ตอนที่ 93 ความรับผิดชอบและผลประโยชน์

แน่นอนว่าผมอยากทำ! โอกาสดีขนาดนี้

แต่ว่า... ศักยภาพไม่อำนวยน่ะสิ!

หวังเสี่ยวเลี่ยงอ้าปาก แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จะพูดอะไรดี

โจวเฉียงดูเหมือนจะมองความลังเลของเขาออก จึงไม่เร่งรัด เพียงพูดต่ออย่างสงบว่า "ต้าหวงเรียกนายมา ก็เพราะมองเห็นสองข้อนี้ หนึ่งคือนิสัยใจคอของนาย เขาไว้ใจนาย สองคือนายเคยเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต มีประสบการณ์ เรียนรู้งานได้เร็ว"

จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนประเด็น

"แน่นอน นายจะมองว่านี่คือ 'การใช้ประโยชน์' ก็ได้"

ใช้ประโยชน์

คำนี้ฟังดูระคายหู ทว่าเขากลับไม่อาจปฏิเสธ และไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย

เพราะสิ่งที่โจวเฉียงพูดคือความจริง

"การร่วมมือทางธุรกิจ โดยเนื้อแท้ก็คือการต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์จากกัน ดูว่าอีกฝ่ายมีคุณค่าที่ต้องการหรือไม่ พวกเราใช้ประโยชน์จากประสบการณ์และสถานะที่น่าเชื่อถือของนาย ส่วนนายก็ใช้ประโยชน์จากเงินทุนและข้อมูลของพวกเรา ไปทำเงินที่แต่เดิมหาไม่ได้ และคว้าโอกาสที่แต่เดิมไม่มีทางได้มา"

"นี่มันแฟร์มาก"

"นายลองคิดดูให้ละเอียด ไม่จำเป็นต้องรีบตอบผมทันทีหรอก"

คำพูดของโจวเฉียงเหมือนมีดผ่าตัดที่เย็นเฉียบและแม่นยำ กรีดผ่าหน้ากากที่ห่อหุ้มศักดิ์ศรีและความสับสนในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงอย่างไร้ความปรานี เผยให้เห็นกิเลสและความหวาดกลัวที่เป็นแก่นแท้อยู่ข้างใน

"พูดตามตรง ผมอยากทำครับ" น้ำเสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงแห้งผากเล็กน้อย "เพียงแต่... ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง อีกอย่าง ถ้าใช้เงินทุนของพี่เฉียง ผม... ผมก็เกรงใจอยู่บ้าง แล้วก็กลัวว่าตัวเองจะรับผิดชอบผลที่ตามมาไหวหรือเปล่า"

สีหน้าของโจวเฉียงไม่เปลี่ยนไป เขาพยักหน้า

"ในเมื่อนายก็เห็นด้วย งั้นพวกเราก็เดินไปตามทิศทางนี้" เขาเอนหลังพิงพนักโซฟา "ส่วนวิธีทำอย่างละเอียด ขอผมคิดดูก่อน"

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วครู่

หวงเสวียหลี่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเอื่อยเฉื่อย ท่าทางสบายอารมณ์เหมือนไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวเรื่องใด ส่วนหวังเสี่ยวเลี่ยงจ้องมองโจวเฉียงอย่างตึงเครียด รอคอยแผนการขั้นสุดท้ายของเขา

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ราวสิบกว่านาทีต่อมา ในที่สุดโจวเฉียงก็เปิดปากพูด

"เอาแบบนี้" เขาชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "ผมออกเงินทุนทั้งหมด เงินที่ใช้เริ่มโครงการนี้ทั้งหมดผมจะรับผิดชอบเอง ข้อนี้พวกนายไม่มีข้อโต้แย้งใช่ไหม"

หวงเสวียหลี่และหวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้าพร้อมกัน

"มีเงินทุนแล้ว หากเราชนะการประมูลตามที่หวังไว้ ก็จะเกี่ยวข้องกับปัญหาหลักสองข้อ" โจวเฉียงแจกแจงอย่างเป็นขั้นเป็นตอนและชัดเจนเป็นพิเศษ "หนึ่ง หากดำเนินกิจการสำเร็จ จะแบ่งกำไรกันอย่างไร สอง หากล้มเหลว จะแบ่งความรับผิดชอบกันอย่างไร"

