ตอนที่ 94 ต้องปรึกษากันหน่อยไหม

ทั้งสามคนหารือรายละเอียดกันอีกหลายเรื่อง ส่วนใหญ่เป็นโจวเฉียงกับหวงเสวียหลี่ที่ช่วยกันสรุปประเด็น หวังเสี่ยวเลี่ยงรับหน้าที่จรดปากกา จดบันทึกข้อสำคัญอันกระจัดกระจายเหล่านั้นทีละข้อ จนในที่สุดก็รวบรวมออกมาเป็นร่างสัญญาความร่วมมือสามฝ่ายที่แม้จะคร่าว ๆ แต่ก็แบ่งสิทธิและความรับผิดชอบไว้อย่างชัดเจน

พลันที่พวกเขาหารือกันเสร็จสิ้น เวลาก็เลื่อนผ่านไปถึงตีสามโดยไม่รู้ตัว

โจวเฉียงบิดขี้เกียจ ข้อต่อกระดูกส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะเบา ๆ ติดต่อกัน "ไป กินบะหมี่กันสักชาม แล้วค่อยแยกย้ายกลับบ้าน"

หวงเสวียหลี่เหลือบมองสัญญาที่เพิ่งเขียนเสร็จสด ๆ ร้อน ๆ บนโต๊ะ "ไม่เซ็นเหรอ"

"ไม่รีบ" โจวเฉียงดูผ่อนคลายมาก "รอพรุ่งนี้ รอให้ทางมหาวิทยาลัยประกาศเงื่อนไขการประมูลอย่างเป็นทางการออกมาก่อน ถึงตอนนั้นค่อยเซ็นก็ยังไม่สาย เผื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลง เซ็นตอนนี้แล้วต้องมาแก้มันจะยุ่งยาก"

ดังนั้น ทั้งสามจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินไปยังร้านบะหมี่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่หวังเสี่ยวเลี่ยงไปกินเป็นประจำ เวลานี้ในร้านมีเพียงเถ้าแก่ที่กำลังสัปหงกอยู่ พอได้ยินเสียงคนเข้ามาถึงได้เงยหน้าขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

บะหมี่เนื้อร้อน ๆ ควันฉุยคนละชาม

กลิ่นหอมของเส้นบะหมี่อบอวลเป็นพิเศษในราตรีอันเงียบสงัด ขับไล่ความหนาวเย็นยามดึกดื่นและความเหนื่อยล้าจากการปรึกษาหารืออันยาวนานจนหมดสิ้น

พอกินบะหมี่เสร็จ ทั้งสามคนก็แยกย้าย หวงเสวียหลี่กลับบ้านตัวเอง ส่วนโจวเฉียงบอกว่าไปทางเดียวกับหวังเสี่ยวเลี่ยง

ลมราตรีเย็นเยียบ พัดโชยจนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

ทั้งสองเดินเงียบ ๆ ไปตามถนนที่ไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟถนนที่ทอดยาวเงาของพวกเขาออกไป

"เสี่ยวเลี่ยง สัญญายังไม่ได้เซ็น ทุกอย่างยังทันอยู่นะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

"ฉันหมายถึงว่า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ นายควรจะปรึกษากับคนที่บ้าน รวมถึงจื่อจินหน่อยไหม" น้ำเสียงของโจวเฉียงราบเรียบ ทว่าแฝงความจริงจังที่ไม่อาจมองข้าม

"ทางบ้านผมคงไม่ต้องหรอกครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงส่ายหน้า "บ้านเรา เรื่องใหญ่พ่อเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด คนอย่างเขาใช้ชีวิตอย่างรัดกุมมั่นคงมาทั้งชีวิต ไม่มีทางยอมให้ผมเสี่ยงขนาดนี้แน่ ถ้าบอกเขา นอกจากจะโดนด่าเปิงแล้ว ก็คงไม่มีผลอะไรอย่างอื่น"

"แต่ทางจื่อจิน..." หวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักไป น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา "ผมต้องคุยกับเธอให้เคลียร์ เพราะยังไงการลงทุนครั้งนี้ถ้าลงเงินไปแล้ว ผมก็อาจจะต้องแบกหนี้หลายแสน นี่ไม่ใช่เรื่องของผมคนเดียวแล้ว"

โจวเฉียงพยักหน้า สีหน้าเผยรอยชื่นชมออกมาแวบหนึ่ง "นายคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว"

เขาตบไหล่หวังเสี่ยวเลี่ยงเบา ๆ "เอาล่ะ ฉันไปละ รถยังจอดอยู่ใต้ตึกบ้านต้าหวงอยู่เลย"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินกลับไปทางเดิมที่เพิ่งเดินมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของโจวเฉียงที่ค่อย ๆ ไกลออกไป ในใจรู้สึกหลากหลายระคนกัน ที่แท้โจวเฉียงไม่ได้ไปทางเดียวกับตนเลยสักนิด เขาเพียงแค่อยากใช้จังหวะสุดท้ายเตือนถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ด้วยวิธีที่ไม่ดูจงใจเกินไป เตือนให้เขารู้จักรับผิดชอบต่อคนรอบข้าง

โจวเฉียงคิดว่าตนอาจจะนึกไม่ถึง

พอกลับถึงบ้าน เวลาก็จวนเจียนจะแตะตีสี่แล้ว

ทว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงกลับไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย เปลือกสมองตื่นตัวอย่างถึงขีดสุดเพราะแผนการลงทุนสามล้านหยวนนั้น

เขาหยิบคัมภีร์ชะตาออกมาจากใต้หมอน

พลิกเปิดหน้าใหม่

"สิบหกวิชาเปลี่ยนชะตา: สหายผู้คบหา พึงจำแนกเป็นสามระดับ หนึ่ง มุ่งแสวงเพียงประโยชน์ อย่าได้ข้องเกี่ยวกับน้ำใจไมตรี สอง ยึดมั่นเพียงน้ำใจไมตรี อย่าได้ข้องเกี่ยวกับลาภผลกิเลส สองสิ่งนี้ห้ามล้ำเส้น หากล้ำเส้นย่อมประสบเคราะห์ภัย สาม มุ่งหวังได้ทั้งน้ำใจและประโยชน์ ยิ่งได้คนประเภทนี้มากเท่าใด วาสนาชะตายิ่งรุ่งโรจน์เท่านั้น"

หลังจากอ่านซ้ำอยู่สองสามรอบ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็พอจะเข้าใจความหมายคร่าว ๆ ของมันแล้ว

ความหมายของข้อความนี้คือ คนที่รายล้อมอยู่รอบตัวคนเรานั้น สามารถแบ่งออกได้อย่างชัดเจนเป็นสามประเภท

ประเภทแรก คือความสัมพันธ์แบบแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ล้วน ๆ การติดต่อคบหากับคนประเภทนี้ คุยได้เฉพาะเรื่องผลประโยชน์เท่านั้น ห้ามดึงเรื่องความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวเด็ดขาด

ประเภทที่สอง คือความสัมพันธ์แบบผูกพันด้วยความรู้สึกล้วน ๆ การคบหากับคนประเภทนี้ คุยได้เฉพาะเรื่องน้ำใจไมตรี ห้ามนำเรื่องผลประโยชน์มาปะปนเด็ดขาด

ขอบเขตของความสัมพันธ์สองแบบนี้เด็ดขาดนัก ไม่อนุญาตให้ก้าวข้ามในรูปแบบใดทั้งสิ้น ทันทีที่ล้ำเส้น กลุ่มที่คุยผลประโยชน์เริ่มหันมาคุยเรื่องความรู้สึก หรือกลุ่มที่คุยเรื่องความรู้สึกเริ่มหันมาคุยเรื่องผลประโยชน์ ผลลัพธ์สุดท้ายย่อมหนีไม่พ้นการได้รับบาดเจ็บหรือประสบความสูญเสีย

ส่วนแบบที่สาม คือความสัมพันธ์ระดับสูงสุด คนประเภทนี้สามารถพูดคุยเรื่องผลประโยชน์ได้อย่างเปิดอก และยังแลกเปลี่ยนความรู้สึกกันได้อย่างจริงใจ การร่วมมือทางผลประโยชน์ไม่ทำลายน้ำใจไมตรี ความผูกพันอันลึกซึ้งยิ่งช่วยส่งเสริมให้เกิดผลประโยชน์ร่วมกัน หากใครสักคนสามารถรวบรวมคนประเภทนี้ไว้รอบตัวได้มากขึ้นเรื่อย ๆ โชคชะตาของเขาก็จะยิ่งรุ่งเรืองเฟื่องฟู

หวังเสี่ยวเลี่ยงเริ่มจัดหมวดหมู่คนรู้จักในหัวโดยไม่รู้ตัว

แบบแรก เห็นแก่ผลประโยชน์ล้วน ๆ คนแรกที่เขานึกถึงก็คือหลี่ไหลฝู ระหว่างเขากับหลี่ไหลฝู ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์แบบตรงไปตรงมา ระหว่างพวกเขาไม่มีเรื่องความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น หากดึงเรื่องความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวเมื่อไร ย่อมถูกอีกฝ่ายเอาเปรียบแน่นอน สุดท้ายคนเจ็บก็มีแต่ตัวเอง กฎข้อนี้ได้รับการพิสูจน์อย่างชัดเจนในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลี่ไหลฝู

แบบที่สอง ยึดมั่นในความรู้สึกล้วน ๆ เขานึกถึงเพื่อน ๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย อย่างเช่นหลี่จวิน ทุกคนเคยโดดเรียนด้วยกัน เคยดื่มเหล้าด้วยกัน นอนคุยเรื่องตลกบนเตียงด้วยกัน สิ่งที่คุยกันระหว่างพวกตนคือน้ำใจพี่น้อง ในความสัมพันธ์แบบนี้ไม่อาจมีเงาของเงินทองเข้ามาปน ทันทีที่เอาเรื่องผลประโยชน์มาเกี่ยว เช่นการร่วมหุ้นทำธุรกิจ มิตรภาพในอดีตก็อาจแปรเปลี่ยนไปเพราะการแบ่งเงินไม่ลงตัวหรือแนวคิดไม่ตรงกัน สุดท้ายต้องเลิกรากันด้วยความขัดแย้ง ไม่เพียงเสียเงิน แต่ยังเสียความรู้สึก ส่งผลกระทบต่อจิตใจและโชคชะตาของตัวเอง

"สองสิ่งนี้มิอาจก้าวข้าม ล้ำเส้นเมื่อใดย่อมเกิดภัยพิบัติ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงใคร่ครวญประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกตระหนก ยิ่งรู้สึกว่าคัมภีร์ชะตาเล่มนี้ยากแท้หยั่งถึง มันแทบจะชำแหละแก่นแท้ของความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ออกมาจนหมดสิ้น

ถ้าอย่างนั้น แบบที่สามล่ะ ทั้งความรู้สึกและผลประโยชน์ล้วนแสวงหาได้

เขานึกถึงพ่อแม่ของตัวเองเป็นอันดับแรก ความผูกพันระหว่างเขากับพ่อแม่คือสัญชาตญาณ คือสายเลือดที่ไม่มีข้อกังขา ขณะเดียวกัน เขาแบมือขอเงินพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าพ่อจะเข้มงวดมากและส่วนใหญ่จะขอไม่ได้จนทำให้เขาหงุดหงิดในตอนนั้น แต่นั่นก็ไม่ได้กระทบกระเทือนความรักความผูกพันในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย นี่คือความรู้สึกที่คุยเรื่องผลประโยชน์ได้

จากนั้นก็คือเว่ยจื่อจิน ระหว่างเขากับเว่ยจื่อจิน ความรู้สึกคือพื้นฐาน และการร่วมกันสร้างอนาคตที่ดีกว่าก็คือผลประโยชน์ร่วมกัน พวกเขาสามารถพูดคุยเรื่องเงิน การงาน และอนาคตได้อย่างเปิดอกไร้สิ่งปิดบัง เพราะผลประโยชน์ของทั้งสองสอดคล้องกันอย่างยิ่ง

ถ้าอย่างนั้น โจวเฉียงกับหวงเสวียหลี่ล่ะ

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกถึงตอนที่โจวเฉียงเดินมาส่งเมื่อครู่ รวมถึงคำเตือนที่ดูเหมือนพูดลอย ๆ นั่นอย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันคือความห่วงใยและน้ำใจที่มีเฉพาะระหว่างเพื่อน และในตอนนี้ พวกเขาทั้งสามคนกำลังวางแผนธุรกิจขนาดใหญ่ที่ต้องลงทุนหลักล้าน สิ่งที่คุยกันล้วนเป็นเรื่องเงิน เรื่องกำไร

การวิเคราะห์ของหวงเสวียหลี่ในวันนี้ ทั้งความสามารถในการวางหมากที่มองทะลุภาพรวม และกระบวนการคิดเชิงตรรกะที่รัดกุมไร้ช่องโหว่ ล้วนทำให้เขาต้องมองใหม่อย่างทึ่ง ๆ ตอนแรกที่พวกเขารู้จักกัน เป็นเพราะต่างฝ่ายต่างมีคุณลักษณะบางอย่างที่ดึงดูดและรู้สึกถูกชะตา จึงกลายมาเป็นเพื่อนกัน และตอนนี้ พวกเขาก็นั่งคุยเรื่องเงินด้วยกัน

