ตอนที่ 89 เหนื่อยยากแต่เปี่ยมสุข

หลังจากหวังเสี่ยวเลี่ยงรับเงินเดือนไปแล้วก็ไม่กลับมาทำงานอีก เรื่องนี้หลี่ไหลฝูคาดการณ์ไว้นานแล้ว ทว่าการที่หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้มีปากเสียงรุนแรงกับเขานั้น กลับเป็นสิ่งที่เขาคิดไม่ถึง

หลี่ไหลฝูนึกโล่งอก

หวังเสี่ยวเลี่ยงพลาดอะไรไป เจ้าตัวเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ รอให้มหาวิทยาลัยเปิดเทอม มีคนย้ายเข้ามาอยู่ในโครงการใหม่ กิจการตรงนี้จะรุ่งเรืองถึงขนาดไหนกันเชียว?

น่าเสียดายงั้นหรือ? ไม่มีอะไรให้น่าเสียดายสักนิด

เด็กมหาวิทยาลัยน่ะมีเกลื่อนถนน แค่รับสมัครคนว่านอนสอนง่ายมาสักคน ให้เงินสักสามสี่ห้าพันหยวน ก็บงการได้ตามใจชอบแล้วไม่ใช่หรือ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงไปแล้ว หลี่ไหลฝูอารมณ์ดีปลอดโปร่งยิ่งนัก ทว่าความปลอดโปร่งนี้กลับอยู่ได้ไม่กี่วัน

เงาร่างของหวังเสี่ยวเลี่ยงปรากฏขึ้นอีกครั้งที่หน้าประตูร้านฉงฉงเน็ตเวิร์กห้องข้าง ๆ

เครื่องดื่มเป็นลัง ๆ ขนมขบเคี้ยวเป็นถุง ๆ

หมอนั่นช่วยร้านเน็ตสต็อกของเข้าหรือ?

โทสะของหลี่ไหลฝูพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

คนจากร้านเน็ตมาซื้อของที่ร้านเขาไม่ใช่น้อย ๆ คราวนี้โดนตัดหน้าแย่งลูกค้าไปเต็ม ๆ

เป็นไปตามคาด นับจากวันนั้น กิจการซูเปอร์มาร์เก็ตของเขาก็ซบเซาลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อก่อนพวกคนคุมร้านเน็ตกับพวกวัยรุ่นในฉงฉงเน็ตเวิร์ก พอหิวน้ำหิวข้าวก็วิ่งตรงมาที่ร้านเขาทั้งนั้น ตอนนี้ล่ะ? นอกจากพวกที่มาซื้อบุหรี่แล้ว คนอื่น ๆ แทบจะไม่โผล่หน้ามาเลย

แม่งเอ๊ย!

หลี่ไหลฝูด่าขึ้นในใจ หวังเสี่ยวเลี่ยงคนนี้ เลี้ยงไม่เชื่องเหมือนหมาป่าตาขาวไม่มีผิด!

นี่มันคิดจะแย่งลูกค้ากันชัด ๆ!

ยอดเงินหมุนเวียนแต่ละวันลดลงไปอย่างน้อยหนึ่งถึงสองพันหยวน ยิ่งถึงช่วงสุดสัปดาห์ก็ฮวบลงไปถึงสามสี่พันเลยทีเดียว

เรื่องการสต็อกสินค้าของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็เป็นฉันที่สอนให้ทีละขั้นทีละตอน ตอนนี้กลับเอามาเล่นงานอาจารย์ตัวเอง

หวังเสี่ยวเลี่ยงคนนี้น่าชังเกินไปแล้ว

เรื่องน่าปวดหัวไม่ได้มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว

สิ่งที่ทำให้เขาอยู่ไม่สุขยิ่งกว่า คืออาคารพาณิชย์ห้องใหญ่ที่สุดตรงหัวถนนฝั่งตะวันออก

