ตอนที่ 86 ชีวิตอันแสนสบาย

คืนนั้น ข้อความวีแชตของหลัวปี้เซิ่งเด้งขึ้นมาตรงเวลา

มันคือรายการยาวเหยียดรายการหนึ่ง ท้ายข้อความแนบประโยคมาว่า "พี่เลี่ยง ของรอบพรุ่งนี้เช้า รบกวนด้วยนะครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบกระดาษกับปากกามาจดรายการลงไปทีละอย่าง พลางคิดคำนวณราคารวมในใจ

โค้ก สไปรต์ ชาดำเย็น...

ชนิดสินค้าหลากหลาย และจำนวนแต่ละอย่างก็ไม่น้อยเลย

เขาลองคำนวณดู รวมทั้งหมดแล้ว ยอดสั่งของรอบนี้สูงถึงสามพันกว่าหยวน

กำลังซื้อภายในร้านของฉงฉงเน็ตเวิร์กช่างสูงลิ่วจริง ๆ

คราวนี้ ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงไม่มีข้อสงสัยหรือความกังวลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาพี่จางผู้ส่งสินค้าทันที

เสียงสัญญาณดังแค่สองครั้งสายก็ถูกกดรับ เสียงหัวเราะสดใสของพี่จางแว่วมาตามสาย

"เสี่ยวเลี่ยงเหรอ เอาของเหรอ"

"ครับพี่จาง เดี๋ยวผมส่งรายการให้ พี่ลองดูนะว่าพรุ่งนี้เช้าจะเตรียมของครบไหม"

"ไม่มีปัญหา รายการที่นายส่งมา ฉันจัดการให้เป็นคิวแรกแน่นอน" พี่จางตอบรับอย่างฉะฉาน

พอคุยธุระเสร็จ พี่จางกลับไม่ได้วางสายทันที

"จริงสิ เสี่ยวเลี่ยง มีเรื่องจะบอกนายหน่อย"

"มีอะไรเหรอครับพี่จาง"

"เมื่อบ่ายนี้ หลี่ไหลฝูโทรมาหาฉัน"

"เขาถามฉันว่า ใช่นายหรือเปล่าที่สั่งของให้ฉงฉงเน็ตเวิร์ก"

"แล้วพี่ตอบว่ายังไงครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงถาม

"ฉันจะตอบอะไรได้ล่ะ ก็บอกว่าใช่ เจ้าอ้วนนั่นเลยสบถด่าในสายใหญ่ ฉันเลยบอกไปว่านายแค่รับจ้างทำงานที่นั่น ช่วยวิ่งส่งของเฉย ๆ"

น้ำเสียงของพี่จางเจือแววเหยียดหยามเล็กน้อย

"ฉันบอกเขาว่า คนหนุ่มออกมาหาเลี้ยงปากท้องมันไม่ง่าย นายจะไปยุ่งอะไรนักหนา ผลคือแกทายสิว่ามันพูดว่าอะไร"

"เขาพูดว่าอะไรครับ"

"มันบอกว่านายเป็นคนเนรคุณ พอเรียนรู้งานจากอาจารย์อย่างมันเสร็จ ก็หันมากัดอาจารย์ ไม่มีจิตสำนึกเลยสักนิด"

คนเนรคุณ

คำนี้ดังมาจากปลายสาย ทว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงกลับไม่มีความรู้สึกโกรธแม้แต่น้อย

เขาเพียงรู้สึกว่ามันน่าขันอยู่บ้าง

"พี่จาง ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่ช่วยพูดให้ผม"

"เฮ้อ เรื่องแค่นี้เอง ฉันแค่ไม่อยากให้พวกนายทะเลาะกันเรื่องนี้อีก"

หลังวางสาย หวังเสี่ยวเลี่ยงก็โยนโทรศัพท์ลงบนเตียง เอนตัวหงายหลังทิ้งน้ำหนักลงบนผ้านวมนุ่ม ๆ

หลี่ไหลฝู

กุมารนำโชคแท้ ๆ

คนน่าเวทนาที่ผลักไสโชคชะตาออกไปจากตัวเองด้วยมือของตน แล้วยัดเยียดมันใส่มือของเขา

ตัวเขาจะไปถือสากับคนพรรค์นี้ทำไมกัน

ที่อีกฝ่ายด่าว่าเขาเนรคุณ ก็เป็นเพราะมองตาปริบ ๆ เห็นผลกำไรที่ควรเป็นของตนไหลเข้ากระเป๋าคนอื่นต่างหาก

