ตอนที่ 88 ความกลัดกลุ้มของหลี่ไหลฝู

หวังเสี่ยวเลี่ยงกดออกจากห้องไลฟ์

แสงไฟบนเพดานค่อนข้างแสบตา

หน้าอกของเขาอึดอัดเล็กน้อย เป็นความรู้สึกทรมานที่อธิบายไม่ถูก ปะปนไปด้วยความอิจฉา ความไม่ยอมแพ้ และความพ่ายแพ้ลึก ๆ ที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากยอมรับ มันไม่ได้ทรมานมากมาย แต่ก็ชวนให้หงุดหงิดใจจริง ๆ

พูดให้ตรง ๆ ก็คืออิจฉา

อิจฉาแบบโจ่งแจ้ง

เขาไม่รู้ว่าราคาทุนของเรดบูลที่หลี่ไหลฝูรับมาขายนั้นอยู่ที่เท่าไร แต่จากความเข้าใจในวงการนี้ ต่อให้เน้นขายเอายอด กำไรก็ไม่มีทางต่ำกว่าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน

ยอดขายหลังบ้านที่น่าตกใจของวันนี้ ต่อให้คิดแค่สิบเปอร์เซ็นต์ หักส่วนแบ่งของแพลตฟอร์มและค่าจัดส่งออกไป รายได้สุทธิในหนึ่งวันของหลี่เสี่ยวจือก็ได้อย่างน้อยหลายพันหยวน ถ้ารวมของขวัญด้วย แตะหลักหมื่นได้สบายมาก

รายได้วันละหลักหมื่น

แค่คิดก็ชวนให้อึดอัดใจแล้ว

เขาเริ่มวิเคราะห์ด้วยเหตุผล พยายามแยกแยะความสำเร็จของหลี่เสี่ยวจือ

เรื่องการไลฟ์สด หลี่เสี่ยวจือมีพรสวรรค์จริง ๆ

เธอแทบไม่ต้องดิ้นรนหรือปรับตัวอะไรเลย ก็เปลี่ยนผ่านจากเด็กสาวธรรมดา ๆ กลายเป็น "เพชฌฆาตหนุ่มโอตาคุ" ได้อย่างรวดเร็ว

แม้ว่าการเล่นคอนเทนต์ล่อแหลมจะเป็นอาวุธไม้ตายและเป็นทางลัดสู่ความสำเร็จของเธอ แต่การจะทำตัววาบหวิวเฉียดเส้นได้อย่างเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายขนาดนั้นต่อหน้ากล้องและสายตาคนดูมากมาย จะมีสักกี่คนที่ทำได้จริง ๆ?

ความสามารถในการสลัดตัวตนในโลกความเป็นจริงแล้วดำดิ่งสู่คาแร็กเตอร์ในโลกเสมือนอย่างสมบูรณ์ รวมถึงการกุมจิตวิทยาของกลุ่มเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ สิ่งเหล่านี้นับเป็นพรสวรรค์ที่น่ากลัวในตัวเอง

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกถึงตัวเอง

เขาเริ่มไลฟ์ก่อนหลี่เสี่ยวจือตั้งนาน แถมยังมีคลิปสั้นช่วยดึงคนดู ที่สำคัญคือมีเนื้อหาสาระจริง ๆ

แต่หลี่เสี่ยวจือเพียงแค่เปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดฟิลเตอร์บิวตี้ ใช้ซาวด์การ์ดแต่งเสียงนิดหน่อย แล้วส่งเสียงออดอ้อนเรียก "พี่ชาย" ใส่หน้าจอไม่กี่คำ เงินทองก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำ

พรสวรรค์เธอมี โชคเธอก็มี

ความพยายามต่อหน้าพรสวรรค์ มันเทียบไม่ติดเลยจริง ๆ

ความขยันต่อหน้าโชคชะตา ช่างดูน่าเวทนายิ่งนัก

หวังเสี่ยวเลี่ยงผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด

บางทีทุกคนอาจมีพรสวรรค์ที่ตัวเองถนัด สิ่งสำคัญคือจะค้นหามันเจอได้อย่างไร

บางทีทุกคนอาจมีโชคในแบบของตัวเอง สิ่งสำคัญคือจะสั่งสมมันอย่างไร เพื่อให้โชคชะตาพาตัวเองทะยานสู่ฟ้าได้ในชั่วพริบตา

