ตอนที่ 100 แผนการ

คืนนั้น ยังคงเป็นที่บ้านของหวงเสวียหลี่

โต๊ะน้ำชาถูกย้ายไปไว้ตรงมุมห้อง ไวท์บอร์ดกลางห้องนั่งเล่นยังคงตั้งอยู่

บรรยากาศไม่ตึงเครียดเหมือนช่วงก่อนประมูลแล้ว ทว่าเวลาไม่คอยท่า แรงกดดันของคนทั้งสามยังคงอัดแน่นเต็มพื้นที่

คนสามคน สามทิศทาง

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับผิดชอบฝั่งซัพพลายเออร์

เครือข่ายของหลี่ไหลฝูคือตาข่ายที่สร้างสมมานานกว่าสิบปี มั่นคง เชื่อถือได้ ตัวหลี่ไหลฝูเองเป็นคนขี้เหนียว ระบบห่วงโซ่อุปทานที่เขาคัดสรรมาจึงจับต้องได้จริง ผ่านการทดสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากเขามาแล้ว และตอนนี้ ส่วนใหญ่ของตาข่ายผืนนี้กำลังจะกลายมาเป็นประโยชน์ของพวกเขาเอง

ส่วนโจวเฉียงรับผิดชอบเรื่องฮาร์ดแวร์

ทั้งระบบคิดเงินมือสอง ชั้นวางของมือสอง และสารพัดของจุกจิกที่จำเป็นต้องใช้ในการเปิดร้าน ด้านนี้เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ รู้ลึกรู้จริง ประหยัดเงิน มีประสิทธิภาพสูง คือหนึ่งในผลพลอยได้จากการที่เขาคลุกคลีในวงการของมือสองจนช่ำชอง

หวงเสวียหลี่วนดูข้างนอกอยู่รอบใหญ่กว่าจะกลับมา พร้อมกับนำข้อมูลล่าสุดกลับมาด้วย

"เมื่อกี้ผมไปดูมาแล้ว ซูเปอร์มาร์เก็ตทุกแห่งกำลังเคลียร์ของกันอยู่ รถบรรทุกเข้าออกคันแล้วคันเล่า ดูท่าทางพรุ่งนี้เช้าคงได้กุญแจ ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอนครับ"

พูดจบ เขาก็มองไปยังหวังเสี่ยวเลี่ยงและโจวเฉียง "ตอนนี้พวกเราต้องมาไล่เรียงเรื่องของวันพรุ่งนี้กันสักรอบ"

บนไวท์บอร์ด เขาเขียนคำตัวโตว่า "แผนการ"

ทั้งสามคนล้อมวงรอบไวท์บอร์ด เริ่มแจกแจงแผนการ

ตั้งแต่นาทีแรกที่ได้กุญแจมา ต้องทำอะไรบ้าง และทำอย่างไร

ปรับปรุงระบบน้ำไฟต้องหาใครมาทำ ชั้นวางของจะเอาเข้าเมื่อไหร่ สินค้าจะขึ้นชั้นเมื่อไหร่... ทีละข้อ ทีละเรื่อง ละเอียดยิบ

พอคุยมาถึงเรื่องจัดสรรคน หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ชะงักไปเล็กน้อย มองไปยังโจวเฉียงอย่างลังเล

"พี่เฉียง ผมอยากล็อกตัวไว้ก่อนสักสองคน ไม่รู้ว่าจะได้ไหมครับ"

โจวเฉียงโบกมือ ท่าทีชัดเจนมาก "เสี่ยวเลี่ยง ต่อไปนายคือผู้รับผิดชอบหลักของทั้งสามร้านนี้ เป็นผู้จัดการใหญ่ เรื่องการใช้คนนายตัดสินใจเองได้เลย เว้นแต่ว่าจะมีค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ หรือเป็นการตัดสินใจเรื่องใหญ่ที่ต้องให้เราสามคนเคาะร่วมกัน ค่อยมาปรึกษากันอีกที"

หวงเสวียหลี่พยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน "ใช่แล้ว พวกเราดูแค่ผลลัพธ์ ขั้นตอนนายจัดการเองได้เลย พวกเราไม่ก้าวก่าย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันที เลื่อนหาเบอร์หนึ่ง