แต่คนผู้นั้นกลับไม่มีวันคิดเลยว่า สถานการณ์นี้ใครเป็นผู้ก่อขึ้นกันแน่

หากไม่ใช่เพราะความใจแคบและเล่ห์เหลี่ยมคิดเล็กคิดน้อยของอีกฝ่ายในตอนนั้น ตัวเขาจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร

ความโกรธของหลี่ไหลฝูทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงอารมณ์ดี และกระทั่งรู้สึกสมเพชเวทนาอีกฝ่ายอยู่บ้าง

เขาส่ายหน้า สลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ทิ้งไป

ช่วงเวลาหลังจากนั้น ชีวิตของหวังเสี่ยวเลี่ยงดำเนินไปอย่างสุขสบายยิ่ง

อาจกล่าวได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่สบายใจที่สุดนับตั้งแต่เขาเรียนจบมาเลยทีเดียว

ไม่ต้องทนทรมานยืนในซูเปอร์มาร์เก็ตจนขาชา และไม่ต้องทนอึดอัดกับการคอยดูสีหน้าเถ้าแก่อีกแล้ว

ชีวิตในแต่ละวันกลายเป็นเรียบง่ายและเป็นระเบียบแบบแผน

เจ็ดโมงเช้าตื่นนอน ไปรอรับของที่หน้าร้านเน็ตฉงฉง พอรถขนของมาถึง ก็ยกของ จัดเรียงสินค้า

ค่าสินค้าจ่ายสดจบเป็นรายวัน ฉงฉงเน็ตเวิร์กไม่เคยผัดผ่อนแม้แต่ครั้งเดียว

ปริมาณการสั่งของในแต่ละวันคงที่อยู่ที่ระหว่างสองถึงสามพันหยวน

พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ตัวเลขนี้จะพุ่งสูงแตะสี่พันหยวนขึ้นไป ช่วงที่ขายดีที่สุดถึงขั้นพุ่งไปถึงห้าพันหยวน

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับกำไรสิบเปอร์เซ็นต์อย่างสบาย ๆ

นั่นหมายความว่า รายได้ต่อวันของเขาผันผวนอยู่ที่ระหว่างสองร้อยถึงห้าร้อยหยวน

เมื่อคิดเป็นเดือน นี่ถือเป็นรายได้ก้อนโตไม่น้อยเลย

ดีกว่าตอนที่เขาทำงานเหน็ดเหนื่อยแทบตายในซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งเดือน แถมยังต้องคอยดูสีหน้าหลี่ไหลฝู แล้วสุดท้ายก็โดนหักเงินปันผลตั้งเยอะแยะมากมาย

หลังจากส่งของไปได้หลายรอบ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็สังเกตเห็นปรากฏการณ์แปลก ๆ อย่างหนึ่ง

ในบรรดาสินค้าที่ฉงฉงเน็ตเวิร์กขายออกไปนั้น ชานม กาแฟ น้ำผลไม้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องดื่มน้ำส้มอย่างเซียนเฉิงตัวที่เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงชอบดื่มกัน กลับขายดิบขายดีเป็นพิเศษ

เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจและคิดไม่ตกอยู่บ้าง

สถานที่อย่างร้านเน็ต ไม่ควรจะเป็นที่ที่มีควันบุหรี่ตลบอบอวล เต็มไปด้วยพวกผู้ชายหยาบกระด้างหรอกเหรอ ทำไมถึงมีเครื่องดื่มที่ผู้หญิงชอบขายเยอะขนาดนี้ได้ล่ะ

บ่ายวันนี้ หลังจากส่งของเสร็จ เขาไม่ได้รีบร้อนกลับ แต่เดินไปหาหลัวปี้เซิ่งที่กำลังง่วนอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์

"ปี้เซิ่ง ถามอะไรหน่อยสิ"

"พี่เลี่ยง ว่ามาเลยครับ" หลัวปี้เซิ่งยื่นน้ำให้เขาขวดหนึ่ง

"ที่นี่ของพวกนาย... ทำไมชานมกับน้ำผลไม้ถึงขายดีขนาดนั้นล่ะ ผมรู้สึกว่าคนที่มาเล่นเน็ตส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นผู้ชายมากกว่าไม่ใช่เหรอ"

"ร้านเราเป็นร้านเน็ตแห่งแรกในเมืองที่แบ่งโซนปลอดบุหรี่ได้อย่างแท้จริงครับ" น้ำเสียงของหลัวปี้เซิ่งแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย

"โถงกลางกับโซนบูทห้ามสูบบุหรี่เด็ดขาด ใครสูบ ครั้งแรกตักเตือน ครั้งที่สองเชิญออกทันที ชั้นสองเราจัดเป็นโซนเล่นเกมสำหรับสูบบุหรี่โดยเฉพาะ แต่ตรงนั้นมีระบบระบายอากาศพลังสูง ดีกว่าร้านเน็ตทั่วไปเยอะมากครับ"

"แค่เพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงยังคงไม่ค่อยเข้าใจ

"แค่เพราะเรื่องนี้แหละครับ" หลัวปี้เซิ่งพยักหน้าอย่างมั่นใจ "สภาพแวดล้อมดีขึ้น ผู้หญิงก็ย่อมเต็มใจมาเป็นธรรมดา แล้วก็ไม่ใช่แค่ผู้หญิงนะ ผู้ชายที่ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่อีกตั้งเยอะแยะก็อยากมาเหมือนกัน ตอนบ่ายถ้าพี่ว่างก็ลองแวะมาดูสิ มีสาวสวยหน้าตาดีตั้งหลายคน ไม่แน่อาจจะได้เจอเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ก็ได้นะ"

"แต่ตอนนี้ยังไม่เปิดเทอมไม่ใช่เหรอ จะมีนักศึกษามาจากไหนเยอะแยะ"

"พวกนักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัยแถวนี้กลับบ้านช่วงปิดเทอมกันหมดก็จริง แต่นักศึกษาที่มีบ้านอยู่ในเจียงเฉิงเขากลับมานี่ครับ" หลัวปี้เซิ่งอธิบาย "อีกอย่าง พี่คิดว่าคนที่มาที่นี่จะมีแค่นักศึกษาเหรอครับ"

"ที่นี่สภาพแวดล้อมดี สเปกคอมพิวเตอร์ก็ระดับท็อปทั้งหมด การบริการก็ดี พวกคนหนุ่มสาวมีเงินในเมืองหลายคนขับรถมาเล่นที่นี่โดยเฉพาะเลยนะ"

คราวนี้หวังเสี่ยวเลี่ยงเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้ว

เมื่อคุณก้าวขึ้นเป็นมาตรฐานของวงการ ทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้จนถึงขีดสุด ทรัพยากรและผลประโยชน์ทั้งหมดก็จะหลั่งไหลเข้ามาหาคุณเองจริง ๆ

เถ้าแก่ของฉงฉงเน็ตเวิร์ก "พี่ฉง" ผู้ได้ยินแต่ชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้าคนนั้น เป็นอัจฉริยะทางธุรกิจอย่างแท้จริง

สุดสัปดาห์

เป็นช่วงเวลาที่หวังเสี่ยวเลี่ยงมีความสุขที่สุด พอส่งของเสร็จ เขาก็จะตรงไปที่บ้านของเว่ยจื่อจินทันที

ทั้งสองกำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่นแนบแน่น ไม่ได้เจอกันหนึ่งสัปดาห์ ความคิดถึงก็เอ่อล้นจนท่วมท้น

ทุกครั้งที่เปิดประตูออก เว่ยจื่อจินก็จะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยเข้าจมูก หวังเสี่ยวเลี่ยงกอดร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนไว้แน่น รู้สึกว่าความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งสัปดาห์ล้วนมีความหมาย

ต่างฝ่ายต่างเล่าเรื่องราวที่ตัวเองได้พบเจอมาในรอบสัปดาห์

เมื่อเว่ยจื่อจินได้ฟังจากหวังเสี่ยวเลี่ยงว่าหลี่ไหลฝูวางแผนหลอกลวงเขาและหักเงินปันผลของเขาอย่างไร ใบหน้าเล็กอันประณีตงดงามก็พลันเย็นชาขึ้นมาทันที

"นายรอดูเถอะ เรื่องนี้จะปล่อยให้จบลงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"

"เธอจะทำอะไรน่ะ"

"ก็แก้แค้นแทนนายไง!" เว่ยจื่อจินควงกำปั้นเล็ก ๆ ไปมา

"ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเรียนเทควันโดมานะ"

"อย่าเลย! เคยเรียนก็ส่วนเคยเรียน พยายามอย่าเอามาใช้เลย ไม่คุ้มหรอก!"

"ถ้างั้นนายก็ลองคิดดูดี ๆ สิว่า ในซูเปอร์มาร์เก็ตของเขาน่ะมีจุดอ่อนร้ายแรงอะไรบ้างไหม อย่างเช่นขายสินค้าปลอมแปลงคุณภาพต่ำ หรือของหมดอายุ หรือไม่ก็จ้างแรงงานเด็กอะไรทำนองนั้น"

"เธอคิดจะทำอะไรกันแน่"

"ฉันจะวานเพื่อนนักข่าวในสถานีโทรทัศน์ของเราแอบเข้าไปสืบในร้านเขา แล้วทำรายการสักตอนหนึ่งแฉเขาให้ยับไปเลย! ให้เขาเสียชื่อเสียงจนไม่มีที่ยืนในสังคม!"

เมื่อมองท่าทางโกรธแค้นแทนเขาอย่างเอาเป็นเอาตายของเว่ยจื่อจิน หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ทั้งรู้สึกซาบซึ้งและเอ็นดูเธออยู่ไม่น้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มที่พองลมด้วยความโกรธของเธอฟอดหนึ่ง จากนั้นก็จุ๊บที่ริมฝีปากของเธออีกที

"ไอ้บ้า ทำอะไรเนี่ย กำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่นะ!" เว่ยจื่อจินผลักเขาเบา ๆ แต่เรี่ยวแรงนั้นอ่อนยวบยาบ

"ไม่ต้องถึงมือคุณนายบ้านเราออกโรงเองหรอก" หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ้มพลางรวบตัวเธอกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง ให้เธอพิงอยู่กับแผงอกของเขา "คนพรรค์นั้นน่ะ เดี๋ยวก็ได้รับกรรมของตัวเองไปเองแหละ"

"ฉันไม่เชื่อเรื่องเวรกรรมอะไรเทือกนั้นหรอก" เว่ยจื่อจินเบะปาก "ถ้ามีเวรกรรมจริง ชายแก่ที่เคยรังแกฉันตอนเรียนหนังสือคนนั้น ก็ไม่ควรจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายขนาดนั้นหรอก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงนึกขึ้นได้ว่าเว่ยจื่อจินเคยเล่าให้ฟัง ตอนที่เธอไปทวงหนี้ อีกฝ่ายหน้าด้านไร้ยางอายถึงขั้นเรียกร้องให้เธอใช้เรือนร่างเป็นเงื่อนไขในการชดใช้หนี้

"ตอนนี้เขาไปได้สวยจนกลายเป็นคนรวยอันดับหนึ่งในท้องถิ่นบ้านฉันไปแล้ว เห็นไหมล่ะ คนเลวที่ไหนจะมีเวรกรรมตามสนองกัน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงสัมผัสได้ถึงความคับแค้นใจและความรังเกียจในน้ำเสียงของเธอ

เขาลูบผมยาวของเธอเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม "นั่นมันไม่เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนกันยังไงคะ"

"คุณเชื่อผมสักครั้งสิ" หวังเสี่ยวเลี่ยงสบตาเธออย่างจริงจังเป็นที่สุด

เว่ยจื่อจินมองท่าทีมั่นอกมั่นใจของเขาแล้วจู่ ๆ ก็หลุดขำพรืดออกมา

"อะไรกัน วันนี้ปรมาจารย์หวังเริ่มเปิดสำนักอีกแล้วเหรอคะ"

ทันใดนั้น เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอียงคอมองเขา "เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ"

"ฮูหยินไงครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา "หรือว่าไม่ใช่ล่ะ"

"ไม่ใช่สักหน่อย!" เว่ยจื่อจินแก้มแดงระเรื่อ แต่ปากยังไม่ยอมรับ

"อ้อเหรอ ไม่ใช่เหรอ" หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ้มเจ้าเล่ห์ ออกแรงที่แขนแล้วพลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่างทันที

"คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ ลุกออกไปเร็วเข้า" เว่ยจื่อจินดิ้นขัดขืนพอเป็นพิธีอยู่สองที

"คุณพูดอีกทีซิ ใช่หรือไม่ใช่" หวังเสี่ยวเลี่ยงก้มหน้าเข้าไปใกล้ข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนเธอรู้สึกจั๊กจี้ใบหู

เว่ยจื่อจินถูกเขาทำให้เรี่ยวแรงอ่อนระทวยไปทั้งร่าง จะไปพูดโต้แย้งอะไรได้อีก ทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอราวกับเสียงยุง

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่เย้าแหย่เธออีก เขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากอันนุ่มนวลคู่นั้น

แสงแดดนอกหน้าต่างกำลังอบอุ่นพอดี สาดส่องความหวานชื่นและความอบอุ่นทั่วทั้งห้อง ให้ถูกเคลือบไว้ด้วยประกายแสงสีทองอร่าม