ตอนที่ 91 เรื่องใหญ่สองเรื่อง

หวงเสวียหลี่หยิบรองเท้าแตะคู่หนึ่งให้หวังเสี่ยวเลี่ยง แล้วชี้ไปที่โซฟา

"นั่งสิ เสี่ยวเลี่ยง ไม่ต้องยืนหรอก"

เขาหันหลังเดินไปรินน้ำให้หวังเสี่ยวเลี่ยง ทิ้งให้คนสองคนในห้องนั่งเล่นสบตากันด้วยความฉงนอยู่ชั่วครู่

โจวเฉียงพิงโซฟา กางแขนทั้งสองข้างพาดพนักพิง ท่าทางดูผ่อนคลายมาก แต่ความผ่อนคลายนั้นกลับแฝงแววสำรวจตรวจตรา เขาไม่ได้เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน เพียงแค่มองหวังเสี่ยวเลี่ยงเดินเข้ามาแล้วนั่งลงอย่างสงบ

"พี่เฉียงมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

"ฉันก็เพิ่งมาถึง"

"ดื่มน้ำสิ" หวงเสวียหลี่วางแก้วน้ำอุ่นลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยง จากนั้นจึงนั่งลงข้างโจวเฉียง

"พี่หวง เรื่องนี้..." หวังเสี่ยวเลี่ยงอยากจะถาม แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มถามจากตรงไหน

"เสี่ยวเลี่ยง นายไม่ใช่ว่าอยากรู้หรอกเหรอว่าทำไมเมืองมหาวิทยาลัยถึงสั่งปิดแบบกะทันหันน่ะ"

"ครับ กะทันหันเกินไป วันนี้ผมไปส่งของให้ร้านเน็ต ยอดสั่งน้อยจนน่าใจหาย พวกเขาบอกว่ามหา'ลัยสั่งปิด ผมยังนึกว่าล้อเล่นอยู่เลย"

หวงเสวียหลี่พยักหน้า ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่ค่อย ๆ เล่าเรื่องอย่างใจเย็น

"สุดสัปดาห์นี้ มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นสองเรื่อง"

"เรื่องแรก คือนักศึกษาคณะพลศึกษาไม่กี่คน ไปมีเรื่องชกต่อยกับพวกคนนอกแก๊งอันธพาลที่ตลาดโต้รุ่ง"

ต่อยตีกันงั้นเหรอ? นักศึกษาต่อยตีกันมันจะเรื่องใหญ่ขนาดไหน ถึงขั้นต้องสั่งปิดมหา'ลัยเชียวหรือ? หรือว่าตีกันจนมีคนตาย? หวังเสี่ยวเลี่ยงแอบพึมพำในใจ

"สาเหตุนี่น้ำเน่าสุด ๆ มีเด็กพละคนหนึ่ง ในมหา'ลัยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว ข้างนอกยังไปคบกับสาวเกเรอีกคน ผลคือไม่รู้สาวเกเรคนนั้นรู้เข้าได้ยังไง ไม่ได้ไปคิดบัญชีกับฝ่ายชาย แต่บุกตรงมาที่มหา'ลัย จะมา 'เจรจา' กับแฟนตัวจริง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้วชักอยากจะหัวเราะ พล็อตเรื่องนี่เหมือนละครโทรทัศน์ไม่มีผิด

"ผลน่ะเหรอ การเจรจาไม่สำเร็จ สาวเกเรคนนั้นโดนตบหน้าในมหา'ลัย เธอไหนเลยจะยอมทนความอัปยศนี้ได้ หันหลังกลับไปก็เรียกพวกอันธพาลข้างนอกมาไม่กี่คน นัดกันจะไปดวลตัวต่อตัว"

"แฟนสาวของเด็กพละคนนั้นก็ไม่ใช่คนยอมคน นอกจากจะรับคำท้าแล้ว ยังเรียกพวกนักศึกษาชายคณะพลศึกษามาช่วยอีกฝูงใหญ่"

"แล้วนายทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น? ไม่ได้ตีกัน หรือจะพูดให้ถูกคือ ตีกันไม่หนักเท่าไหร่ ฝั่งหนึ่งเป็นเด็กพละที่ฝึกฝนร่างกายมา อีกฝั่งเป็นแค่อันธพาลผอมแห้งแรงน้อยไม่กี่คน รูปเกมเลยเทไปข้างเดียวอย่างสิ้นเชิง พวกนักศึกษาก็ยังพอรู้กาละเทศะ ไม่ได้ลงมือหนักหน่วง แค่ผลัก ๆ ดัน ๆ ข่มขู่ให้กลัวเท่านั้น"

