ตอนที่ 97 การประมูลที่ไม่เหมือนใคร

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบสัญญาที่เลื่อนมาตรงหน้าขึ้นมาดู เขาอ่านทีละตัวอักษรทีละประโยค ข้อกำหนดด้านบนระบุไว้อย่างชัดเจน ทั้งเรื่องสัดส่วนการลงทุน วิธีการแบ่งเงินปันผล ไปจนถึงเงื่อนไขการถอนตัว ล้วนเขียนไว้อย่างละเอียดแจ่มแจ้ง

"อย่าเพิ่งรีบเซ็นเลย" โจวเฉียงหยิบสัญญาขึ้นมาเช่นกัน แต่เพียงกวาดตามองแวบเดียวก็วางลงบนโต๊ะ เขาหันไปมองหวงเสวียหลี่ "ฉันว่าวันนั้นพวกเราคำนวณกันหละหลวมไปหน่อย"

หวงเสวียหลี่พยักหน้า "ว่ามาสิ"

"มหาวิทยาลัยมีช่วงปิดเทอมปีละสามเดือน สามเดือนนี้นักศึกษาก็กลับกันหมดแล้ว ธุรกิจของซูเปอร์มาร์เก็ตจะหายไปเกินครึ่ง" โจวเฉียงชูสามนิ้วขึ้นมา "ราคาประมูลของเราจ่ายเป็นรายปี แต่สามเดือนนี้คือขาดทุนล้วนๆ เราควรจะคิดต้นทุนส่วนนี้เข้าไปด้วย"

เขาชะงักไปนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ "สามเดือนนี้ ต่อให้จะไม่สามารถยกเว้นค่าเช่าได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ควรลดครึ่งราคา ส่วนนี้ต้องสะท้อนออกมาในราคาประมูลของเรา ไม่อย่างนั้น กำไรของเราจะถูกบีบจนแทบไม่เหลือ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าโจวเฉียงพูดถูกเผง

เขาไม่ได้คิดถึงจุดนี้เลยแม้แต่น้อย ที่จริงควรจะนึกออกแท้ๆ เพียงแต่ถูกความตื่นเต้นและประหม่าเข้าครอบงำ

"นั่นสิ! เรื่องปิดเทอมพวกเรามองข้ามไปเลย ยังไงก็ต้องพึ่งนายนั่นแหละ" หวงเสวียหลี่เห็นด้วย "แล้วตามความเห็นนาย แต่ละร้านเราควรตั้งราคาประมูลไว้ที่เท่าไหร่ดี?"

"ห้าแสน"

หวงเสวียหลี่พยักหน้า "ฉันเห็นด้วย"

ทั้งสองคนหันมามองหวังเสี่ยวเลี่ยง

หวังเสี่ยวเลี่ยงจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"งั้นตกลงตามนี้"

หวงเสวียหลี่แก้ไขเล็กน้อยแล้วสั่งพิมพ์ใหม่ จากนั้นหยิบปากกาสามด้ามออกมาจากที่ใส่ปากกา เก็บไว้เองด้ามหนึ่ง ส่วนอีกสองด้ามส่งให้โจวเฉียงและหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เซ็นเถอะ"

ไม่มีคำพูดใดเพิ่มเติม มีเพียงเสียงปลายปากกาขูดขีดบนแผ่นกระดาษดังแผ่วเบา

ทั้งสามคนลงชื่อในสัญญาคนละสามฉบับ จากนั้นสลับกันเซ็น จนกระทั่งในสัญญาทุกฉบับมีลายเซ็นของทั้งสามคนอยู่อย่างชัดเจน

หวงเสวียหลี่กวาดตามองลายเซ็นของทั้งสามคนด้วยความพอใจ

"เอาล่ะ ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว เหลือแค่แผนงานที่จะทำให้พวกตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ในคณะกรรมการประเมินผลสนใจได้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงจำได้แล้ว ตอนที่เขามากับโจวเฉียงระหว่างทาง โจวเฉียงเคยพูดถึงเรื่องนี้กับเขา ในซองประมูลนอกจากจะต้องระบุตำแหน่งซูเปอร์มาร์เก็ตที่จะประมูลและราคาให้ชัดเจนแล้ว ยังต้องเขียนแผนงานอีกหนึ่งฉบับเพื่อบอกกับทางมหาวิทยาลัยว่าจะทำอย่างไรบ้าง

"จะเรียกว่าแผนงานก็ไม่ถูก เรียกว่าหนังสือรับรองยังจะตรงกว่า อะไรที่ยาวเป็นหางว่าวพวกนั้น พวกเขาไม่มีอารมณ์มานั่งอ่านหรอก เรามาทำสวนทางดีกว่า ฉันรู้ว่าพวกผู้บริหารต้องการอะไร"

"หนังสือรับรองเหรอ?" หวังเสี่ยวเลี่ยงกับโจวเฉียงชะงักไปพร้อมกัน

"ใช่แล้ว หนังสือรับรองนี่แหละ" นิ้วของหวงเสวียหลี่เคาะโต๊ะเป็นจังหวะ "กระชับ ชัดเจน ระบุข้อรับประกันที่เราทำได้จริงออกมาให้หมด ทำจริง ไม่เล่นลิ้นปาหี่ เห็นปุ๊บเข้าใจปั๊บ กระแทกใจเต็มๆ"

"ความคิดนี้ดี! ตรงไปตรงมาและเด็ดขาดพอ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเองก็เข้าใจทันที นี่ฉลาดกว่าการเขียนรายงานสละสลวยยาวเหยียดตั้งเยอะ

"แล้วเราจะรับประกันอะไรบ้างล่ะ?"

"ข้อแรก ขั้นพื้นฐานที่สุด ต้องรับประกันว่าจะไม่ขายสินค้าปลอมหรือด้อยคุณภาพ หากฝ่าฝืนแล้วนักศึกษาตรวจพบ เราสัญญาว่า ปลอมหนึ่งชดใช้สิบ! พูดคำไหนคำนั้น ต้องทำให้ลูกค้าทุกคนพอใจ!"

"ใช่ ต้องแบบนี้แหละ!"

"ถูกต้อง แล้วเรายังต้องระบุให้ชัดเจนด้วยว่า ในซูเปอร์มาร์เก็ตอะไรควรขายและอะไรไม่ควรขาย"

ในหัวของหวังเสี่ยวเลี่ยงวาบความคิดขึ้นมา เขานึกถึงสิ่งที่หลัวปี้เซิ่งเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า ที่ร้านเน็ตฉงฉงมีกฎข้อหนึ่ง ห้ามพนักงานกินหมากเด็ดขาด

"รับประกันว่าจะไม่ขายหมาก!" เขาโพล่งออกมา

"อันนี้ดี! หมากเนี่ย นักศึกษากินเข้าไปก็เสียสุขภาพ ภาพลักษณ์ก็ไม่ดี กำไรจะเยอะแค่ไหนก็ขายไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเราเสนอตัวขึ้นมาเอง รับรองว่าเป็นคะแนนบวกแน่นอน ถ้าตรวจพบว่ามีการขาย พวกเรายินยอมยุติการดำเนินงานและยกเลิกสัญญาทันที!"

"บุหรี่กับเหล้าล่ะ? ตัดใจไม่ขายไปด้วยเลยดีกว่า ตอนนี้ทั่วทั้ง ม.เจียงเฉิง กำลังจัดระเบียบสร้างวินัยในรั้วมหาวิทยาลัยกันอยู่ ข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจถูกขยายความจนกลายเป็นช่องโหว่ให้โดนโจมตีได้"

หวงเสวียหลี่พูดพลางชะงักไปเองกะทันหัน จมสู่ห้วงความคิดลึก

หวังเสี่ยวเลี่ยงกับโจวเฉียงต่างไม่ได้เอ่ยขัดเขา

หนึ่งนาทีให้หลัง หวงเสวียหลี่ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา ราวกับคิดจุดสำคัญบางอย่างตก

"รับประกันว่าจะเปิดให้บริการตามเวลาที่มหาวิทยาลัยกำหนด!"

"เสี่ยวเลี่ยง นายลองประเมินดูสิ ถ้าพวกเราประมูลร้านค้ามาได้ เร็วที่สุดกี่วันถึงจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตได้?"

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "ห้องสำเร็จรูปอยู่แล้ว ไม่ต้องตกแต่ง แค่ลงสินค้า จัดวางขึ้นชั้น จัดร้าน สัปดาห์เดียวน่าจะพอครับ ถ้ามีคนเยอะกว่านี้ก็อาจจะเร็วกว่านั้น แต่ว่า... คนของเราไม่พอน่ะสิ"

นี่เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งก็ต้องใช้พนักงานตั้งหลายคน สามร้าน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้สิบกว่าคน

"เรื่องคนนายไม่ต้องห่วง" โจวเฉียงโบกมือ ท่าทางมั่นอกมั่นใจ "ทางหงปินโหลวของฉัน พอจะโยกย้ายพนักงานเสิร์ฟกลุ่มหนึ่งมาให้นายใช้งานก่อนได้ คัดเอาคนที่มือเท้าคล่องแคล่ว ให้พร้อมรับใช้นายตามสบาย ถ้านายถูกใจคนไหนก็รั้งตัวไว้ได้เลย ได้สามร้านมายังไงก็ขาดคนไม่ได้ ไว้หงปินโหลวหาสถานที่ได้เมื่อไหร่ พวกเราค่อยสลับสับเปลี่ยนคนกันอีกที"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที

หวงเสวียหลี่พูดต่อ

"ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเรารับประกันว่าจะเปิดรับนักศึกษาที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ในมหาวิทยาลัยมาเป็นพนักงานพาร์ตไทม์เป็นลำดับแรก"

"แถมถ้ามหาวิทยาลัยเห็นชอบ พวกเราก็ยินดีจะทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งสามแห่งนี้ กลายเป็นฐานฝึกปฏิบัติการทางสังคมของเหล่านักศึกษา!"

พอสิ้นเสียง โจวเฉียงกับหวังเสี่ยวเลี่ยงต่างก็อึ้งไป

รับนักศึกษาขาดแคลนทุนทรัพย์เป็นลำดับแรกงั้นเหรอ?

ฐานฝึกปฏิบัติการทางสังคมเนี่ยนะ?

"สุดยอด!" โจวเฉียงยกนิ้วโป้งให้

บ่ายสองโมงของวันรุ่งขึ้น

ตึกอำนวยการมหาวิทยาลัยเจียงโจว ห้องประชุมใหญ่ชั้นสาม

การประชุมประมูลงานที่ดูเหมือนจะไม่เป็นทางการเอาเสียเลย แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นตัวตัดสินผลประโยชน์ก้อนโต เริ่มต้นขึ้นตรงเวลา

ช่วงเช้ามีการจัดประมูลเฉพาะด้านการจัดเลี้ยงและอาหารไปแล้วรอบหนึ่งที่นี่

การคาดการณ์ของหวงเสวียหลี่เกิดความคลาดเคลื่อน

เดิมทีเขาคิดว่าการประมูลซูเปอร์มาร์เก็ตในรั้วมหาวิทยาลัยแบบนี้ อย่างมากที่สุดคงมีร้านค้ามาแค่ยี่สิบถึงสามสิบเจ้า

ทว่าความเป็นจริงคือ จำนวนคนที่มาทะลุหลักร้อยไปแล้ว

ห้องประชุมอันกว้างขวางเบียดเสียดยัดเยียดจนแน่นขนัด ไม่เพียงแต่ที่นั่งจะเต็มทั้งหมด แม้แต่แถวด้านหลังและทางเดินก็เต็มไปด้วยผู้คนที่ยืนเบียดกัน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่งๆ ประสานกันเป็นระลอก ทำให้ทั่วทั้งห้องประชุมดูจอแจและวุ่นวาย

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนแถวหลัง ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ความตื่นเต้นเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

คนมากมายขนาดนี้ แย่งกันสิบแปดร้าน ความยากไม่ธรรมดาเลย

ในใจเขาคาดหวังว่าจะชนะการประมูลเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีความหวังเล็กๆ แอบอยากให้ประมูลแพ้ ความรู้สึกจึงค่อนข้างย้อนแย้ง

มีคนซุบซิบกระซิบกระซาบกันว่า ช่วงเช้าคนก็มาไม่น้อย การแข่งขันดุเดือดเลือดพล่านมาก

ทว่า นี่ก็สะท้อนให้เห็นในอีกมุมหนึ่งว่า ย่านการค้าในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ในสายตาของทุกคน ล้วนเป็นชิ้นเนื้อก้อนโตที่เห็นกันโต้งๆ

ขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น จู่ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาคุ้นเคยคู่หนึ่งทอดมองมาที่ตัวเขา

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองตามความรู้สึกไป ทั้งร่างพลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที

หลี่ไหลฝู!

หลังจากทั้งสองสบตากัน ก็เบือนสายตาหลบทันที

คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องปกติ หลี่ไหลฝูคลุกคลีอยู่ในวงการนี้มาสิบกว่าปี ถ้ากระทั่งข่าวการประมูลใหญ่ขนาดนี้ของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงยังไม่รู้ เขาก็คงอยู่มาแบบเสียชาติเกิดแล้ว

คนที่นั่งอยู่ตรงกลางสุดของเวทีประธาน คือรองอธิการบดี ซ่งอี้

เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมา เคาะเบาๆ สองสามที

ประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมา ก็ทำให้ห้องประชุมที่อึกทึกครึกโครมพลันเงียบกริบลงในพริบตา

"นับจากนี้ไป ใครส่งเสียงกระซิบกระซาบอีก จะตัดสิทธิ์การประมูลทันที และเชิญออกไปข้างนอก"

ผู้ดำเนินรายการเป็นเจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่ง เขากระแอมเบาๆ แล้วเริ่มประกาศระเบียบวาระขั้นตอนแรก

"ต่อไป ขอเข้าสู่วาระที่หนึ่ง ตรวจสอบคุณสมบัติของหน่วยงานที่เข้าร่วมประมูล ตามระเบียบของทางมหาวิทยาลัยเรา หน่วยงานที่เข้าร่วมการประมูลในครั้งนี้ จะต้องมี..."

เขาเพิ่งอ่านจบ

ซ่งอี้ก็ดึงไมโครโฟนตรงหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก

"เพื่อประกันความยุติธรรม เป็นธรรม และโปร่งใสในการประมูลครั้งนี้ ผมขอประกาศระเบียบวินัยสองสามข้อตรงนี้"

"ข้อแรก วันนี้ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน พวกเราก็จะประเมินผลขั้นสุดท้ายออกมาให้ได้ รับรองว่าจะไม่ประกาศผลข้ามวัน อีกทั้งยังจะขานซองประมูลต่อหน้าทุกคน และนำหน่วยงานที่ชนะการประมูลพร้อมข้อเสนอหลักของพวกเขาออกมาแสดงให้เห็นอย่างเปิดเผย"

ใต้เวทีเกิดเสียงฮือฮาขึ้นแผ่วเบา ประกาศผลภายในวันเดียวกันเลยงั้นหรือ? เรื่องแบบนี้แทบไม่ค่อยมีให้เห็นเลย

"ข้อสอง ตอนนี้ หากผู้เข้าร่วมท่านใดไม่มีคุณสมบัติตรงตามที่พิธีกรเพิ่งอ่านไป ขอให้ออกจากห้องประชุมไปในทันที อย่าทำให้ทุกคนเสียเวลา และอย่าได้คิดจะตบตาผ่านไปเด็ดขาด"

"ข้อสาม และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด อย่าได้คิดจะใช้เส้นสาย ไม่มีประโยชน์"

"ผม ซ่งอี้ อีกไม่กี่เดือนก็จะเกษียณแล้ว นี่อาจเป็นเรื่องใหญ่เรื่องสุดท้าย เป็นเรื่องดีๆ เรื่องสุดท้ายที่ผมจะได้ทำให้มหาวิทยาลัยและเหล่านักศึกษา ผมจะไม่มีทางยอมให้ใครก็ตามใช้เส้นสายใดๆ มาทำลายมันเด็ดขาด"

"เมื่อสักครู่นี้ ผมได้สั่งให้อาจารย์ทุกคนที่มีส่วนร่วมในการประเมินการประมูลวันนี้ ปิดโทรศัพท์มือถือส่วนตัวและนำมารวบรวมเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว หากในกระบวนการประเมินหลังจากนี้ ผมพบว่ามีกรรมการคนใดติดต่อกับภายนอก เช่นนั้นเขาก็จะถูกเชิญออกจากห้องประชุมนี้ทันทีเช่นกัน"

"ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เรามาเริ่มตรวจสอบคุณสมบัติกัน"