ที่ตรงนั้นเดิมทีเป็นสำนักงานขาย ปล่อยว่างมาพักใหญ่แล้ว จู่ ๆ ไม่กี่วันมานี้ก็มีเสียงตอกเคาะโป๊กเป๊กดังขึ้น มีคนงานเดินเข้าออก ดูท่าทางกำลังตกแต่งต่อเติมอยู่

"เถ้าแก่หลี่ ได้ยินข่าวหรือยัง หัวถนนฝั่งตะวันออกจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ด้วยนะ"

เถ้าแก่เนี๊ยะร้านอาหารเสฉวนเอ่ยกับหลี่ไหลฝูที่กำลังรินเหล้าดื่มเองอยู่คนเดียว

ลูกค้าที่มาดื่มเหล้าแต่เช้าในร้านของหล่อนมีเพียงเขาคนเดียว

"ซูเปอร์มาร์เก็ตหรือ" หัวใจของหลี่ไหลฝูกระตุกวูบ

"ใช่แล้วสิคะ" เถ้าแก่เนี๊ยะมีสีหน้าน่าเสียดาย "โธ่เอ๊ย ฉันนึกเสียดายแทบแย่ ตอนนั้นน่าจะกัดฟันกู้เงินซื้อห้องนั้นไว้ ดูฉันตอนนี้สิ ทุกวันเสียลูกค้าไปตั้งเท่าไรเพราะไม่มีห้องส่วนตัว น่าโมโหจริง ๆ"

หลี่ไหลฝูฟังเสียงบ่นของเถ้าแก่เนี๊ยะแล้ว ในใจรู้สึกขมขื่นยิ่งกว่าหล่อนเสียอีก

เสียดายหรือ? เขาไม่ใช่แค่เสียดาย แต่ทั้งเจ็บใจทั้งโมโห

ตอนนั้นเขาก็เคยไปดู แถมเขายังเป็นคนแรกที่วางเงินจองซื้อห้องแถวที่นี่ด้วยซ้ำ

ประเด็นคือเขาไม่อยากกู้เงิน จึงเลือกห้องแรกตรงฝั่งตะวันตก

อย่างไรเสียก็ถือเป็นอันดับหนึ่งเหมือนกัน

ตอนนี้เขานึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด

ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ ใครหน้าไหนตาบอดถึงต้องแล่นเข้ามาสอดขาในถิ่นของเขา บนถนนเส้นนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ตของเขาอยู่ร้านหนึ่งแล้วยังไม่พอหรือไง ยังจะมารุมแย่งลูกค้ากันอีก นี่มันจงใจหาเรื่องกันชัด ๆ!

หลี่ไหลฝูหน้าดำคร่ำเครียด ไม่มีอารมณ์จะคุยสัพเพเหระกับเถ้าแก่เนี๊ยะอีก จึงลุกขึ้นเดินกลับร้าน

หลี่ชุ่ยฮวาผู้เป็นภรรยาโทรศัพท์มา บอกให้เขารีบหาสินค้าใกล้หมดอายุ เพราะการไลฟ์สดคืนนี้ไม่มีของจะขายแล้ว

หลี่ไหลฝูวางสายพลางนึกถึงลูกสาว

ลูกสาวคนนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยทำให้เขาสบายใจได้เลย

เรียนหนังสือก็ไม่ได้เรื่อง ตอนอยู่มัธยมต้นก็คลุกคลีกับพวกอันธพาลข้างถนนไม่เว้นแต่ละวัน เขาต้องกลุ้มใจกับเรื่องนี้ไม่น้อย ด่าก็ด่าแล้ว ตีก็ตีแล้ว ทว่าหล่อนไม่ยอมฟังเลย

พอยอมเสียเงินส่งเสียให้เรียนมัธยมปลาย ก็เรียบร้อยขึ้นมาบ้าง ไม่ไปสุงสิงกับคนข้างนอกอีก ทว่าตัวกลับอ้วนขึ้นเหมือนลูกโป่งเป่าลม เอาแต่นอนอุดอู้อยู่ในบ้าน ไม่อยากออกไปไหน และยิ่งไม่อยากเรียนหนังสือเข้าไปใหญ่