"แต่ความซวยมันอยู่ที่ว่า ตรงที่พวกเขาทะเลาะกัน ข้าง ๆ เป็นร้านอาหาร ในความชุลมุนเลยไปพังเพิงกันแดดที่เขาเพิ่งสร้างใหม่เข้า เถ้าแก่ไม่ยอมสิ คว้าตัวพวกเขาไว้จะเอาเงินชดใช้ตั้งหลายพันหยวน คราวนี้ก็เข้าล็อก ไม่มีใครอยากจ่ายเงินก้อนนี้ ยื้อคาราคาซังกันอยู่ตั้งนาน เถ้าแก่โมโหขึ้นมา เลยแจ้งตำรวจตรงนั้นเลย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงคิดในใจ นี่มันก็แค่เรื่องพิพาทธรรมดาไม่ใช่เหรอ? แม้แต่คดีลหุโทษทางความสงบเรียบร้อยยังไม่นับเลย จ่ายเงินชดใช้ก็จบเรื่อง อย่างมากก็แค่โดนตักเตือนสั่งสอน

"พอตำรวจมาถึง เห็นว่าไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส ความเสียหายก็ไม่มาก กะว่าจะไกล่เกลี่ยให้จบ ๆ ไป ลงบันทึกข้อมูลไม่กี่คน ถามสาเหตุเรียบร้อย ผลคือ ตำรวจรุ่นเก๋าคนหนึ่งในทีมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเห็นว่าพวกอันธพาลนั่นอายุน้อยเกินไป เลยเรียกเด็กพละกับสาวเกเรคนนั้นแยกไปสอบปากคำคนละฝั่ง"

หวงเสวียหลี่พูดถึงตรงนี้ ก็ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ

"พอถามเข้าแค่นั้นแหละ ถึงได้รู้ว่าเป็นเรื่องใหญ่โต"

"สาวเกเรคนนั้น อีกตั้งสองวัน ถึงจะอายุครบสิบสี่ปีบริบูรณ์"

"ตำรวจรุ่นเก๋าคนนั้นเจนประสบการณ์มาก จุดประสงค์ที่แยกสอบปากคำ ก็เพื่อยืนยันเรื่องเดียว" หวงเสวียหลี่เล่าต่อ "เขาถามเด็กพละกับเด็กผู้หญิงคนนั้นว่า เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันหรือยัง"

"ทั้งสองคน ยอมรับทั้งคู่"

"เด็กผู้หญิงคนนั้นมองดูไม่เหมือนเด็กอายุสิบสี่เลยสักนิด ฉันมองดูยังนึกว่ายี่สิบด้วยซ้ำ สายตาตำรวจรุ่นเก๋าคนนั้นเฉียบคมจริง ๆ"

"คราวนี้ รูปคดีเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากคดีความสงบเรียบร้อย กลายเป็นคดีอาญาทันที เรื่องพรรค์นี้ใครจะกล้าปกปิด? ใครปกปิด คนนั้นก็คือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ เกิดปัญหาขึ้นมาใครก็แบกรับความรับผิดชอบนี้ไม่ไหว เด็กพละคนนั้นถูกควบคุมตัวทันทีในที่เกิดเหตุ จากนั้น ตำรวจก็แจ้งทางมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ"

"ฉันกับหัวหน้าไปที่สถานีตำรวจ เดิมทีคิดจะพานักศึกษากลับมา แต่ปรากฏว่าไม่มีทางให้ประนีประนอมผ่อนปรนอะไรได้อีกแล้ว"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเข้าใจในที่สุดว่าทำไมเรื่องนี้ถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศตกเป็นผู้ต้องสงสัยคดีข่มขืนเด็กสาวผู้เยาว์ ข่าวนี้หากแพร่ออกไป จะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงมหาศาลเพียงใด

"นี่ยังเป็นแค่เรื่องแรก" สีหน้าของหวงเสวียหลี่ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกที่สองลงมาอีก

"เรื่องที่สองก็เกิดขึ้นช่วงสุดสัปดาห์นี้เหมือนกัน นับเป็นเรื่องอื้อฉาวเลยล่ะ ก่อนวันชาติ ทางเมืองมีการจัดระเบียบสังคมกวาดล้างสิ่งผิดกฎหมายตามปกติ แล้วไปจับพวกมั่วสุมเสพกามกลุ่มหนึ่งได้ในคลับหรูใจกลางเมือง ฝ่ายชายอายุมากสุดสี่สิบกว่า ส่วนฝ่ายหญิงล้วนเป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวยทั้งนั้น"

"ที่สำคัญคือ ในบรรดาผู้หญิงกลุ่มนี้ มีสองคนเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตนถูกเปิดกว้างขึ้นใหม่

นักศึกษามหาวิทยาลัยเนี่ยนะ มั่วสุมเสพกาม?

