ตอนที่ 84 เถ้าแก่ของพวกเราคือตำนาน

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองยอดเงินคงเหลือในโทรศัพท์มือถือ แต่กลับรู้สึกไม่ค่อยสมจริงอยู่บ้าง

เงินนี้ได้มาเร็วเกินไป ง่ายเกินไปจริง ๆ

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปยังหลัวปี้เซิ่งที่กำลังยุ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์แล้วเอ่ยปากถาม "ปี้เซิ่ง นายเลิกงานกี่โมง ผมเลี้ยงข้าวเช้าเอง"

หลัวปี้เซิ่งตอบโดยไม่เงยหน้า "เดี๋ยวนี้แหละครับพี่เลี่ยง รอผมตรวจบัญชีกับฝ่ายบัญชีเสร็จก่อน"

กระดิ่งลมตรงประตูร้านเน็ตส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง หญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีเดินเข้ามา เธอสวมชุดทำงานสุภาพ ใบหน้าประดับรอยยิ้มอบอุ่น ดูเป็นกันเองอย่างยิ่ง

"เสี่ยวหลัว อรุณสวัสดิ์จ้ะ" หญิงคนนั้นเอ่ยทักทายหลัวปี้เซิ่งอย่างอารมณ์ดี

"พี่เจวียน อรุณสวัสดิ์ครับ!" หลัวปี้เซิ่งยิ้มตอบรับเช่นกัน

หญิงคนนั้นเดินเข้าเคาน์เตอร์อย่างคุ้นเคย แล้วนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ข้างหลัวปี้เซิ่ง นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์เสียงดังเปาะแปะอย่างคล่องแคล่วลื่นไหล ไม่นานเครื่องพิมพ์ก็เริ่มทำงาน พ่นใบรายงานออกมาแผ่นหนึ่ง

เธอยื่นใบรายงานให้หลัวปี้เซิ่ง "เสี่ยวหลัว ตรวจดูหน่อยนะ ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นชื่อได้เลยจ้ะ"

หลัวปี้เซิ่งรับใบรายงานมากวาดตาดูอย่างรวดเร็ว แล้วเซ็นชื่อตัวเองลงท้ายเอกสาร

จากนั้น นักบัญชีที่ถูกเรียกว่าพี่เจวียนก็เปิดลิ้นชักเก็บเงินแล้วเริ่มตรวจนับเงินสด ท่าทางการนับเงินของเธอเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง รวดเร็วจนตาลาย เธอแบ่งเงินส่วนหนึ่งไว้เป็นเงินทุนหมุนเวียน ส่วนที่เหลือเก็บใส่ซองเอกสารโปร่งแสงทั้งหมดและใช้แถบกาวปิดผนึกไว้อย่างประณีต

ตลอดทั้งกระบวนการ เธอยังคงรักษาท่าทีแย้มยิ้มอารมณ์ดีเอาไว้ตลอด

หวังเสี่ยวเลี่ยงยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนแอบอึ้งไปเล็กน้อย

ภาพนี้ทำให้เขานึกถึงหลี่ชุ่ยฮวาที่มารับเงินที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทุกเย็น

แค่ร้านเน็ตแท้ ๆ กลับมีนักบัญชีเฉพาะทางด้วย แถมยังดูเป็นมืออาชีพไม่เบา

นี่มันต่างจากภาพจำร้านเน็ตแนวธุรกิจครอบครัวแบบผัวเมียหรือพี่น้องเปิดเองโดยสิ้นเชิง

"นักบัญชีคนนี้...เป็นญาติของเถ้าแก่นายเหรอ" หวังเสี่ยวเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามหลัวปี้เซิ่ง

หลัวปี้เซิ่งส่ายหน้าและตอบเบา ๆ เช่นกัน "ไม่ใช่ครับ พี่เจวียนเป็นนักบัญชีมืออาชีพที่บริษัทจ้างมา"

บริษัท?

