ตอนที่ 92 แผนการอันแยบยลของหวงเสวียหลี่

หวังเสี่ยวเลี่ยงยังตั้งรับไม่ทันไปชั่วขณะ

พวกเรา?

ซูเปอร์มาร์เก็ต?

คว้ามาสักกี่แห่ง?

เขาไม่อาจเชื่อมโยงเรื่องราวภาพใหญ่ที่หวงเสวียหลี่เพิ่งวาดฝันไว้ เข้ากับข้อเสนอแบ่งเค้กตรงหน้านี้ได้เลย

การเปิดประมูล ไม่ใช่ว่าควรจะโปร่งใสตรงไปตรงมา และให้คนที่เสนอราคาสูงสุดเป็นผู้ชนะหรอกหรือ

ไฉนพอออกมาจากปากของหวงเสวียหลี่ ถึงกลายเหมือนการไปจ่ายตลาด ปรึกษากันว่าจะ "สอยมาสักกี่แห่ง" เสียอย่างนั้น

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองหวงเสวียหลี่ แล้วมองโจวเฉียง สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ทว่าเขากลับเอ่ยถามไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขารู้สึกเหมือนสมองกลายเป็นก้อนแป้งเปียก คิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

โจวเฉียงกลับดูสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง เขายังยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อน จากนั้นจึงวางถ้วยกลับลงบนโต๊ะน้ำชา เกิดเสียงกระทบเบา ๆ

"นายพูดให้จบ จะเอาอย่างไร แล้วจะเอาเท่าไร"

หวงเสวียหลี่เหมือนรอให้โจวเฉียงพูดประโยคนี้อยู่แล้ว เขาพยักหน้าอย่างชื่นชม ความหมายชัดเจนมากว่า นายถามได้ตรงจุดอีกแล้ว

เขาไม่ได้ตอบทันที แต่ล้วงเอากระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อนอก

คลี่ออก แล้วปูลงบนโต๊ะน้ำชา

หวังเสี่ยวเลี่ยงชะโงกหน้าเข้าไปดู พบว่าเป็นแผนผังมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงที่วาดด้วยมือ ภาพวาดไม่ได้ประณีตนัก ทว่าเค้าโครงอาคารและถนนหนทางต่าง ๆ ชัดเจนจนแยกแยะได้ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ สิบกว่าช่องที่วงด้วยปากกาสีแดง ข้างแต่ละช่องยังมีตัวเลขกำกับไว้

"มหา'ลัยเรา ถ้าไม่นับพวกร้านขายของชำเล็ก ๆ ตามโรงอาหารแต่ละแห่ง มีซูเปอร์มาร์เก็ตกับร้านสะดวกซื้อขนาดมาตรฐานอยู่ทั้งหมดสิบแปดแห่ง" นิ้วของหวงเสวียหลี่ชี้ลงบนแผนผัง ราวกับแม่ทัพกำลังบัญชาการศึก

"แล้วยังมีตู้ขายของอัตโนมัติตามใต้อาคารเรียนและหอพักต่าง ๆ อีกราวสามสิบตู้ พวกนี้ชั่วคราวไม่ต้องไปสนใจ มันกระจัดกระจายเกินไป กำไรก็ไม่สูง"

นิ้วมือของเขาเลื่อนไปตามแผนผัง ในที่สุดก็หยุดลงตรงวงกลมสีแดงขนาดใหญ่ที่สุดสองวง

"ที่ค้าขายดีที่สุดคือตรงนี้ ข้างโรงอาหาร 1 ครอบคลุมพื้นที่หอพักฝั่งตะวันตกทั้งหมดกับอาคารเรียนหลัก แล้วก็ตรงนี้ ชั้นใต้ดินของศูนย์กีฬา มีคนสัญจรตลอด กำลังซื้อก็สูง"

"แต่ว่า สองที่นี้พวกเราจะไม่แตะ" หวงเสวียหลี่เปลี่ยนหัวข้อพูด

"มันเด่นเกินไป อธิการบดีเปิดฉากเล่นใหญ่ขนาดนี้ ก็เพื่อสร้างตัวอย่าง กำจัดกระแสไม่ดี ตรงไหนที่เป็นเป้าสายตาที่สุด ย่อมตกเป็นจุดสนใจของทุกคน มันร้อนมือเกินไป พวกเราไม่ยุ่ง"

นิ้วของเขาเลื่อนไปยังกรอบสี่เหลี่ยมขนาดปานกลางสองสามช่องบนแผนผัง

"ที่เราจะเอา คือตรงนี้ กับตรงนี้" เขาชี้ไปยังร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางกลุ่มหอพักฝั่งตะวันออก และอีกร้านที่อยู่ใกล้โรงยิมประตูเหนือ

