ตอนที่ 99 แผนงานที่เรียบง่ายที่สุด

"เอาละครับ เรามาต่อกัน"

"ลำดับต่อไป เข้าสู่การประมูลรายการที่สาม หน้าร้านบริเวณชั้นหนึ่งของโรงอาหาร 3 ครับ"

เสียงของผู้ดำเนินรายการดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาสงบนิ่งและคล่องแคล่วขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

บนจอภาพขนาดใหญ่ รูปถ่ายของหน้าร้านแสดงขึ้นมาอย่างชัดเจน

นั่นเป็นทำเลทองที่ยอดเยี่ยม อยู่ตรงข้ามทางเข้าโรงอาหารพอดี มีผู้คนสัญจรผ่านไปมามหาศาล

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงกระตุกวาบขึ้นมาถึงคอหอยในทันที

มาแล้ว

นี่คือหนึ่งในสามหน้าร้านที่หวงเสวียหลี่วางแผนจะคว้ามาให้ได้

"ในตอนนี้ ขอเชิญผู้ประมูลที่มีความประสงค์ นำเอกสารการประมูลและแผนงานขึ้นมายื่นที่โต๊ะประธานพร้อมกันได้เลยครับ"

สิ้นเสียงประกาศ ผู้คนสิบกว่าคนก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วทยอยเดินตรงไปยังโต๊ะประธาน

หวังเสี่ยวเลี่ยงปะปนอยู่ในฝูงชน ก้าวเท้าเดินอย่างหวิว ๆ ในใจ

เขากวาดสายนับคร่าว ๆ มีอยู่สิบกว่าเจ้า

เขาวางซองเอกสารสีน้ำตาลของตนเองที่บางกว่าของคนอื่นมากอย่างแผ่วเบาลงในกองเอกสาร แล้วถอยกลับมายังที่นั่งของตนเงียบ ๆ

บนโต๊ะประธาน เจ้าหน้าที่หลายคนเริ่มแกะซองประมูลอย่างรวดเร็ว โดยเน้นดูราคาเสนอเป็นหลัก

นี่เป็นวิธีการคัดเลือกที่เรียบง่าย ตรงไปตรงมา แต่ได้ผลชะงัด

ในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันชวนอึดอัดอีกครั้ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้น "ตึกตัก"

ผ่านไปราวห้านาที เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้าไปข้างกายซ่งอี้ และรายงานเสียงเบาไปสองสามประโยค

ซ่งอี้พยักหน้า

"ทำไมเหลือแค่ไม่กี่ฉบับนี้ล่ะ" เขาชี้ไปยังเอกสารประมูลสามฉบับที่ถูกแยกออกมาต่างหากบนโต๊ะ

เจ้าหน้าที่รีบอธิบาย "ท่านรองซ่งครับ ราคาที่เจ้าอื่นเสนอมา มันต่างจากสามเจ้านี้... มากเกินไปครับ เจ้าที่ต่ำสุดยังไม่ถึงครึ่งของราคาที่สูงสุดเลยครับ"

"อืม"

ซ่งอี้ส่งเสียงรับคำ ไม่ถามอะไรต่ออีก

"งั้นก็ดูแค่สามเจ้านี้แล้วกัน"

ผู้ดำเนินรายการได้รับคำสั่ง ก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าทันที และหยิบใบเสนอราคาใบบนสุดขึ้นมา

"ต่อไปผมขอประกาศรายชื่อสามหน่วยงานที่ผ่านเข้าสู่การแข่งขันรอบสุดท้ายพร้อมราคาเสนอครับ"

"อันดับที่หนึ่ง ปั๋วหย่วนชางเย่เหลียนสั่ว เสนอราคา ห้าแสนแปดพันหยวน"

"อันดับที่สอง บริษัทบริหารจัดการธุรกิจเจียงช่วง เสนอราคา ห้าแสนหยวนถ้วน"

