ตอนที่ 90 ความเปลี่ยนแปลงของมหาวิทยาลัย

วันจันทร์

หวังเสี่ยวเลี่ยงยังคงมาถึงหน้าร้านฉงฉงเน็ตเวิร์กตรงเวลา

หลังเปิดเทอม ความถี่และยอดเงินในการสั่งของของฉงฉงเน็ตเวิร์กเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว

แม้ของจะมากกว่าเดิม แต่หวังเสี่ยวเลี่ยงกลับรู้สึกว่าผ่อนคลายกว่าแต่ก่อน

หลัวปี้เซิ่งพอเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ รอยยิ้มบนหน้าไม่เคยจางหาย

"อีกสองสามวันผมหยุด จะเลี้ยงข้าวนะ"

"ได้สิครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงขนของลงเสร็จ จัดการเก็บกล่องเปล่าให้เรียบร้อยแล้วนำกลับห้องเช่า

ทำตามขั้นตอนเดิม เขียนอักษร ถ่ายคลิป อัปโหลด

ติ๊งต่อง

ติ๊งต่อง

ติ๊งต่อง

เสียงแจ้งเตือนของวีแชตดังรัวติดต่อกันไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบมือถือขึ้นมาดู ล้วนเป็นข้อความสั่งของทั้งนั้น

ปกติข้อความพวกนี้จะทยอยเข้ามาช่วงบ่าย ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไร ยังไม่ทันเที่ยงก็เริ่มกระหน่ำแล้ว

"พี่เลี่ยง อยู่ไหม เอาโค้กมาส่งให้สี่ขวด หลังสิบเอ็ดโมงผมอยู่ในห้อง"

"เอาเรดบูลสองขวด ชาดำเย็นหนึ่งขวด โซดาหนึ่งขวด หอพัก 3 ห้อง 206 ช่วงพักเที่ยงนะ"

"รุ่นพี่ครับรุ่นพี่ ขายขนมไหม รูมเมตผมอยากกินมันฝรั่งทอด"

"เถ้าแก่ เอาล่าเถียวสองซอง ช็อกโกแลตหนึ่งกล่อง มาส่งใต้หอ 5"

ข้อความเด้งขึ้นมาทีละข้อความ เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงรีบวางมือถือลง เริ่มจัดเตรียมของอย่างคล่องแคล่ว

โค้ก เรดบูล มันฝรั่งทอด ล่าเถียว...

เขาแยกประเภทของใส่ถุงพลาสติกทีละใบตามลำดับคำสั่งซื้อ แล้วยัดทั้งหมดลงกระเป๋าเป้สะพายหลัง

ไม่นาน กระเป๋าเป้ก็ถูกยัดจนแน่นเอี้ยดและปูดโปนออกมา

ถึงเวลาอาหารกลางวัน หวังเสี่ยวเลี่ยงสะพายเป้หนักอึ้งออกเดินทาง

เดินจากแฟลตพักบุคลากรตัดผ่านสวนสาธารณะเล็ก ๆ จะมีประตูลับตาคนบานหนึ่งที่ทะลุเข้าเขตมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงได้โดยตรง

ปกติประตูนี้จะเข้าออกได้อย่างอิสระ ในป้อมยามไม่มีคนอยู่เลย

แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม

หน้าต่างป้อมยามเปิดอยู่ ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบรปภ. ยืนอยู่ที่หน้าประตู กำลังใช้สายตาจับผิดกวาดมองทุกคนที่พยายามจะเข้าไปในมหาวิทยาลัย

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้คิดอะไรมาก

หน้าอกของเขาติดเข็มตรามหาวิทยาลัยเอาไว้ นี่คือสิ่งที่เขาเตรียมไว้สำหรับเข้าตึกหอพักอยู่ตลอด

รปภ. ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ขัดขวาง

ทว่าคุณลุงที่ถือกระเป๋าใบใหญ่ตามหลังเขามากลับไม่ได้โชคดีขนาดนั้น

"คุณ มาหาใคร" รปภ. ขวางเขาไว้

"ฉันมาหา... ฉันมาหาหัวหน้าแผนกจางฝ่ายพลาธิการ นัดกันไว้แล้ว" ลุงคนนั้นดูประหม่าเล็กน้อย

รปภ. หยิบวิทยุสื่อสารบนโต๊ะขึ้นมาพูดไปสองสามประโยค

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็วางวิทยุสื่อสารลง แล้วส่ายหน้าให้ลุงคนนั้น

"ตรวจสอบแล้วไม่มีคนนี้ คุณเข้าไปไม่ได้"

"ไม่ใช่สิ ฉันนัดไว้จริง ๆ นะ..."

