ตอนที่ 98 การประมูลที่ลวกที่สุด

"ผมขอย้ำอีกครั้ง ตอนนี้ ขอให้ผู้เข้าร่วมทุกคนที่มาประมูลในนามบุคคลธรรมดา หรือผู้ประกอบการรายย่อย ออกจากห้องประชุมไปครับ"

คราวนี้ ฝูงชนเริ่มเกิดความโกลาหลขึ้นมาจริง ๆ ในที่สุด

บางคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ข้างกายหวังเสี่ยวเลี่ยง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งสบถด่าเสียงเบา

"แม่งเอ๊ย ให้เวลาก็กระชั้นชิดขนาดนี้ นี่มันจงใจปั่นหัวกันเล่นชัด ๆ ไม่ใช่เหรอวะ"

มีคนลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมไป

เมื่อคนกลุ่มนั้นเดินออกไป ก็มีคนอีกยี่สิบกว่าคนทยอยลุกขึ้นตามและออกจากห้องประชุมไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงเหลือบมองไปทางหลี่ไหลฝูโดยไม่รู้ตัว

อีกฝ่ายกลับยังไม่ยอมไป

พอดีกับที่หลี่ไหลฝูหันหลังกลับมา สายตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่กลางอากาศ ก่อนจะหลบตากันอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้นัดหมาย

เขามีบริษัทด้วยเหรอ

ยังไม่ทันที่หวังเสี่ยวเลี่ยงจะได้คิดอะไรต่อ ซ่งอี้บนแท่นประธานก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง

"ดีมากครับ"

"ถ้าอย่างนั้นลำดับถัดไป ขอให้ผู้เข้าร่วมประชุมที่ไม่ได้เป็นตัวแทนนิติบุคคลของบริษัท หรือไม่ได้เป็นผู้ถือหุ้นของบริษัท ออกจากห้องประชุมไปด้วยครับ"

ประโยคนี้ มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าประโยคเมื่อครู่เสียอีก

ในฝูงชนมีคนทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นมาทันที

"รองอธิการบดีซ่งครับ! ผมเป็นตัวแทนผู้มีอำนาจเต็มของบริษัทเรา มีหนังสือมอบอำนาจมาด้วย แบบนี้ก็ไม่ได้เหรอครับ"

ซ่งอี้มองเขาแล้วตอบอย่างเด็ดขาดและเฉียบคม

"ได้ครับ"

คนผู้นั้นถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

"แต่ถ้าบริษัทของคุณชนะการประมูล ก็ขอให้นิติบุคคลของบริษัทคุณ หรือผู้ถือหุ้นที่สามารถยืนยันตัวตนได้ นำเอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องเดินทางมาที่นี่ทันที หากมาไม่ถึงภายในหนึ่งชั่วโมง จะถือว่าเป็นโมฆะ และสัญญาฉบับสุดท้ายก็ต้องให้พวกเขามาลงนามด้วยตัวเองเท่านั้นครับ"

คนผู้นั้นเริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที

"รองอธิการบดีซ่งครับ แบบนี้ท่านไม่เข้มงวดเกินไปหน่อยเหรอครับ วันนี้ตัวแทนนิติบุคคลของพวกเราไปดูงานต่างจังหวัดพอดียังอยู่นอกพื้นที่เลยนะครับ!"

ซ่งอี้ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ กวาดสายตามองไปรอบห้อง

"ผมขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกันครับ"

"ผมไม่สนว่าเขาจะไปดูงานหรือกำลังประชุมอยู่ ถ้ามาได้ก็ถือว่าพวกคุณมีความจริงใจ แต่ถ้ามาไม่ได้ ผมก็คงมองเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากพวกคุณแอบอ้างสวมสิทธิ์บริษัทคนอื่นมา"

"คุณ..." คนที่ยืนอยู่โกรธจนหน้าแดงก่ำ

ซ่งอี้ไม่แม้แต่จะมองเขา เพียงเสริมขึ้นมาอย่างราบเรียบอีกประโยคหนึ่ง

"ถ้าคุณคิดว่าไม่ยุติธรรม คุณสามารถไปร้องเรียนผมได้เลย ว่าผมมีเจตนาแอบแฝงหรือไม่นั้น คุณเองก็รู้แก่ใจดีกว่าผมเสียอีก"