หวังเสี่ยวเลี่ยงจับใจความสำคัญของคำนี้ได้

ดูท่าแล้ว "ฉงฉงเน็ตเวิร์ก" แห่งนี้จะไม่ใช่ธุรกิจส่วนตัวเล็ก ๆ ทั่วไป แต่เป็นนิติบุคคลที่ดำเนินงานในรูปแบบบริษัท

พอนักบัญชีถือเงินจากไป หลัวปี้เซิ่งก็เก็บของเสร็จพอดี เขายืดเส้นยืดสายแล้วพูดกับหวังเสี่ยวเลี่ยง "พี่เลี่ยง ไปกันเถอะครับ พวกเราไม่ต้องกินมื้อเช้าหรอก ไปกินควบมื้อเที่ยงเลยเป็นไง กินเสร็จกลับไปนอนพอดี ไม่งั้นตื่นมาหิวกลางคันแน่"

"ได้สิ ไม่มีปัญหา" หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่มีข้อขัดแย้ง

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากร้านเน็ต

แสงแดดยามเช้าเริ่มแยงตา ผู้คนและยานพาหนะบนท้องถนนค่อย ๆ หนาตาขึ้น

ยังคงเป็นร้านบะหมี่เจ้าเก่าที่เปิดบริการยี่สิบสี่ชั่วโมงร้านเดิม

"เถ้าแก่ บะหมี่เนื้อสองชาม เครื่องเคียงจัดเต็มทุกอย่าง ขอเส้นเยอะหน่อยนะครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงตะโกนบอกไปทางครัวหลังร้าน จากนั้นก็สแกนจ่ายเงินไปแปดสิบกว่าหยวนทันที

บะหมี่ถูกยกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว เนื้อชิ้นโต ไข่ดาวสีเหลืองทอง และเครื่องเคียงอัดแน่นนานาชนิดวางโปะเต็มชาม กลิ่นหอมโชยเตะจมูก

หลัวปี้เซิ่งหิวจริง ๆ เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาก็ก้มหน้าก้มตากิน ซดเสียงดังซูดซาด ดูน่าเอร็ดอร่อยอย่างยิ่ง

บะหมี่ชามหนึ่งหมดเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว

"เถ้าแก่ ทางนี้ขอเพิ่มเส้นอีกที่ครับ!" หวังเสี่ยวเลี่ยงสั่งเส้นเพิ่มให้หลัวปี้เซิ่งอีกชาม

พอเส้นที่เพิ่มลงท้องไปเรียบร้อย หลัวปี้เซิ่งถึงเรอออกมาอย่างพึงพอใจแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองเขา ในที่สุดก็ถามคำถามที่อัดอั้นมาตลอดทั้งเช้า "ปี้เซิ่ง ผมยังคิดไม่ตกเลยจริง ๆ เถ้าแก่ของพวกนายคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงยอมให้ผมส่งของให้ดื้อ ๆ แถมยังปล่อยให้ผมบวกราคาเพิ่มอีก นี่มันไม่เท่ากับเอาเงินมาแจกผมฟรี ๆ หรอกเหรอ"

หลัวปี้เซิ่งใช้กระดาษทิชชูเช็ดปาก สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่า "ผมรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องถาม"

"พี่เลี่ยง แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอครับ เถ้าแก่ของพวกเราอยากดึงพี่เข้าพวกน่ะสิ"

"ดึงผมเข้าพวกเนี่ยนะ" หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่ "เถ้าแก่พวกนายเคยเจอผมแค่ครั้งเดียว รวมแล้วไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ แค่เพื่อเรื่องนี้ ถึงกับต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ"

เรื่องนี้ฟังดูเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

หรือเป็นเพราะตอนนั้นตัวเองให้น้ำกระทิงแดงเขาไปสองขวดงั้นเหรอ

ผลตอบแทนนี้มันจะสูงเกินไปแล้ว

หลัวปี้เซิ่งยิ้มบางๆ พลอยรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย "พี่เลี่ยง อย่าหาว่าผมพูดเล่นเลย สายตาเถ้าแก่พวกเราเฉียบคมขนาดนั้นจริงๆ ตอนแรกที่ผมเจอกับเขาก็แค่ครั้งเดียว เขาก็บอกเลยว่าผมใช้ได้"

หวังเสี่ยวเลี่ยงกวาดตามองหลัวปี้เซิ่ง เจ้าหนุ่มนี่หน้าตายังดูละอ่อนอยู่แท้ๆ ดูออกได้ยังไงกันเนี่ย!

