ตอนที่ 87 การเปลี่ยนแปลงของหลี่เสี่ยวจือ

วันจันทร์อีกแล้ว

เป็นอีกวันที่ต้องปีนออกมาจากอ้อมกอดอันแสนหวาน

ความอบอุ่นและหวานชื่นตลอดช่วงสุดสัปดาห์ยังคงอบอวลอยู่ในใจ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเว่ยจื่อจินคล้ายยังติดอยู่ที่ปลายจมูก

จะว่าไปก็แปลก วันอาทิตย์ก็ต้องตื่นแต่เช้าไปรับของที่ฉงฉงเน็ตเวิร์กเหมือนกัน

แต่ก็สามารถกลับมาได้ แม้จะเหนื่อยวุ่นวาย ทว่ากลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลยสักนิด

เขาวิ่งเหยาะๆ จากสถานีรถประจำทางมาถึงหน้าประตูฉงฉงเน็ตเวิร์ก

ไม่กี่นาทีต่อมา รถบรรทุกคุ้นตาก็ค่อยๆ แล่นมาจอดที่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตซึ่งอยู่ไม่ไกล

คนงานขนของกระโดดลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มขนสินค้าเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ทุกอย่างเหมือนตอนที่หวังเสี่ยวเลี่ยงยังอยู่ที่นั่นไม่มีผิด ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

ประตูกระจกของซูเปอร์มาร์เก็ตถูกผลักออก ร่างท้วมร่างหนึ่งเดินออกมา

คือหลี่เสี่ยวจือ

เธอไม่ได้ไปช่วยยกของ

แต่กลับเดินตรงมาทางหวังเสี่ยวเลี่ยง

หวังเสี่ยวเลี่ยงก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ก้มหน้าก้มตาตรวจรายการสินค้าในมือต่อไป

"พี่เสี่ยวเลี่ยง"

เสียงของหลี่เสี่ยวจือดังขึ้นตรงหน้าเขา

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่พูดอะไร ปลายปากกาในมือยังคงขีดเขียนลงบนกระดาษ

"ทำไมพี่จะไปก็ไม่บอกกันสักคำล่ะคะ?" หลี่เสี่ยวจือหยุดยืนข้างเขา

"พ่อฉันก็ส่วนพ่อฉัน ฉันก็ส่วนฉันสิคะ" น้ำเสียงของหลี่เสี่ยวจือแฝงความน้อยใจ "เรื่องที่เขาทำฉันเองก็รับไม่ได้เหมือนกัน แต่พี่โกรธเขา แล้วทำไมต้องพาลมาลงที่ฉันด้วยล่ะคะ? ทำไมต้องบล็อกฉันด้วย?"

ได้ยินคำนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็แค่นยิ้มเยาะในใจ

คนบ้านเดียวกัน แต่พูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกล

เมื่อเห็นว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงยังคงไม่สนใจ หลี่เสี่ยวจือก็ดูเหมือนจะไม่รู้สึกกระดากอาย เธอเปลี่ยนหัวข้อคุย

"พี่เสี่ยวเลี่ยง ต้องขอบคุณพี่ด้วยนะ ที่สอนฉันไลฟ์ขายของ ตอนนี้ฉันเก่งมากแล้วนะจะบอกให้"

"วันหนึ่งฉันขายได้อย่างน้อยเป็นแสนเลยนะ"

น้ำเสียงของเธอดัดจริตออดอ้อน บีบเสียงจนหวังเสี่ยวเลี่ยงขนลุกซู่ไปทั้งตัว

แสนหนึ่งเนี่ยนะ?

อย่างเธอน่ะเหรอ?

"แต่ก็น่าเสียดายจัง..." หลี่เสี่ยวจือถอนหายใจเบาๆ สายตามองผ่านรายการสินค้าในมือของหวังเสี่ยวเลี่ยง "ทั้งที่แต่เดิม ยอดขายพวกนี้ในแต่ละวัน ควรจะมีส่วนแบ่งยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของพี่แท้ๆ"

คำพูดนี้เหมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ปักลงกลางใจหวังเสี่ยวเลี่ยงอย่างจัง

เขาไม่ได้เสียดายเงินส่วนนั้น แต่รังเกียจการจงใจพูดสะกิดใจแบบนี้

คนบ้านนี้ตั้งแต่คนแก่ยันเด็ก ทำไมถึงชอบจิกกัดแดกดันกันนัก?

