ตอนที่ 85 ความจริงเป็นเช่นนี้นี่เอง

"งั้นทำไมพวกนายไม่ขายเองล่ะ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยว พวกนี้ไม่ได้กินพื้นที่สักเท่าไหร่ กำไรก็ไม่ได้น้อย เป็นเรื่องที่ทำควบคู่ไปได้แท้ ๆ" หวังเสี่ยวเลี่ยงถามข้อสงสัยในใจออกมา

ใบหน้าอ่อนวัยของหลัวปี้เซิ่งปรากฏความสุขุมลุ่มลึกที่ไม่เข้ากับวัย "พี่เลี่ยง นี่แหละคือวิสัยทัศน์ครับ"

วิสัยทัศน์?

หวังเสี่ยวเลี่ยงแทบจะหลุดขำออกมา

คนที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้งหลายปีเนี่ยนะ มาคุยเรื่องวิสัยทัศน์กับเขา?

หลัวปี้เซิ่งดูออกว่าเขาไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้เถียง เพียงแค่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนหน้าจอสองสามครั้ง จากนั้นก็เลื่อนเก้าอี้มาข้างกายหวังเสี่ยวเลี่ยง

"พี่เลี่ยง ดูสิครับ"

บนหน้าจอมือถือเป็นรูปถ่ายร้านเน็ตที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

"นี่คือสาขาที่ปักกิ่งของเรา พี่ดูสิครับ มีทางออกทั้งหมดสองทาง" นิ้วของหลัวปี้เซิ่งเลื่อนไปบนหน้าจอ แล้วกดเปิดอีกรูปหนึ่ง "ร้านชานมกาแฟนี้ก็เป็นทางเข้าของร้านเน็ตเหมือนกัน พอเข้าไปในร้านชานมกาแฟ ครึ่งหนึ่งข้างในจะเป็นร้านสะดวกซื้อ ปกติฉงฉงเน็ตเวิร์กเราเวลาเปิดร้าน จะเปิดพร้อมกันสามร้านเลยครับ"

เขาเลื่อนไปอีกรูปหนึ่ง

"นี่คือสาขาที่เซี่ยงไฮ้ แล้วก็เป็นสาขาแฟลกชิปที่ใหญ่ที่สุดของเรา ขนาดของร้านชานมกาแฟกับร้านสะดวกซื้อก็ใหญ่ที่สุดด้วยครับ"

ภาพในรูปถ่ายทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงทึ่งอยู่บ้าง นั่นไม่ใช่ร้านเน็ตธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้ว แต่เป็นสถานบันเทิงครบวงจรที่รวมทั้งการเล่นเน็ต พักผ่อนหย่อนใจ และซื้อของไว้ในที่เดียว

เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า "ฉงฉงเน็ตเวิร์ก" นี้จะมีขนาดใหญ่โตถึงขั้นนี้แล้ว

"ในเมื่อมีโมเดลที่สมบูรณ์ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เปิดสามร้านพร้อมกันบนถนนคนเดินสายนี้ล่ะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ่งไม่เข้าใจ "แล้วมันก็ไม่ได้ขัดกับการที่ร้านพวกนายจะขายของเองด้วยนี่"

"เพราะว่าตอนนี้ที่เจียงเฉิงของเรามีแค่สาขานี้สาขาเดียวน่ะสิครับ" หลัวปี้เซิ่งเก็บโทรศัพท์แล้วถอนหายใจ "แบรนด์ชานมกาแฟกับร้านสะดวกซื้อสองแบรนด์นั้นยังไม่อยากมาเจียงเฉิงในตอนนี้ พวกเขาเรียกร้องซัพพลายเชนสูงมาก ต้องมีระบบสนับสนุนที่พร้อมจริง ๆ ถึงจะเปิดได้ดี"

"อีกอย่าง" หลัวปี้เซิ่งลดเสียงต่ำลง "ถนนสายนี้เถ้าแก่เราเป็นคนพัฒนา เขาเคยบอกไว้ว่า จะต้องทำให้ทุกคนที่มาซื้อห้องแถวและทำมาค้าขายที่นี่ได้เงินกันหมด"

"พอดวงของทุกคนดี ดวงของถนนสายนี้ของเราถึงจะดีตาม พอคนมาเยอะ อสังหาริมทรัพย์ด้านหลังของเราก็ยิ่งขายง่ายขึ้น เพราะยังไงซะ ตอนนี้เมืองมหาวิทยาลัยก็อยู่ไกลจากตัวเมืองมากครับ"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเหมือนถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างจัง

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่า "วิสัยทัศน์" ที่หลัวปี้เซิ่งพูด เป็นแค่คำพูดกลวง ๆ อวดรู้ของเด็กวัยรุ่น