ชายคนนั้นคว้ากระเป๋าเอกสารของตนด้วยความโมโห ปากพร่ำบ่นงึมงำแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป

เมื่อมีคนแรก ก็ย่อมมีคนที่สองตามมา

ต่อจากนั้น มีคนลุกขึ้นอีกยี่สิบสามสิบคน เดินคอตกออกไปข้างนอก

คราวนี้ หลี่ไหลฝูรวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

ตอนเดินไปถึงทางเดิน เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หันกลับมามองหวังเสี่ยวเลี่ยงที่อยู่ด้านหลังฝูงชนอย่างลึกซึ้ง

เขาเห็นว่าคนหนุ่มที่เดิมทีทำได้เพียงยืนอยู่ตรงทางเดินแถวหลัง บัดนี้ได้เดินอย่างสุขุมไปยังแถวหน้า หาที่นั่งว่างตัวหนึ่งแล้วนั่งลงอย่างมั่นคง

ลูกกระเดือกของหลี่ไหลฝูขยับขึ้นลง สุดท้ายไม่ได้พูดอะไรสักคำแล้วเดินออกจากห้องประชุมไป

คนในห้องประชุมหายไปถึงครึ่งหนึ่ง

สถานที่ซึ่งเดิมทีแออัดยัดเยียด พลันโล่งตาขึ้นมาในทันที

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งอยู่บนเก้าอี้ แผ่นหลังเหยียดตรง ทว่าในฝ่ามือยังคงเต็มไปด้วยเหงื่อ

เพียงแต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความประหม่าอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นความรู้สึกโล่งอกและตื่นเต้นดีใจที่เพิ่งตระหนักได้ทีหลัง

เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมเมื่อวานโจวเฉียงถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น ต้องดำเนินขั้นตอนการเปลี่ยนตัวแทนนิติบุคคลให้เสร็จสิ้นก่อนเลิกงานให้ได้

ที่แท้ หวงเสวียหลี่ก็คาดการณ์ขั้นตอนนี้เอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว

เขาไม่เพียงคาดการณ์ได้ว่าทางมหาวิทยาลัยจะยกระดับเกณฑ์ให้สูงขึ้น แม้แต่วิธีการยกระดับเกณฑ์ที่ชัดเจนอย่างการตรวจสอบสถานะนิติบุคคล เขาก็ยังคำนวณเอาไว้หมดแล้ว

ความสามารถในการคาดการณ์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่ตนจะเทียบไม่ติด ที่สำคัญคือตนแทบไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยด้วยซ้ำ

และประสิทธิภาพในการลงมือทำของโจวเฉียงก็ทำให้เขาเลื่อมใสเช่นเดียวกัน หลังจากได้รับข่าวสาร ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลงมือทำทันที และเตรียมการในเรื่องที่ดูเหมือน "ทำเรื่องเกินจำเป็น" นี้ให้เสร็จสมบูรณ์โดยไม่มีตกหล่น

โดยไม่รู้ตัว พวกเขาผ่านสองด่านติดกันมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ และคัดคู่แข่งออกไปได้เกือบครึ่ง

"เอาละครับ ดูเหมือนคนที่เหลืออยู่จะเป็นตัวแทนขององค์กรธุรกิจที่มีศักยภาพอย่างแท้จริงแล้ว"

เสียงของซ่งอี้ดังขึ้นอีกครั้ง

"ลำดับต่อไป จะเป็นการตรวจสอบคุณสมบัติ ขอให้ทุกคนนั่งประจำที่ของตัวเองไว้ อย่าเพิ่งลุกไปไหนครับ"

สิ้นเสียง มีคนสี่คนเดินลงมาจากเวทีประธาน เริ่มตรวจสอบใบอนุญาตประกอบกิจการ บัตรประชาชนตัวจริงของนิติบุคคล (ผู้ถือหุ้น) รวมถึงเอกสารรับรองคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องของผู้เข้าร่วมประชุมทีละรายตั้งแต่แถวแรก

