ตอนที่ 95 คุณพอใจกับรายได้ตอนนี้ไหม

ทะเลสาบเทียมในสวนสาธารณะประชาชนทอประกายระยิบระยับราวกับเศษทองใต้แสงอรุณต้นฤดูใบไม้ร่วง

คาเฟ่ที่เว่ยจื่อจินบอกตั้งอยู่ริมทะเลสาบ เป็นอาคารกระจกสองชั้นที่มีทัศนียภาพยอดเยี่ยม

หวังเสี่ยวเลี่ยงผลักประตูกระจกเข้าไป กลิ่นหอมของกาแฟผสมกลิ่นน้ำยาปรับอากาศพัดโชยมาปะทะหน้า

เขามองปราดเดียวก็เห็นทีมงานกลุ่มเล็กตรงมุมร้าน

เว่ยจื่อจินนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอสวมชุดสูทผู้หญิงสีขาวดูทะมัดทะแมง รวบผมยาวไว้ด้านหลังอย่างเรียบง่าย เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลากับเสี้ยวหน้าอันประณีต เธอกำลังมองคนที่อยู่ตรงข้ามอย่างตั้งอกตั้งใจ ในมือถือปากกา ด้านหน้ากางสมุดบันทึกเล่มหนึ่งไว้

ตรงข้ามเธอมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเห็นเพียงแผ่นหลังของหญิงสาวคนนั้น เธอสวมเสื้อยืดเรียบ ๆ รวบผมหางม้าธรรมดา รูปร่างดูผอมบาง

กล้องสีดำสองตัวถูกติดตั้งอยู่บนขาตั้งกล้อง ราวกับทหารยามผู้เงียบงันที่เล็งตรงไปยังเว่ยจื่อจินและหญิงคนนั้น

ชายไว้ผมยาวคนหนึ่งคล้องบัตรพนักงานไว้ที่คอ กำลังถือกล้องตัวที่สามพร้อมค้อมตัวลงเพื่อหามุมถ่ายต่าง ๆ อยู่ข้าง ๆ

ยังมีเด็กสาวหน้าตาดูเด็กมากอีกคน น่าจะเป็นผู้ช่วยหรืออะไรทำนองนั้น เธอยืนอยู่ด้านข้าง ตั้งแต่หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินเข้ามา สายตาของเธอก็ไม่เคยละจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือเลย นิ้วยังคงเลื่อนหน้าจอไม่หยุด

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้เดินเข้าไปทันที

เขารักษาคำพูดของตัวเอง โดยหาที่นั่งห่างออกไปสองสามโต๊ะ แต่ยังมองเห็นเว่ยจื่อจินได้อย่างชัดเจน

เขาสั่งกาแฟมาแก้วหนึ่ง แล้วนั่งชื่นชมสาวงามของเขา

เว่ยจื่อจินในโหมดทำงาน ดูต่างจากหญิงสาวผู้อ่อนโยนออดอ้อน หวานละมุนและขี้อายที่เขาคุ้นเคยราวกับเป็นคนละคน

เธอมีออร่าที่สงบนิ่งและมุ่งมั่น แม้แต่รอยยิ้มก็ไม่เหมือนกับยามปกติ คนอื่นอาจดูไม่ออก แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงสัมผัสได้ถึงความต่างนั้น

อาจเพราะยังเช้าอยู่ คาเฟ่จึงค่อนข้างโล่ง นอกจากกลุ่มพวกเขาแล้วก็มีลูกค้าอยู่ประปรายเพียงสองสามโต๊ะซึ่งนั่งอยู่ไกลมาก ทำให้เสียงสัมภาษณ์ลอยเข้าหูหวังเสี่ยวเลี่ยงเป็นระยะ

เขาได้ยินเว่ยจื่อจินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงชัดเจนและนุ่มนวล

"ในฐานะหัวกะทิที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ตอนที่ตัดสินใจไปขายเต้าหู้เหม็น คุณไม่เคยลังเลเลยสักนิดจริง ๆ เหรอคะ หรือว่าคุณรู้สึกไหมว่าในระดับหนึ่งแล้ว นี่ถือเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรทางการศึกษา"

คำถามนี้เฉียบคมมาก

หญิงคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยแต่หนักแน่นเป็นพิเศษก็ดังขึ้น