เป้าหมายแรก พี่หลี่

เมื่อสายต่อติด ฝั่งพี่หลี่มีเสียงค่อนข้างจอแจ

"ฮัลโหล เสี่ยวเลี่ยงเหรอ ดึกป่านนี้มีธุระอะไรหรือเปล่า"

"พี่หลี่ ผมขอพูดสั้นๆ นะครับ ผมได้ซูเปอร์มาร์เก็ตสามแห่งในมหาวิทยาลัยมาแล้ว"

ปลายสายเงียบลงในพริบตา ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงไม่อยากจะเชื่อของพี่หลี่ก็ดังขึ้น "จริงเหรอเนี่ย เธอ... เธอได้มาแล้วเหรอ"

"อ๋อ พี่เข้าใจแล้ว ตอนแรกยังนึกว่าเธอเสียเปรียบเถ้าแก่หลี่จนทนไม่ไหวเลยลาออก ที่ไหนได้กลับมาครูพักลักจำนี่เอง ไม่เลวเลย ติดตามเถ้าแก่หลี่อาจจะทำเงินก้อนโตยาก แต่ประสบการณ์ด้านการบริหารของเขาครบเครื่องจริงๆ"

"ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเธอจะเป็นลูกคนรวย ถึงได้เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตสามแห่งรวดได้ขนาดนี้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้อธิบายอะไร

"ตอนนี้ผมต้องการคน อยากจะชวนพี่มาร่วมงาน ช่วยดูแลร้านให้ผมสักสาขา เป็นผู้จัดการร้านครับ"

พี่หลี่เงียบไป

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้เอ่ยปากปฏิเสธ "เสี่ยวเลี่ยง พี่ขอบใจนะที่เธอเห็นคุณค่าพี่ แต่ว่า... คงไม่ได้หรอก อยู่กับเถ้าแก่หลี่ถึงจะได้เงินน้อย แต่อย่างน้อยก็มั่นคง เงินเดือนทุกเดือนเป็นเงินหาเลี้ยงครอบครัว ขาดไม่ได้เด็ดขาด ทางฝั่งเธอเพิ่งเริ่มต้น พี่... พี่ไม่กล้าเสี่ยงขนาดนั้นหรอก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ยอมแพ้ เขารู้ถึงความกังวลของพี่หลี่ และรู้จุดอ่อนของเธอดี

"พี่หลี่ เงินเดือนเท่าเดิมกับที่เคยได้ครับ แล้วผมจะจ่ายประกันสังคมให้พี่ด้วย"

โจวเฉียงจ่ายประกันสังคมให้พนักงานประจำทุกคนของเขา ข้อนี้เขาเคยย้ำกับหวังเสี่ยวเลี่ยงแล้ว ว่าพนักงานประจำทุกคนต้องจ่ายประกันสังคมให้

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดว่าบุคลากรระดับมืออาชีพอย่างพี่หลี่ ยิ่งสมควรได้รับสวัสดิการนี้

สำหรับคนวัยพี่หลี่ที่รับจ้างทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ตเอกชนขนาดเล็ก ประกันสังคมคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน มันหมายถึงหลักประกันหลังเกษียณ หมายถึงความสบายใจอย่างหนึ่ง

"พี่... พี่คงต้องปรึกษาสามีดูก่อนนะ" นี่เห็นได้ชัดว่าเริ่มหวั่นไหวแล้ว

"ตกลงครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ให้เวลาเธอลังเลมากนัก "อย่างมากสุดหนึ่งชั่วโมง ถ้าอีกหนึ่งชั่วโมงพี่ยังไม่โทรกลับมา ผมคงต้องหาคนอื่นแล้ว พี่เองก็รู้ เปิดร้านเหมือนดับไฟ ผมรอไม่ได้หรอกครับ"

พูดจบ เขาก็วางสายไปอย่างเด็ดขาด

จากนั้น เขาไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย รีบกดโทรออกหาอีกเบอร์หนึ่งทันที

เหลียงเยี่ยนนี

เสียงสัญญาณดังขึ้นแค่ครั้งเดียวก็มีคนรับสาย

"ฮัลโหล เสี่ยวเลี่ยงเหรอ"