"อันดับที่สาม บริษัท หงถู ซางเม่า จำกัด เสนอราคา สี่แสนแปดหมื่นแปดพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวน"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งบีบแน่นขึ้นไปอีก

อันดับสอง

ต่างกันแค่แปดพันหยวน

ผู้ดำเนินรายการหยิบแผนงานเล่มหนาเตอะของเจ้าที่เสนอราคาสูงสุดขึ้นมา

"ต่อไป ขออ่านรายละเอียดแผนงานของบริษัท บริหารจัดการเครือข่ายธุรกิจปั๋วหย่วน จำกัด ครับ"

เขาเปิดหน้าแรก

"...บริษัทของเราจะจัดหาสินค้าคุณภาพเยี่ยมและครบครันที่สุดให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง เราจะต้อนรับลูกค้าทุกท่านด้วยการบริการที่กระตือรือร้นที่สุด และสภาพแวดล้อมที่สะอาดสะอ้านที่สุด เพื่อมุ่งมั่นสร้างมาตรฐานการบริการเชิงพาณิชย์ในรั้วมหาวิทยาลัย..."

ฟังดูดีมาก ทว่าไม่มีเนื้อหาสาระที่เป็นรูปธรรมแม้แต่น้อย

ซ่งอี้หยิบถ้วยชาขึ้นมา เปิดฝาแล้วจิบไปหนึ่งคำ พลางส่งเสียงซดชาดัง "ซู้ด" ราวกับกำลังลิ้มรสชา ขาดก็แค่ไม่ได้พูดคำว่า "ชาดี" ออกมาเท่านั้น

ผู้ดำเนินรายการเข้าใจความหมายของเสียงนั้นอย่างชัดเจน จึงรีบข้ามข้อความพรรณนายืดยาวไป แล้วเปิดไปด้านหลัง หวังจะหาข้อมูลตัวเลขที่เป็นรูปธรรมบ้าง

ทว่าเมื่อเขาพลิกไปหลายหน้า สิ่งที่พบก็ยังคงเป็นสำนวนซ้ำซากอย่าง "ยกระดับการบริหารจัดการ" "เพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการ" และ "พัฒนาประสบการณ์ของลูกค้า"

สุดท้าย เขาทำได้เพียงปิดเล่มแผนงานลงด้วยความกระอักกระอ่วน

"...เอาละครับ แผนงานของบริษัทปั๋วหย่วน จบการอ่านเพียงเท่านี้ครับ"

"ลำดับต่อไป ขออ่านแผนงานของอันดับที่สอง บริษัทบริหารจัดการธุรกิจเจียงช่วงครับ"

ผู้ดำเนินรายการหยิบซองเอกสารของบริษัทหวังเสี่ยวเลี่ยงขึ้นมา

แต่เมื่อเขาดึงของข้างในออกมา ทั้งร่างก็พลันชะงักงัน

ไม่มีเอกสารหนาเป็นปึก

มีเพียงกระดาษแผ่นเดียว

กระดาษ A4 แผ่นเดียว

ผู้ดำเนินรายการถือกระดาษแผ่นนั้นไว้ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับทำอะไรไม่ถูก

เขาหันกลับไป แล้วยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้ซ่งอี้ด้วยความนอบน้อม

ซ่งอี้รับมาแล้วก้มลงมอง

ภายในห้องประชุม สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่ใบหน้าของเขา หวังจะอ่านข้อมูลอะไรบางอย่างจากสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกนั้น

ซ่งอี้กวาดตาดูเพียงแวบเดียว ก็เงยหน้าขึ้นมา

เขามองผู้ดำเนินรายการ แล้วเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว

"อ่าน"

"อ่านให้หมดทุกคำ!"

