับเอ่ยถาม "รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออกไหมครับ"

"ครับ!"

"ก่อนหน้านี้คุณมีประวัติโรคหัวใจหรือโรคประจำตัวอื่น ๆ ไหมครับ"

เกาข่ายส่ายหน้าเบา ๆ ปฏิเสธ "ผมไม่มีประวัติโรคหัวใจครับ"

"แต่ว่า... มีประวัติเป็นไทรอยด์เป็นพิษ"

หนานเยี่ยขยับเข้าไปดมใกล้ ๆ บนตัวเขายังเหมือนมีกลิ่นเหล้าจาง ๆ จึงถามอย่างร้อนรน

"ช่วงสองวันมานี้คุณดื่มเหล้ามาใช่ไหมครับ"

เกาข่ายไม่ได้ปฏิเสธ "ดื่มครับ!"

ว่าแล้วเชียว เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

"คุณมีประวัติไทรอยด์เป็นพิษแล้วยังกล้าดื่มเหล้าอีก หมอไม่ได้บอกเหรอครับว่าแอลกอฮอล์จะกระตุ้นให้ไทรอยด์กำเริบได้ง่ายน่ะ"

เขารู้สึกขัดใจจริง ๆ กลัวที่สุดก็คือคนไข้ประเภทที่ไม่ยอมฟังคำสั่งแพทย์นี่แหละ

อีกฝ่ายเสียงเบาลงถนัดตา "ลูกสาวผมสอบติดมหาวิทยาลัย... ก็มันดีใจนี่ครับ เลยดื่มไปสองแก้ว"

"ต่อไปห้ามดื่มอีกเด็ดขาดนะครับ!"

เมื่อก้มมองเครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้ว ชีพจรก็พุ่งสูงไปถึงกว่า 130 ครั้งต่อนาทีแล้ว

หายใจกระชั้น แน่นหน้าอก มือขวายังมีอาการเกร็งงอ

เขาจึงตรวจจับชีพจรอย่างละเอียดอีกรอบ

การตรวจครบทั้งสี่ขั้นตอน ไม่ว่าจะดู ฟัง ถาม หรือแมะชีพจร ทำให้หนานเยี่ยได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว

"คนไข้ชีพจรเกิน 130 ครั้ง หายใจกระชั้น มือขวามีอาการเกร็งงอ เข้าข่ายภาวะหัวใจเต้นเร็วร่วมกับภาวะแคลเซียมในเลือดต่ำจนทำให้กล้ามเนื้อแขนขาเกร็งกระตุกครับ"

หนานเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง นึกถึงคำที่ทนายคนนั้นบอกว่าต้องแจ้งความรุนแรงของอาการให้ชัดเจน

เขาจึงกล่าวต่อ "ตอนนี้ยังไม่มีความเสี่ยงเรื่องภาวะช็อกหรือกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน

แต่ถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป คนไข้อาจหมดสติหรือถึงขั้นช็อกเนื่องจากหัวใจเต้นเร็วเกินไปและภาวะขาดออกซิเจน ซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ครับ"

พลันที่ได้ยินว่ามีอันตรายถึงชีวิต สีหน้าของทุกคนก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"เฮ้อ อยู่บนเครื่องบินแท้ ๆ ยังเจอเรื่องแบบนี้ได้ ดวงซวยจริง ๆ เลยนะเนี่ย!"

"พระเจ้า เครื่องบินยังไม่ลงจอดเร็ว ๆ นี้แน่ แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย!"

"ฟังดูร้ายแรงมากเลย ไม่รู้ว่าหนานเยี่ยจะรักษาได้ไหม!"

"นั่นสิ ตอนนี้มีแค่หนานเยี่ยคนเดียวที่พอรู้เรื่องการแพทย์ หวังว่าเขาจะช่วยรักษาได้นะ!"

ทังหมิ่นเองก็ใจเสียไม่ต่างจากคนพวกนี้ แต่ด้วยการฝึกอบรมในวิชาชีพมาหลายปี เธอจึงสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

"คุณรักษาได้ไหมคะ ถ้าได้ ต้องการอะไรบ้าง ฉันจะรีบไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

สำหรับหนานเยี่ยในตอนนี้แล้ว โรคนี้ไม่ได้ยากเลย

แต่ที่ยากคือการอยู่บนเครื่องบิน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คืออุปกรณ์และยาไม่ครบครันนี่แหละ!

"บนเครื่องบินมีเบทาล็อกไหมครับ"