"กฎก็คือกฎ เข้าไม่ได้ก็คือเข้าไม่ได้"

ท่าทีของรปภ. เด็ดขาดมาก ลุงคนนั้นยื้ออยู่นาน สุดท้ายก็ยังถูกกักไว้ด้านนอก ได้แต่เดินคอตกจากไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วก็นึกสงสัยอยู่ในใจ

เขาเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าตรงไปยังหอพักชาย 3

เพิ่งจะก้าวขึ้นตึก ก็ถูกป้าผู้ดูแลหอข้างล่างเรียกเอาไว้

"นี่ นักศึกษาคนนั้นน่ะ เธออยู่ห้องไหน"

คุณป้าวัยห้าสิบกว่า สวมแว่นสายตายาว กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่

"ป้าครับ ผมมาหาติงเจี๋ยห้อง 207 เอาของมาส่งให้เขาน่ะครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงปั้นยิ้มประจบ

"ส่งของเหรอ" ป้าดันแว่นตาขึ้น กวาดตามองเขาและกระเป๋าเป้ใบยักษ์ข้างหลังตั้งแต่หัวจรดเท้า "ให้เขาลงมารับเอง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงส่งวีแชตไปหาติงเจี๋ย

"เพื่อน ลงมาหน่อย ฉันอยู่ข้างล่าง"

ไม่นาน ติงเจี๋ยก็วิ่งลงมารับของ แล้วรีบร้อนวิ่งกลับขึ้นตึกไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงแจ้งคนอื่น ๆ ในตึกด้วยเช่นกัน

บอกว่าตัวเองขึ้นไปไม่ได้ ให้พวกเขาลงมารับเอง

พอพวกเขารับของเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็สะพายกระเป๋าเตรียมจะเดินออกจากตึก

"ในเป้เธอน่ะ มีแต่ของเอามาขายใช่ไหม" ป้าผู้ดูแลหอเอ่ยขึ้น

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบ

"เอาเถอะน่าพ่อหนุ่ม ไม่ต้องแก้ตัวหรอก" ป้าวางเข็มถักไหมพรมในมือลง "ฉันเฝ้าตึกที่นี่มาสิบกว่าปีแล้ว มีอะไรที่ยังไม่เคยเห็นบ้าง"

"ต่อไปอย่ามาขายอีกนะ ทางมหาวิทยาลัยออกประกาศแล้ว ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า และไม่อนุญาตให้นักศึกษามาทำการค้าขายแบบนี้ในหอพักด้วย มันดูไม่ดี"

ป้ามองเขาแล้วพูดต่อ

"ครั้งนี้ช่างมันเถอะ เห็นว่าเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเรา ถ้าคราวหน้าฉันเห็นอีก ฉันจะรายงานฝ่ายกิจการนักศึกษาแล้วนะ"

"รับทราบครับป้า ขอบคุณครับ"

พอออกจากหอพัก 3 เขาก็ไปตึกหอพักอีกหลายหลัง

ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักแห่ง

ไม่ถูกป้าผู้ดูแลหอซักไซ้ ก็โดนห้ามไม่ให้เข้าตรง ๆ

สถานการณ์เหมือนกันหมดทุกที่

เขายืนอยู่ใต้หอพักหญิงหลังหนึ่ง มองประตูกั้นที่ปิดสนิท เป้สะพายหลังหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขารู้ดีว่า "กิจการ" ส่งเครื่องดื่มและขนมขบเคี้ยวของตัวเอง คงต้องจบลงแค่นี้แล้ว