"เยี่ยนนี อยากจะรบกวนให้ช่วยอะไรหน่อยน่ะ"

"ว่ามาสิ"

"ผมประมูลสิทธิ์เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตในมหาวิทยาลัยมาได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องเริ่มลงมือเลย ตอนนี้ขาดคน เลยอยากชวนเธอมาช่วย แต่ช่วงสองสามวันนี้จะเหนื่อยมากเป็นพิเศษนะ อาจจะต้องทำทั้งวัน หรืออาจจะต้องอยู่โอทีด้วย"

"ไม่มีปัญหา!" เหลียงเยี่ยนนีตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ตอนที่ฉันลำบาก นายเคยช่วยฉันไว้ ตอนนี้ถึงคราวที่ฉันต้องช่วยนายบ้างแล้ว"

"เรื่องเงินไม่ให้ขาดตกบกพร่องแน่นอน เพิ่มให้ชั่วโมงละสิบหยวนจากฐานเดิมของเธอนะ"

"ได้เลย! งั้นพรุ่งนี้ฉันไม่ไปทำงานที่ร้านของเถ้าแก่หลี่อ้วนแล้วนะ!"

หลังวางสายจากเหลียงเยี่ยนนี ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง พี่หลี่ก็โทรกลับมาจริง ๆ

น้ำเสียงของเธอแฝงความเด็ดเดี่ยวไว้เล็กน้อย

"เสี่ยวเลี่ยง สามีพี่ตกลงแล้วล่ะ พี่จะไปช่วยเธอ แต่พวกเราอยากถามหน่อยว่า สัญญานี้เซ็นไว้กี่ปีเหรอ"

"เซ็นไว้สามปีครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบตามความจริง

"แล้วหลังจากสามปีล่ะ...?"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเข้าใจความกังวลของพี่หลี่ดี

"พี่หลี่ครับ ผมคงรับประกันไม่ได้ว่าหลังจากสามปีจะได้ต่อสัญญากับมหาวิทยาลัยไหม แต่ผมรับประกันได้ว่าตลอดสามปีนี้ เงินเดือนจะออกตรงเวลา และจ่ายเงินสมทบประกันสังคมให้ตรงเวลาแน่นอนครับ"

ปลายสายเงียบสนิทไร้เสียง คล้ายกับมีคนเอามืออุดหูโทรศัพท์ไว้

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที

"เอ่อ เสี่ยวเลี่ยง พี่ไปทำด้วย!"

"ดีครับ ยินดีต้อนรับพี่หลี่เข้ามาร่วมงานกันนะครับ"

"แต่พี่มีข้อเรียกร้องอย่างหนึ่งนะ" พี่หลี่เสริมขึ้น "พวกเราต้องเซ็นสัญญาจ้างแรงงานกันอย่างเป็นทางการ"

เธอยังคงกังวลอยู่ สัญญาฉบับหนึ่งย่อมถือเป็นหลักประกันทางกฎหมาย

"ไม่มีปัญหาครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบรับโดยไม่ลังเล "พรุ่งนี้เช้าเราค่อยติดต่อกัน นัดเจอกันค่อยคุยรายละเอียดอีกที ผมอยากให้พี่ช่วยมองหาผู้จัดการร้านให้อีกสองคนด้วย ขอคนที่ความสามารถพอ ๆ กับพี่ ที่สำคัญคือต้องเหมือนพี่ มีความสามารถในการบริหาร เข้ากับคนง่าย แล้วก็ขยันขันแข็งด้วยครับ"

พี่หลี่ตอบตกลงอย่างดีอกดีใจ

เมื่อจัดการบุคคลสำคัญสองคนนี้ได้เรียบร้อย หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

ค่ำคืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

หวังเสี่ยวเลี่ยงมุ่งหน้าไปยังทีมขนส่งของพี่จางก่อนเป็นอันดับแรก

เขามอบหมายเรื่องการจัดส่งสินค้าให้กับฉงฉงเน็ตเวิร์กให้คนงานขนของของพี่จางจัดการ โดยแบ่งกำไรให้ครึ่งหนึ่งหลังเสร็จงาน