กระบวนการทั้งหมดดำเนินไปอย่างจริงจัง ทุกรายละเอียดถูกตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

การตรวจสอบรอบนี้จับคนที่มียังปัญหาออกมาได้อีกสองคน

พวกเขาอ้างตัวว่าเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัท แต่กลับตรวจสอบข้อมูลไม่พบ ทั้งยังไม่สามารถแสดงเอกสารยืนยันสัดส่วนหุ้นที่เกี่ยวข้องได้ สุดท้ายจึงทำได้เพียงออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่สบอารมณ์ภายใต้ "การเกลี้ยกล่อม" ของเจ้าหน้าที่

ไม่นาน เจ้าหน้าที่ตรวจสอบก็เดินมาถึงตรงหน้าตัวแทนของแบรนด์แฟรนไชส์ทั้งสามเจ้า

ทั้งสามคนนี้ ไม่ใช่ตัวแทนนิติบุคคลสักคนเดียว

"พวกเราเป็นตัวแทนของบริษัท นี่คือหนังสือมอบอำนาจของพวกเราครับ" หนึ่งในนั้นยื่นเอกสารให้

เจ้าหน้าที่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ หากแต่เงยหน้าขึ้นมองไปยังเวทีประธาน

"พวกคุณเป็นธุรกิจซูเปอร์มาร์เก็ตเครือข่ายแฟรนไชส์ใช่ไหม" ซ่งอี้เอ่ยถาม

ทั้งสามคนรีบพยักหน้า

"ตอนนี้สามารถติดต่อกับสำนักงานใหญ่ของพวกคุณได้ จะวิดีโอคอลกับตัวแทนนิติบุคคลก็ได้เช่นกันครับ"

ซ่งอี้โบกมือ

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น ผมขอถามแค่คำเดียว ร้านที่พวกคุณเตรียมจะมาเปิดในมหาวิทยาลัยเจียงโจว เป็นร้านสาขาตรง หรือร้านแฟรนไชส์"

หนึ่งในนั้นมีไหวพริบตอบสนองอย่างรวดเร็ว

"รองอธิการบดีซ่งวางใจได้เลยครับ เป็นร้านสาขาตรงอย่างแน่นอน! ผมสามารถแสดงเอกสารตราแดงของสำนักงานใหญ่เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันได้ครับ! หากเป็นร้านแฟรนไชส์ พวกเรายินดีรับผิดชอบทางกฎหมายทุกประการ และยอมถอนตัวโดยไม่มีเงื่อนไขครับ!"

อีกสองคนก็รีบตามทันควัน ต่างแสดงจุดยืนด้วยคำพูดที่แทบจะเหมือนกันทุกประการ

ซ่งอี้ไม่ได้ตอบในทันที เขาหันไปแลกเปลี่ยนความเห็นเสียงเบากับผู้บริหารมหาวิทยาลัยข้างกายอีกสองท่านที่เป็นกรรมการเช่นกัน

ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็พยักหน้า

"ตกลง งั้นพวกคุณอยู่ต่อได้ แต่ขอให้จำคำพูดของตัวเองในวันนี้ไว้ให้ดี หากพวกคุณชนะการประมูล หลังเปิดร้านแล้ว ทางเราจะตรวจสอบเป็นลำดับแรกทันที"

ตัวแทนทั้งสามคนราวกับได้รับอภัยโทษ รีบกล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ

ถึงตรงนี้ ขั้นตอนการตรวจสอบคุณสมบัติจึงนับว่าสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง

ห้องประชุมที่เดิมทีมีคนนับร้อย บัดนี้เหลืออยู่ไม่ถึงหกสิบคน

พิธีกรกระแอมไอเคลียร์ลำคอแล้วเดินขึ้นมาหน้าเวที

"ทุกท่านครับ การตรวจสอบคุณสมบัติเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว บัดนี้ การประกวดราคาของพวกเราเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วครับ!"

