ตอนที่ 96 ไว้หน้ากันบ้าง

สายตาของเจิงไห่เยี่ยนกวาดมองสลับไปมาระหว่างเว่ยจื่อจินกับหวังเสี่ยวเลี่ยง

เธอหันกลับไปมองเว่ยจื่อจินอีกครั้ง นิ้วแทบจะจิ้มถึงจมูกของหวังเสี่ยวเลี่ยงอยู่รอมร่อ

"หมอนี่เนี่ยนะ?"

เว่ยจื่อจินยิ้มพลางพยักหน้า สายตาที่มองหวังเสี่ยวเลี่ยงเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยน

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงฝืนยิ้มออกมา "ผมดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ!" เจิงไห่เยี่ยนตอบอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "นายเทียบไม่ติดกับจื่อจินเลยสักนิด"

คำพูดนี้ ช่างไม่ไว้หน้ากันเลยจริง ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงใจกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะถูกด้อยค่า แต่เป็นเพราะคำพูดนี้ตรงเกินไปจนทำให้เขาไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงไปชั่วขณะ

เขาหันไปมองเว่ยจื่อจินคล้ายจะขอความช่วยเหลือ

ทว่าเว่ยจื่อจินกลับเพียงอมยิ้มมองเขา ดูเหมือนกำลังรอดูว่าเขาจะรับมืออย่างไร

หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงจำต้องทำใจกล้า พูดกับเจิงไห่เยี่ยนทีเล่นทีจริงว่า "ยังไงก็เพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยนะ ช่วยไว้หน้าผมต่อหน้าเมียผมหน่อยสิครับ"

"จะอ้วก!" เจิงไห่เยี่ยนทำท่าขย้อนคอแบบเว่อร์วัง "ใครเป็นเมียนายกัน ยังไม่ทันไรก็เรียก 'เมียจ๊ะเมียจ๋า' ซะแล้ว หน้าหนาจริงเชียว"

ในที่สุดเว่ยจื่อจินก็ทนไม่ไหว ทุบหวังเสี่ยวเลี่ยงเบา ๆ ทีหนึ่ง พลางตัดพ้อแกมหยอก "มีแต่นายนี่แหละที่ปากมาก"

จากนั้นเธอก็หันไปหาเจิงไห่เยี่ยน ดึงแขนเธอไว้ "เอาละ ๆ อย่าแกล้งให้เขาตกใจเลย ไปเถอะ ให้เสี่ยวเลี่ยงเลี้ยงข้าวเธอ แล้วเธอค่อยเล่าให้ฉันฟังอย่างละเอียดว่าเขาไปทำอะไรให้เธอกันแน่"

"ไม่ล่ะ" เจิงไห่เยี่ยนกลับส่ายหน้า ปฏิเสธข้อเสนอ "วันนี้ไม่ได้ ไว้วันหลังเถอะ"

"แม่ฉันเพิ่งออกจากโรงพยาบาล วันนี้เป็นวันแรกที่มาช่วยเฝ้าแผงให้ ฉันไม่ค่อยวางใจ เผื่อมือเป็นระวิงจนทำไม่ทัน หรือเหนื่อยขึ้นมาจะทำยังไง"

พูดจบ เธอก็ถลึงตาใส่หวังเสี่ยวเลี่ยงอีกรอบอย่างดุดัน

"ไว้วันหลังฉันจะมาหาเธอใหม่ แล้วจะฟ้องความผิดสารพัดสารพันของหวังเสี่ยวเลี่ยงให้ฟัง! เธออย่าปล่อยให้ความรักบังตาจนหน้ามืดตามัวล่ะ!"