จุดสำคัญที่สุดคือ ไม่ว่าจะเป็นโจวเฉียงหรือหวงเสวียหลี่ ตอนแบ่งความรับผิดชอบและผลกำไร ต่างก็เป็นฝ่ายเสนอตัวแบกรับความเสี่ยงที่มากกว่า และยอมสละผลกำไรที่มากกว่าด้วยตัวเอง

จุดนี้ไม่เพียงแสดงให้เห็นว่าวิสัยทัศน์และระดับจิตใจของทั้งสองคนอยู่เหนือกว่าเขามาก แต่ยังทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเห็นคุณธรรมที่อยู่เหนือผลประโยชน์อีกด้วย เขาลองถามใจตัวเองดูว่า ถ้าเป็นตัวเอง จะทำได้อย่างเปิดกว้างและใจกว้างขนาดนี้หรือไม่ คำตอบคือ ทำไม่ได้

แต่เขาเชื่อมั่นว่า คนแบบนี้คือหุ้นส่วนที่สามารถคุยเรื่องความรู้สึกด้วยได้ ต่อให้การร่วมมือครั้งนี้จะล้มเหลวในท้ายที่สุดจนหมดเนื้อหมดตัว มิตรภาพระหว่างพวกเขาก็จะไม่แตกหักเพราะเหตุนี้

เว้นเสียแต่ว่าตัวเองจะทนรับแรงกดดันไม่ไหว ไม่รักษาคำพูด และตัดขาดกับพวกเขาเสียเอง

ในข้อนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้ว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่มีทางทำเช่นนั้น เพราะคัมภีร์ชะตายึดถือความสัตย์เป็นบรรทัดฐานขั้นต่ำสุด

เมื่อคิดได้ดังนี้ ก้อนหินใหญ่ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็พลันยกออกจากอก เขารู้สึกว่าตนเองโชคดีเหลือเกินที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม ก็ได้พบกับโจวเฉียงและหวงเสวียหลี่ ผู้เป็นคนใน "แบบที่สาม"

ตลอดทั้งคืนไม่ได้ข่มตานอน

ครั้นฟ้าสาง นกนอกหน้าต่างเริ่มส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว หวังเสี่ยวเลี่ยงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด จิตใจยังคงตื่นตัวกระปรี้กระเปร่า

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ต่อสายหาเว่ยจื่อจิน

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่ไม่กี่ครั้งก็มีคนรับสาย เสียงอันเกียจคร้านเจือความงัวเงียเพิ่งตื่นนอนของเว่ยจื่อจินดังแว่วมา "ฮัลโหลค่ะ"

"จื่อจิน" หวังเสี่ยวเลี่ยงกระแอมเคลียร์คอ "ผมมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับคุณหน่อย"

"เรื่องสำคัญอะไรเหรอคะ ว่ามาสิ"

"สำคัญมาก คุยในโทรศัพท์คงไม่รู้เรื่อง ต้องคุยกันต่อหน้า ผมไม่ได้จะแหกกฎนะ แต่มันสำคัญจริง ๆ"

เว่ยจื่อจินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "เอาอย่างนี้แล้วกัน วันนี้ฉันต้องไปทำข่าวสัมภาษณ์แถวสวนสาธารณะประชาชน ตอนเที่ยงนายค่อยมาหาฉัน เรากินข้าวเที่ยงด้วยกัน หัวทึบจริง ๆ เลย วางสายแล้วนะ"

"เดี๋ยวสิ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพลันเข้าใจความหมายของคำว่าหัวทึบที่เว่ยจื่อจินพูดทันที

"ผม...ผมไปให้เร็วกว่านั้นได้ไหม แค่ขอดูคุณสัมภาษณ์ รับรองว่าจะอยู่ห่าง ๆ ไม่รบกวนการทำงานของคุณเด็ดขาด ผมแค่อยากมองคุณตลอดเวลา คิดถึงคุณจะแย่อยู่แล้ว!"

ปลายสาย เว่ยจื่อจินหัวเราะ "คิกคิก" ออกมา เสียงหัวเราะใสกังวานน่าฟังราวกับกระดิ่งลม