"การร่วมมือทางธุรกิจทั่วไป สองข้อนี้จะเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน พูดง่าย ๆ คือ ได้กำไรเท่าไร ก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบเท่านั้น แต่พวกเราเพิ่งร่วมมือกันเป็นครั้งแรก สถานการณ์พิเศษ ผมเลยอยากเปลี่ยนสักหน่อย"

เขามองไปยังหวงเสวียหลี่และหวังเสี่ยวเลี่ยงก่อน

"พวกเราพูดถึงกรณีที่แย่ที่สุดก่อน นั่นคือการแบกรับความรับผิดชอบ ถ้าโครงการขาดทุน ผมจะรับผิดชอบหกสิบเปอร์เซ็นต์ของยอดขาดทุนทั้งหมด อีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ให้พวกนายสองคนรับผิดชอบ"

หกสิบเปอร์เซ็นต์!

หวังเสี่ยวเลี่ยงใจสะท้าน ออกเงินทั้งหมด แล้วยังต้องแบกรับความเสี่ยงส่วนใหญ่ นี่มัน...

"ส่วนเรื่องการแบ่งกำไร" โจวเฉียงพูดต่อ ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาแทรก "ผมเอากำไรทั้งหมดสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ในจำนวนนี้ สิบเปอร์เซ็นต์ต้องให้ผู้จัดการข่ง ส่วนทำไมผู้จัดการข่งถึงได้ เดี๋ยวผมค่อยอธิบายทีหลัง"

"กำไรหกสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ พวกนายสองคนไปปรึกษากันว่าจะแบ่งยังไง"

สิ้นเสียง หวงเสวียหลี่แทบไม่ต้องคิด รีบพูดทันทีว่า "ผมเอาแค่สิบเปอร์เซ็นต์ก็พอ สิ่งที่ผมทำมีค่าแค่นั้นแหละ แค่ให้ข้อมูลกับแนวคิดเท่านั้น ผมยอมรับผิดชอบสามสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าขาดทุนจริง ๆ ขายบ้านหลังนี้ทิ้งไปก็พอแล้ว"

เขาพูดอย่างเรียบเฉย แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้วกลับใจสั่นสะท้าน

หวงเสวียหลี่เอากำไรสิบเปอร์เซ็นต์ แต่กลับยอมแบกรับความรับผิดชอบสามสิบเปอร์เซ็นต์เนี่ยนะ?

แล้วส่วนที่เหลือล่ะ...

หวังเสี่ยวเลี่ยงคำนวณตัวเลขนี้ได้อย่างรวดเร็วในทันที

กำไร เขาได้ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์! ส่วนความรับผิดชอบ แบกรับแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น!

เขางงไปหมดทั้งตัว

ทำไมวิธีคิดของพวกเขาสองคนถึงไม่เหมือนคนทั่วไปกันนะ?

หลี่ไหลฝูตั้งแต่เริ่มร่วมมือกันก็คิดคำนวณเอาเปรียบหุ้นส่วนอย่างเขาแล้ว

ทว่าโจวเฉียงกับหวงเสวียหลี่กลับแย่งกันแบกรับความรับผิดชอบตั้งแต่เริ่มร่วมมือกัน

ทำไมความรับผิดชอบกับหุ้นส่วนนี้ถึงได้เอื้อประโยชน์ให้เขาขนาดนี้? นี่ไม่ใช่แค่โอกาสแล้ว แต่มันคือลาภลอยก้อนโตตกลงมาจากฟ้า แถมยังตกใส่ปากเขาโดยตรงเลยด้วยซ้ำ เขาหันมองโจวเฉียงที่มีสีหน้ามองเป็นเรื่องปกติ แล้วหันไปมองหวงเสวียหลี่ที่นิ่งสงบ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับทำตัวไม่ถูก

"เสี่ยวเลี่ยง นายคิดยังไง" โจวเฉียงเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงเงียบอยู่นาน จึงเอ่ยปากถามก่อน

หวังเสี่ยวเลี่ยงตั้งสติ แล้วพูดตามตรง "พี่เฉียง พี่หวง แบบนี้...แบบนี้ไม่เหมาะครับ ผมได้มากเกินไป แต่รับผิดชอบน้อยเกินไป ถึงผมจะได้เปรียบเต็ม ๆ แต่ผมรู้สึกละอายใจ ผมได้ผลประโยชน์เท่าไหร่ ก็ควรแบกรับความรับผิดชอบเท่านั้น"