ตอนนี้ถึงเข้าใจว่า นี่คือวิสัยทัศน์จริง ๆ

เถ้าแก่ของฉงฉงเน็ตเวิร์ก ตั้งแต่แรกไม่ได้คิดถึงกำไรเล็กน้อยของร้านเน็ตเพียงร้านเดียวเลย แต่เป็นความรุ่งเรืองหรือตกต่ำของอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์ทั้งผืน

หากเขาเปิดร้านของตัวเองคนเดียวสามร้านจนโดดเด่นอยู่ฝ่ายเดียว ในขณะที่หน้าร้านอื่นปล่อยว่างหรือการค้าซบเซา ถนนคนเดินสายนี้ก็คงไม่มีอนาคตเท่าไหร่

ถนนคนเดินที่ไร้ชีวิตชีวา มีแต่จะทำให้โครงการอสังหาฯ แถวนั้นขายยากยิ่งขึ้น

อสังหาริมทรัพย์ถึงจะเป็นธุรกิจใหญ่ที่แท้จริง กำไรเพียงเล็กน้อยของร้านเน็ตกับซูเปอร์มาร์เก็ต เมื่ออยู่ต่อหน้าโครงการอสังหาฯ ขนาดยักษ์ ย่อมไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงเลยสักนิด

"แต่ว่า อีกเดี๋ยวก็จะไม่เป็นแบบนั้นแล้วครับ" หลัวปี้เซิ่งเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"เถ้าแก่ของเรา ซื้อห้องว่างสี่ร้อยตารางเมตรตรงหัวมุมฝั่งทิศตะวันออกไว้แล้วครับ"

"เถ้าแก่รองจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตสาขาแรกในเจียงเฉิงของเรากำลังจะเปิดกิจการแล้วครับ ถึงตอนนั้น การส่งของจากฝั่งพี่เลี่ยงคงต้องหยุดลงแล้ว" หลัวปี้เซิ่งเสริมอย่างเกรงใจอยู่บ้าง

ตรรกะทุกอย่างดูเหมือนจะสมเหตุสมผลหมดแล้ว

แต่ปมในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง นอกจากจะไม่คลี่คลายแล้ว กลับยิ่งขยายใหญ่ขึ้น

"ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ต่อให้พวกนายจะยังไม่เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตชั่วคราว การรับของมาเองก็สะดวกกว่ามาหาผมไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นผมด้วย"

หลัวปี้เซิ่งเกาหัว "ความคิดของเถ้าแก่ไม่ค่อยเหมือนคนอื่นเท่าไหร่มาตลอดครับ แต่เขาก็ถูกเสมอเลยนะ อีกอย่างเขาดูคนแม่นมากเป็นพิเศษด้วย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงผุดคำถามขึ้นมาอีกข้อ "ห้องแถวนี่ไม่ใช่ของบริษัทเถ้าแก่นายหรอกเหรอ ทำไมถึงบอกว่าซื้อไว้อีกล่ะ"

"เรื่องนี้พี่ไม่เข้าใจแล้วล่ะสิครับ" หลัวปี้เซิ่งทำสีหน้าเหมือนจะบอกว่า 'พี่ยังอ่อนหัดนัก' "ห้องแถวมันเป็นสินทรัพย์ของบริษัท เถ้าแก่ก็แค่ควักเงินส่วนตัวซื้อต่อมาจากบริษัท มันก็กลายเป็นของส่วนตัวของเขาแล้วไงครับ เข้าใจหรือยังครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

หลัวปี้เซิ่งมองเขาแล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นแฝงความเขินอายอยู่บ้าง

"พี่เลี่ยง จริงๆ แล้ว... เรื่องทั้งหมดมันเกิดเพราะผมเองครับ"

"ร้านเน็ตของเรามีกฎอยู่ข้อหนึ่งว่า เปิดบริการครบหนึ่งเดือน พนักงานทุกคนสามารถลงแข่งชิงตำแหน่งผู้จัดการเวรได้ ขอแค่ผ่านการทดสอบก็จะได้ขึ้นรับตำแหน่ง แถมยังได้ส่วนแบ่งกำไรด้วย"

"ตอนนั้นเถ้าแก่โทรมาให้กำลังใจผมเป็นพิเศษ บอกว่ามองเห็นแววในตัวผม ผม... จริงๆ ในใจผมก็อยากเป็นนะ แต่ผมเป็นคนกลัวการเข้าสังคมมาก ไม่กล้าพูดต่อหน้าคนเยอะๆ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับฟังอย่างเงียบๆ

"เถ้าแก่เลยพูดกระตุ้นผมในโทรศัพท์ เขาบอกว่า 'แกคิดว่าบททดสอบของฉันมันผ่านง่ายขนาดนั้นเหรอ แกคงไม่กล้าแม้แต่จะสอบด้วยซ้ำล่ะสิ'"