วันที่ผลสอบเกาเข่าออก เขาแทบจะโมโหจนเป็นลม ทุกวิชารวมกันเพิ่งจะได้คะแนนร้อยกว่านิด ๆ

เขาชี้หน้าด่าว่าหล่อนเป็นพวกไร้ประโยชน์ ชาตินี้คงหมดอนาคตแล้ว พอด่าจนขาดสติก็ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ตบหน้าหล่อนไปสองฉาด

ใครจะไปคิดเล่า

ลูกสาวที่เคยมองว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ในวันนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นต้นไม้นำโชคคอยกวักเงินเข้าบ้าน

แม้ลูกสาวจะอ้วน แต่ก็มีนิสัยร่าเริง พูดจาสนุกสนาน ช่างคุยกับผู้ชมหน้าจอเป็นพิเศษ

นี่แหละคือพรสวรรค์ในการหาเงิน

สมแล้วที่เป็นสายเลือดของเขา ยังไงก็เก่งกาจไม่เบา

คราวนี้ในใจเขาค่อยโล่งอกขึ้นมามาก ต่อให้ยอดขายหน้าร้านจะถูกแย่งไป เขาก็ยังมีอีกสิบสาขาคอยค้ำจุน แถมยังมีลู่ทางใหม่อย่างการไลฟ์สดของลูกสาวอีก ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งใหม่นั่นน่ะ นับเป็นตัวอะไรได้!

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้สนใจเรื่องสุขหรือทุกข์ของหลี่ไหลฝูเลยแม้แต่น้อย

ชีวิตของตนเองอยู่อย่างสุขสบายต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด

ช่วงเช้าตรู่ก็หาเงินได้หลายร้อย ตอนกลางคืนไลฟ์สดก็ได้อีกหลายร้อย ที่สำคัญคือไม่ได้ยุ่งวุ่นวายอะไรนัก

เมื่อเร็ว ๆ นี้ โจวเฉียงกับหวงเสวียหลี่ต่างชวนเขาไปกินข้าวคนละมื้อ

มื้อหนึ่งยังคงจัดที่หอทิงเทาในหงปินโหลว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นโจวเฉียงเลี้ยง

ส่วนอีกมื้อเป็นร้านข้างทาง นั่งกินบาร์บีคิวปิ้งย่าง ดื่มเบียร์ มื้อนี้หวงเสวียหลี่เป็นเจ้ามือ

หลังจากได้พบปะพูดคุยกับหวงเสวียหลี่มาสามครั้ง

หวังเสี่ยวเลี่ยงพบว่าภายนอกหวงเสวียหลี่ดูเป็นคนรอบคอบเคร่งขรึม

ทว่าเมื่อสนิทกันแล้ว หวงเสวียหลี่กลับเป็นคนร่าเริง ชอบเล่นมุกตลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งชอบเล่าเรื่องตลกลามก

โจวเฉียงชอบแหย่เขา ชอบเรียกเขาว่าต้าหวง และชอบแซวว่าต้าหวงเป็นพวกเสแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษแต่ข้างในร้ายลึก

เหมาะจะเป็นข้าราชการอย่างแท้จริง

เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกเขา หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้สึกผ่อนคลายเช่นกัน เขารู้สึกประทับใจในตัวหวงเสวียหลี่ไม่น้อย

เขาใช้วิชาดูคนประเมินหวงเสวียหลี่ ทว่าระยะเวลาที่คลุกคลีกันยังมีน้อย ข้อมูลที่สรุปได้จึงจำกัด

แต่มีสองเรื่องที่ไม่ผิดแน่ หากดูจากขั้นตอนที่หวงเสวียหลี่จัดการเรื่องหลี่จวินซื้อบริการ

