ตอนที่ 82 โอกาสมาถึงแล้ว

หวังเสี่ยวเลี่ยงสงสัยว่า หลัวปี้เซิ่งคนหนุ่มคนนี้จะตื่นเต้นเกินไปจนพูดจาเกินจริง หรือไม่ก็เถ้าแก่ฉงฉงเน็ตเวิร์กที่ไม่เคยพบหน้าคนนั้น แค่ขายฝันลมๆ แล้งๆ ไปเรื่อย?

เพราะนี่ไม่ใช่การให้ค่าชดเชยเลยสักนิด แต่มันคือการแจกเงินชัดๆ

แม้จะต้องออกแรงทำงานแลกมาก็ตาม

แต่มันก็ง่ายเกินไปแล้ว

ทั้งที่พวกเขารับของมาขายเองได้แท้ๆ

กำลังซื้อและจำนวนของลูกค้าที่มาร้านเน็ต เขาเองก็รู้ดี

ทว่า ในเมื่ออีกฝ่ายกระตือรือร้นถึงขนาดนี้ ซ้ำยังพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หวังเสี่ยวเลี่ยงจึงตัดสินใจลองหยั่งเชิงดูสักตั้ง

ครั้งนี้ เขาทำตามคัมภีร์ชะตา ต้องเริ่มจากความสงสัย

พรุ่งนี้เช้า ต้องไปดูที่ฉงฉงเน็ตเวิร์กด้วยตัวเอง และคุยกับหลัวปี้เซิ่งให้รู้เรื่อง ว่ามีเรื่องแบบนี้จริงหรือไม่

เขาวางสาย แล้วสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านลง

จัดการเรื่องของตัวเองก่อนดีกว่า

หลังจบการไลฟ์ในตอนค่ำ เขาก็เริ่มจัดการออเดอร์ของวันนี้เหมือนปกติ พึ่งจะแพ็กพัสดุเสร็จไปสองสามกล่อง หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

เป็นข้อความวีแชตที่หลัวปี้เซิ่งส่งมา

พอกดเปิดดูก็พบว่าเป็นรายการยาวเหยียด

"น้ำแร่ห้าลัง"

"เรดบูลห้าลัง"

"น้ำส้มเซียนเฉิงตัวห้าลัง..."

"ล่าเถียวห้าลัง เนื้อแห้งห้าลัง..."

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหกแบบ แบบละห้าลัง"

"ไข่พะโล้ ไส้กรอก จำนวนหนึ่ง..."

หวังเสี่ยวเลี่ยงไล่สายตาอ่านทีละรายการ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่

ออเดอร์นี้... ใหญ่เอาเรื่อง

เขาคำนวณในใจคร่าวๆ แค่ของพวกนี้ ต้นทุนรับมารวมกันก็ต้องมีเจ็ดถึงแปดพันหยวนแล้ว

จากนั้น หลัวปี้เซิ่งก็ส่งข้อความมาอีก "พี่เลี่ยง นี่เป็นของล็อตแรกครับ วันนี้ผมแกล้งถามลูกค้าประจำไปหลายคน ของพวกนี้เป็นของที่พวกเขาซื้อกินบ่อยที่สุด ผมยังให้พนักงานคุมร้านไปถ่ายป้ายราคาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างๆ มาด้วย พวกเราขายราคาเท่ากัน ไม่เล่นสงครามราคาครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองรายการยาวเหยียดนั้น คำถามสำคัญที่สุดก็ผุดขึ้นมาในหัว นั่นคือเรื่องเงิน

จะจ่ายเงินเมื่อไหร่?

ร้านค้าส่งไม่ให้ติดเงินแน่ เขาต้องเป็นคนสำรองจ่ายค่าของให้ร้านค้าส่งไปก่อน ถ้าอีกฝ่ายขอเคลียร์บิลเป็นรายเดือน เขาไม่มีทางรับไหวแน่นอน หากโดนเบี้ยวเงินขึ้นมาล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่

การร่วมมือต้องเริ่มจากความสงสัย

ต้องตกลงเรื่องผลประโยชน์ให้ชัดเจนก่อน แล้วค่อยว่าเรื่องน้ำใจทีหลัง

เขาเริ่มพิมพ์ข้อความในช่องแชต ชั่งน้ำหนักคำพูดอย่างระมัดระวัง อยากลองถามถึงรูปแบบการชำระเงิน เขาไม่อยากทำตัวดูตระหนี่ถี่เหนียวเกินไป เพราะยังไงอีกฝ่ายก็มีน้ำใจช่วยเหลือ แต่เรื่องนี้ก็เป็นธุรกิจ พี่น้องแท้ๆ ยังต้องคิดเงินให้เคลียร์

"เอ่อ ปี้เซิ่ง คือค่าของนี่..."

เขายังพิมพ์ไม่ทันเสร็จ ด้านบนหน้าจอมือถือก็เด้งการแจ้งเตือนการโอนเงินขึ้นมา

ยอดเงินโอน: 10,000 หยวน

นิ้วมือของหวังเสี่ยวเลี่ยงชะงักค้างอยู่บนหน้าจอ อึ้งไปทั้งตัว

หนึ่งหมื่น?

ข้อความของหลัวปี้เซิ่งตามมาติดๆ "พี่เลี่ยง นี่เป็นเงินค่าของล่วงหน้านะครับ พี่ยึดตามรายการพวกนี้ แล้วใช้ประสบการณ์ของพี่ลองจัดของที่คิดว่าขายดีเพิ่มมาอีกหน่อยก็ได้ ถ้าเงินไม่พอ พรุ่งนี้ตอนส่งของ เดี๋ยวผมเคลียร์ส่วนที่เหลือให้ต่อหน้าเลยครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงจ้องการแจ้งเตือนโอนเงิน รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

นี่มันจะใจป้ำเกินไปแล้ว!

เขากำลังคิดว่าถ้ากดรับเงินตอนนี้ จะดูร้อนรนเกินไปหรือเปล่า

ข้อความเสียงของหลัวปี้เซิ่งก็เด้งขึ้นมาอีก ติดๆ กันหลายข้อความ

"พี่เลี่ยง ขอโทษทีครับ เพิ่งนึกขึ้นได้ เถ้าแก่พวกเรากำชับหลักการมาสองข้อเป็นพิเศษ ผมต้องบอกพี่ให้ชัดเจนล่วงหน้าก่อน"

"ข้อแรก เถ้าแก่บอกว่าพวกเราทำธุรกิจต้องยึดความซื่อสัตย์ พี่ห้ามค้างเงินซัพพลายเออร์ต้นทางเด็ดขาด เอาจริงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม"

แต่วังเสี่ยวเลี่ยงรู้ดี นี่กลัวว่าเขาจะแอบอ้างชื่อของฉงฉงเน็ตเวิร์ก แล้วกักเงินค่าของไว้เอง

ดูท่าแล้ว

อีกฝ่ายก็ไม่ได้เชื่อใจเขาร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนกัน

"ข้อสอง สินค้าทั้งหมดต้องไม่มีของปลอมหรือของด้อยคุณภาพเด็ดขาด ต้องเป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียง สินค้าไร้แบรนด์พวกเราไม่เอาเลย ถ้าตรวจพบ การร่วมมือจะยุติลงทันที ไม่มีต่อรองครับ"

"แล้วก็ การรับของเข้าทุกบิล พี่ต้องเก็บใบเสร็จรับของที่ชัดเจนเอาไว้ด้วย ทางฝั่งเรามีฝ่ายบัญชี ผู้หญิงคนนั้นน่ะ...เจ้าระเบียบมาก ทุกยอดบัญชีต้องตรงเป๊ะหมด ดังนั้นตอนส่งของ พี่ต้องเอาใบเสร็จมาให้ผมด้วยนะครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงฟังเงียบ ๆ ในใจปั่นป่วนระลอกใหญ่

เถ้าแก่ร้านเน็ตฉงฉงคนนี้ เป็นคนแบบไหนกันแน่

คิดได้รอบคอบถึงขนาดนี้ ปัญหาที่เขาอาจต้องเจอ หรือแม้แต่รายละเอียดที่ตัวเขาเองยังนึกไม่ถึง ล้วนถูกจัดแจงเตรียมไว้ให้ล่วงหน้าทั้งหมด นี่ไม่ใช่แค่ให้โอกาสชดเชยแก่เขาแล้ว แต่มันคือการจับมือสอนเขาทำธุรกิจชัด ๆ

"อ้อ จริงด้วย ยังมีจุดที่สำคัญที่สุดอีกข้อครับ!" เสียงข้อความเสียงของหลัวปี้เซิ่งดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงจริงจังเป็นพิเศษ "ตอนจัดของ อย่าได้ใส่หมากมาเด็ดขาดเลยนะครับ เถ้าแก่มีคำสั่ง ภายในองค์กรพวกเราห้ามแตะต้องหมากโดยเด็ดขาด ใครกินโดนไล่ออก ผมคิดว่าเขาคงไม่ยอมให้ขายแน่นอน"

หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

เถ้าแก่คนนี้ เทพชัด ๆ

เรื่องทุกอย่างคิดแทนเขาไว้หมดแล้ว เขาแค่ทำตามที่บอกก็พอ

เขายังไม่ได้ตอบตกลงอย่างชัดเจนเลยด้วยซ้ำว่าจะทำ!

หวังเสี่ยวเลี่ยงตั้งสติ หยิบมือถือขึ้นมาแล้วพิมพ์ตอบหลัวปี้เซิ่งไปประโยคหนึ่ง "พรุ่งนี้เช้า ของส่งถึงตรงเวลาครับ"

ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็เสริมไปอีกประโยค "แต่ว่า ผมอยากเจอเถ้าแก่ของพวกคุณสักครั้ง จะได้ไหมครับ"

คำถามนี้เขาต้องถามให้ได้ เขาสงสัยเหลือเกินว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหนกันแน่ ความสามารถเก่งกาจเหลือล้น แต่วิธีคิดกลับแปลกแหวกแนวอย่างยิ่ง

ข้อความตอบกลับของหลัวปี้เซิ่งส่งมาอย่างรวดเร็ว แฝงความจนใจอยู่บ้าง "พี่เลี่ยง พูดตามตรงผมก็อยากเจอครับ แต่เถ้าแก่ของพวกเราผลุบ ๆ โผล่ ๆ คาดเดาไม่ได้ ตอนนี้ไม่รู้ไปเที่ยวเล่นอยู่มุมไหน แต่มีโอกาสอยู่นะครับ สาขาเราเป็นสาขาแรกในเจียงเฉิง เขาจะแวะมาบ่อยกว่าเมืองอื่นหน่อย"

เมืองอื่นเหรอ ฉงฉงเน็ตเวิร์กนี่เป็นแฟรนไชส์ระดับประเทศเลยงั้นสิ

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองตัวอักษรไม่กี่คำนี้ ยิ่งรู้สึกว่าเถ้าแก่คนนี้ลึกลับยากหยั่งถึง

เขาเหลือบดูเวลา ดึกมากแล้ว มัวชักช้าไม่ได้อีก พรุ่งนี้เช้าตรู่ต้องส่งของ ตอนนี้ต้องรีบติดต่อซัพพลายเออร์ส่งของทันที

เขาตอบหลัวปี้เซิ่งไปคำว่า "ตกลงครับ" จากนั้นก็รีบเปิดสมุดรายชื่อในโทรศัพท์ทันที

โทรศัพท์ต่อสายติด

"ฮัลโหล" ปลายสายส่งเสียงที่เจือความเหนื่อยล้ามาเล็กน้อย

"พี่จาง สวัสดีครับ ผมเสี่ยวเลี่ยงนะ ขอโทษด้วยนะครับที่ดึกป่านนี้แล้วยังโทรไปรบกวนพี่" หวังเสี่ยวเลี่ยงกล่าวขอโทษก่อน

"เสี่ยวเลี่ยงเหรอ อ๋อ ๆ นายนี่เอง" พี่จางซัพพลายเออร์ส่งของน้ำเสียงฟังดูแปลกใจอยู่บ้าง "ตาอ้วนเหล่าหลี่บอกว่านายไม่ทำแล้ว ฉันก็นึกว่าแกจะไม่ทำจริง ๆ ซะอีก คราวนี้ไอ้อ้วนเวรนั่นคงสมใจแล้วสิ ตอนนายอยู่เขาสบายใจไปตั้งเยอะ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงได้ยินเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับหลี่ไหลฝู ก็รู้สึกขยะแขยงระคายใจไปหมด

เขาพูดไปตามตรง "ฝั่งซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นผมไม่ทำแล้วจริง ๆ ครับ แต่ของล็อตนี้ผมรับไปส่งให้ร้านเน็ตฉงฉง พี่จางครับ ถ้าผมรับของจากพี่ จะกระทบกับความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับหลี่ไหลฝูไหมครับ"

"หมายความว่ายังไง"

"ก็คือตอนนี้พวกเราเป็นคู่แข่งกันแล้วน่ะครับ หลี่ไหลฝูอาจจะไม่พอใจ"

"นายทำส่วนของนาย เขาทำส่วนของเขา ถนนเส้นนั้นมีสิบร้านรับของ ฉันก็ส่งให้ทั้งสิบร้าน เขามาสั่งฉันไม่ได้หรอก"

"แต่ว่านะ นายรู้ใช่ไหมว่าต้องจ่ายเงินก่อน ทางฉันไม่ให้ติดเงินนะ"

"ไม่มีปัญหาครับ ของมาถึง ผมโอนเข้าวีแชตพี่ทันทีเลย"