"พอสอบสวนแล้ว เรื่องยิ่งหนักกว่าเดิม นักศึกษาหญิงสองคนนี้ไม่เพียงแต่ค้าประเวณี แต่ยังมีประวัติเสพยาเสพติดด้วย ตอนโดนจับก็เพิ่งเสพเสร็จ กำลังมั่วสุมปาร์ตี้กันอย่างบ้าคลั่งอยู่ตรงนั้น"

"ตำรวจสืบสาวราวเรื่องจนทลายแก๊งที่ใช้ยาเสพติดควบคุมหญิงสาวให้ค้าประเวณีได้กลุ่มหนึ่ง ระหว่างการสอบสวน นักศึกษาหญิงสองคนนี้ให้การว่า ครั้งแรกที่พวกเธอไปคลับแห่งนั้น ล้วนถูกคนคนเดียวกันพาไป"

"คนคนนั้นอยู่รุ่นเดียวกับพวกนาย ชื่อจ้าวเซิ่งข่าย นายรู้จักไหม"

จ้าวเซิ่งข่าย!

หวังเสี่ยวเลี่ยงกับโจวเฉียงสบตากันแวบหนึ่ง แต่ต่างก็ไม่เลือกที่จะขัดจังหวะหวงเสวียหลี่

"ตำรวจจะตรวจสอบจ้าวเซิ่งข่าย ฉันก็ไปด้วย ถึงพบว่าปัญหาของเขาไม่ใหญ่โตอะไร เขาแค่พวกเจ้าชู้ประตูดิน เล่นสนุกไปเรื่อย ไม่ได้แตะยาเสพติด และไม่ได้มีส่วนร่วมในการจัดหาค้าประเวณี เขาเป็นแค่ลูกคนรวย ขับรถหรู พาเด็กสาวไปเปิดหูเปิดตา แล้วถือโอกาสเปิดห้องนอนด้วยก็เท่านั้น"

"พอเด็กผู้หญิงไปที่นั่นก็ถูกคนอื่นเล็งไว้ แลกช่องทางติดต่อกัน หลังจากไปอีกสองสามครั้ง พอมึนเมาก็โดนให้เสพยา"

"สองเรื่องนี้ถึงหูอธิการบดีอย่างรวดเร็ว ท่านก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที จึงเปิดประชุมใหญ่ติดต่อกันสองรอบ รอบแรกจัดสำหรับคณาจารย์และบุคลากรทั้งหมด ปิดประตูห้องด่ากราดผู้นำคณะและอาจารย์ที่ปรึกษาทุกคนจนเสียผู้เสียคน มีคำไหนรุนแรงก็ด่าออกมาหมด"

"การประชุมรอบที่สองคือการประชุมนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัย อธิการบดีออกหน้าด้วยตัวเอง และประกาศกฎข้อนั้นในที่ประชุมว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เพื่อความปลอดภัยของนักศึกษา ทางมหาวิทยาลัยจะใช้ระบบการบริหารจัดการแบบปิดอย่างสมบูรณ์ ห้ามบุคคลภายนอกที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามหาวิทยาลัยโดยเด็ดขาด"

"คราวนี้เหมือนไปแหย่รังแตนเข้าให้ พอสิ้นเสียงอธิการบดี นักศึกษาข้างล่างก็ฮือฮาแตกตื่นทันที ถึงขั้นมีคนลุกขึ้นยืนซักถาม บอกว่าอาหารในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยทั้งแพงทั้งไม่อร่อย นักศึกษาบางคนตะโกนว่าเคยกินเจอโปรตีนอย่างแมลงสาบกับแมลงวัน บางคนก็ตะโกนว่าของในซูเปอร์มาร์เก็ตแพงกว่าข้างนอกตั้งเยอะ มีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้พวกเราออกไปจับจ่ายข้างนอก"

"ปฏิกิริยาของพวกนักศึกษารุนแรงมาก ทำท่าว่าจะควบคุมสถานการณ์ไม่อยู่"

"อธิการบดีเองก็เป็นคนเด็ดขาดเหมือนกัน" มุมปากของหวงเสวียหลี่ดูเหมือนจะผุดรอยยิ้มจาง ๆ "เขาประกาศต่อหน้านักศึกษาหลายหมื่นคนตรงนั้นเลยว่า ขอเวลาให้ผมปรับปรุงแก้ไขสามวัน ภายในหนึ่งสัปดาห์ จะทำให้พวกคุณพอใจกับราคาและบริการของโรงอาหารรวมถึงซูเปอร์มาร์เก็ต ถ้าทำไม่ได้ ผมในฐานะอธิการบดีจะลาออกเพื่อรับผิดชอบเอง"

"พอคำพูดนี้หลุดออกมา นักศึกษาก็พากันเงียบกริบ ไม่มีใครลุกขึ้นมาต่อต้านอีก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังแล้วรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน

เขาคล้ายกับมองเห็นภาพในหอประชุมนั้น ภาพที่อธิการบดีคนหนึ่งยืนเผชิญหน้ากับนักศึกษาที่กำลังเดือดดาลนับหมื่นคน แล้วลั่นวาจารับประกันเอาตำแหน่งเป็นเดิมพัน

ช่างเด็ดเดี่ยวนัก

ทว่า เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับตนเล่า หวงเสวียหลี่เรียกตนมา คงไม่ใช่แค่เพื่อจะเล่านิทานให้ฟังหรอกนะ

เขามองไปยังหวงเสวียหลี่ แล้วเหลือบมองโจวเฉียงที่ไม่พูดไม่จามาโดยตลอดอีกแวบหนึ่ง

หวงเสวียหลี่คล้ายจะมองทะลุความคิดของเขา

"พออธิการบดีประชุมนักศึกษาเสร็จ ก็เรียกประชุมผู้รับเหมาสัมปทานทั้งหมดในมหาวิทยาลัยทันที ประเด็นหลักคือปรับปรุงคุณภาพและลดราคา ผลปรากฏว่าบรรดาร้านค้าไม่เต็มใจ บอกว่าช่วงปิดเทอมในมหาวิทยาลัยไม่ค่อยมีคน ธุรกิจทำยากอะไรทำนองนั้น อธิการบดีเห็นว่าไม่มีใครยอมลุกขึ้นมาปรับปรุงแก้ไข สุดท้ายก็เดินออกจากห้องประชุมไปด้วยความโมโห ก่อนเลิกงานก็เรียกพวกเราที่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับบริหารมารวมตัวกันเพื่อประชุมสั้น ๆ อีกรอบ"

"ในการประชุมมีแค่หัวข้อเดียว"

หวงเสวียหลี่พูดถึงตรงนี้ ร่างกายก็โน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย รัศมีรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ไม่ใช่คนว่างงานที่มานั่งเล่าเรื่องอีกต่อไป แต่กลายเป็นนายพรานที่เตรียมตัวล่าเหยื่อ

"อธิการบดีบอกว่า เพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับนักศึกษา และเพื่อจัดระเบียบสภาพแวดล้อมภายในมหาวิทยาลัยใหม่อย่างเด็ดขาด ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ซูเปอร์มาร์เก็ต โรงอาหาร ร้านถ่ายเอกสาร ร้านตัดผม... สถานประกอบการเชิงพาณิชย์ทั้งหมดในมหาวิทยาลัย จะล้างไพ่ใหม่ทั้งหมด และเปิดประมูลอย่างโปร่งใสทั้งหมด!"

โจวเฉียงถามว่า "แล้วสัญญาที่เซ็นกับพวกร้านค้าไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ ทำแบบนี้อธิการบดีคนใหม่ไม่กลัวจะมีข้อพิพาททางกฎหมายเหรอ"

หวงเสวียหลี่พยักหน้าอีกครั้ง ความหมายชัดเจนมากว่าโจวเฉียงถามได้ตรงจุด

"อธิการบดีคนใหม่นี้ไม่ธรรมดา พอเขามาถึงก็สั่งระงับการต่อสัญญาทั้งหมดของพวกร้านค้า ยื้อไม่ยอมเซ็น สัญญาระหว่างมหาวิทยาลัยกับพวกร้านค้าเป็นแบบปีต่อปี โดยพื้นฐานจะทำกันก่อนเปิดเทอม หงปินโหลวของคุณค่อนข้างพิเศษถึงมีคนไปคุยด้วย อธิการบดีคนใหม่แค่อยากรอโอกาสที่จะกวาดล้างร้านค้าพวกนี้ ผมคิดว่าหลังจากเขาเข้ามาในมหาวิทยาลัย คงลงพื้นที่สำรวจจริงมาแล้ว สินค้าในมหาวิทยาลัยราคาสูงเกินไปจริง ๆ ดูจากจุดนี้แล้ว เขาอยากลงมือทำเพื่อประโยชน์จริง ๆ เพื่อไม่ให้เรื่องยืดเยื้อจนเกิดปัญหา จึงจำเป็นต้องใช้ไม้แข็ง"

"ประกาศจะลงในเว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยพรุ่งนี้เช้า"

"มะรืนนี้ ก็จะจัดประชุมเปิดซองประมูล"

หวังเสี่ยวเลี่ยงสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง หัวใจพลันเต้นระทึกขึ้นมา

"ที่ผมเรียกพวกคุณสองคนมาดึกขนาดนี้ ก็แค่อยากจะปรึกษาหารือกันหน่อย"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตพวกนี้"

"พวกเรา จะคว้ามาได้สักกี่แห่ง?"