ผู้ดำเนินรายการรีบพยักหน้า

เขาแอมกระแอมในลำคอ

"หนังสือให้คำมั่น"

เขาอ่านชื่อหัวข้อออกมา

"บริษัทของพวกเรา บริษัทบริหารจัดการองค์กรเจียงชวง หากชนะการประมูลได้รับสิทธิ์ในการดำเนินกิจการพื้นที่อาคารพาณิชย์นี้ รับประกันว่าจะเริ่มเปิดดำเนินกิจการภายในระยะเวลาที่ทางมหาวิทยาลัยกำหนด นอกจากนี้ พวกเราขอให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังในเนื้อหาดังต่อไปนี้"

"ข้อหนึ่ง สินค้าทั้งหมดที่ร้านนี้จำหน่าย ราคาค้าปลีกจะคงราคาให้ตรงกันกับซูเปอร์มาร์เก็ตเครือข่ายสินค้าราคาประหยัดขนาดใหญ่สามแห่งนอกมหาวิทยาลัย ได้แก่ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าราคาประหยัดฮุ่ยหมิน' และ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตชีวิตไป๋ซิ่ง' เป็นต้น"

"ข้อสอง รับประกันว่าจะไม่จำหน่ายสินค้าปลอมแปลงด้อยคุณภาพหรือสินค้าไร้มาตรฐานใดๆ ทั้งสิ้น หากตรวจพบและตรวจสอบว่าจริง ยินดีจ่ายค่าปรับสิบเท่าของราคาสินค้า"

"ข้อสาม รับประกันว่าจะไม่จำหน่ายหมาก"

"ข้อสี่ รับประกันว่าจะไม่จำหน่ายบุหรี่และผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์"

"ข้อห้า รับประกันว่าจะพิจารณาจ้างนักศึกษาฐานะยากจนที่มีรายชื่อลงทะเบียนของมหาวิทยาลัยก่อนเป็นอันดับแรกในตำแหน่งพนักงานพาร์ตไทม์ของร้าน สามารถรับค่าจ้างเป็นรายวันได้"

"ข้อหก หากมีนักศึกษาพิการในมหาวิทยาลัยที่มีความประสงค์และสามารถปฏิบัติงานในตำแหน่งได้ พวกเราก็จะรับเข้าทำงานโดยไม่มีเงื่อนไข"

"ข้อเจ็ด ในการดำเนินกิจการต่อไปในอนาคต พวกเราหวังว่าหลังจากได้รับความเห็นชอบจากทางมหาวิทยาลัยแล้ว จะใช้ร้านนี้เป็นแหล่งฝึกปฏิบัติการทางสังคมที่เปิดกว้างสำหรับนักศึกษาในมหาวิทยาลัย เพื่อมอบโอกาสให้นักศึกษาได้สัมผัสกับธุรกิจและเรียนรู้การบริหารจัดการ"

ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่ประโยคเดียว ไม่มีคำขวัญสโลแกนแม้แต่คำเดียว

ทุกคนบนเวทีประธานต่างพยักหน้า

จากนั้น ซ่งอี้ก็หยิบไมโครโฟนไป

สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทั้งห้อง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่กระดาษ A4 แผ่นบางแผ่นนั้น

"แบบนี้ถึงจะเรียกว่าแผนงาน"

"พวกเรื่องเพ้อฝันไร้สาระเราเห็นมาเยอะแล้ว สิ่งที่เราต้องการ คือสิ่งที่ปฏิบัติได้จริง ขาวดำเป็นลายลักษณ์อักษรแบบนี้ และกล้าให้เราตรวจสอบ"

เขาหันไปปรึกษากับบรรดาผู้บริหารข้างๆ เล็กน้อย แล้วจึงสรุปผล

"รายการประมูลที่สาม เป็นของบริษัทนี้"

จากนั้น การประชุมประมูลก็ดำเนินต่อไป

ผ่านไปอีกสองสามรายการประมูล

ก็วนมาถึงเป้าหมายของพวกหวังเสี่ยวเลี่ยงอีกครั้ง

"ต่อไป พวกเราจะเริ่มการประมูลรายการที่สิบห้า พื้นที่ร้านค้าบนชั้นหนึ่งของอาคารเรียนหนึ่ง..."