"ตอนนั้นนายทำอะไรล่ะ เถ้าแก่นายถึงได้ให้ความสำคัญขนาดนี้" หวังเสี่ยวเลี่ยงถามด้วยความอยากรู้ "อีกอย่าง ก็แค่คนดูแลร้านเน็ต คงไม่ต้องคัดกรองอะไรลึกซึ้งขนาดนั้นมั้ง"

สีหน้าของหลัวปี้เซิ่งพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

"พี่เลี่ยง ก่อนอื่นผมต้องขอแก้ความเข้าใจพี่หน่อย ผมไม่ใช่แค่คนดูแลร้านเน็ต แต่ผมเป็นผู้จัดการเวร"

ผู้จัดการ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงอึ้งไป

"แถมผมยังได้ส่วนแบ่งกำไรด้วย" หลัวปี้เซิ่งเสริมขึ้นมาอีกประโยค

น้ำหนักของประโยคนี้ หนักแน่นยิ่งกว่าคำว่า "ผู้จัดการ" สองคำนั้นเสียอีก

ได้ส่วนแบ่งกำไร นั่นหมายความว่าเขาไม่ใช่แค่ลูกจ้างทำงานแลกเงินธรรมดาๆ อีกต่อไป แต่เป็นหุ้นส่วน

หวังเสี่ยวเลี่ยงหันกลับมาประเมินคนหนุ่มตรงหน้าใหม่อีกครั้ง

"นาย...อย่างมากก็แค่ปีสองไม่ใช่เหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ ปีสองแล้วทำไมล่ะ" หลัวปี้เซิ่งเชิดคอขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "อยู่ปีสองก็เป็นผู้จัดการไม่ได้เหรอ เถ้าแก่ของพวกเรา ตอนอยู่ปีสองก็เปิดร้านเน็ตแห่งแรกของตัวเองแล้ว! ร้านเน็ตขนาดสามชั้นเชียวนะ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงถึงกับสะอึกไป

อยู่ปีสองก็เปิดร้านเน็ตแล้วเนี่ยนะ

ความคิดหนึ่งพลันแล่นผ่านเข้ามาในหัวทันที

"เถ้าแก่พวกนาย...เป็นพวกลูกคนรวยงั้นเหรอ"

นอกจากเหตุผลนี้แล้ว เขาก็นึกไม่ออกว่านักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่งจะเอาทุนรอนและความกล้าบ้าบิ่นมาจากไหน

"ลูกคนรวยเนี่ยนะ" ปฏิกิริยาของหลัวปี้เซิ่งยิ่งแรงกว่าเมื่อครู่เสียอีก เขาแทบจะลุกพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ "พี่เลี่ยง คำนี้ถือว่าดูถูกไอดอลของผมมากเกินไปแล้ว! เขาไม่ใช่พวกลูกคนรวย แต่เป็นผู้สร้างเนื้อสร้างตัวรุ่นแรก! เป็นระดับตำนานต่างหาก!"

ปฏิกิริยาของหลัวปี้เซิ่งทำให้หวังเสี่ยวเลี่ยงประหลาดใจอยู่บ้าง

ไอดอล? ตำนาน?

ใช้คำเวอร์ขนาดนี้เลยเหรอ

เขานึกถึงโจวเฉียงที่มีความผูกพันพิเศษต่ออาชีพเดิมขึ้นมา

บางที เถ้าแก่ของฉงฉงเน็ตเวิร์กคนนี้ อาจจะเป็นคนประเภทเดียวกับโจวเฉียงก็ได้

อย่างน้อยในแง่ของทัศนคติต่ออาชีพเดิม พวกเขาก็ล้วนสอดคล้องกับวิชาพลิกชะตาบทที่แปดในคัมภีร์ชะตาที่ว่า "หนทางแห่งอาชีพ การงานเดิมอย่าได้ทอดทิ้งโดยง่าย แม้กำไรน้อยนิด ทว่าคือรากฐานที่ผูกพัน คือหลักยึดเหนี่ยวแห่งการตั้งตน หากกิจการใหม่สำเร็จ รากฐานมั่นคง ค่อยเลือกดำเนินตาม หากควบคู่ได้ทั้งสอง ย่อมประเสริฐที่สุด"