"สองแห่งนี้ขนาดปานกลาง รัศมีกิจกรรมของนักศึกษาไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้มากที่สุด ธุรกิจไม่ดีไม่แย่ อยู่ในระดับปานกลาง คว้าสองที่นี้มาจะไม่เป็นที่สะดุดตา ก้มหน้ารวยเงียบ ๆ ปลอดภัยที่สุด"

หวงเสวียหลี่ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิด นิ้วเคาะลงบนกรอบสี่เหลี่ยมที่เล็กกว่าอีกช่องบนแผนผัง

"ถ้ายังมีแรงเหลือ จะสอยร้านใต้หอพักนักศึกษาปริญญาโทตรงนี้มาด้วยก็ได้ พื้นที่อาจเล็กไปหน่อย แต่กำลังซื้อสูง แถมทำเลยังอยู่ลึก ยิ่งไม่มีใครสังเกต อย่างมากสุดสามแห่ง มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว"

หลังจากร่ายยาว หวงเสวียหลี่ก็เงยหน้าขึ้นมองโจวเฉียง

ทว่าโจวเฉียงกลับหัวเราะ เขาเอนหลังพิงโซฟา เปลี่ยนเป็นท่านั่งที่สบายกว่าเดิม

"ต้าหวง ในที่สุดนายก็ตาสว่างแล้วเหรอ นึกอยากจะหาเงินขึ้นมาแล้วหรือไง"

เขามองหวงเสวียหลี่ "ตอนที่ทำหงปินโหลว นายเป็นคนที่สนับสนุนฉันที่สุด ออกอุบายวางแผนให้ฉันทุกวัน แต่พอฉันชวนนายมาร่วมหุ้น จะแบ่งหุ้นที่เป็นเงินเป็นทองจริง ๆ ให้ นายกลับปฏิเสธหัวชนฝา ทำไมล่ะ ตอนนี้คิดตกแล้วเหรอ"

ใบหน้าของหวงเสวียหลี่ปรากฏความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

"ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน" เขาไอแห้ง ๆ ทีหนึ่ง "นี่ก็เพราะความกดดันเรื่องเงินกู้มันเยอะน่ะสิ ที่บ้านช่วยจ่ายเงินดาวน์ให้แล้ว จะให้ฉันหน้าด้านไปแบมือขอเงินพ่อแม่มาผ่อนทุกเดือนอีกได้ยังไง"

"ตอนนี้ยังไม่มีแฟน ตัวคนเดียวอิ่มท้องก็ถือว่าคนทั้งบ้านไม่หิวแล้ว ยังรู้สึกชักหน้าไม่ถึงหลัง ถ้าต่อไปมีแฟนขึ้นมา จะไม่ยิ่งฝืดเคืองกว่าเดิมเหรอ"

เหตุผลนี้ฟังดูสมจริง สมจริงเสียจนหวังเสี่ยวเลี่ยงพลอยรู้สึกอินตามไปด้วย

แผนการของเขาตอนนี้ก็คือการซื้อห้องสักห้อง

เก็บเงินดาวน์ให้พอ

โจวเฉียงส่งเสียง "อืม" ในลำคอโดยไม่แสดงความคิดเห็น แล้วดึงประเด็นกลับมา

"เอาเถอะ นายอยากหาเงินก็เป็นเรื่องดี แต่เปิดประมูลแบบนี้ เราจะเอาอะไรไปรับประกันว่าจะคว้ามาได้ นายมีวิธีเหรอ มันไม่ตรงกับหลักการทำงานของนายเลยนะ!"

"ไม่มี" หวงเสวียหลี่ส่ายหน้า ตอบอย่างเด็ดขาดหนักแน่น

คำตอบนี้ทำเอาความหวังที่เพิ่งจุดติดของหวังเสี่ยวเลี่ยงมอดดับลงอย่างรวดเร็ว

"การประมูลครั้งนี้ อธิการบดีจับตาดูด้วยตัวเอง ส่วนคนที่รับผิดชอบการประมูลโดยตรงคือรองอธิการบดีซ่งอี้ คิดจะใช้วิธีนอกลู่นอกทางกับเขา เป็นไปไม่ได้หรอก"

โจวเฉียงเลิกคิ้ว "แล้วทำไมนายถึงพูดยังกับมั่นใจนักล่ะ ฉันมองยังไงก็เหมือนนายเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตไปแล้วอย่างนั้นแหละ?"