คนผู้นี้ทำงานอย่างเจนจัดช่ำชอง ทั้งยังมีจิตใจดีงาม

วันเวลาล่วงเลยผ่านไป วันหยุดปิดเทอมฤดูร้อนสิ้นสุดลงโดยไม่รู้ตัว

มหาวิทยาลัยหลายแห่งในละแวกใกล้เคียงทยอยเปิดภาคเรียน บรรยากาศทั้งในและนอกมหาวิทยาลัยคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวัน

วีแชตของหวังเสี่ยวเลี่ยงก็เริ่มกลับมายุ่งตามไปด้วย

"พี่เลี่ยง อยู่ไหมครับ เอาโค้กมาส่งให้ผมสี่ขวด ผมอยู่ที่หอ"

"เอากระทิงแดงสองขวด ชาดำเย็นหนึ่งขวด โซดาหนึ่งขวด หอพัก 4 ห้อง 206 ครับ"

"รุ่นพี่คะรุ่นพี่ มีขนมขบเคี้ยวขายไหมคะ ฉันอยากกินมันฝรั่งทอด"

ข้อความสั่งของเด้งเข้ามาข้อความแล้วข้อความเล่า

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้ดีว่า "กิจการ" วิ่งส่งเครื่องดื่มนี้จะทิ้งไปไม่ได้ นี่เป็นธุรกิจที่ทำให้เขาหาเงินก้อนแรกได้ และเป็นรายได้ก้อนสำคัญที่หน้าโมเมนต์วีแชตสร้างให้แก่เขา

ตอนนี้เวลาเขาสั่งของเข้าร้านฉงฉงเน็ตเวิร์ก เขาก็จะถือโอกาสพ่วงสินค้าที่ตัวเองต้องการเพิ่มเข้าไปด้วยทุกครั้ง จากนั้นก็ใช้รถเข็นพื้นเรียบของร้านเน็ตเข็นกลับมายังห้องเช่า ต้นทุนตอนนี้จึงถูกกว่าตอนที่รับมาจากร้านค้าส่งของหลี่ไหลฝูเล็กน้อย

ทุกวันหลังส่งของเสร็จ เขาก็จะโพสต์ข้อความลงหน้าโมเมนต์ โชว์สินค้าที่เพิ่งมาส่งใหม่

นอกจากเครื่องดื่มแล้ว เขายังเพิ่มขนมขบเคี้ยวเข้าไปด้วย

เพราะมีคนอยากได้ไม่น้อย

มันฝรั่งทอด ล่าเถียว บิสกิต ช็อกโกแลต...

กำไรของพวกนี้สูงกว่าเครื่องดื่มตั้งเยอะ

เดิมทีเขาคิดว่ากลุ่มลูกค้าของตัวเองส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ขนมพวกนี้อาจจะขายได้ไม่ดีเท่าไร

แต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายของเขาอีกครั้ง

พวกผู้ชายกินไม่น้อยเลย ต่อให้ตัวเองไม่ชอบกิน ก็ทนแฟนสาวชอบกินไม่ไหวอยู่ดี เพื่อเอาใจแฟนสาวแล้ว การยอมควักเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ซื้อขนมไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

สัปดาห์แรกที่เปิดเทอม เพียงแค่ขายของผ่านหน้าโมเมนต์ เขาก็ฟันกำไรสุทธิไปกว่าหนึ่งพันหยวน

แม้จะไม่มาก ทั้งยังจุกจิกและวุ่นวายไม่น้อย แต่เขาก็มีความสุขมาก

เพียงแต่วันสุดสัปดาห์ หลังจากจัดส่งของให้ฉงฉงเน็ตเวิร์กเสร็จ เขาก็จะตรงดิ่งไปยังบ้านของเว่ยจื่อจิน พักผ่อนและใช้เวลาหวานชื่นร่วมกันสองวัน

วันนี้หน้าโมเมนต์ของเขาจะโพสต์ว่า "วันนี้ร้านชำปิดบริการ เจอกันวันจันทร์ครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเดิมทีคิดว่าภาคเรียนนี้จะผ่านพ้นไปแบบนี้ ทว่าการเกิดขึ้นของเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง กลับเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไป