ตอนที่ 83 เงินนี้ได้มาง่ายเกินไปแล้ว

หลี่ไหลฝูยังคงมาถึงร้านตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเคย เขาคิดว่าการเฝ้าร้านได้คือหนึ่งในเคล็ดลับความสำเร็จของตัวเอง

เขาเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า ความขยันชดเชยความเขลาได้ นกที่ตื่นเช้าย่อมมีหนอนกิน

แม้เขาจะมาแต่เช้า แต่พนักงานกะดึกก็ไม่กล้ากลับ มิหนำซ้ำยังต้องแกล้งทำเป็นขยันขันแข็งกว่าเดิม

ไข่ต้มใบชา โอเด้ง ไส้กรอกย่าง ฮอตดอก แซนด์วิช สินค้าขายดีช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้าเหล่านี้

คืองานหลักของพวกเขาในยามเช้า

รถกระบะตู้ทึบคันหนึ่งจอดลงหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต ส่งเสียงเบรกแผ่วเบา

พนักงานยกของกระโดดลงจากรถ เปิดประตูท้ายอย่างชำนาญ แล้วเริ่มยกของเข้าในร้านทีละลัง

"ทางนี้ วางตรงนี้!" หลี่ไหลฝูเท้าสะเอว บัญชาการราวกับนายพล "เครื่องดื่มเรียงเข้าไปในคลังให้หมด ขนมขบเคี้ยววางหลังชั้นวางของ อย่าขวางทางเดิน!"

พนักงานร้านก็รีบวิ่งเข้ามาช่วย

หลี่ไหลฝูมองกล่องกระดาษที่พิมพ์ตัวหนังสือ "คังซือฟู่" กับ "โคคา-โคล่า" ถูกยกเข้ามาในอาณาเขตของตัวเอง ในใจก็ผุดความรู้สึกพึงพอใจขึ้นมา ทั้งหมดนี้คือเงินสดทั้งนั้น

ขนย้ายเสร็จสิ้น เซ็นใบส่งของจ่ายเงิน

พนักงานยกของปาดเหงื่อ ตะโกนบอกคนขับรถนอกประตูว่า "ขยับไปข้างหน้าสองสามเมตร จอดหน่อยนะ เจ้าต่อไปคือฉงฉงเน็ตเวิร์ก"

หูของหลี่ไหลฝูผึ่งขึ้นมาทันที

ฉงฉงเน็ตเวิร์กเหรอ?

เขาเดินออกจากประตูร้านตามสัญชาตญาณ หรี่ตามองไปยังร้านเน็ตที่ตกแต่งฉูดฉาดข้าง ๆ

เกิดอะไรขึ้น? ร้านเน็ตฉงฉงไม่ขายของกินของดื่มไม่ใช่เหรอ? ผู้ดูแลร้านแซ่หลัวคนนั้นไม่ได้บอกหรอกหรือว่าเถ้าแก่ของพวกเขามีกฎ ให้จดจ่อกับการให้บริการเล่นเน็ต ไม่ทำเรื่องเลอะเทอะพวกนี้?

หลี่ไหลฝูพึมพำในใจ

เดิมทีเขาคิดว่าพวกคนหนุ่มสาวที่ทำเรื่องอินเทอร์เน็ตพวกนี้หัวสูงแต่ความสามารถต่ำ มองไม่เห็นค่าของเศษเงินไม่กี่เหมาไม่กี่หยวนจากเครื่องดื่มขวดหนึ่งหรือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกล่องหนึ่ง

ทำไมจู่ ๆ ถึงตาสว่างขึ้นมาได้?

ทว่า หลังจากนั้นเขาก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะออกมา

ตาสว่างแล้วยังไงล่ะ? ข้อสำคัญที่สุดคือ ใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบ พวกนั้นทำเรื่องขอได้เหรอ?

ซูเปอร์มาร์เก็ตของเขาขอได้แล้ว ภายในระยะหนึ่งร้อยเมตรจะมีร้านที่สองไม่ได้

ขอแค่พวกนั้นกล้าขายบุหรี่ เขายกหูโทรศัพท์กริ๊งเดียว ก็พอให้พวกนั้นต้องเดือดร้อนหนักแล้ว

พอคิดถึงตรงนี้ หลี่ไหลฝูก็วางใจลงได้มาก เขาอยากจะดูนักว่าพวกเด็กเมื่อวานซืนพวกนี้จะเล่นลูกไม้อะไรได้

เขายืนกอดอกอยู่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตตัวเอง วางท่ารอชมเรื่องสนุก เขาไม่ได้สนใจจริง ๆ หรอกว่าอีกฝ่ายสั่งสินค้าอะไรมา เพียงแค่อยากจะยืนยันว่า ตกลงแล้วพวกนั้นสั่งมาเท่าไหร่กันแน่ ทำเล่นเหลวไหลหรือเปล่า

ทว่า คนที่ยืนรับของอยู่ริมถนนนั้น เขารู้จัก

หวังเสี่ยวเลี่ยง!

เป็นหวังเสี่ยวเลี่ยงจริง ๆ ด้วย!

ทันทีที่ประตูรถขนส่งเปิดออก เขาก็ช่วยพนักงานยกของยกลังเครื่องดื่มขึ้นรถเข็นหน้าประตูร้านเน็ตอย่างคล่องแคล่ว

เพลิงโทสะที่ไร้ที่มาพวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจของหลี่ไหลฝูทันที

มันไปอยู่ร้านเน็ตเหรอ?

หรือว่า... หรือว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงเป็นคนเสนอให้ร้านเน็ตเริ่มสั่งของมาขายด้วย?

ใช่ ต้องเป็นแบบนี้แน่! เจ้าหมอนี่อยากจะใช้วิธีนี้แก้แค้นงั้นเหรอ?

ใบหน้าของหลี่ไหลฝูเปลี่ยนเป็นสีตับหมู

น่าแค้นใจนัก!

ทว่า พอคิดอีกที หลี่ไหลฝูก็ฝืนปลอบใจตัวเอง

เหอะ หวังเสี่ยวเลี่ยงมันก็มีแค่ชะตาเป็นขี้ข้าเขาเท่านั้นแหละ! นักศึกษาแล้วยังไง? จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแล้วยังไง? ต่อหน้าข้าหลี่ไหลฝูคนนี้ ก็ยังเป็นแค่ไอ้โง่ที่ไม่รู้อะไรสักอย่างอยู่ดี! ยังคงถูกคนที่เรียนไม่จบประถมอย่างข้าปั่นหัวเล่นอยู่ดี

หลี่ไหลฝูสบถด่าหวังเสี่ยวเลี่ยงในใจอย่างดุร้าย โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า การที่ฉงฉงเน็ตเวิร์กกลายมาเป็นคู่แข่งโดยตรงของเขานั้น ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือตัวเองทั้งสิ้น

หากไม่ใช่เพราะเรื่องเรดบูลสองลังนั่น ที่เขาด่าหวังเสี่ยวเลี่ยงจนเสียผู้เสียคน แถมยังพาลด่าเหยียดหยามฉงฉงเน็ตเวิร์กกับหลัวปี้เซิ่งไปด้วย เรื่องก็คงไม่บานปลายมาถึงขั้นนี้

น่าเสียดายที่หลี่ไหลฝูหลงพอใจในตัวเองมากเกินไป ไม่มีทางมองหาข้อผิดพลาดจากตัวเองเด็ดขาด

เขาทำได้เพียงโยนความผิดทั้งหมดไปให้คนหนุ่มที่ถูกเขาเล่นงานจนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนคนนั้น

ไม่สิ! ข้าไม่ได้เล่นงานมันสักหน่อย เงินเดือนก็จ่ายให้แล้ว ส่วนแบ่งกำไรก็แบ่งให้แล้ว เถ้าแก่ควบหุ้นส่วนที่มีมโนธรรมอย่างข้ามีไม่มากแล้วนะ

อีกอย่าง ต้นทุนหลายอย่างก็ไม่ได้คิดกับมันด้วย เช่นพวกต้นทุนค่าตกแต่งร้านเป็นต้น

ไม่อย่างนั้นเงินเดือนก็ไม่ได้ครบหรอก

ข้าใจดีมากพอแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง หวังเสี่ยวเลี่ยงย่อมเห็นหลี่ไหลฝูที่ยืนอยู่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้ามราวกับทวารบาล

สายตาที่แทบจะพ่นไฟออกมาคู่นั้น เขาไม่มีทางไม่รู้สึก

หากเป็นเมื่อวาน ในใจเขาอาจจะยังรู้สึกแย่ รู้สึกกระอักกระอ่วน หรือทำตัวไม่ถูก

แต่ในตอนนี้ ความรู้สึกแย่ที่หลงเหลืออยู่นั้นกลับเหมือนหยดน้ำที่ตกลงสู่ทะเลกว้าง ไม่แม้แต่จะก่อให้เกิดระลอกคลื่นสักสาย

