ตอนที่ 88 นี่มัน... โถลายครามยุคหยวน 'กุ่ยหูกู่ลงจากเขา' เหรอ

วิดีโอฉบับเต็มตอนที่หนานเยี่ยช่วยคนนั้น ก็นับเป็นการรีรันรูปแบบหนึ่ง

หลี่หย่าหังรู้สึกเลื่อมใส ค่าอารมณ์ +89

หลินจินเผิงรู้สึกเลื่อมใส ค่าอารมณ์ +92

หลิวจื้อเซินรู้สึกเลื่อมใส ค่าอารมณ์ +86

ค่าอารมณ์รวมคือ: 264.21 ล้าน

แม้ค่าอารมณ์ที่ได้จากแต่ละคนจะไม่สูงมาก แต่พอรวมกันเยอะขนาดนี้ก็มหาศาลอยู่ดี!

แถมคลิปยังเปิดวนดูซ้ำได้เรื่อย ๆ ทำให้หนานเยี่ยเก็บค่าอารมณ์เพิ่มได้อีก 200 ล้านอย่างรวดเร็ว และตัวเลขก็ยังคงพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทว่าเรื่องนี้ก็คงจบลงแค่นี้ กระแสอาจจะอยู่ต่อได้อีกสักวันสองวัน แต่ไม่มีทางอยู่นานนักหรอก

โลกอินเทอร์เน็ตแม้จะมีความจำ แต่ความจำที่ว่าก็แทบไม่ต่างจากปลาที่มีความจำแค่เจ็ดวินาที

ไม่นานก็โดนเรื่องใหม่ ๆ กลบหายไป

เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันที่ 15 ตุลาคม

หนานเยี่ยสวมชุดสูททางการซึ่งหาดูได้ยาก

เพียงแต่ผิวของเขายังคงดำเงาเหมือนเดิม ไม่มีออร่าของซูเปอร์สตาร์เลยแม้แต่น้อย

ประกอบกับพอเป็นวรยุทธ์แล้ว รูปร่างของหนานเยี่ยก็ยิ่งบึกบึนขึ้นอีกหลายส่วน

ดู ๆ ไปแล้วเหมือนกับ... บอดี้การ์ดเสียมากกว่า

เนื่องจากตะพาบสำริดมีมูลค่าสูงลิ่ว พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติต้าเซี่ยจึงตั้งใจจะไลฟ์สดตลอดทั้งงาน เพื่อให้ประชาชนทั้งประเทศร่วมเป็นสักขีพยาน!

การจัดงานใหญ่โตขนาดนี้ ผนวกกับกระแสของหนานเยี่ยในช่วงนี้ ยอดคนดูในห้องไลฟ์จึงล้นหลามอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงไม่นานก็มีผู้ชมออนไลน์พร้อมกันหลักสิบล้านคน

[ว้าว นั่นประธานสมาคมโบราณวัตถุต้าเซี่ยใช่ไหมน่ะ!]

[คนนั้น ๆ คนหัวล้านตรงกลางนั่น เหมือนจะเป็นอธิบดีกรมโบราณวัตถุเมืองหลวงนะ]

[ไม่ใช่แค่นั้นนะ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ก็มาด้วย น้องไรเดอร์หน้าใหญ่บารมีล้นเหลือจริง ๆ]

[จะไม่ยิ่งใหญ่ได้ยังไง ไม่ต้องพูดถึงกระแสกับระดับชื่อเสียงของหนานเยี่ยหรอก แค่พูดถึงเจ้าตะพาบสำริดตัวนี้ก็พอ 1.8 พันล้านเชียวนะ!

ไม่ว่าใครก็ต้องให้เกียรติทั้งนั้นแหละ!]

[ยังมีผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีอีกตั้งหลายคน ก็มาร่วมงานด้วยเหมือนกัน...]

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังตื่นตะลึง ตัวหนานเยี่ยเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

ชาติก่อนเขาเป็นแค่ไรเดอร์ส่งอาหารธรรมดาคนหนึ่ง

จะเคยเจอคนใหญ่คนโตเยอะขนาดนี้ที่ไหนกัน

ทำเอาหัวใจเขาเต้นแรงทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่าไปหมด

หลังจากการกล่าวสุนทรพจน์อันยาวเหยียดจบลง หนานเยี่ยก็ได้รับรางวัลที่เป็นของตน พร้อมทั้งถ่ายรูปร่วมกับเหล่าผู้หลักผู้ใหญ่ในงานทีละคน

น่าอิจฉาจนคนรอบข้างตาร้อนผ่าว!

ตลอดกระบวนการกินเวลานานถึงครึ่งชั่วโมง หนานเยี่ยจึงกวาดค่าอารมณ์เข้ากระเป๋าไปได้อีกระลอกใหญ่

เมื่องานเสร็จสิ้น คนกลุ่มใหญ่พากันเดินไปยังประตูทางออกของพิพิธภัณฑ์ แต่กลับพบว่าหน้าประตูมีฝูงชนกลุ่มหนึ่งยืนออขวางทางอยู่

อวี้ปังเห็นหลิ่วเสฺวเฉอเดินออกมา จึงรีบตะโกนเรียกทันที "อาจารย์ครับ รีบมาดูเร็ว ที่นี่มีโถใบหนึ่ง ดูเหมือนลายครามยุคหยวนมากเลยครับ!"

ลายครามยุคหยวนงั้นเหรอ?

หลิ่วเสฺวเฉอกับผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ สบตากัน ทุกคนต่างเห็นความประหลาดใจและความดีใจอย่างบ้าคลั่งในแววตาของอีกฝ่าย จึงรีบวิ่งออกไปทันที

เครื่องลายครามยุคหยวนเชียวนะ!

ตามสถิติที่ไม่เป็นทางการ ทั่วโลกมีเครื่องลายครามยุคหยวนแท้ ๆ ที่ค้นพบอยู่เพียง 300 กว่าชิ้นเท่านั้น

ความล้ำค่าของมัน จึงนึกภาพออกได้ไม่ยากเลย

ไม่ใช่แค่ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีไม่กี่คนนี้ แม้แต่ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์และคนอื่น ๆ ก็ยังอยากจะเบียดเข้าไปดูด้วยตาตัวเองสักครั้ง

หนานเยี่ยเองก็เช่นกัน

เพียงแต่พอมองแวบเดียว สายตาของหนานเยี่ยก็ไม่อาจละไปไหนได้อีก เขาอุทานด้วยความตกใจ:

"นี่... นี่มัน...

นี่มันโถลายครามยุคหยวน 'กุ่ยหูกู่ลงจากเขา' ไม่ใช่เหรอเนี่ย!"

สาเหตุที่หนานเยี่ยจำโถใบนี้ได้ เป็นเพราะซีรีส์เรื่องหนึ่งในชาติก่อนอย่าง "สมบัติลับปริศนา"

ในเรื่องมีพูดถึงซีรีส์โถลายครามยุคหยวนอยู่ด้วย

ตอนนั้นด้วยความสงสัย หนานเยี่ยจึงไปค้นดูรูปถ่ายรวมถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับโถใบนี้

จนพบว่าโถใบนี้เคยถูกนำไปประมูลในงาน "เครื่องเคลือบ งานหัตถศิลป์ชั้นยอด และสินค้าส่งออกของต้าเซี่ย" ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศมันฝรั่ง เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ปี 2005

โดยเคาะราคาขายไปถึง 14 ล้านปอนด์ และเมื่อรวมค่านายหน้าแล้วก็สูงถึง 15.688 ล้านปอนด์

ตีเป็นเงินได้ราว ๆ 230 ล้านหยวน!

สร้างสถิติราคาประมูลผลงานศิลปะของต้าเซี่ยที่สูงที่สุดในโลก ณ เวลานั้น

สุดท้ายตกเป็นของเอสเคนาซี นักสะสมชื่อดังระดับโลกและพ่อค้าวัตถุโบราณแห่งประเทศมันฝรั่งที่ประมูลได้ไป

คิดไม่ถึงเลยว่าโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาในโลกคู่ขนานนี้ จะปรากฏตัวขึ้นมาในรูปแบบนี้

แค่ไม่รู้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่!

เสียงร้องอุทานด้วยความตกใจของหนานเยี่ย ดึงดูดความสนใจของทุกคนให้หันขวับมามองทันที

ให้ตายสิ แค่เหลือบมองแวบเดียว ก็รู้แล้วเหรอว่าเป็นของชิ้นไหน?

จะเจ๋งเกินไปหรือเปล่าเนี่ย?

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ได้ยินกันหมด:

[ผีเข้าเหรอวะ แค่เหลือบตาดูแวบเดียว หนานเยี่ยก็รู้แล้วเหรอว่านี่คือโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขา?]

[อย่าบอกนะว่าน้องไรเดอร์ดูของโบราณเป็นด้วย? เขาเอาเรี่ยวแรงและเวลาจากไหนมาเรียนรู้เรื่องพวกนี้กันเนี่ย หรือว่าวันหนึ่งเขามีเวลาใช้สองวัน?]

[เอาเป็นว่าฉันชาชินไปแล้ว หมัดเยอะก็ไม่รู้สึกคันแล้ว เข้าใจไหมล่ะ]

[การเปรียบเทียบของนายนี่ชักจะหลุดโลกไปหน่อยแล้วนะ!]

คนอื่น ๆ ในที่เกิดเหตุต่างหันไปมองหลิ่วเสฺวเฉอกับบรรดานักวิชาการอาวุโส อยากรู้ว่าสิ่งที่หนานเยี่ยพูดนั้นถูกต้องหรือไม่

หลิ่วเสฺวเฉอกับพวกพากันกลอกตาใส่

จะไปรู้กับผีน่ะสิ!

พวกเราเองก็เพิ่งเหลือบมองไปแวบเดียว ยังไม่ได้จับสัมผัสตรวจดูเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องเคลือบลายครามสมัยราชวงศ์หยวนชิ้นนี้เป็นของจริงหรือของปลอม จะไปรู้ได้ยังไงว่าโถกุ่ยหูกู่ลงจากเขาอะไรนั่น

นักวิชาการอาวุโสหลายคนจ้องมองหนานเยี่ย จ้องเสียจนเขาเริ่มรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมา

หนานเยี่ยเข้าใจในทันทีว่า ตัวเองพูดเร็วเกินไปแล้ว

ในโลกเดิมโถใบนี้ปรากฏตัวขึ้นมาตั้งนานแล้ว แต่สำหรับโลกใบนี้ เกรงว่ามันเพิ่งจะโผล่ออกมา

การที่เขาโพล่งบอกที่มาที่ไปออกมาในทันทีแบบนี้ กลับกลายเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นมาซะได้

อยากจะตบปากตัวเองสักฉาดจริง ๆ ดูท่าแล้วต่อไปคงต้องเพลา ๆ ลงบ้าง

จะเปิดเผยมากเกินไปไม่ได้

"ทุกท่าน..."

อาจารย์? ปรมาจารย์? ผู้เชี่ยวชาญ? ผู้อาวุโส? นักวิชาการอาวุโส...

จะเรียกยังไงให้เหมาะสมดีล่ะ?

"ท่าน... ศาสตราจารย์ทั้งหลาย อย่ามองผมแบบนี้เลยครับ มีอะไรก็พูดตรง ๆ ได้เลยครับ!"

หลิ่วเสฺวเฉอก็ไม่เกรงใจ เอ่ยขึ้นตรง ๆ "ว่ามาสิ นายรู้อะไรบ้าง ทำไมนายถึงตัดสินว่ามันคือโถลายครามราชวงศ์หยวนกุ่ยหูกู่ลงจากเขาล่ะ?"

หลังจากหลิ่วเสฺวเฉอพูดจบ ทุกคน รวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์สด ต่างก็จับจ้องมาที่หนานเยี่ย

พยายามจะจับสังเกตให้ออกว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไร!

หนานเยี่ยหัวเราะแห้ง ๆ ในใจ

ประมาทไปจริง ๆ!

คราวนี้คงหลบไม่พ้นแล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ขอเปิดไพ่เลยแล้วกัน!

"เจ้าระบบ แลกเปลี่ยนความเชี่ยวชาญด้านการประเมินของโบราณ แล้วลบผลข้างเคียงออกไปด้วย!"

ยามนี้ เกรงว่าคงต้องพึ่งพาสิ่งนี้เท่านั้นถึงจะแถกลับมาให้เนียนได้

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ หักค่าอารมณ์ 110,000,000 แต้ม ขอให้ท่านสนุกสนานเพลิดเพลิน!]

ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัวทันทีจนแทบจะระเบิดสมองของหนานเยี่ยให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ

มิน่าล่ะทักษะการประเมินของโบราณถึงได้แพงกว่าทักษะอื่น ๆ ทั้งหมด

เมื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับโถใบนี้ในหัวได้อย่างรวดเร็ว ในที่สุดหนานเยี่ยก็ถอนหายใจโล่งอกได้เสียที

"เหล่าหลิ่วครับ ผมแค่เดาเอาน่ะครับ ผมพอจะเล่าสิ่งที่ผมรู้ได้ แต่จะแม่นยำถูกต้องหรือไม่นั้น ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ"

ยังไงเสียที่นี่ก็คือโลกคู่ขนาน ย่อมต้องมีความแตกต่างอยู่บ้างแน่นอน หนานเยี่ยจึงไม่กล้ารับประกันว่าสิ่งที่ตนพูดจะตรงกับโลกใบนี้แบบร้อยเปอร์เซ็นต์

"ฮ่า ๆ พูดมาได้เลย ไม่เป็นไร!" หลิ่วเสฺวเฉอเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

"เมื่อก่อนมีแต่คนฟังพวกตาแก่อย่างพวกเราพูด คราวนี้เปลี่ยนมาให้พวกเราฟังมุมมองของเด็กรุ่นหลังบ้าง ฮ่า ๆ น่าสนใจดีจริง ๆ!"

สภาพจิตใจของนักวิชาการอาวุโสคนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างจากหลิ่วเสฺวเฉอ อู้ได้สักครั้งก็ขออู้หน่อย ถือโอกาสทดสอบเด็กรุ่นหลังไปด้วยในตัว

มีแต่ได้กับได้ ทำไมจะไม่เอาล่ะ

เมื่อเห็นท่าทีของพวกเขาทั้งหลาย หนานเยี่ยจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายอารมณ์ลง

ยังไงการพูดสิ่งที่ตัวเองรู้ออกไปก็ไม่ได้เสียหายอะไร จะกลัวไปทำไม

"ถ้าอย่างนั้นผมขออนุญาตบังอาจพูดสักหน่อยแล้วกันนะครับ!"

หนานเยี่ยก้าวเท้าไปข้างหน้า ขยับเข้าไปใกล้โถใบนี้

"การตรวจพิสูจน์เครื่องเคลือบ อันดับแรกต้องดูของจริงของปลอมก่อนครับ!

และการจะดูว่าเป็นของจริงหรือของปลอม ก็ต้องเริ่มเจาะลึกจากประวัติศาสตร์"