หวงเสวียหลี่ยิ้ม "เสี่ยวเลี่ยง นายอย่าคิดมากเลย เรื่องนี้ฉันเป็นคนวางแผน แต่สิ่งที่ฉันทำได้ก็มีแค่นี้ การบริหารจัดการจริง ๆ หลังจากนี้ฉันแทบจะสอดมือเข้าไปไม่ได้เลย ดังนั้นได้น้อยหน่อย แบกรับความเสี่ยงมากหน่อย ก็เป็นเรื่องปกติ นายเข้าใจตรงนี้ไหม"

"ไม่ได้ครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนกรานหนักแน่น "ผมเอาเปรียบแบบนี้ไม่ได้ งั้น...งั้นผมขอรับผิดชอบสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยดีไหมครับ"

โจวเฉียงโบกมือ ตัดบทการถกเถียงของพวกเขา

"เอาเถอะ ในเมื่อเสี่ยวเลี่ยงยืนยันแบบนั้น ก็เอาตามที่นายว่า แต่ขอพูดคำไม่น่าฟังไว้ล่วงหน้าก่อนเลยนะ นี่เป็นการทำธุรกิจจริง ๆ จัง ๆ ครั้งแรก พวกนายอย่าใช้อารมณ์กัน เงินก้อนนี้สำหรับฉัน ถ้าขาดทุนถึงจะปวดใจ แต่ก็ยังรับไหว แต่สำหรับพวกนาย มันไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ แน่นอน"

สายตาเขากวาดมองคนทั้งสอง แล้วสุดท้ายก็หยุดลงที่หวังเสี่ยวเลี่ยง

"ไม่ว่าตอนนี้พวกนายจะเชื่อใจกันแค่ไหน แต่ฉันยังคงสงสัยและระแวงอยู่เสมอ"

"ผู้จัดการข่งเป็นผู้ดูแลหงปินโหลว มีประสบการณ์โชกโชน ฉันจะให้เธอมาเป็นตัวแทนที่ฉันส่งมา เพื่อคอยดูแลตรวจสอบการบริหารงานของเสี่ยวเลี่ยง"

"ตอนนี้ฉันยังคงสงสัยว่าแผนการของต้าหวงจะเพ้อฝันเกินไปไหม สงสัยว่าความสามารถในการบริหารของเสี่ยวเลี่ยงจะพอหรือเปล่า และยิ่งสงสัยว่าหลังจากนายเห็นเงินก้อนโตแล้ว จิตใจจะเปลี่ยนไป ยักยอกกำไรของทุกคนหรือไม่"

คำพูดของโจวเฉียงตรงไปตรงมา ไม่ปิดบังความไม่ไว้ใจเลยแม้แต่น้อย

"เพราะตัวแทนทางกฎหมายเบื้องหน้าเป็นได้แค่นาย คนที่เซ็นสัญญากับมหาวิทยาลัยก็เป็นได้แค่นาย หวังเสี่ยวเลี่ยง ในทางกฎหมายแล้ว นายมีสิทธิ์เตะเราสองคนพ้นทาง แล้วฮุบเอาทรัพย์สินทั้งหมดไปคนเดียวได้ทุกเมื่อ"

"แน่นอนว่าโครงการนี้เป็นโอกาสที่ดีจริง ๆ โดยเฉพาะสำหรับพวกนาย ดังนั้นฉันถึงยอมเสี่ยงดวงสักตั้ง"

การวิเคราะห์อย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกอึดอัดใจอย่างรุนแรง ใบหน้าร้อนผ่าว

เขาเชิดคอขึ้น แทบจะตะโกนออกมา "พี่เฉียงวางใจได้เลยครับ! ผม หวังเสี่ยวเลี่ยง รับประกันได้เลยว่าจะเอาเฉพาะส่วนที่ตัวเองควรได้เท่านั้น! เราเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรไว้ให้ชัดเจนได้เลยครับ!"