เขาเพียงมีสมาธิอยู่กับการยกของ ขนเครื่องดื่มและขนมขบเคี้ยวหนักอึ้งลงมาจากรถบรรทุกทีละลัง จัดเรียงขึ้นรถเข็น เขาไม่ได้ปรายตามองหลี่ไหลฝูเพิ่มเลยแม้แต่แวบเดียว

ทางต่างกัน ย่อมมิอาจร่วมทางกันได้ นับตั้งแต่วินาทีที่เขาเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต พวกเขาก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันแล้ว

หากหยั่งรู้ว่าใจคด ให้รีบหลบเลี่ยงดั่งหลบคมดาบ

กับคนพรรค์นี้ ต้องถอยห่างไว้ให้ไกล อัปมงคลสิ้นดี!

หลัวปี้เซิ่งเองก็ออกมาจากร้านเน็ตเพื่อช่วยงาน เมื่อเห็นเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของหวังเสี่ยวเลี่ยง จึงยื่นมือหมายจะรับลังในมือเขามา

"ไม่ต้องช่วยแล้ว นายช่วยฉันอีก ฉันจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่ได้เงินนี้จริงๆ นะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงเอี้ยวตัวหลบ "อีกอย่าง นายเข้ากะมาทั้งคืนแล้ว รีบไปพักผ่อนเถอะ"

หลัวปี้เซิ่งยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ สองซี่ "ไม่เป็นไรหรอกครับ กะดึกพวกเราสลับกันนอนคนละสี่ชั่วโมง ไม่เหนื่อยเลย"

พูดพลาง เขาก็เข้าร่วมขบวนการขนย้ายด้วย

คนสองคนบวกกับคนงานยกของของซัพพลายเออร์ ประสิทธิภาพจึงสูงมาก เพียงไม่นาน สินค้าที่กองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อมๆ ก็ถูกวางไว้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ของร้านเน็ต

ข้าวของถูกนำไปวางไว้ยังตำแหน่งที่กำหนดอย่างระมัดระวัง หวังเสี่ยวเลี่ยงหยิบคัตเตอร์ขึ้นมากรีดเทปกาวที่ปิดผนึกกล่องกระดาษ

เขาเริ่มลงมือจัดวางเครื่องดื่มทีละขวด ขนมขบเคี้ยวทีละซอง บนชั้นวางสินค้าตัวใหม่เอี่ยมหลังเคาน์เตอร์บาร์อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ชั้นวางสินค้านี้เพิ่งประกอบขึ้นมาทั้งคืนเมื่อวาน โดยทำขึ้นมาเพื่อใช้จัดแสดงสินค้าโดยเฉพาะ

หวังเสี่ยวเลี่ยงจัดเรียงอย่างตั้งใจยิ่ง สินค้าประเภทเดียวกันวางไว้ด้วยกัน วันที่ผลิตหันออกด้านนอก มองเห็นได้ชัดเจนในแวบเดียว ชั้นวางทั้งชั้นดูสะอาดสะอ้านและสวยงาม

คนงานยกของของพี่จางที่เป็นซัพพลายเออร์ยื่นใบส่งของแบบสามตอนใบหนึ่งมาให้

บนใบนั้นเขียนชื่อสินค้า ราคาต่อหน่วย และจำนวน ไว้อย่างชัดเจนด้วยตัวอักษรที่เรียบง่ายที่สุด

หวังเสี่ยวเลี่ยงรับใบส่งของมา หลังจากดูราคาและใช้เครื่องคิดเลขในโทรศัพท์มือถือคำนวณรอบหนึ่ง เมื่อยืนยันว่าถูกต้องแล้ว ก็โอนเงินผ่านวีแชตให้พี่จางเถ้าแก่ค้าส่ง

การใช้คนพึงเริ่มด้วยความระแวง เฝ้ารอจนงานลุล่วง

ความร่วมมือเริ่มต้นจากความสงสัยจนกระทั่งสิ้นสุด พี่จางเถ้าแก่ค้าส่งย่อมเป็นส่วนหนึ่งของความร่วมมือนี้เช่นกัน

จากนั้นเขาก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียนเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัดไว้ข้างช่องราคารวมที่อยู่ด้านล่างสุด

เขาคำนวณครู่หนึ่ง แล้วเขียนราคารวมใหม่ลงไปข้างหลัง ราคานี้บวกกำไรสิบเปอร์เซ็นต์บนฐานของราคาทุนรับเข้า

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ เขาจึงส่งใบนี้ให้หลัวปี้เซิ่ง

"ปี้เซิ่ง นายตรวจนับของดูหน่อย ดูว่าจำนวนถูกต้องไหม"

หลัวปี้เซิ่งรับใบไป เริ่มตรวจนับสินค้าบนชั้นวางอย่างละเอียดรอบคอบโดยเทียบกับรายการข้างบน

เขาตรวจสอบทีละรายการ เมื่อยืนยันว่าถูกต้องแล้ว สายตาก็เลื่อนไปหยุดที่ราคาตรงด้านล่างสุดของใบรายการ

จากนั้น เขาก็ชะงักไป

"พี่เลี่ยง นี่มัน..." หลัวปี้เซิ่งตกใจเล็กน้อย เขาชี้ไปที่ราคาบนใบรายการ "พี่ควรจะคัดลอกเก็บไว้เป็นหลักฐานเองอีกชุดไหมครับ บนนี้มีราคาขายส่งอยู่ด้วยนะ"

พูดพลาง เขาก็ควักโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดดูรูปถ่ายราคาสินค้าที่แอบถ่ายมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตของหลี่ไหลฝูเมื่อวาน

เขาเปรียบเทียบดูแล้ว สีหน้าประหลาดใจยิ่งเด่นชัดขึ้น

"ไม่ถูกสิครับพี่เลี่ยง ราคาของพี่อันนี้... เถ้าแก่พวกเราไม่ได้บอกเหรอครับว่า ให้ขายตามราคาซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้ามก็พอ ราคาที่พี่ตั้งนี่ ถูกกว่าฝั่งหลี่ไหลฝูตั้งเยอะเลยนะ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองท่าทางสงสัยของหลัวปี้เซิ่งแล้วอธิบายอย่างสงบ

นี่เป็นผลลัพธ์ที่เขาไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วนแล้วแน่นอน

อันที่จริง อัตราส่วนต่างกำไรเฉลี่ยของเครื่องดื่มจะแกว่งอยู่ที่ระหว่างสิบถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนขนมขบเคี้ยวอย่างมันฝรั่งทอดหรือล่าเถียว อัตรากำไรสูงสุดกระทั่งแตะถึงกว่าสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์

เหตุผลที่เขาคำนวณกำไรตามขั้นต่ำสุดสิบเปอร์เซ็นต์ ก็เพราะต้องการเหลือกำไรส่วนหนึ่งไว้ให้ฉงฉงเน็ตเวิร์กล้วนๆ

เถ้าแก่ของฉงฉงมอบโอกาสนี้ให้เขา มันคือโชคดีที่หล่นมาจากฟ้าซึ่งเขาไม่อาจปฏิเสธได้

ทว่าเขาไม่อาจรับโชคดีก้อนนี้ไว้หน้าตาเฉยได้อย่างสนิทใจ และยิ่งไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว

ในสายตาของเขา หากตนฮุบกำไรไว้คนเดียวทั้งหมด ปล่อยให้ร้านเน็ตต้องเสียทั้งสถานที่และแรงคนไปฟรีๆ แล้วมันจะต่างอะไรกับการเบียดเบียนผลประโยชน์ของอีกฝ่ายโดยตรง

"ปี้เซิ่ง นายคิดตามราคานี้ของผมเถอะ"

"ไม่อย่างนั้น ธุรกิจนี้ผมก็ไม่ทำแล้ว"

"ความจริงพวกนายติดต่อร้านค้าส่งโดยตรงได้เลยนะ ตอนนี้ผมให้เบอร์นายได้เลย"

นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นเส้นแบ่งของเขา

"...ได้ครับ พี่เลี่ยง" หลัวปี้เซิ่งพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่ออีก

เขาหยิบเงินออกมาจากเคาน์เตอร์ นับอย่างละเอียดสองรอบแล้วส่งให้หวังเสี่ยวเลี่ยง

ค่าสินค้าคือหนึ่งหมื่นกับสิบแปดหยวน เขาบวกกำไรสิบเปอร์เซ็นต์ ราคารวมจึงเป็นหนึ่งหมื่นหนึ่งพันสิบเก้าหยวนแปดเหมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงปัดเศษทิ้ง

ออร์เดอร์นี้ เขาฟันกำไรเน้นๆ ไปหนึ่งพันหนึ่งร้อยหยวน

เงินก้อนนี้ได้มาง่ายเกินไปแล้ว