และยังทำได้ทั้งสองอย่างจริงๆ เสียด้วย

"เป็นตำนานยังไง เล่าให้ผมฟังหน่อยสิ" หวังเสี่ยวเลี่ยงเริ่มสนใจขึ้นมา

หลัวปี้เซิ่งกระแอมเบาๆ โน้มตัวไปข้างหน้าแล้วลดเสียงลง ราวกับกำลังจะเล่าความลับสะเทือนโลก

"เถ้าแก่ของพวกเรา การเปิดร้านเน็ตตอนอยู่ปีสองนั่นเป็นแค่การชิมลาง พอถึงปีสี่ พ่อตาของเขา หรือก็คือพ่อของแฟนสาว จู่ๆ ก็ถูกคนฆ่าตาย"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงกระตุกวูบ

จุดเริ่มต้นของเรื่องเล่านี้ ทำไมถึงเหมือนข่าวดังในหน้าหนังสือพิมพ์สังคมขนาดนี้

"แล้วไงต่อ"

"จากนั้น เขาก็ดร็อปเรียนทันทีเพื่อไปรับช่วงต่อบริษัทของพ่อตา พี่ลองคิดดูสิ คนอายุแค่ยี่สิบต้นๆ เผลอๆ จะอายุน้อยกว่าพี่ตอนนี้ด้วยซ้ำ ต้องไปบริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์อันดับหนึ่งของเมืองซีโจว!"

ดวงตาของหลัวปี้เซิ่งเป็นประกายวาววับ

"สุดยอดไหมล่ะ แต่ที่เด็ดกว่านั้นยังอยู่ข้างหลัง! เขาไม่เพียงแต่รับช่วงต่อและประคองสถานการณ์ไว้ได้ แต่ยังบริหารได้ดีกว่าตอนที่พ่อตายังอยู่อีก!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังจนอึ้งกิมกี่

พล็อตเรื่องแบบนี้...ทำไมถึงฟังดูคุ้นหูขนาดนี้นะ

ปีสี่ลาออกจากมหาวิทยาลัย พ่อตาถูกฆ่าตาย เข้ามารับช่วงต่อกิจการยักษ์ใหญ่ของตระกูล จากนั้นก็ฟันฝ่าอุปสรรค ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด...

นี่มันพล็อตมาตรฐานในนิยายแนวสุขนิยมในเมืองไม่ใช่หรือไง

เขาสงสัยอย่างยิ่งว่าหลัวปี้เซิ่งคงไปฟังเรื่องเล่าในยุทธภพที่แต่งแต้มใส่สีตีไข่มา แล้วก็เชื่อเป็นตุเป็นตะ

นักศึกษาคนหนึ่ง ต่อให้เป็นอัจฉริยะแค่ไหน จะไปรับช่วงต่อบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับแถวหน้าในสถานการณ์แบบนั้นได้อย่างไร ความอันตรายและความซับซ้อนในนั้น ไม่ใช่สิ่งที่เด็กที่ยังไม่ทันก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยจะรับมือได้เลยสักนิด

แม้แต่นิยายยังไม่กล้าเขียนแบบนี้เลย...ไม่สิ นิยายมันก็เขียนแบบนี้แหละ

"ที่นายเล่ามานี่มันพล็อตนิยายชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ" หวังเสี่ยวเลี่ยงอดแขวะไม่ได้

ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เส้นประสาทเส้นหนึ่งในหัวของเขากลับถูกสะกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เรื่องราวพิสดารพันลึกก่อนหน้านี้ จะจริงหรือเท็จ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

หรือว่าถนนคนเดินสายนี้...

"ถนนคนเดินสายนี้ คงไม่ใช่ว่าเถ้าแก่ของพวกนายเป็นคนพัฒนาขึ้นมาหรอกนะ"

หลัวปี้เซิ่งพยักหน้ารับอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"ใช่แล้วสิ!"

เขาชี้นิ้วไปยังไซต์งานก่อสร้างขนาดมหึมาที่กำลังก่อสร้างอยู่ไกลออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง

"พวกโครงการตึกแถวด้านหลังนั่น เถ้าแก่ของพวกเราก็เป็นคนพัฒนาขึ้นมาเหมือนกันนะ"

"เถ้าแก่ของพวกนายอายุเท่าไหร่แล้ว"

"สี่สิบสอง"

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าเรื่องเล่านี้ชักจะน่าเชื่อถือขึ้นมาแล้ว