"ก็เพราะเป็นซ่งอี้รับผิดชอบน่ะสิ เราถึงมีโอกาส"

"อธิการบดีพูดในที่ประชุมว่าจะจัดระเบียบค่านิยม ห้ามใช้วิธีนอกลู่นอกทางเด็ดขาด! คำพูดนี้พูดให้ใครฟังล่ะ ก็พูดให้ 'เส้นสาย' เบื้องหลังผู้ประกอบการเดิมในมหาวิทยาลัยฟังน่ะสิ"

"นายลองคิดดู พวกที่ทำร้านอาหาร ทำซูเปอร์มาร์เก็ต ทำโรงแรมในมหาวิทยาลัยพวกนี้ ตัวอย่างกิจการที่กลุ่มงานพลาธิการของมหาวิทยาลัยหนุนหลังเอง มีใครบ้างไม่มีเส้นสาย น้ำมันลึกจะตายไป"

"ตอนนี้อธิการบดีเอ่ยปากแล้ว บรรยากาศตึงเครียดขนาดนี้ 'เส้นสาย' เบื้องหลังคนพวกนั้นถ้าไม่ใช่คนโง่ มีหรือจะไม่รีบโทรเตือนตั้งแต่แรก ให้พวกเขาระวังตัวช่วงนี้ อย่าเอาตัวไปชนปากกระบอกปืน นี่เขาเรียกว่าหลบมรสุม"

"เพราะงั้น ข้อได้เปรียบข้อแรกของเราก็มาถึง คู่แข่งหน้าเก่าที่มีทั้งประสบการณ์และกำลังเงินส่วนใหญ่จะถูกคนข้างหลังกดตัวไว้เพื่อเอาตัวรอด ไม่ยอมให้เข้าร่วมประมูลครั้งนี้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกเหมือนตัวเองจะเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

นี่คือการฉวยจังหวะสุญญากาศช่วงผลัดเปลี่ยนอำนาจมาจับปลาในน้ำขุ่น

โจวเฉียงเองก็คิดถึงจุดนี้ได้เช่นกัน จึงส่งสัญญาณให้หวงเสวียหลี่พูดต่อ

"แน่นอนว่า ไม่ตัดความเป็นไปได้ที่บางคนยังตัดใจจากชิ้นเนื้อติดมันชิ้นนี้ไม่ลง สันดานโจรยังไม่ตาย เลยให้ญาติสนิทมิตรสหายมาประมูลแทน แต่นี่ก็นำไปสู่ข้อได้เปรียบข้อที่สองของเรา"

"เวลา!"

หวงเสวียหลี่ชูสองนิ้วขึ้นมา

"ประกาศจะเพิ่งขึ้นบนเว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยพรุ่งนี้เช้า ส่วนมะรืนนี้ก็เปิดการประชุมประมูลทันที คิดคำนวณดูแล้ว เวลาเตรียมตัวมีแค่วันเศษ ๆ ภายในเวลาสั้นแค่นี้ จะมีคนนอกมหาวิทยาลัยสักกี่คนที่รู้ข่าว? ต่อให้รู้ จะเตรียมตัวทันเหรอ?"

"สุดท้าย และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด" หวงเสวียหลี่เร่งจังหวะพูดเร็วขึ้น "ในประกาศประมูลจะระบุไว้ชัดเจนว่า เพื่อความเป็นระเบียบในการบริหาร ผู้เข้าร่วมประมูลครั้งนี้ต้องเป็นนิติบุคคลในรูปแบบบริษัท ไม่รับการประมูลในนามบุคคลธรรมดา"

"นายลองคิดดู ภายในวันเดียว จะหาบริษัทที่ไว้ใจได้เต็มร้อย เอกสารครบถ้วน แถมยังควักเงินออกมาประมูลได้ทันที คนแบบนี้จะมีสักกี่คนกัน? ข้อนี้มีไว้จำกัดพวกที่ไม่มีกำลังจริง ส่วนคนที่มีกำลังจริงก็ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไรมากอยู่แล้ว"

พอกางเงื่อนไขทั้งสามข้อออกมา สมองที่เคยมึนตึบของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

คู่แข่งถูกจำกัด

เวลาเตรียมตัวถูกบีบให้กระชั้น

เกณฑ์การเข้าร่วมถูกยกสูงขึ้น

นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากจริง ๆ!

โจวเฉียงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังประเมินความเป็นไปได้ของเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็พยักหน้า

"ลองดูได้"

คำพูดสั้น ๆ ไม่กี่คำ เป็นตัวแทนว่าเขายอมรับการตัดสินใจของหวงเสวียหลี่แล้ว

"แล้วแผนความร่วมมือระหว่างพวกเรา นายคิดไว้หรือยัง?" โจวเฉียงมองไปยังหวงเสวียหลี่

"เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้คิดละเอียด" หวงเสวียหลี่ผายมืออย่างเปิดอก "เรื่องทางธุรกิจเป็นจุดแข็งของนาย ฉันมีหน้าที่แค่ให้ข้อมูลกับแนวคิดเท่านั้น"

โจวเฉียงยิ้ม ยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

"งั้นที่นายเรียกเสี่ยวเลี่ยงมา ก็คืออยากให้เขาไปรับผิดชอบบริหารจัดการโดยตรงสินะ?"

"สมกับเป็นนายจริง ๆ ไม่เสียทีที่เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยของฉัน" หวงเสวียหลี่ยิ้มตาม แฝงความผ่อนคลายของคนที่แผนการสำเร็จ "พวกเราสองคนไม่มีใครเหมาะจะออกหน้าเลย หงปินโหลวจะสิ้นสุดสิ้นเดือนนี้แล้ว นายน่ะทำเงินไปตั้งเท่าไหร่ คนในมหาวิทยาลัยที่อิจฉาตาร้อนนายมีไม่น้อยหรอก ถ้านายเสนอหน้าไปคว้าซูเปอร์มาร์เก็ตอีก มันจะเด่นเกินไป"

"ส่วนฉันยิ่งไม่เหมาะเข้าไปใหญ่" เขาชี้ตัวเอง "ฉันมันก็แค่บุคลากรระดับล่างในมหาวิทยาลัย กินเงินเดือนเดือนชนเดือน ขืนแส่ไปเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต คณะกรรมการตรวจสอบวินัยคงเป็นคนแรกที่เรียกฉันไปดื่มชาแน่"

"เพราะงั้น ต้องหาคนที่ไว้ใจได้และมีความสามารถมาเป็น 'เถ้าแก่ฉากหน้า' คนนี้"

เขาพูดจบก็หันไปมองหวังเสี่ยวเลี่ยง

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงพลันกระตุกวูบ

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกระต่ายที่ถูกนายพรานสองคนจับจ้อง

โจวเฉียงมองหวังเสี่ยวเลี่ยง ไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่หันไปถามหวงเสวียหลี่ก่อน "แล้วเรื่องเงินทุนล่ะ นายคิดยังไง"

คำตอบของหวงเสวียหลี่ไม่เหนือความคาดหมายเลยสักนิด

"ก็ต้องใช้ของนายสิ" เขาพูดอย่างหนักแน่นมีเหตุผล "ฉันมีเงินเดือนอยู่แค่นิดเดียว แต่ละเดือนส่วนใหญ่ก็ต้องส่งให้ธนาคารหมด จะกินข้าวยังต้องคิดคำนวณแล้วคำนวณอีก จะเอาเงินที่ไหนมาลงทุน"

"ส่วนเสี่ยวเลี่ยงยิ่งไม่ต้องพูดถึง" เขาเหลือบมองหวังเสี่ยวเลี่ยงแวบหนึ่ง "เขาเพิ่งเรียนจบ ต่อให้มีเงินก็คงขอยืมมาจากที่บ้าน เงินแค่นั้นเอาไม่อยู่หรอก เพราะงั้นเรื่องนี้มีแค่นายที่ต้องออกเงิน แน่นอนว่าฉันไม่ได้คิดจะเอาความสนิทสนมมาบีบบังคับนาย อัตราผลตอบแทนเงินทุน นายกำหนดเองได้เลย ถ้านายไม่เห็นด้วย ก็ถือว่าฉันไม่ได้พูด"

เงินและคน เงื่อนไขจำเป็นสองประการ

เป็นวงปิดที่สมบูรณ์แบบ

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าตัวเองถูกคิดคำนวณเอาไว้หมดเปลือกตั้งแต่หัวจรดเท้า

เมื่อโอกาสพุ่งเข้าใส่หน้าตรง ๆ ด้วยวิธีแบบนี้ สิ่งที่เขารู้สึกจึงไม่ใช่ความยินดีปรีดา แต่เป็นความรู้สึกไม่สมจริงอย่างยิ่งยวด และความหวั่นวิตกจาง ๆ จากการถูกจัดแจงชะตาชีวิต

สายตาของโจวเฉียงตรึงแน่นอยู่บนร่างของหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวเลี่ยง"

เขาเอ่ยปากขึ้นมา

"นายอยากทำไหม"