"ตอนนั้นผมฮึดขึ้นมา เลยตอบตกลงไปทันที"

"ผลคือหนึ่งเดือนต่อมา เขามาประชุมที่เจียงเฉิงพอดี เลยบอกว่าจะมาทดสอบผมด้วยตัวเอง"

การเล่าเรื่องของหลัวปี้เซิ่งช้าลง ราวกับย้อนกลับไปในช่วงบ่ายอันตึงเครียดวันนั้น

"โจทย์ที่เขาให้ผมคือ ให้จัดแข่งเกมลีกออฟเลเจนด์สแบบสองต่อสอง โดยมีเงื่อนไขว่าต้องมีคนเข้าร่วมอย่างน้อยยี่สิบคน ข้อนี้จริงๆ แล้วไม่ยาก ผมเป็นผู้ดูแลร้านเน็ตมาหนึ่งเดือน สนิทกับพวกขาประจำหมดแล้ว การหาคนคุยง่ายๆ ยี่สิบคนเป็นเรื่องสบายมาก"

"พอแข่งเสร็จ เถ้าแก่ก็บอกว่า นายต้องแจกรางวัลให้ผู้ชนะสิ"

"ผมถามว่าแจกอะไรดี"

"เขาบอกว่า ฉันเห็นทุกคนชอบดื่มเรดบูล งั้นสองคนที่ชนะ ก็ได้เรดบูลไปคนละลังแล้วกัน"

"ผมบอกว่าผมจะไปซื้อ แต่เถ้าแก่กลับรั้งผมไว้" หลัวปี้เซิ่งสบตากับหวังเสี่ยวเลี่ยง "เขาบอกว่า ห้ามซื้อ ให้นายไปยืมมา นี่ต่างหากถึงจะเป็นโจทย์ทดสอบที่แท้จริงของผม"

ยืมเนี่ยนะ

ยืมเรดบูลสองลังเนี่ยนะ

"สำหรับคนอื่น มันอาจจะง่ายมาก แต่สำหรับผม มันยากเกินไป" ใบหน้าของหลัวปี้เซิ่งเริ่มแดงระเรื่อ "ตอนนั้นผมคิดจะถอดใจแล้ว เถ้าแก่ดูออกเลยพูดซ้ำอีกว่า 'แกคงไม่ได้กลัวหรอกใช่ไหม ไหนบอกว่าเก่งนักไง'"

"ผมเกิดทิฐิขึ้นมา เลยเดินไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกพี่"

"ผมยืนลังเลเดินไปเดินมาอยู่หน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตพวกพี่อย่างน้อยครึ่งชั่วโมง สูบบุหรี่ไปถึงสามมวน สุดท้ายถึงได้ทำใจกล้าหน้าด้านเดินเข้าไป"

"ตอนนั้นพอพี่ฟังจบ พี่ก็ตอบตกลงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงสักคำ พี่เลี่ยง พี่รู้ไหมครับ วินาทีนั้นผมรู้สึกว่าพี่คือผู้ช่วยชีวิตของผมเลย"

"เถ้าแก่ประกาศตรงนั้นเลยว่าผมผ่านการทดสอบ ได้เป็นหนึ่งในผู้จัดการเวร"

"เรื่องยังไม่จบแค่นั้น ช่วงบ่ายวันนั้นเถ้าแก่เนี้ยมาพอดี พอเดินดูร้านเสร็จก็บอกว่าจะซื้อของกินของดื่มมาให้พวกพี่น้องพนักงาน เลยไปซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกพี่พร้อมกับเถ้าแก่"

"ดันไปเจอจังหวะที่เถ้าแก่อ้วนของพวกพี่กำลังด่าพี่พอดี แถมยังให้พี่ควักกระเป๋าจ่ายเงินค่าเรดบูลสองลังนั้นเอง มิหนำซ้ำยังด่าลามมาถึงฉงฉงเน็ตเวิร์กของเรา แล้วยังระแวงว่าของที่ผมเอาไปคืนจะเป็นของปลอมอีก"

"พอผมรู้เรื่องเข้าก็รู้สึกผิดและเกรงใจมาก รู้สึกว่าผมเป็นคนทำให้พี่ต้องเดือดร้อน"

"ตอนนั้นเถ้าแก่ผมก็โกรธเหมือนกัน เขาเรียกผมไปคุยส่วนตัวว่า 'ถ้าหวังเสี่ยวเลี่ยงคนนี้ลาออกเพราะเรื่องนี้ พวกเราจะเล่นงานไอ้อ้วนคนนั้นซะ แต่ถ้าเขายังทนทำต่อได้ เรื่องนี้ก็แล้วกันไป' เขายังเตือนผมว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่เด็ดขาด เขาบอกว่าพี่เองก็เป็นยอดคนในหมู่ยอดคน ลองดูสิว่าพอจะมีโอกาสดึงพี่มาร่วมก๊วนด้วยได้ไหม"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ต้นตอของเรื่องทั้งหมด กลับกลายเป็นเรดบูลสองลังที่ตัวเขาเองลืมไปแล้ว