พอกลับถึงห้องเช่า หวังเสี่ยวเลี่ยงก็โยนเป้ลงพื้นแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

ในใจรู้สึกโหวงเหวง

แต่ไม่นานเขาก็ปรับอารมณ์ได้

ว่างลงบ้างก็ดี จะได้เอาแรงไปทุ่มกับเรื่องอื่น

สองวันนี้ยอดสั่งของจากฉงฉงเน็ตเวิร์กสูงมาก เงินที่หาได้มากกว่าก่อนช่วงปิดเทอมตั้งเยอะ

ขาดรายได้ส่วนนี้ไปก็ไม่ได้คอขาดบาดตายอะไร

เขาปลอบใจตัวเองแบบนั้น

ทว่าเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงแม้แต่น้อยก็เกิดขึ้น

คืนนั้น ใบสั่งส่งของจากฉงฉงเน็ตเวิร์กถูกส่งมา

ยอดเงินรวมในใบสั่งส่งของกลับน้อยกว่าช่วงก่อนปิดเทอมไปฮวบหนึ่งเลยทีเดียว

แบบนี้ผิดปกติแล้ว!

พอเปิดเทอมยอดสั่งควรจะเพิ่มขึ้นเท่าตัวชัด ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงร่วงดิ่งลงเหวแบบนี้ล่ะ

เขารีบโทรหาหลัวปี้เซิ่งทันที

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมออเดอร์วันนี้ถึงน้อยขนาดนี้"

หลัวปี้เซิ่งที่ปลายสายถอนหายใจ น้ำเสียงแฝงความจนใจ

"นายยังไม่รู้เหรอ มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเริ่มใช้มาตรการควบคุมแบบปิดตายตั้งแต่วันนี้แล้ว"

"ควบคุมแบบปิดตายเหรอ" หวังเสี่ยวเลี่ยงงงเป็นไก่ตาแตก

"ใช่ บอกว่าเพื่อความปลอดภัยของนักศึกษา เดือนหนึ่งปล่อยให้มีวันเปิดแค่วันสองวัน วันธรรมดาอย่าหวังว่าใครจะได้ออกไปเลย ไม่ใช่แค่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงนะ ม.โพลีเทคนิคกับวิทยาลัยครูข้าง ๆ ก็ทำตามกันหมด แต่พวกนั้นยังดีหน่อย วันหยุดยังเข้าออกได้อิสระ"

หลัวปี้เซิ่งอธิบาย

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเย็นวาบลงทันที

นักศึกษาออกมาไม่ได้ ธุรกิจร้านเน็ตย่อมได้รับผลกระทบหนักแน่นอน

มิน่าล่ะใบสั่งส่งของวันนี้ถึงเหลือน้อยแค่นี้

"เฮ้อ พี่เลี่ยง นายก็อย่ากังวลไปเลย แค่เรื่องช่วงไม่กี่วันนี้เอง ผลกระทบไม่มากหรอก"

"โครงการคอนโดใหม่ข้างร้านเน็ตเรา วันนี้เริ่มมีคนย้ายเข้าอยู่แล้ว ต่อไปพวกเราไม่ได้พึ่งแค่นักศึกษาอย่างเดียว ลูกบ้านในโครงการก็เป็นลูกค้าเหมือนกัน อีกสองวันพอย้ายเข้ามากันหมด ยอดต้องพุ่งขึ้นแน่นอน"

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

พลางวางสาย หวังเสี่ยวเลี่ยงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่เป็นเวลานาน

เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะไม่ชอบมาพากล

เพื่อความปลอดภัยของนักศึกษาเนี่ยนะ

เหตุผลนี้มันฟังไม่ขึ้นเกินไป

มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงก่อตั้งมาหลายสิบปี ไม่เคยใช้มาตรการควบคุมแบบปิดตายอะไรแบบนี้มาก่อน

ทำไมจู่ ๆ ถึงมีเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ ทั้งกะทันหันและเด็ดขาดขนาดนี้

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่นอน

เขาอยากโทรหาหวงเสวียหลี่เพื่อถามดู

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ก็เกือบห้าทุ่มแล้ว

โทรไปเวลานี้ดึกเกินไป

เอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่า

วันรุ่งขึ้น หวังเสี่ยวเลี่ยงกะเวลาเข้างาน แล้วกดโทรหาหวงเสวียหลี่

เสียงสัญญาณดังอยู่นาน ไม่มีคนรับสาย

เขาคาดว่าหวงเสวียหลี่คงกำลังยุ่งอยู่ จึงไม่ได้โทรซ้ำ

กระทั่งถึงตอนเที่ยง หวงเสวียหลี่ถึงโทรกลับมา

"ฮัลโหล เสี่ยวเลี่ยง โทษทีนะ เมื่อเช้าติดประชุมตลอดเลย ปิดเสียงมือถือไว้ ไม่ได้ยิน"

น้ำเสียงของหวงเสวียหลี่ฟังดูเร่งรีบอยู่บ้าง

"พี่หวง ไม่เป็นไรครับ พี่ทำงานเถอะ พอดีผมแค่อยากจะถามพี่เรื่องหนึ่ง..."

"ตอนนี้ฉันก็ไม่ค่อยสะดวกคุยเท่าไหร่ รอบข้างมีแต่คน" หวงเสวียหลี่พูดตัดบท "เอาแบบนี้ คืนนี้ฉันค่อยโทรหานายแล้วกัน"

"ได้ครับ"

การรอคอยนี้ ลากยาวไปจนถึงตอนค่ำ

หวังเสี่ยวเลี่ยงกินข้าวเสร็จ ก็เปิดไลฟ์ตามปกติ

กระทั่งไลฟ์จบลง เสียงโทรศัพท์ถึงดังขึ้นในที่สุด

เป็นหวงเสวียหลี่

"ฮัลโหล เสี่ยวเลี่ยง เสร็จธุระหรือยัง"

"พี่หวง ฝั่งพี่สะดวกแล้วเหรอครับ"

"สะดวกแล้ว นายมาแถวถนนคนเดินสายใหม่ตอนนี้หน่อย"

"ถนนคนเดินสายใหม่เหรอครับ"

"ใช่ หมู่บ้านที่เพิ่งสร้างเสร็จหลังถนนคนเดินนั่น ชื่อจิ้งรุ่ยเหม่ยย่วน เดี๋ยวฉันส่งพิกัดกับที่อยู่ชัด ๆ ให้นายทางวีแชต นายตรงมาได้เลย"

เขากดเปิดวีแชต หวงเสวียหลี่ส่งหมุดตำแหน่งกับเลขห้องมาให้แล้ว

จิ้งรุ่ยเหม่ยย่วน อาคาร 12 ยูนิต 3 ห้อง 1701

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม สวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากประตูไป

จิ้งรุ่ยเหม่ยย่วนเป็นหมู่บ้านหรูที่เพิ่งสร้างใหม่ มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด สภาพแวดล้อมร่มรื่นงดงาม

หวังเสี่ยวเลี่ยงตามหาจนมาถึงใต้ตึกตามที่อยู่ กดรหัสผ่านที่หวงเสวียหลี่ให้ไว้ แล้วก้าวผ่านประตูด้านล่างอาคารเข้าไป

ลิฟต์เลื่อนขึ้นอย่างนุ่มนวลและหยุดลงที่ชั้น 17

พอเดินออกจากลิฟต์ ก็เป็นทางเดินอันเงียบสงบที่ปูด้วยพรม

เขาหาประตูห้อง 1701 จนเจอ จัดแจงเสื้อผ้าเล็กน้อย แล้วเคาะประตูเบา ๆ

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว

คนที่เปิดประตูคือหวงเสวียหลี่

เขาสวมชุดลำลองอยู่บ้าน ส่งสัญญาณให้หวังเสี่ยวเลี่ยงเข้ามาข้างใน

หวังเสี่ยวเลี่ยงเปลี่ยนใส่รองเท้าแตะ แล้วเดินเข้าไป

ห้องนั่งเล่นไม่ถือว่าใหญ่นัก ตกแต่งอย่างเรียบง่าย

บนโซฟาในห้องนั่งเล่นมีคนนั่งอยู่คนหนึ่ง

โจวเฉียง