ส่วนตัวเขาเองก็รีบมุ่งหน้าไปยังธนาคาร

เขาพิมพ์ใบเสร็จรับเงินการโอนเงินจำนวนหนึ่งล้านแปดแสนหยวนให้ทางมหาวิทยาลัยออกมา ประทับตราสามเหลี่ยมของธนาคาร แล้วเก็บรักษาไว้อย่างดี

ยังคงเป็นห้องประชุมห้องเดิมเมื่อวาน

ท่าทีของบรรดาอาจารย์ฝ่ายพลาธิการเปลี่ยนไปจากเมื่อวานราวกับเป็นคนละคน ดูสุภาพเกรงใจขึ้นมาก

มีคนมาร่วมเซ็นสัญญาไม่น้อย ทุกคนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เซ็นสัญญา ส่งใบเสร็จรับเงิน รับกุญแจ

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น

ค่าเช่าปีละห้าแสนหยวน เงินประกันห้องละหนึ่งแสนหยวน รวมสามห้องเป็นเงินหนึ่งล้านแปดแสนหยวน

ระยะเวลาตามสัญญาคือสามปี

พวงกุญแจเก่า ๆ สามพวงที่กำไว้ในมือ ราวกับกำลังกำความหวังแห่งอนาคตเอาไว้

หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินออกจากอาคารสำนักงาน เดินหามุมสงบ ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูปกุญแจและหน้าสำคัญในสัญญาเอาไว้

จากนั้นส่งต่อไปให้โจวเฉียงกับหวงเสวียหลี่

โจวเฉียงตอบกลับแทบจะในทันที "ที่เหลือก็ต้องพึ่งนายแล้วล่ะ มีอะไรให้ช่วยก็บอก เรื่องการบริหารจัดการร้านจริง ๆ ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร"

ผ่านไปไม่กี่นาที หวงเสวียหลี่ก็ตอบกลับมาเช่นกัน "จากนี้ไปก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ ฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกไม่ได้แล้ว ต่อไปถ้ามีข้อพิพาทอะไรกับทางมหาวิทยาลัยหรือพวกนักศึกษาที่นายจัดการเองไม่ได้ ค่อยมาหาฉัน"

นี่เป็นการบอกขอบเขตให้เขารับรู้

หวังเสี่ยวเลี่ยงส่งรูปภาพต่อให้เว่ยจื่อจินอีกคน

ไม่นาน อีกฝ่ายก็ส่งข้อความตอบกลับมา

เป็นอิโมจิหน้ายิ้มทะเล้น ตามด้วยข้อความหนึ่งบรรทัด "หลังจากนี้ ฉันต้องเปลี่ยนไปเรียกนายว่าประธานหวังแล้วหรือเปล่านะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองหน้าจอแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขารัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "อย่าเลย! เรียกผมว่าสามีดีกว่า!"

ข้อความส่งไปแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบกริบ

ผ่านไปนานแสนนาน นานเสียจนหวังเสี่ยวเลี่ยงคิดว่าเธอคงจะไม่ตอบกลับมาแล้ว โทรศัพท์มือถือถึงได้สั่นขึ้นมาเบา ๆ

บนหน้าจอปรากฏเพียงสามคำสั้น ๆ

"ไม่อายปาก!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงราวกับมองเห็นสีหน้าเขินอายหน้าแดงของเธอผ่านหน้าจอออกมาได้ อารมณ์ดีขึ้นมาเป็นกอง

เขาส่งไปอีกประโยค "ผมอยากทำทะลึ่งกับคุณอีกแล้ว"

คราวนี้เว่ยจื่อจินตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

"อาทิตย์นี้นายไม่มีเวลามาใช่ไหม วันเสาร์นี้ฉันไปหานายเองนะ!"

เมื่อเห็นข้อความนี้ ความกดดันและความเหนื่อยล้าทั้งหมดในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็ถูกกระแสอบอุ่นสายหนึ่งชะล้างไปจนหมดสิ้น

เขาพิมพ์ตัวอักษรไม่กี่คำลงไปอย่างจริงจัง

"ได้ภรรยาเช่นคุณ สามีจะต้องการสิ่งใดอีก"