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น ซูเปอร์มาร์เก็ตขนของเสร็จพอดี คนขับรถบรรทุกจึงสตาร์ตรถ ขยับมาข้างหน้าไม่กี่เมตรแล้วจอดนิ่งอยู่ตรงหน้าหวังเสี่ยวเลี่ยง

"เสี่ยวหวัง ของนาย มาช่วยกันยกหน่อย" คนขับชะโงกหน้าออกมาร้องบอก

"มาแล้วครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงขานรับ แล้วเริ่มขนของ

เขาไม่อยากพูดกับหลี่เสี่ยวจือแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นหวังเสี่ยวเลี่ยงเริ่มง่วนกับการทำงาน หลี่เสี่ยวจือก็ยังไม่ยอมไป เธอยืนเอามือไขว้หลังอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางสบายอารมณ์

"พี่เสี่ยวเลี่ยง อย่าโกรธไปเลยน่า ไว้วันหลังฉันเลี้ยงข้าวพี่นะ จะได้ขอบคุณพี่อย่างเป็นทางการ"

"ยังไงก็เคยเป็นศิษย์อาจารย์กัน ฉันไม่อยากให้ใครมาชี้หน้าด่าลับหลังทุกวันว่าเป็นคนเนรคุณหรอกนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าหลี่เสี่ยวจือคนนี้ ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าพ่อของเธอเสียอีก

แม้จะไม่อยากสนใจหลี่เสี่ยวจือเอาเสียเลย ทว่าประโยคที่ว่า "วันหนึ่งขายได้อย่างน้อยเป็นแสน" นั้น กลับเหมือนก้อนหินที่โยนลงกลางผิวน้ำในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงจนเกิดระลอกคลื่นซัดสาด

แสนหนึ่ง

นั่นมันตัวเลขขนาดไหนกัน?

เป็นไปได้ยังไง

เขาคิดว่านี่คงเป็นเรื่องขี้โม้ที่หลี่เสี่ยวจือจงใจกุขึ้นมาเพื่อปั่นประสาทเขา

พอกลับมาถึงห้องเช่า

หวังเสี่ยวเลี่ยงเอนหลังพิงเก้าอี้ ผีผลักให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเปิดแพลตฟอร์มไลฟ์ที่คุ้นเคย

ไม่นานก็หาบัญชีที่หลี่เสี่ยวจือใช้ไลฟ์เจอ

นั่นเป็นบัญชีที่หวังเสี่ยวเลี่ยงสร้างขึ้นมากับมือ

ตอนนี้ไม่ได้ไลฟ์อยู่

เขานึกถึงแผนการเพ้อฝัน "ไลฟ์ยี่สิบสี่ชั่วโมง" ของหลี่ไหลฝูขึ้นมา

ถ้าไลฟ์แบบนั้นจริง เธอตัวคนเดียวคงเหนื่อยตายไปนานแล้ว จะมีเรี่ยวแรงที่ไหนมาโอ้อวดกับเขาตรงนี้ได้

ในจังหวะที่เขากำลังจะกดออกจากแอป นิ้วก็เผลอกดเข้าไปดูหน้าร้านค้าของห้องไลฟ์ด้วยความเคยชิน

วินาทีต่อมา ทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อ

รายการสินค้าในหน้าร้านยาวเป็นพรืด ส่วนใหญ่เป็นขนมและเครื่องดื่มในซูเปอร์มาร์เก็ต

และด้านหลังสินค้าทุกชิ้น ล้วนตามด้วยตัวเลขชุดหนึ่ง

ขายแล้ว: 999+

ขายแล้ว: 875

ขายแล้ว: 1,500+

นิ้วของหวังเสี่ยวเลี่ยงเลื่อนลงอย่างรวดเร็ว ข้อมูลยอดขายอันน่าตกตะลึงแถวแล้วแถวเล่ากระแทกการรับรู้ของเขาไม่หยุดหย่อน

ยอดขายมันน่าตกใจเกินไปแล้ว

หลี่เสี่ยวจือไม่ได้โกหก

มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง

หวังเสี่ยวเลี่ยงมึนงงไปหมด

เขาตรวจดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

นี่คือห้องไลฟ์ของหลี่เสี่ยวจือจริงแท้แน่นอน

แต่เธอทำได้ยังไงกันแน่

สี่ทุ่ม การไลฟ์สิ้นสุดลง

เขายังไม่ทันได้ดูข้อมูลหลังบ้านของวันนี้ด้วยซ้ำ ก็รีบกดออกจากห้องไลฟ์ของตัวเอง แล้วค้นหาบัญชีของหลี่เสี่ยวจืออีกครั้งทันที

ครั้งนี้ หลี่เสี่ยวจือกำลังไลฟ์อยู่

เขากดเข้าไปดู

บนหน้าจอมือถือ ใบหน้าหนึ่งที่เขาทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกตาก็เข้ามายึดครองพื้นที่ทั้งหน้าจอในทันที

นั่นคือหลี่เสี่ยวจือจริง ๆ

แต่ก็ไม่ใช่หลี่เสี่ยวจือในความทรงจำของเขาเลยสักนิด

เสื้อสายเดี่ยวคอคว้านลึกสีดำ เผยให้เห็นเนินอกที่เธอจงใจจัดทรงไว้อย่างโจ่งแจ้ง

ใบหน้าที่ดูมันเยิ้มจากความอ้วนในโลกความจริง เมื่อผ่านการแต่งเติมด้วยฟิลเตอร์หน้าเรียวและโหมดบิวตี้ระดับสิบ ก็ถูกปรับแต่งจนเหลือเพียงแก้มยุ้ยแบบเบบี้แฟต ผิวขาวผ่องจนเปล่งประกาย ผสานกับดวงตากลมโตที่ถูกขยายด้วยเอฟเฟกต์ จนเผยให้เห็นลุคใสซื่อปนยั่วยวนอย่างไม่น่าเชื่อ

แตกต่างจากเด็กสาวร่างท้วมผิวคล้ำเมื่อตอนกลางวันราวกับคนละคน

ในห้องไลฟ์ เธอกำลังหันหน้าเข้าหาหน้าจอ พูดคุยกับข้อความบนหน้าจอสาธารณะอย่างเป็นกันเอง

"ขอบคุณจุ๊บ ๆ จากพี่ 'ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร' ด้วยนะคะ! พี่ใจป้ำสุด ๆ ไปเลย!"