"ต้องเขียนอยู่แล้ว" โจวเฉียงพยักหน้า ไร้อารมณ์ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง "แถมก่อนคืนวันมะรืน ก็ต้องลงชื่อประทับลายมือให้เรียบร้อยด้วย"

เขาหันไปทางหวงเสวียหลี่ "ในเมื่อเสี่ยวเลี่ยงยอมแบกรับความรับผิดชอบตามสัดส่วน งั้นนายก็รับไปสิบเปอร์เซ็นต์ละกัน ความรับผิดชอบอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ฉันรับเอง เราคุยกันต่อ"

การแบ่งสัดส่วนความรับผิดชอบขั้นสุดท้ายจึงกลายเป็น โจวเฉียงรับผิดชอบหกสิบเปอร์เซ็นต์ หวงเสวียหลี่สิบเปอร์เซ็นต์ หวังเสี่ยวเลี่ยงรับผิดชอบสามสิบเปอร์เซ็นต์

การแบ่งเงินปันผลกลายเป็น โจวเฉียงได้เงินปันผลสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ข่งซิ่วอวิ๋นได้สิบเปอร์เซ็นต์ หวงเสวียหลี่ได้สิบเปอร์เซ็นต์ หวังเสี่ยวเลี่ยงได้เงินปันผลสามสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนที่เหลืออีกสิบเปอร์เซ็นต์เป็นกองทุนโบนัสพนักงาน

สัดส่วนความรับผิดชอบและเงินปันผลคือผลลัพธ์สุดท้ายหลังจากทุกคนต่างยืนกรานและยอมประนีประนอมกัน

"นายคิดว่าค่าสัมปทานซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งควรอยู่ที่เท่าไหร่ถึงจะเหมาะ" โจวเฉียงถาม

หวงเสวียหลี่แบมือ "เรื่องนี้ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันไม่เคยทำเรื่องพวกนี้สักหน่อย"

"เมื่อก่อนมหาวิทยาลัยเก็บยังไง"

"ร้านเล็กหน่อย ปีหนึ่งก็ราว ๆ ห้าถึงหกหมื่น ร้านใหญ่หน่อย ก็คือสองร้านที่ดีที่สุดที่ฉันบอกไป ปีหนึ่งก็เกือบแสนละมั้ง"

โจวเฉียงหันไปทางหวังเสี่ยวเลี่ยง "เสี่ยวเลี่ยง นายคิดว่าค่าใช้จ่ายนี้เป็นยังไงบ้าง"

"กำไรเละเทะแน่นอนครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะโพล่งออกมา "พี่เฉียง ซูเปอร์มาร์เก็ตในมหา'ลัยขายของแพงกว่าข้างนอกตั้งเยอะ อัตรากำไรของพวกเขา ผมกะดูแล้วส่วนใหญ่น่าจะเกินสี่สิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ! แถมยอดขายต้องสูงมากแน่ ๆ มหา'ลัยกว้างขนาดนี้ พวกนักศึกษาก็ขี้เกียจกัน ส่วนใหญ่ไม่มีใครอยากเดินไกลขนาดนั้นออกไปซื้อของนอกมหา'ลัยหรอกครับ"

นี่คือประสบการณ์ที่เขาสรุปได้จากการสะพายกระเป๋าเดินขายเครื่องดื่มในรั้วมหาวิทยาลัยและคลุกคลีกับนักศึกษาจำนวนนับไม่ถ้วนตลอดช่วงที่ผ่านมา

"ค่าสัมปทานนี้ต่ำเกินไปแล้วครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงเสริม "ขอแค่คนทำไม่ได้โง่เง่าจนเกินไป ยังไงก็ฟันกำไรได้ชัวร์"

หวงเสวียหลี่รับคำ "เพราะงั้นไง คนทั่วไปถึงไม่มีทางได้ไปหรอก เรื่องข้างในนี้น้ำลึกจะตายไป"

หวังเสี่ยวเลี่ยงถึงเพิ่งเข้าใจคุณค่าของการวิเคราะห์ของหวงเสวียหลี่อย่างถ่องแท้ และเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำว่าจับปลาในน้ำขุ่นเสียที

"แล้วพวกเราควรจะประมูลยังไง" โจวเฉียงตั้งคำถามสำคัญขึ้นมา "การประมูลจะมีคนจงใจปั่นราคาขึ้นไปไหม แล้วพวกผู้ประกอบการเดิมจะยอมย้ายออกไปแต่โดยดีหรือเปล่า ตอนที่มหาวิทยาลัยสั่งให้ฉันสละหงปินโหลว ฉันเองก็ไม่เต็มใจ ไม่อยากไปสักนิด"

หวงเสวียหลี่ถามเขา "แล้วทำไมสุดท้ายนายถึงยอมย้ายออกมาล่ะ"