"ลำดับแรก รายการที่เปิดประมูลคือรายการที่หนึ่ง ร้านค้าซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของชั้นหนึ่งในโรงอาหาร 1 ของมหาวิทยาลัยเรา มีพื้นที่..."

ที่เขาพูดถึงก็คือร้านค้าตำแหน่งดีที่สุดที่หวงเสวียหลี่เคยบอกไว้นั่นเอง

คำพูดของเขายังไม่ทันจบ คนด้านล่างเวทีกว่าสี่สิบคนก็ลุกขึ้นพร้อมกัน ถือซองประมูลที่เตรียมไว้นานแล้วเดินตรงไปยังด้านหน้าเวทีประธาน

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ขยับ

เหล่าคณะกรรมการแกะซองประมูลออกทีละซองต่อหน้าทุกคน แล้วตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบ

กระบวนการทั้งหมดทั้งยาวนานและเงียบสงัด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พิธีกรก็ถือกระดาษแผ่นหนึ่งเดินขึ้นเวที

"หลังจากการคัดกรองเบื้องต้นของคณะกรรมการ เราได้คัดเลือกหน่วยงานห้าแห่งที่เสนอราคาสูงสุดห้าอันดับแรกจากซองประมูลที่ถูกต้องตามเกณฑ์ไว้ครับ"

"ได้แก่..."

เขาอ่านชื่อบริษัทห้าแห่ง แบรนด์แฟรนไชส์ทั้งสามเจ้านั้นติดโผอย่างไม่ต้องสงสัย

"ตอนนี้ ขอเชิญตัวแทนของทั้งห้าหน่วยงาน นำแผนงานโดยละเอียดของพวกคุณขึ้นมายื่นร่วมด้วยครับ"

แผนงานเล่มหนาเตอะห้าฉบับถูกส่งขึ้นไปบนเวทีประธาน

เหล่าคณะกรรมการตกอยู่ในภวังค์การตรวจทานอันตึงเครียดอีกครั้ง

ผ่านไปอีกราว ๆ ยี่สิบนาที ผลลัพธ์ก็ออกมา

"สุดท้ายนี้ หน่วยงานที่ได้คะแนนรวมและราคาประมูลสูงสุดมีสองแห่งครับ" พิธีกรประกาศ "ต่อไปผมจะอ่านเนื้อหาบางส่วนจากแผนงานหลักของทั้งสองหน่วยงานนี้ให้ฟัง ณ ที่นี้ครับ"

เขาหยิบฉบับหนึ่งขึ้นมา มองเอกสารปึกหนานั้นแล้วเห็นได้ชัดว่ารู้สึกลำบากใจ ไม่รู้จะเริ่มอ่านจากตรงไหนดี

ซ่งอี้ดูความกระอักกระอ่วนของเขาออก

"คุณอ่านแค่ส่วนที่มีตัวเลขชัดเจนกับจุดเด่นที่เป็นหัวใจหลักก็พอ ส่วนอื่นไม่ต้องอ่าน เสียเวลาทุกคน"

พิธีกรโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก รีบพยักหน้าติด ๆ กัน

เขาเปิดแผนงาน กระแอมไอเคลียร์คอแล้วเริ่มอ่าน

"...บริษัทเราก่อตั้งขึ้นเมื่อปีนั้นเดือนนั้น ผ่านความพยายามอย่างไม่ย่อท้อจนปัจจุบันกลายเป็นธุรกิจเครือข่ายข้ามชาติ บัดนี้จึงขอเสนอ..."

เขาอ่านถึงตรงนี้ก็ชะงักกึกกะทันหัน

ทั่วทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ทุกคนต่างมองไปที่เขา

เหงื่อซึมออกมาบนหน้าผากของพิธีกร ดูเหมือนเขาจะค้นพบปัญหาคอขาดบาดตายเข้าแล้ว แต่คำพูดเอ่ยออกไปแล้ว เรียกกลับคืนมาไม่ได้

เขาจึงได้แต่กัดฟันอ่านประโยคนั้นต่อจนจบ

"...ห้องแถวซึ่งตั้งอยู่ตรงสถานสงเคราะห์เดิม เขตเทียนหยาง..."

ทันทีที่สิ้นเสียง ทั่วทั้งห้องประชุมพลันเงียบสงัด

ทุกคนต่างเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ที่นี่คือ ม.เจียงเฉิง!

เอกสารยื่นประมูลเกิดข้อผิดพลาดร้ายแรงเข้าแล้ว

ซ่งอี้หยิบไมโครโฟนขึ้นมา

"ไม่ต้องอ่านต่อแล้ว"

"คัดออก"

"สะเพร่าขนาดนี้ ทำงานทำการไม่ได้เรื่องหรอก"

ในที่สุด อีกบริษัทหนึ่งก็คว้าห้องเช่าห้องแรกซึ่งทำเลดีที่สุดไปครองอย่างไร้ข้อกังขา

"ต่อไปจะเข้าสู่การประมูลรายการที่สอง ห้องเช่าบริเวณชั้นล่างของศูนย์กีฬาในมหาวิทยาลัย..."

ภาพถ่ายของห้องเช่าปรากฏขึ้นบนจอยักษ์

สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ ผู้ที่ผ่านเข้าสู่การแข่งขันรอบสุดท้ายยังคงเป็นสองบริษัทเดิมเมื่อครู่

"...ทางเราขอสัญญาว่าจะจัดกิจกรรมโปรโมชันเป็นประจำ เพื่อตอบแทนเหล่าข้าราชการและพนักงานของรัฐบาลเขตเทียนหยาง..."

เป็นความผิดพลาดคอขาดบาดตายเช่นเดิม

หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งฟังอยู่ด้านล่าง เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

บริษัทแห่งนี้ต้องมีเทมเพลตแผนงานสำเร็จรูปชั้นยอดอยู่ชุดหนึ่งแน่ เอาไว้ใช้ยื่นประมูลงานกับพวกหน่วยงานรัฐหรือรัฐวิสาหกิจโดยเฉพาะ

เพียงแต่ตอนเอามาปรับแก้ครั้งนี้ คนที่รับผิดชอบเอกสารทำงานไม่รอบคอบเอาเสียเลย

ข้อความในคัมภีร์ชะตาพลันแล่นวาบเข้ามาในหัว

[ผู้ใดทำการมักง่ายลวก ๆ อาจชักนำเภทภัยร้ายมาสู่ตัว ทิ้งมหันตภัยไม่รู้สิ้น จนบั่นทอนโชคชะตาของตนในที่สุด]

คนที่ทำแผนงานฉบับนี้สร้างความเสียหายมหาศาลให้กับบริษัทเพียงเพราะความไม่ใส่ใจของตัวเอง

คนคนนี้คงโดนบริษัทไล่ออกโดยตรงเลยล่ะมั้ง

นี่คงเป็นเคราะห์ภัยที่ความไม่รอบคอบชักนำมาสินะ

ผู้รับผิดชอบของบริษัทนั้นลุกขึ้นยืน จัดสูทของตนให้เข้าที่ แล้วค้อมคำนับไปทางโต๊ะประธานอย่างนอบน้อม

จากนั้นเขาก็ก้าวตรงไปยังหน้าโต๊ะประธาน

หยิบเอกสารยื่นประมูลทั้งสองฉบับของตนขึ้นมา

ทุกคนต่างคิดว่าเขาจะขออุทธรณ์ หรือแก้ตัวอะไรสักสองสามคำ

ทว่าซ่งอี้กลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"พวกเราตัดสินกันอย่างยุติธรรมดีใช่ไหม"

ผู้รับผิดชอบคนนั้นยิ้มเจื่อน

"ส่วนตัวผม ขอยอมรับด้วยความเต็มใจครับ"

"นี่คืองานประมูลที่ฉุกละหุกและรวบรัดที่สุดเท่าที่ผมเคยเข้าร่วมมา"

"แต่ก็เป็นงานประมูลที่ยุติธรรมที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเจอมาเช่นกันครับ"

พูดจบ เขาก็ค้อมคำนับโต๊ะประธานอีกครั้ง แล้วหันหลัง โบกมือให้ทีมงานของตน

"พวกเราไปกันเถอะ"