หลี่เสี่ยวจือค้นพบมันแล้วอย่างเห็นได้ชัด

ค้นพบความสุขสงบสบายใจในแบบของเธอ

ระหว่างที่คิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น รายละเอียดหนึ่งที่เขามองข้ามไปก็ผุดขึ้นมาจากซอกหลืบความทรงจำ

เมื่อเช้านี้ ที่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ต

สภาพงัวเงียเหมือนยังไม่ตื่นดีของหลี่เสี่ยวจือ

ไม่ถูกต้อง

สตรีมเมอร์สาวที่โต้รุ่งมาทั้งคืน จะตื่นก่อนเจ็ดโมงเช้าแล้วถ่อมาเดินเตร็ดเตร่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตได้อย่างไร?

เธอไม่มีทางตื่นเช้าขนาดนั้นแน่

นอกจากว่า...

นอกจากว่าเธอจะถูกใครบางคนจงใจปลุกขึ้นมา

ต้องเป็นหลี่ไหลฝูแน่นอน!

เจ้าจิ้งจอกเฒ่านั่นต้องจงใจปลุกหลี่เสี่ยวจือขึ้นมาเพื่อกวนประสาทเขาแน่นอน!

ตาแก่นั่นต้องการให้เขาเห็นความสำเร็จในการไลฟ์ของหลี่เสี่ยวจือ เพื่อให้เขารู้ว่าตัวเองพลาดเงินไปมากขนาดไหน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงนอกจากจะไม่โกรธแล้ว เขายังแสยะยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างเงียบเชียบ

ความอึดอัดขุ่นมัวที่จุกอยู่ในอกพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมา

หลี่ไหลฝูจะทำแบบนี้ไปทำไม? ทำไมต้องใช้วิธีที่ทั้งเด็กไม่รู้จักโตทั้งร้ายกาจแบบนี้มาปั่นประสาทเขาด้วย?

คำตอบมีเพียงอย่างเดียว

เพราะการที่ฉงฉงเน็ตเวิร์กเริ่มขายของ มันส่งผลกระทบต่อยอดขายของตาแก่นั่นโดยตรงแล้วน่ะสิ!

คนหน้าเงินที่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิตอย่างหลี่ไหลฝู พอเห็นยอดเงินหมุนเวียนต่อวันหายไปหลายพันหยวนตำตา ก็คงจะเสียดายจนแทบกระอักเลือด และร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อนแน่ ๆ!

เพราะงั้นตาแก่ถึงต้องมาอวด ต้องมาข่มขวัญ เอาความสำเร็จของลูกสาวมากลบเกลื่อนความวิตกกังวลของตัวเอง และใช้วิธีปั่นประสาทคนอื่นเพื่อเสพความสะใจแบบผิดปกติ

ยิ่งตาแก่ทำแบบนี้ ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้องแล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงคาดเดาไม่ผิดเลย

หลี่เสี่ยวจือถูกหลี่ไหลฝูจงใจปลุกแต่เช้าตรู่เพื่อไปพูดคำเหล่านั้นกับหวังเสี่ยวเลี่ยงจริง ๆ

แม้ลูกสาวจะไม่เต็มใจ แต่ความกลัวที่มีต่อพ่อก็ทำให้เธอทำภารกิจสำเร็จลุล่วงด้วยดี

ในเวลานี้ หลี่ไหลฝูกำลังกลัดกลุ้มใจเรื่องเงินอยู่จริง ๆ

เขานั่งอยู่ในโกดังแคบ ๆ ของซูเปอร์มาร์เก็ตตัวเอง พลางฟังเสียงแอ๊บแบ๊วหวานเลี่ยนของลูกสาวที่ดังแว่วมาจากห้องด้านในขณะกำลังไลฟ์สด และก้มมองสมุดบัญชีในมือ รู้สึกเหมือนผมบนหัวจะหงอกขาวไปหลายเส้น