"งั้นพรุ่งนี้เช้าตีห้า พวกเราจะไปที่แผงของเธอ เพื่อถ่ายทำการทำงานหนึ่งวันของเธอนะ"

"ได้สิ ขอแค่พวกเธอไม่รังเกียจว่ามันเหม็นก็พอ"

พูดจบ เธอก็โบกมือลาเว่ยจื่อจิน แล้วเดินออกจากร้านกาแฟไปโดยไม่หันกลับมามอง

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองตามทิศทางที่เจิงไห่เยี่ยนลับสายตาไป ถามเว่ยจื่อจินด้วยความงุนงงเต็มประดา "ผมไปทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองกันแน่ ทำไมผมจำไม่ได้เลยสักนิด ตอนอยู่มหาวิทยาลัยผมแทบไม่ได้คุยกับเธอเกินสองสามประโยคด้วยซ้ำมั้งครับ"

เว่ยจื่อจินจิบกาแฟไปหนึ่งอึก แล้วเอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อย "ไม่มีนี่คะ"

"ไม่มีเหรอครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ่งงงหนัก "ไม่มีแล้วเธอจะทำท่าตอบสนองรุนแรงขนาดนั้นได้ยังไง อย่างกับเจอศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าพ่อตัวเองอย่างนั้นแหละ"

"จริง ๆ แล้ว เธอมีความประทับใจต่อนายค่อนข้างดีเลยนะ"

"ค่อนข้างดีเหรอครับ แบบนี้เนี่ยนะเรียกว่าดี"

"เธอก็แค่รู้สึก... รู้สึกว่านายเป็นคนประเภทที่เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่ยังทำตัวเหมือนเด็กมัธยมปลายที่รอให้อาจารย์มาคอยสั่งคอยสอน ตามจังหวะการเปลี่ยนแปลงที่ต้องพึ่งพาแรงขับเคลื่อนของตัวเองอย่างเปิดกว้างและอิสระในรั้วมหาวิทยาลัยไม่ทัน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป

คำพูดนี้ แทงใจดำจริง ๆ

ช่วงปีหนึ่งนั้น เขาไม่คุ้นชินจริง ๆ จากแรงกดดันมหาศาลของการสอบเกาเข่า จู่ ๆ ก็มาสู่อิสรภาพของมหาวิทยาลัย ปรับตัวไม่ทันเลยสักนิด

"เธอยังบอกอีกว่า ทั้งห้องพักของพวกนายก็เป็นแบบนั้นหมด เด็กน้อยสี่คน" เว่ยจื่อจินกล่าวเสริม

หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่ ช่างเป็นพลังการสังเกตที่เฉียบคมอะไรขนาดนี้

"แต่ว่านะ" เว่ยจื่อจินเปลี่ยนน้ำเสียง "เธอก็พูดเรื่องดี ๆ ของนายต่อหน้าฉันบ่อย ๆ เหมือนกัน บอกว่าถึงนายจะดูเอื่อยเฉื่อยไปบ้าง แต่เป็นคนซื่อตรง มีขอบเขต ไม่ใช่เด็กนิสัยเสียประเภทชอบเล่นตุกติกเจ้าเล่ห์"

ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง พลันมีบางสิ่งถูกสะกิดเข้า

เขานึกถึงคำพูดที่เว่ยจื่อจินเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้

เธอบอกว่า ความจริงแล้วเธอคอยสังเกตเขามาโดยตลอด

ที่แท้ ดวงตาที่ทำหน้าที่คอยสังเกตคู่นั้น ก็คือเจิงไห่เยี่ยนนี่เอง

"ไซซีเต้าหู้เหม็น" ผู้โวยวายเอะอะและดูไร้เหตุผลคนนี้ กลับคอยจับตามองเขามาเนิ่นนานในมุมที่เขาไม่เคยรู้ ด้วยวิธีอันแปลกประหลาด

แถมยังกลายเป็น... ผู้ส่งสารบางอย่างระหว่างเขากับเว่ยจื่อจินอีกด้วย?