"'เด็กรับใช้ผู้หลงทาง' ถามว่าวันนี้เหนื่อยไหมเหรอคะ? ไม่เหนื่อยเลยค่ะ พอเห็นพวกพี่ ๆ ก็หายเหนื่อยแล้ว"

เสียงของเธอก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ไม่ใช่เสียงดัดหวานเลี่ยนเหมือนตอนกลางวันอีกต่อไป แต่เป็นเสียงเด็กผู้หญิงที่ผ่านการปรับแต่งจากซาวด์การ์ดจนมีมิติเสียงสังเคราะห์ หวานหยดย้อยจนแทบเลี่ยน

ทุกถ้อยคำ ทุกจังหวะจะโคน ล้วนสะกิดโดนใจคนบางกลุ่มเข้าอย่างจัง

"พวกพี่ชายคะ คุยกันมาตั้งนาน หิวน้ำกันหรือยังเอ่ย? สั่งเรดบูลไปสักลังไหมคะ เอาไว้เติมพลังไง"

ทุก ๆ สองสามนาที เธอจะใช้น้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้ขายของอย่างแนบเนียนไปหนึ่งรอบ

บนหน้าจอ ข้อความแดนหมู่อย่าง "ซื้อ ๆ ๆ" เลื่อนผ่านไปรัว ๆ ในพริบตา

"น้องเสี่ยวจือว่าไงก็ตามนั้น เดี๋ยวไปกดสั่งเดี๋ยวนี้เลย!"

"เพื่อเสี่ยวจือ ต่อให้ต้องกินเรดบูลแทนน้ำผมก็ยอม!"

"กดสั่งไปสองลังแล้ว น้องเสี่ยวจือมองพี่หน่อยสิ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองข้อความแดนหมู่ที่วิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว และตัวเลขยอดขายที่ขยับขึ้นไม่หยุดตรงมุมขวาล่าง พลางตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่ายอดขายอันน่าตกใจนั่นมาจากไหน

เด็กสาวคนนี้ กุมรหัสลับแห่งยอดทราฟฟิกไว้ได้หมดแล้ว

เธอปั้นตัวเองขึ้นมาเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง เป็น "มือสังหารหนุ่มโอตาคุ" ที่เล็งเป้าหมายไปยังกลุ่มคนเฉพาะได้อย่างแม่นยำ

สิ่งที่เธอขายไม่ใช่เรดบูล ไม่ใช่มันฝรั่งทอด แต่เป็นความรู้สึกคลุมเครือและชวนให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการที่เธอสร้างขึ้นมา

ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ลูกสาวที่หลี่ไหลฝูมองว่าเป็นคนไม่เอาไหน จะพลิกโฉมได้อย่างน่าทึ่งขนาดนี้ในเวลาอันสั้น

เธอจับจุดยืนของตัวเองได้อย่างแม่นยำ และยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อสิ่งนี้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทิ้งตัวตนในโลกความเป็นจริง แล้วสร้างบุคลิกใหม่เอี่ยมที่สร้างมูลค่าทางธุรกิจขึ้นมาในโลกอินเทอร์เน็ต

คำสี่คำว่า 'ปลอดโปร่งสบายใจ' ผุดขึ้นมาวนเวียนอยู่ในหัวของหวังเสี่ยวเลี่ยง

"น้องเสี่ยวจือ" ในหน้าจอที่ถูกห่อหุ้มด้วยฟิลเตอร์และซาวด์การ์ด นี่ไม่ใช่สภาวะ "ปลอดโปร่งสบายใจ" ของเธอหรอกหรือ

เธอจมดิ่งอยู่ในอัตลักษณ์จอมปลอมนี้ แถมยังทำมันได้อย่างเชี่ยวชาญคล่องแคล่ว

ยามมองเด็กสาวที่กำลังยิ้มหวานหยดย้อยบนหน้าจอ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกแปลกตาไปบ้าง และถึงขั้นรู้สึกน่ากลัวขึ้นมานิด ๆ

ขณะที่เขากำลังดูเพลิน ๆ ในภาพไลฟ์ หลี่เสี่ยวจือก็หยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมา เปิดฝา แล้วเงยหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง

หยดน้ำไหลรินลงมาตามคางของเธอ แล้วหยดลงสู่ร่องอก

หน้าจอพลันเดือดพล่านขึ้นมาทันที