"ถ้าบอกว่าไม่มีเลยก็คงโกหกค่ะ ช่วงแรกพ่อแม่ของฉันคัดค้านอย่างหนัก เพื่อน ๆ รอบข้างก็ไม่เข้าใจ ตัวฉันเองก็เคยสงสัยในตัวเองเหมือนกัน"

"แต่ตอนนี้ ฉันไม่คิดแบบนั้นแล้วค่ะ"

"ความหมายของการเรียนหนังสือคืออะไรกันแน่ เพื่อการงานที่สมหน้าสมตา เพื่อตำแหน่งหน้าที่การงานอันเลิศหรูงั้นเหรอคะ เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าใช่ แต่ตอนนี้ฉันมองว่า การเรียนหนังสือมีไว้เพื่อให้ฉันมีสิทธิ์เลือกมากขึ้น เพื่อให้ฉันมีศักยภาพในการคิดวิเคราะห์อย่างเป็นอิสระ และเพื่อให้ฉันได้มองเห็นโลกที่กว้างใหญ่ขึ้น ถ้ามีสักวันหนึ่ง ฉันสามารถทำให้เต้าหู้เหม็นชิ้นเล็ก ๆ กลายเป็นอุตสาหกรรมที่มีมาตรฐาน สร้างแบรนด์ของตัวเอง ขยายสาขาแฟรนไชส์นับไม่ถ้วน และสร้างงานให้คนเป็นร้อยเป็นพัน ถึงตอนนั้น ในมุมมองของฉัน นั่นถึงจะเป็นการดึงคุณค่าของตัวเองออกมาใช้ได้อย่างสูงสุดค่ะ"

ปลายปากกาของเว่ยจื่อจินตวัดลงบนสมุดบันทึกอย่างรวดเร็ว เธอพยักหน้าแล้วถามต่อ "ถ้าอย่างนั้น พอเรียนจบแล้วคุณก็เลือกเส้นทางนี้เลยเหรอคะ"

จู่ ๆ หญิงคนนั้นก็หัวเราะออกมา น้ำเสียงแฝงการหยอกเย้า "จื่อจิน เธอก็รู้อยู่แก่ใจแล้วยังจะถามอีกนะ"

เว่ยจื่อจินก็หัวเราะตาม เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด "ผู้ชมไม่รู้นี่คะ ไม่ต้องกังวลนะ ช่วงนี้ตัดออกได้ค่ะ"

"ก็ได้" หญิงคนนั้นดูเหมือนจะยอมอ่อนข้อให้ "จริง ๆ แล้ว ตอนฉันเรียนจบ นับว่าได้งานเร็วที่สุดในห้องเลยล่ะ จากการแนะนำของมหาวิทยาลัย ฉันได้รับข้อเสนอรับเข้าทำงานตั้งหลายแห่ง ในที่สุดก็เลือกเข้าทำงานในรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่งที่ใคร ๆ ก็แย่งกันอยากจะเข้า"

"รัฐวิสาหกิจเหรอคะ? นั่นมันชามข้าวทองคำเลยนะ" เว่ยจื่อจินถามต่อ "ทำไมถึงยอมทิ้งอาชีพที่คนส่วนใหญ่มองว่าดีขนาดนั้นไปล่ะคะ?"

"ฉันทำงานที่นั่นยังไม่ทันครบสองเดือน ก็ยื่นใบลาออกเองเลย"

"ตอนนั้นมีสองสาเหตุ อย่างแรก พอเริ่มทำงาน ฉันก็พบว่าจังหวะการทำงานขององค์กรนั้นช้ามาก ประสิทธิภาพต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทุกขั้นตอนการทำงานถูกออกแบบมาให้ซับซ้อนสุด ๆ ภายหลังฉันถึงได้ตาสว่าง ว่าขั้นตอนที่ยุ่งยากส่วนใหญ่นั้นไม่ได้มีไว้เพื่อให้งานออกมาดีเลย แต่มีไว้เพื่อปัดความรับผิดชอบในแต่ละขั้นตอนได้อย่างแม่นยำเวลาเกิดปัญหาขึ้นต่างหาก ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนั้นเอามาก ๆ เธอยังไม่รู้จักฉันดีอีกเหรอ? คนอย่างฉัน ทำอะไรก็กระฉับกระเฉง เด็ดขาดฉับไว แต่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ยิ่งเธอเก่งกาจเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำผิดมากเท่านั้น และยิ่งต้องรับผิดชอบมากขึ้นด้วย"

"ตอนนั้นฉันก็ลังเลนะ" เสียงของหญิงสาวดังต่อ "เพราะใคร ๆ ก็บอกว่า ยุคนี้หางานยาก โดยเฉพาะกับผู้หญิง ความมั่นคงสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ฉันเลยคิดว่า หรือจะทนถูไถไปเรื่อย ๆ ให้เหลี่ยมมุมตัวเองค่อย ๆ ถูกลบไป เดี๋ยวก็คงชินไปเอง"

"แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจลาออกจริง ๆ คือสาเหตุที่สอง แม่ฉันจู่ ๆ ก็ล้มป่วยเข้าโรงพยาบาล อาการกำเริบกะทันหันมาก พ่อฉันคนเดียวดูแลไม่ไหวเลยจริง ๆ"

"พอกลับถึงบ้าน ฉันก็แบ่งเวลาไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล สลับกับช่วยพ่อดูแลแผงขายเต้าหู้เหม็น พ่อแม่ฉันทำเต้าหู้เหม็นขายมากว่ายี่สิบปี ก็อาศัยแผงเล็ก ๆ นั่นแหละส่งเสียฉันจนจบมหาวิทยาลัย พอช่วยทำไปได้สองสามวัน ฉันก็ตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปทำงานเดิมอีกแล้ว หนึ่งคือ อยากให้พ่อแม่ได้พักบ้าง พวกท่านเหนื่อยมามาก สองคือ ฉันพบว่าตัวเองชอบทำอะไรแบบนี้มาก ถึงแม้ทุกวันจะต้องง่วนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ตัวมีแต่กลิ่นควันน้ำมัน กลิ่นเหม็น ทั้งยุ่งทั้งเหนื่อย แต่ในใจกลับรู้สึกปลอดโปร่ง สบายใจและมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก ทุกบาททุกสตางค์ล้วนหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แถมรายได้ก็ไม่น้อยเลยด้วย ฉันชอบความรู้สึกแบบนี้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกถึงคำสี่คำที่ว่า สงบสุขสบายใจ

นักศึกษาสาวจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ มาขายเต้าหู้เหม็นแล้วมีความสุขสบายใจ เรื่องพรรค์นี้ไปหาเหตุผลจากไหนได้กัน

"เธอไม่ต้องปรับตัวเลยเหรอคะ?" เว่ยจื่อจินถาม "อย่างเช่น จากนักศึกษาหัวกะทิที่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง กลายมาเป็นแม่ค้าข้างถนน ในใจไม่รู้สึกถึงความแตกต่างบ้างเหรอ? ไม่รู้สึกอายบ้างเหรอคะ?"

"มีสิยะ!" หญิงสาวตอบอย่างไม่ปิดบัง "ช่วงแรก ๆ ฉันอายจะตาย กลัวคนรู้จักมาเห็น ฉันใส่หน้ากากอนามัยผืนใหญ่ปิดหน้ามิดชิดทุกวัน พออากาศร้อนจัดจนทนไม่ไหว ก็เลยถอดหน้ากากทิ้งซะเลย"

"ผลปรากฏว่าทายสิเป็นยังไง?" น้ำเสียงของหญิงสาวเจือแววขบขัน "พอถอดหน้ากากออก ค้าขายดันดีขึ้นกว่าเดิมเสียอีก แถมยังมีพวกหนุ่ม ๆ แวะมาซื้อทุกวัน ซื้อไปพลางแซวไปพลาง เรียกฉันว่า 'ไซซีเต้าหู้เหม็น' แหม อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ฉันฟังแล้วก็แอบดีใจอยู่นิด ๆ เหมือนกัน!"

เว่ยจื่อจินก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

หวังเสี่ยวเลี่ยงเองก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น ไซซีเต้าหู้เหม็นงั้นเหรอ? ฉายานี้ ฟังดูน่าสนใจดีแฮะ

"แล้ว... เรื่องรายได้ล่ะคะ? ที่บอกว่าไม่น้อยเนี่ย อยู่ที่ประมาณช่วงไหนเหรอ?" เว่ยจื่อจินเปลี่ยนประเด็นอย่างระมัดระวัง

"เว่ยจื่อจิน อยากให้ฉันโดนเช็กบิลหรือไงยะ?" หญิงสาวขึ้นเสียงสูงทันควัน

เว่ยจื่อจินกล่าวขอโทษแล้วเปลี่ยนคำพูดใหม่ "เอาละค่ะ งั้นเปลี่ยนคำถามใหม่ คุณพอใจกับรายได้ปัจจุบันไหมคะ?"

"พอใจ" คราวนี้ หญิงสาวตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาด

"เท่าที่ฉันทราบ ตอนนี้คุณยังโสดอยู่" คำถามของเว่ยจื่อจินเข้าสู่เรื่องส่วนตัวมากขึ้น "คุณคิดว่า อาชีพในปัจจุบันส่งผลต่อการเลือกคู่ครองไหมคะ?"

"คงมีบ้างแหละ" หญิงสาวตอบอย่างเปิดเผย "ต้องมีผู้ชายบางคนถือสาอยู่แล้ว แต่ช่างมันปะไรล่ะ! คนที่มองข้ามฉัน ฉันก็ใช่ว่าจะแลเขาเสียเมื่อไหร่ เรื่องความรักน่ะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของวาสนาเถอะ"

"คำถามสุดท้ายค่ะ" เว่ยจื่อจินมองสมุดบันทึก "แล้วคุณพอใจกับชีวิตในตอนนี้โดยรวมไหมคะ? ถ้าให้ประเมินเป็นเปอร์เซ็นต์"

หญิงสาวนิ่งคิดไปนานมาก

นานจนหวังเสี่ยวเลี่ยงนึกว่าเธอจะไม่ตอบแล้ว

"สักแปดสิบเปอร์เซ็นต์มั้งคะ" เธอพูดช้าๆ "ส่วนอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ขอเก็บไว้ให้กับความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัดในอนาคตค่ะ"

การสัมภาษณ์ จบลงตรงนี้

เว่ยจื่อจินปิดสมุดบันทึก ช่วยตากล้องผมยาวคนนั้นเก็บอุปกรณ์ ขาตั้งกล้องถูกพับเก็บ สายไฟถูกม้วนเรียบร้อย

หญิงสาววัยรุ่นที่ก้มหน้าเล่นมือถือมาตลอด ในที่สุดก็ขยับตัวบ้าง แต่ก็ช่วยถือฝาครอบเลนส์อันหนึ่งอย่างใจลอย มืออีกข้างยังคงไม่ยอมวางโทรศัพท์

เว่ยจื่อจินเดินเข้าไป ช่วยตากล้องเก็บกล้องใส่กระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว แล้วกำชับอะไรเบาๆ อีกสองสามประโยค

จากนั้น เธอก็โบกมือให้พวกเขา "พวกคุณกลับสถานีก่อนเลยนะคะ ขับรถระวังด้วยล่ะ ทางนี้ฉันยังมีธุระส่วนตัวอีกนิดหน่อยค่ะ"

เว่ยจื่อจินมองมาที่หวังเสี่ยวเลี่ยง

บนใบหน้าของเธอ ปรากฏรอยยิ้มสดใสผลิบานขึ้นมา

รอยยิ้มนั้น ราวกับแสงแดดที่แหวกม่านเมฆหมอก ละลายกลิ่นอายความเป็นมืออาชีพบนตัวเธอไปในพริบตา กลับกลายเป็นเว่ยจื่อจินคนเดิมที่น่ารักน่าเอ็นดูของหวังเสี่ยวเลี่ยง

เธอไม่ได้เดินตรงมาหาหวังเสี่ยวเลี่ยง แต่หมุนตัวไปดึงเจิงไห่เยี่ยนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมให้ลุกขึ้น

เดินตรงมาหาหวังเสี่ยวเลี่ยง

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว

เว่ยจื่อจินเดินมาตรงหน้าเขา ปล่อยมือเจิงไห่เยี่ยน แล้วคว้ามือหวังเสี่ยวเลี่ยงไว้โดยตรง

"หวังเสี่ยวเลี่ยง?!"

เสียงร้องลั่นสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นกะทันหันในร้านกาแฟอันเงียบสงบ ทำเอาลูกค้าโต๊ะข้างๆ สะดุ้งโหยง

ดวงตาของเจิงไห่เยี่ยนเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองเหลือง จ้องเขม็งไปยังหวังเสี่ยวเลี่ยงที่ถูกเว่ยจื่อจินจับมืออยู่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"นายจริงๆ ด้วย! นาย...นายก็คือ...แฟนของจื่อจินเหรอ?"