โจวเฉียงยิ้มเยาะตัวเอง "ฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์มันตึงเครียดเกินไป อีกอย่าง ถ้าฉันดันทุรังอยู่ต่อจนหมดสัญญา แล้วมหาวิทยาลัยเกิดเล่นตุกติกที่อื่นมาบีบฉัน มันจะไม่ยิ่งปวดหัวกว่าเดิมเหรอ"

"เพราะงั้นไง ฉันถึงตัดสินว่าพวกนั้นจะยอมย้ายออกตรงเวลา" หวงเสวียหลี่พูดอย่างมั่นใจ "ตอนนี้ผู้บริหารมหาวิทยาลัยกับคนเบื้องหลังพวกเขาไม่อยากให้มีปัญหาบานปลาย ไม่ยอมให้พวกนั้นก่อเรื่องแน่ มหาวิทยาลัยใช้มาตรการปิด อารมณ์ของพวกนักศึกษาต้องแปรปรวนแน่นอน เพราะงั้นสำหรับคนที่ไม่ยอมย้าย มหาวิทยาลัยคงใช้มาตรการบังคับ อีกอย่างสัญญาก็หมดอายุไปแล้วด้วย"

โจวเฉียงถามอีก "แล้วถ้าพวกนั้นเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้ด้วยล่ะ"

"มีแน่" คำตอบของหวงเสวียหลี่ไม่เหนือความคาดหมาย "ในเมื่อพวกเขารู้ดีที่สุดว่ากำไรข้างในนี้มหาศาลแค่ไหน แต่ฉันเชื่อว่าคนเข้าร่วมจะไม่เยอะ และราคาที่พวกเขาเสนอก็คงไม่ปั่นขึ้นไปสูงนักหรอก"

"ทำไมล่ะครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่เข้าใจ

"เพราะถ้าพวกเขาเสนอราคาสูงเกินไป มันก็เท่ากับแฉตัวเองว่าตลอดหลายปีมานี้ฟันกำไรไปเท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ"

โจวเฉียงพยักหน้า ตรรกะนี้ฟังขึ้น

"งั้นพวกเราจะตั้งราคาเท่าไหร่" โจวเฉียงครุ่นคิด "เสี่ยวเลี่ยง ซูเปอร์มาร์เก็ตตรงถนนคนเดินของเถ้าแก่อ้วนหลี่คิดค่าเช่านายเดือนละหนึ่งแสน ราคานี้ถือว่าสูงมากไหม"

"สูงมากครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบทันที "ผมลองถามมาหมดแล้ว ร้านค้าแถวถนนคนเดิน ค่าเช่าต่อเดือนทั่วไปอยู่ที่ราว ๆ ห้าหมื่นหยวน ราคาของเขาแพงขึ้นไปเท่าตัวเลย"

"ดี" โจวเฉียงตัดสินใจได้ "งั้นเราก็ประมูลตามราคาปกติของถนนคนเดิน ซูเปอร์มาร์เก็ตที่เปิดประมูลรอบนี้พื้นที่เล็กกว่าตรงถนนคนเดินนิดหน่อย เราก็ประมูลปีละหกแสน สามร้านก็หนึ่งล้านแปดแสน"

ค่าสัมปทานปีละหนึ่งล้านแปดแสน!

ตัวเลขนี้ทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงเริ่มตึงเครียดขึ้นมา

โจวเฉียงถามต่อทันที "เสี่ยวเลี่ยง ร้านขนาดหนึ่งร้อยตารางเมตร ลงของให้เต็ม รวมชั้นวางของกับอุปกรณ์ต่าง ๆ น่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่"

หวังเสี่ยวเลี่ยงคำนวณในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะให้ตัวเลขที่ค่อนข้างระมัดระวัง "อย่างน้อยก็ต้องสี่แสนครับ"

"งั้นค่าของสำหรับสามร้านก็หนึ่งล้านสองแสน บวกกับค่าสัมปทานหนึ่งล้านแปดแสน..." โจวเฉียงคำนวณในใจ "เงินลงทุนทั้งหมด ทุนตั้งต้นก็น่าจะอยู่ที่ราว ๆ สามล้าน"

สามล้าน

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหมือนลมหายใจของตนหยุดชะงักไป

ตามการแบ่งสัดส่วนความรับผิดชอบเมื่อครู่ เขาต้องแบกรับสามสิบเปอร์เซ็นต์

นั่นคือเก้าแสน

สำหรับเด็กที่เพิ่งเรียนจบอย่างเขา นี่มันคือตัวเลขระดับดาราศาสตร์ชัด ๆ