"การประมูลรายการที่สิบหก พื้นที่ร้านค้าข้างโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย..."

สิ่งที่ทำให้คนคาดไม่ถึง แต่ก็สมเหตุสมผลคือ ในรายชื่อที่ผ่านเข้าสู่การแข่งขันรอบสุดท้าย ยังคงมีชื่อของบริษัทบริหารจัดการองค์กรเจียงชวงอยู่

และที่บังเอิญยิ่งกว่าก็คือ ในการประมูลทั้งสองรายการนี้ มีบริษัทหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา เสนอราคาสูงกว่าพวกหวังเสี่ยวเลี่ยงอยู่แปดพันหยวนพอดี ไม่ขาดไม่เกิน

บริษัทนี้ราวกับล่วงรู้ราคาที่พวกเขาเสนอ จึงใช้เงินแปดพันหยวนสร้างความได้เปรียบด้านราคา

เมื่อผู้ดำเนินรายการหยิบ "หนังสือให้คำมั่น" ฉบับที่เหมือนกันเป๊ะออกมาจากซองเอกสารของบริษัทเจียงชวงเป็นครั้งที่สาม ก็ไม่มีใครแปลกใจอีกแล้ว

บนใบหน้าของทุกคนต่างแฝงไปด้วยรอยยิ้มเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก

หลังจากผู้ดำเนินรายการอ่านหนังสือให้คำมั่นที่ทุกคนเริ่มจะท่องได้ขึ้นใจจบ เขากระทั่งไม่ได้หันไปขอความเห็นจากคณะกรรมการอีก

ทุกคนรู้ผลลัพธ์กันหมดแล้ว

ซ่งอี้หยิบเอกสารที่เหมือนกันเป๊ะทั้งสามฉบับนั้นมาจากมือของผู้ดำเนินรายการโดยตรง

เขาก้มมองชื่อผู้ลงนามข้างท้าย

"บริษัทบริหารจัดการองค์กรเจียงชวง..."

เขาเอ่ยชื่อบริษัทออกมา

"ตัวแทนทางกฎหมาย หวังเสี่ยวเลี่ยง"

ตอนที่เขาเอ่ยชื่อนี้ออกมา เขาหยุดชะงักไปนิดหนึ่ง

จากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดั่งคบเพลิงกวาดมองลงไปยังเบื้องล่างเวที

"หวังเสี่ยวเลี่ยง มาหรือเปล่า"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบขึ้นมาทันที

ภายใต้สายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมา เขาค่อยๆ ยืนขึ้น

"ผมอยู่นี่ครับ"

ซ่งอี้มองเขา รออยู่ไม่กี่วินาที

"คำมั่นสัญญาพวกนี้ เธอเป็นคนเขียนทั้งหมดเหรอ"

"ใช่ครับ"

"ดีมาก" ซ่งอี้พยักหน้า "ฉันจะถามคำถามแค่ไม่กี่ข้อ"

"ถ้าหาก สิ่งที่พวกเธอให้คำมั่นเอาไว้พวกนี้ ทำไม่ได้ล่ะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงสูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงของตัวเองให้สงบนิ่งที่สุด

"พวกเรายินดีรับการลงโทษทุกรูปแบบจากทางมหาวิทยาลัย รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงแค่การปรับ การสั่งพักกิจการเพื่อปรับปรุง หรือกระทั่งการยึดสิทธิ์ดำเนินกิจการร้านค้าคืนโดยตรง ความเสียหายทั้งหมดพวกเราจะเป็นผู้รับผิดชอบเองครับ"