โลกใบนี้ ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ

ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเกิดความรู้สึกทอดถอนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ตอนนี้นี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่ารออยู่ เขารีบร้อนจะอธิบายเรื่องความร่วมมือกับเว่ยจื่อจิน จึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนหัวข้อสนทนาขึ้นมา

"เรื่องของเธอพักไว้ก่อนเถอะ จื่อจิน ผมมีเรื่องจริงจังจะปรึกษาคุณ"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรูปถ่ายสัญญาฉบับนั้น แล้วยื่นไปตรงหน้าเว่ยจื่อจิน

"คุณดูนี่สิ"

เว่ยจื่อจินรับโทรศัพท์ไป แล้วเริ่มตั้งใจดู

ส่วนหวังเสี่ยวเลี่ยงก็อยู่ข้าง ๆ เล่าที่มาที่ไปทั้งหมดอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาเล่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพราะกลัวจะตกหล่นรายละเอียดใดไปแม้แต่น้อย

เว่ยจื่อจินเองก็ตั้งใจฟังมาก ระหว่างนั้นไม่พูดแทรกเลยสักคำ จนกระทั่งหวังเสี่ยวเลี่ยงเล่าจบ เธอถึงค่อยเงยหน้าขึ้น

ทว่าปฏิกิริยาแรกของเธอกลับมีความประหลาดใจอยู่บ้าง

"นายกับหวงเสวียหลี่... สนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ แถมยังจะร่วมมือกันอีกเนี่ยนะ"

ในความทรงจำของเธอ หวงเสวียหลี่เป็นคนเคร่งขรึมไม่ชอบยิ้มแย้ม พวกนักศึกษาต่างพากันกลัวเขา เขากับหวังเสี่ยวเลี่ยงน่าจะอยู่กันคนละโลกเลยด้วยซ้ำ

หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงเล่าความเป็นมาที่ทั้งสองรู้จักกันอย่างคร่าว ๆ อีกรอบ

เมื่อเว่ยจื่อจินฟังจบ ก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงเบนความสนใจกลับมาที่สัญญาในโทรศัพท์มือถืออีกครั้ง

เธอดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน พินิจพิเคราะห์ทีละคำทีละประโยค

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเธอจะคืนโทรศัพท์ให้หวังเสี่ยวเลี่ยง

"ถ้าดูจากสัญญาฉบับนี้ พวกเขาก็เป็นคนที่น่าร่วมงานด้วยนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ยังไงเหรอ"

"อย่างแรก นายดูข้อนี้สิ" เว่ยจื่อจินชี้ไปที่จุดหนึ่งบนรูปถ่าย "พวกเขาวางความรับผิดชอบและการแบกรับความเสี่ยงไว้เป็นอันดับแรก จากนั้นค่อยพิจารณาเรื่องการแบ่งผลประโยชน์ พวกเขาคิดถึงความเสี่ยงที่ตัวเองต้องแบกรับหากล้มเหลวก่อน ถือว่ามีความรับผิดชอบมากเลย"

"อย่างที่สอง โครงการที่เข้าตาโจวเฉียงได้ และทำให้เขายอมทุ่มเงินทุนก้อนโตขนาดนี้ ตัวมันเองก็น่าจะดีมากอยู่แล้ว หลานเซียงนับถือเขามาก บอกว่าโครงการที่เขาเล็งไว้ หรือคนที่เขาเลือก ปกติแล้วไม่มีทางแย่หรอก"

"อย่างที่สาม" เว่ยจื่อจินชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูด "หวงเสวียหลี่คนนี้ไม่ธรรมดาเลย แผนจับปลาในน้ำขุ่นของเขานี่นับเป็นความคิดที่เฉียบคมขั้นเทพจริง ๆ ทั้งกระบวนการคิดและความสามารถในการวางแผน หลาย ๆ ด้านเขาเหนือกว่าโจวเฉียงเสียอีก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้วก็พยักหน้าตามรัว ๆ

เหตุผลเหล่านี้ ความคิดของเขากับเว่ยจื่อจินตรงกันพอดี

"สมกับที่เป็นคนได้ทุนการศึกษาอันดับหนึ่งทุกปีจริง ๆ มองขาดกว่าผมเยอะเลย"

เว่ยจื่อจินค้อนใส่เขาทีหนึ่ง "ไม่ต้องมาประจบเลย นายมาหาฉัน แค่อยากให้ฉันช่วยวิเคราะห์เรื่องนี้เนี่ยนะ"

"ไม่ใช่หรอก" หวังเสี่ยวเลี่ยงส่ายหน้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา "ผมอยากให้คุณเห็นชอบด้วยต่างหาก"

"เห็นชอบ?"

"ใช่ เพราะถ้าเริ่มเมื่อไหร่ ก็ไม่มีทางหันหลังกลับแล้ว ถ้าล้มเหลว ผมก็จะเป็นหนี้ แล้ว... แผนซื้อบ้านของเรา ก็อาจจะต้องเลื่อนออกไปอีกหน่อย"

ตอนที่หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดประโยคนี้ออกมา ในใจรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง

เขารู้ดีว่าเว่ยจื่อจินปรารถนาจะมีบ้านที่มั่นคงสักหลังมากแค่ไหน

เว่ยจื่อจินมองเขาเงียบ ๆ ไม่ได้เอ่ยปากพูดในทันที

เสียงดนตรีในร้านกาแฟดูเหมือนจะแผ่วเบาและนุ่มนวลลงตามไปด้วย

"ช้าหน่อยก็ช้าหน่อยสิ" จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป

"แต่มัน... มันจะกระทบเรื่องแต่งงานของเรานะ" เขาเสริมเสียงเบา

"หลงตัวเอง!" พวงแก้มของเว่ยจื่อจินขึ้นสีระเรื่อ "ใครบอกว่าจะแต่งงานกับนายกัน"

"การคบกันโดยไม่คิดจะแต่งงาน ถือเป็นการหลอกกินฟรีทั้งนั้นแหละ" หวังเสี่ยวเลี่ยงยกเอาตรรกะพิลึกที่จำมาจากไหนไม่รู้มาอ้างอย่างจริงจัง "จื่อจิน คุณคิดจะหลอกกินฟรีผมงั้นเหรอ"

"เชอะ!" เว่ยจื่อจินถ่มถุยเบา ๆ "นายน่ะทำตัวรุ่มร่ามน้อยไปหรือไง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหัวเราะแหะ ๆ แล้วคว้ามือเธอไว้ "งั้นคุณก็รีบแสดงจุดยืนสิ ตกลงหรือไม่ตกลง ผมรีบมากนะ"

"จะรีบไปทำไมกัน"

"ก็แย่งชิงเวลาไง" หวังเสี่ยวเลี่ยงขยับเข้าไปใกล้เธอแล้วกดเสียงต่ำ "ผมอยากพาคุณไปเปิดห้อง จะได้ลวนลามต่อ"

"ไปให้พ้นเลย!" เว่ยจื่อจินผลักเขาออกพร้อมรอยยิ้ม แต่มือกลับไม่ได้ชักกลับ

เธอกุมมือหวังเสี่ยวเลี่ยงตอบ แล้วมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างจริงจัง

"เสี่ยวเลี่ยง นายลุยเลยเถอะ"

"ฉันเชื่อใจนาย ขอแค่นายตั้งใจแน่วแน่และลงมือทำอย่างเต็มที่ ต้องทำออกมาได้ดีแน่นอน"

"ถ้าเกิด... ถ้านายล้มเหลวและเป็นหนี้ขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่เป็นไร"

"เราค่อยช่วยกันใช้คืน"

ทุกคำพูดของพวกเขาล้วนไม่พ้นเรื่องเงินทอง แต่ในทุกคำพูดกลับเปี่ยมล้นไปด้วยความผูกพันอันลึกซึ้ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกราวกับหัวใจถูกมืออันอบอุ่นกุมไว้แน่น กระแสอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นพล่านไปทั่วร่างทันที

เขาพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ทำได้เพียงลุกพรวดขึ้นมา ดึงเว่ยจื่อจินขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วกอดเธอไว้ในอ้อมอกแน่น

เขาสัมผัสได้ว่าร่างของเธอเกร็งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลง และยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบเอวของเขา

ทว่าในท้ายที่สุด หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ไม่ได้ทำอย่างที่หวังไว้

ในตอนที่เขากำลังเร่งเร้าให้เว่ยจื่อจินรีบกินข้าวให้เสร็จ แล้วจะได้รีบหาเวลาไปเปิดห้องโรงแรม ทำตัวเป็น "อันธพาล" ให้เสร็จสิ้นก่อนช่วงเข้างานตอนบ่าย

เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

เป็นโจวเฉียง

"ฮัลโหล พี่เฉียง"

"เสี่ยวเลี่ยง คิดดูดีแล้วหรือยัง คำเดียว เอาหรือไม่เอา" ยังคงพูดจาเข้าเรื่องไม่อ้อมค้อมตามเคย

หวังเสี่ยวเลี่ยงเหลือบมองเว่ยจื่อจิน เธอเองก็กำลังมองเขาอยู่

"เอาครับ!"

"ดี! ถ้าอย่างนั้นตอนนี้นายรีบไปที่สำนักงานพาณิชย์และอุตสาหกรรมเดี๋ยวนี้เลย! พกบัตรประชาชนติดตัวมาด้วยไหม" น้ำเสียงของโจวเฉียงเร็วปรื๋อ "ก่อนบ่ายนี้ จะต้องเปลี่ยนชื่อตัวแทนตามกฎหมายของบริษัทแห่งหนึ่งของฉันให้เป็นชื่อนายให้ได้!"

"พกมาครับ"

พกมาอยู่แล้ว ไม่พกมาแล้วจะไปเปิดห้องได้ยังไง

หวังเสี่ยวเลี่ยงมึนงงไปชั่วขณะ

เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

เขาหันไปมองเว่ยจื่อจินอย่างผิดหวัง

"ไปเถอะค่ะ สุดสัปดาห์ค่อยมาหาที่ห้อง ก็เหมือนกันนั่นแหละ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงก้มลงหอมแก้มเว่ยจื่อจินไปฟอดหนึ่ง

เขาจ่ายเงินค่าอาหาร แล้วออกไปเรียกรถแท็กซี่ริมถนน ส่งเว่ยจื่อจินกลับไปที่สถานีโทรทัศน์ก่อน จากนั้นจึงมุ่งหน้าตรงไปยังสำนักงานพาณิชย์และอุตสาหกรรมทันที

ช่วงบ่าย

ด้วยการเดินเรื่องวิ่งเต้นของเด็กหนุ่มตัวแทนที่โจวเฉียงแนะนำมา ทุกอย่างจึงผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ

หวังเสี่ยวเลี่ยงถือใบอนุญาตประกอบธุรกิจเล่มใหม่เอี่ยม ที่ในช่องตัวแทนตามกฎหมายพิมพ์ชื่อของเขาไว้อย่างชัดเจนด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย

สองทุ่ม

หวังเสี่ยวเลี่ยง โจวเฉียง และหวงเสวียหลี่ ทั้งสามคนมารวมตัวกันที่บ้านใหม่ของหวงเสวียหลี่อีกครั้ง

หวงเสวียหลี่ไม่พูดจาไร้สาระ หยิบสัญญาเพิ่งพิมพ์เสร็จใหม่ ๆ ที่ยังอุ่นอยู่สามชุดออกมาจากเครื่องพิมพ์ แล้ววางลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ที่รกระเกะระกะ

เขาใช้นิ้วเลื่อนเอกสารสามชุดนั้น โดยเก็บไว้ข้างตัวหนึ่งชุด ส่วนอีกสองชุดเลื่อนไปตรงหน้าของคนทั้งสองคนละชุด