ช่วงนี้ เขามีเรื่องที่น่ายินดีเป็นพิเศษอยู่หนึ่งเรื่อง แต่ในขณะเดียวกันก็มีเรื่องที่น่าโมโหอย่างยิ่งอยู่อีกสองเรื่อง

เรื่องที่น่ายินดีเป็นพิเศษ ย่อมเป็นเรื่องการไลฟ์สดของลูกสาว

เวลาเพียงไม่นาน ก็ได้ผลลัพธ์น่าทึ่งถึงเพียงนี้ แม้ว่าเพื่อดึงดูดคนดู สินค้าทั้งหมดจึงขายราคาถูกมาก ประกอบกับหักค่าธรรมเนียมต่าง ๆ ของแพลตฟอร์มแล้ว ส่วนต่างกำไรจึงถูกบีบจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ทว่าข้อดีคือปริมาณการปล่อยสินค้ามันมหาศาลจริง ๆ

เมื่อมองดูยอดขายหลังบ้านที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วทุกวัน หลี่ไหลฝูก็นึกเลื่อมใสในสายตาอันเฉียบคมของตัวเองอีกครั้ง

ตอนนั้นทำไมเขาถึงกล้าเสนอมอบหุ้นลมยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของกำไรให้หวังเสี่ยวเลี่ยงที่เป็นแค่นักศึกษาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน?

เป้าหมายมีเพียงสองข้อเท่านั้น

ข้อแรก หวังเสี่ยวเลี่ยงคนนี้ซื่อสัตย์ ขยันขันแข็ง ตอนนั้นร้านใหม่ใกล้เปิดทำการ ส่วนร้านเก่าก็กำลังจะถูกรื้อถอน งานเก็บตกวุ่นวายพันกันยุ่งเหยิง เขาแยกร่างไม่ได้จริง ๆ และหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ หวังเสี่ยวเลี่ยงที่เป็นเด็กจบใหม่ไร้ประสบการณ์แบบนี้ ทั้งสู้งาน ทั้งควบคุมง่าย ภายใต้ "การสั่งสอน" ของเขา ย่อมสามารถรับหน้าที่สำคัญได้อย่างแน่นอน

ข้อสอง และเป็นจุดที่สำคัญที่สุด เขาสัมผัสได้อย่างเฉียบแหลมว่าการไลฟ์สดขายของเป็นตลาดที่ใหญ่โตมหาศาล เขา หลี่ไหลฝู จะต้องมีส่วนแบ่งในตลาดนี้ให้ได้ ทว่าพอมองไปรอบตัว ญาติสนิทมิตรสหายไม่มีใครเข้าใจเรื่องพวกนี้สักคน ในตอนที่เขากำลังจนปัญญานั้นเอง เขาก็เลื่อนฟีดไปเจอการไลฟ์สดของหวังเสี่ยวเลี่ยงเข้าพอดี

สองข้อนี้รวมกัน จึงล็อกเป้าหมายไปที่หวังเสี่ยวเลี่ยง

พัฒนาการหลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่เขาคาดคิดไว้จริง ๆ

หวังเสี่ยวเลี่ยงทำงานจริงจัง มือไม้สะอาด และที่สำคัญที่สุดคือ หัวไว ชี้แนะนิดเดียวก็เข้าใจ สอนอะไรก็ทำเป็นหมด

ตัวแปรเดียวที่มีคือ เจ้าเด็กนี่เติบโตเร็วเกินกว่าที่เขาคาดไว้

เขาเริ่มกลัวว่าในอนาคตพอหวังเสี่ยวเลี่ยงปีกกล้าขาแข็งแล้ว ตนเองจะควบคุมไม่อยู่ ดังนั้น เขาจึงเริ่มปรามและเคาะเตือนเป็นระยะ ๆ ใช้สารพัดวิธีเพื่อย้ำเตือนว่าใครกันแน่คือเถ้าแก่ ใครกันแน่คือคนที่ให้ข้าวให้น้ำมันกิน

กิจการของซูเปอร์มาร์เก็ตดีมาก ดีจนเกินความคาดหมายของหลี่ไหลฝู

ตามการประเมินเบื้องต้นของเขา ตอนเปิดร้านใหม่ เดือนแรกไม่ขาดทุนและมีกำไรเล็กน้อยก็นับว่าต้องจุดธูปไหว้พระขอบคุณสวรรค์แล้ว เพราะเขาทำใจควักเงินก้อนโตมาโปรโมตหรือจัดกิจกรรมลดราคาไม่ลง ที่สำคัญคือมหาวิทยาลัยแถวนั้นยังไม่เปิดเทอม โครงการบ้านจัดสรรแห่งใหม่ก็ยังไม่มีคนย้ายเข้ามาอยู่

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าพอตรวจนับบัญชีเดือนแรกเสร็จ จะได้กำไรเยอะขนาดนี้

การมองดูตัวเลขในสมุดบัญชีทุกวัน ปฏิกิริยาแรกของหลี่ไหลฝูไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นความปวดใจและเสียดายเงิน

ยี่สิบเปอร์เซ็นต์

เขาไม่อยากแบ่งเงินให้หวังเสี่ยวเลี่ยงมากขนาดนั้น

มีสิทธิ์อะไร?

ร้านเป็นของเขา ค่าตกแต่งเขาออก สินค้าเป็นของเขา เงินทุนทั้งหมดเป็นของเขา หวังเสี่ยวเลี่ยงแค่ออกแรงนิดหน่อย ขยับปากพูดไปเรื่อย มีสิทธิ์อะไรจะมาฮุบเค้กชิ้นใหญ่ขนาดนั้นไป?

ยังดีที่เขาเตรียมแผนสำรองไว้ล่วงหน้าแล้ว

หน้าร้านของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้เป็นทรัพย์สินของเขาเอง

เป็นผลลัพธ์จากการสู้บากบั่นมานานกว่ายี่สิบปีของเขา

ค่าเช่าห้องถือเป็นต้นทุนสำคัญ ในเมื่อหวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ถาม เขาก็ไม่มีทางบอกเองอยู่แล้ว

เดิมทีราคาค่าเช่าที่เขาตั้งไว้ในใจคือเดือนละห้าหมื่นหยวน

ร้านข้างบ้านก็ราคานี้กันทั้งนั้น

ทว่าพอยอดขายพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตัวเลขนี้ในสมุดบัญชีของเขา ก็เริ่มขยับสูงขึ้นตามไปเงียบ ๆ

หกหมื่น

เจ็ดหมื่น

จนกระทั่งถึงสิ้นเดือน เขาจึงตัดใจกัดฟัน ลงบัญชีต้นทุนค่าเช่าให้ตัวเองเป็นหนึ่งแสนหยวนไปตรง ๆ

ด้วยเหตุนี้ วันจ่ายเงินเดือนที่กำหนดไว้เดิมจึงต้องเลื่อนออกไปหนึ่งวัน

นั่นก็เพราะสมุดที่เขาใช้ลงบัญชีถูกเขาขีดฆ่าแก้ไขจนดูไม่เป็นทรง

เขาจึงหยิบเล่มใหม่ออกมาคัดลอกใหม่อีกรอบ

เขารู้สึกว่าต้องตั้งค่าเช่าให้สูงเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นพอมหาวิทยาลัยรอบ ๆ เปิดเทอม นักศึกษากลับมากันหมด เจ้าของห้องในโครงการใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ ธุรกิจจะต้องดีกว่านี้แน่ ถึงตอนนั้น หวังเสี่ยวเลี่ยงจะต้องกอบโกยเงินไปเดือนละเท่าไร? เขาไม่กล้าคิดเลย

เด็กมหาวิทยาลัยเพิ่งเรียนจบ จะเอาเงินเยอะแยะขนาดนั้นไปทำไม? ใช้เงินก็ไม่เป็น เสียเปล่าไปเฉย ๆ

หลี่ไหลฝูปิดสมุดบัญชี พลางคิดในใจอย่างสบายอกสบายใจโดยไม่รู้สึกผิดสักนิด

ที่เขาทำแบบนี้ก็เพราะหวังดีต่อหวังเสี่ยวเลี่ยง จะได้ไม่ต้องมาร่ำรวยกะทันหันตั้งแต่อายุยังน้อยจนเดินหลงทางผิด