คำตอบนี้ เด็ดขาดและตรงไปตรงมา

ซ่งอี้ถามต่อ "ข้อแรก เธอบอกว่าราคาจะคงให้ตรงกับซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าราคาประหยัดนอกมหาวิทยาลัย ถ้าหากว่าด้วยเหตุผลบางประการ ราคารับซื้อเข้าของพวกเธอสูงกว่าคนอื่น จนต้องขายแพงกว่าข้างนอกล่ะ"

"พวกเรายินดีรับการตรวจสอบจากคณาจารย์และเพื่อนนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบโดยไม่เสียเวลาคิด "พวกเราจะตั้งกล่องรับความคิดเห็นแบบเปิดเผยและช่องทางแจ้งข้อมูลออนไลน์ไว้ภายในร้าน ตราบใดที่มีคนพบว่าสินค้าชนิดเดียวกันของพวกเรา มีราคาสูงกว่าราคาของซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าราคาประหยัดสามแห่งนอกมหาวิทยาลัยเกินร้อยละห้า พวกเราจะปรับลดราคาทันที และจะคืนเงินส่วนต่างให้แก่ลูกค้าที่ซื้อสินค้านั้นไปด้วยครับ"

ซ่งอี้พยักหน้า

"แล้วเรื่องไม่ขายหมาก ไม่ขายบุหรี่สุราล่ะ ถ้ามีคนแอบขายจะทำยังไง"

"ก็รับการตรวจสอบจากอาจารย์และนักศึกษาเช่นกันครับ หากพบว่ามีพนักงานคนใดฝ่าฝืนกฎ พวกเรายินดีรับการลงโทษปรับเป็นจำนวนสามเท่าของยอดขายสินค้าต้องห้ามนั้นในวันดังกล่าว และเงินค่าปรับทั้งหมด พวกเรายินดีบริจาคตรงเข้ากองทุนช่วยเหลือนักศึกษาขาดแคลนทุนทรัพย์ของมหาวิทยาลัยครับ"

"ดี!"

ซ่งอี้เอ่ยชมออกมาคำหนึ่ง

"คำถามสุดท้าย เธอบอกว่าจะให้สิทธิ์จ้างงานนักศึกษาขาดแคลนทุนทรัพย์ก่อน จะเริ่มจ้างเมื่อไหร่ แค่พูดไปอย่างนั้น หรือว่ามีแผนการอยู่แล้ว"

"หากชนะการประมูล พรุ่งนี้ผมจะไปที่ฝ่ายกิจการนักศึกษาทันที เพื่อขอให้อาจารย์จัดเตรียมรายชื่อและข้อมูลติดต่อของนักศึกษาขาดแคลนทุนทรัพย์ให้ พวกเราจะทยอยติดต่อทีละคน สอบถามความสมัครใจของพวกเขา และพยายามทำให้มีเพื่อนนักศึกษาเข้าทำงานตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้านให้ได้ครับ"

นี่ไม่ใช่สัญญาปากเปล่า

นี่คือแผนงานอย่างละเอียดที่เตรียมการไว้พร้อมแล้ว และกำลังจะนำไปปฏิบัติจริง

ซ่งอี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เขาหยิบปากกาขึ้นมา แล้วพูดกับหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เอาคำตอบที่เธอเพิ่งพูดมาเมื่อกี้ ข้อผูกพันเพิ่มเติมพวกนั้น เขียนด้วยลายมือตัวเองลงบนด้านหลังหนังสือให้คำมั่นสัญญานี้ แล้วประทับตรานิติบุคคลพร้อมลงลายมือชื่อของเธอด้วย"

"พวกเราต้องเก็บเข้าแฟ้มเอกสาร และพวกเรายังจะลงพื้นที่ตรวจตรากำกับดูแลโดยไม่แจ้งล่วงหน้าอีกด้วย"

พูดจบ เขาก็ยื่นไมโครโฟนให้พิธีกร ส่งสัญญาณให้ประกาศผลการตัดสินรอบสุดท้าย

คว้าสิทธิ์ทั้งสามร้านมาได้ทั้งหมด