"ต่อมา พี่เลี่ยงก็ลาออกไป ในใจผมยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ เลยโทรบอกเถ้าแก่"

"พี่ทายสิว่าเถ้าแก่พูดว่ายังไง" มุมปากของหลัวปี้เซิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาด

"เขาบอกว่า ดีเลย งั้นพวกเราก็เริ่มแก้แค้นได้แล้ว ไอ้อ้วนบ้านั่นบังอาจมาหัวเราะเยาะพวกพี่น้องของฉัน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงอึ้งสนิท

"ผมบอกเถ้าแก่ว่า ตอนนี้พี่เลี่ยงตกงานแล้ว พวกเราพอจะช่วยอะไรเขาได้บ้างไหม เถ้าแก่เลยถามผมว่าจะช่วยยังไง ผมก็เลยเสนอไปว่า สินค้าของร้านเน็ตเรา ยกให้พี่เป็นคนรับมาส่งให้ทั้งหมดไปเลย กำไรก็ยกให้พี่ทั้งหมด"

"พอเถ้าแก่ฟังจบ ก็บอกทันทีเลยว่าวิธีนี้เข้าท่า แต่เขาก็มีเงื่อนไขอีกข้อหนึ่ง"

"เขาบอกว่า เรื่องก่อนหน้านี้ยังไม่ต้องบอกพี่ ให้ดูว่าพี่จะยอมรับลาภลอยที่ตกลงมาจากฟ้าก้อนนี้ไหม ถ้าพี่ปฏิเสธ หรือยืนกรานว่าจะไม่รับกำไรทั้งหมดไว้คนเดียว นั่นก็พิสูจน์ว่า พี่ไม่ได้เป็นแค่คนเก่ง แต่ยังเป็นเพื่อนที่คบหาได้ด้วย"

"พี่เลี่ยง พี่ไม่ทำให้ผมผิดหวังจริง ๆ"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

หลังจากแยกกับหลัวปี้เซิ่งแล้ว หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินอยู่บนถนนสายการค้าเพียงลำพัง สายลมอ่อนพัดผ่าน ทว่าไม่อาจเป่าความคิดนับพันที่วนเวียนอยู่ในหัวให้จางหายไปได้

เรื่องทั้งหมดนี้ ช่างประหลาด ช่างพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว

การที่ตัวเองได้รับรายได้มาแบบงง ๆ พอมองดูตอนนี้แล้ว มันคือความมีน้ำใจของหลัวปี้เซิ่ง คือสไตล์การทำตัวแปลกพิลึกของเถ้าแก่ฉงฉงเน็ตเวิร์ก แล้วก็... แล้วก็การกระทำของตัวเองที่ยอมให้ยืมเรดบูลไปสองลังในตอนนั้น

เป็นโชคชะตาที่หลอมรวมเรื่องทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน

และตัวแปรสำคัญที่ทำให้เกิดโชคชะตาทั้งหมดนี้ กลับกลายเป็นหลี่ไหลฝู

ถ้าเขาไม่พาลใส่ตัวเองเพราะเรื่องเรดบูลสองลัง ถ้าเขาไม่วางแผนโกงตัวเองเรื่องเงินปันผล... เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

เป็นเขาเอง ที่ใช้มือของตัวเองผลักโชคชะตานี้ออกไปจากตัว แล้วผลักเข้ามาสู่อ้อมอกของหวังเสี่ยวเลี่ยง

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าตัวเองคิดทะลุปรุโปร่งแล้ว

คัมภีร์ชะตาถูกต้องจริง ๆ

เรื่องทั้งหมดนี้สอดคล้องกับตรรกะแห่งวิธีการต่าง ๆ ในคัมภีร์ชะตาอย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่เพียงเท่านั้น ต่อจากนี้ไป ทันทีที่ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดสี่ร้อยตารางเมตรแห่งนั้นเปิดให้บริการ ย่อมส่งผลกระทบมหาศาลต่อซูเปอร์มาร์เก็ตของหลี่ไหลฝูอย่างแน่นอน โชคดี หรือโชคร้าย ที่แท้ล้วนเป็นผลจากการกระทำของตัวเองทั้งสิ้น

บางที อาจต่างกันแค่เสี้ยวความคิด บางที ก็อาจเป็นแค่คำด่าประโยคเดียว

หวังเสี่ยวเลี่ยงเงยหน้าขึ้น มองไปยังห้องเช่าว่างตรงหัวมุมทิศตะวันออกของถนนสายการค้า ราวกับมองเห็นภาพยามที่มันสว่างไสวไปด้วยแสงไฟแล้ว