ตอนที่ 81 ช่วยนายแก้แค้น

ตัวผมถือว่าได้สะสมชะตาวาสนาของตัวเองหรือยัง

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของหวังเสี่ยวเลี่ยง

เขาไม่มีคำตอบ

ตามตรรกะของ "คัมภีร์ชะตา" เมื่อมีลดก็ย่อมมีเพิ่ม อันหนึ่งเสื่อมถอยอีกอันก็เจริญรุ่งเรือง ชะตาวาสนาของเขาเพิ่มพูนและสะสมขึ้นเพราะเหตุนี้ด้วยหรือไม่

ความคิดนี้ทำให้ในใจของเขาพลันสว่างกระจ่างแจ้ง

ความอัดอั้น ความโกรธแค้น และความไม่ยอมจำนนที่เกิดจากการถูกหลอกกับเงินหนึ่งหมื่นหยวนก่อนหน้านี้ สลายหายไปจนหมดสิ้นในเวลานี้ เขารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนมิติที่สูงกว่า ก้มมองความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมด การได้กับเสีย ไม่ใช่เรื่องเงินทองธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้ว

เมื่ออารมณ์ปลอดโปร่ง ทั้งตัวก็พลอยเบาสบายขึ้นมา

หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นจากเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กางขาตั้ง จุ่มหมึกจรดพู่กัน

อาจเพราะสภาพจิตใจเปลี่ยนไป ตัวอักษรที่เขียนรวดเดียวจบจึงให้ความรู้สึกมีเสน่ห์ไปอีกแบบ บ้างก็หนักแน่นทรงพลัง บ้างก็พลิ้วไหวเป็นอิสระ ราวกับแฝงไว้ด้วยพลังชีวิตบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เขาถ่ายคลิปเสร็จอย่างรวดเร็ว

เลือกท่วงทำนองเพลงกู่ฉินโบราณอันไพเราะมาเป็นเพลงประกอบ ตัดต่อเรียบง่ายเพียงเล็กน้อย แล้วอัปโหลดวิดีโอขึ้นสู่แพลตฟอร์ม

ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น จัดการเก็บกวาดเรียบร้อย

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบ ข้อความวีแชตเด้งขึ้นมา

เป็นหลัวปี้เซิ่ง

"พี่เลี่ยง ได้ยินพนักงานบอกว่าพี่ไม่ทำแล้วเหรอครับ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงมองข้อความนี้ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาตอบกลับ "ใช่ ไม่ทำแล้ว"

แทบจะตอบกลับในเสี้ยววินาที

"พี่รอแป๊บนะ เจ้านายผมตอนออกไปบอกไว้ว่า ถ้าพี่ไม่ทำเพราะพวกเรา เขาจะช่วยพี่แก้แค้น!"

ด้านหลังยังมีสติกเกอร์แสดงความโกรธตามมาด้วย

แก้แค้น?

หวังเสี่ยวเลี่ยงงงเป็นไก่ตาแตก

เขาตอบกลับไปประโยคหนึ่ง "ฉันไม่ทำแล้วจริง ๆ แต่มันไม่ใช่เพราะพวกนายนะ! ทำไมต้องช่วยฉันแก้แค้นด้วยล่ะ เจ้านายนายไม่รู้จักฉันสักหน่อย!"

พอส่งคำถามนี้ไป ฝั่งตรงข้ามกลับเงียบกริบไปนาน

หวังเสี่ยวเลี่ยงรออยู่สิบกว่านาทีก็ไม่เห็นตอบกลับ คิดว่าอีกฝ่ายคงแค่ล้อเล่น จึงไม่ได้สนใจอีก

เขากำลังจะวางโทรศัพท์ลง ข้อความของหลัวปี้เซิ่งก็ส่งมาอีก

"แต่เจ้านายผมบอกว่ารู้จักพี่นะ พี่ยังเคยให้เรดบูลเขาด้วย อ้อ จริงสิ ยังมีเถ้าแก่เนี้ยด้วย พี่ก็ให้เหมือนกัน เถ้าแก่เนี้ยของพวกเราสวยใช่ไหมล่ะ เหมือนนางฟ้าเลยเนอะ อิอิ"

เรดบูล? เจ้านาย? เถ้าแก่เนี้ย?

ในสมองของหวังเสี่ยวเลี่ยงแวบภาพหนึ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

วันนั้น หลี่ไหลฝูโมโหเป็นฟืนเป็นไฟเพราะหลัวปี้เซิ่งมายืมเรดบูลสองลังไปแก้ขัด ด่าอีกฝ่ายจนเสียผู้เสียคนต่อหน้าทุกคน สุดท้ายยังบีบให้เขาควักเงินซื้อเรดบูลสองลังนั้นไว้เอง

เพื่อคลี่คลายความกระอักกระอ่วน และเพื่อระบายความอัดอั้น เขาจึงประกาศเลี้ยงเรดบูลฟรีแก่ลูกค้าและพนักงานทุกคนในร้านตรงนั้นทันที

ในกลุ่มคน มีสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่ง

ตอนที่เขาประกาศเลี้ยง ชายคนนั้นเป็นคนแรกที่ปรบมือโห่ร้องชื่นชม

ภรรยาของเขาหน้าตาสะสวยจริง ๆ เรื่องนี้หวังเสี่ยวเลี่ยงจำได้แม่น

ที่แท้เขาก็คือเจ้านายของ "ฉงฉงเน็ตเวิร์ก" ที่อยู่ข้าง ๆ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกประหลาดพิกล

เพียงแค่ให้เรดบูลไปสองกระป๋อง ก็จะช่วยตัวเองแก้แค้นแล้วเหรอ นี่มันไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยหรือไง

เขาเรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับหลัวปี้เซิ่ง "ฉันนึกออกแล้ว แต่เรื่องแก้แค้นนี่ไม่จำเป็นเลยจริง ๆ ที่ให้เรดบูลพวกเขาไปก็แค่เพื่อคลี่คลายความกระอักกระอ่วนเฉย ๆ"

ข้อความของหลัวปี้เซิ่งผ่านไปสักพักถึงส่งมา ดูท่าทางฝั่งนั้นคงจะยุ่งมาก

"พี่เลี่ยง เถ้าแก่ซูเปอร์มาร์เก็ตมันกร่างเกินไปแล้ว ดูถูกร้านเน็ตพวกเรา บอกว่าเรดบูลที่พวกเราเอาไปคืนเป็นของปลอม นี่มันดูถูกกันเกินไปชัด ๆ อีกอย่างเรื่องนี้ก็เริ่มมาจากผมด้วย เจ้านายผมบอกว่า ถ้าพี่ยังทำอยู่ที่ร้านนั้น เขาก็ขี้เกียจเอาเรื่อง เพราะไม่อยากให้กระทบพี่ แต่ตอนนี้พี่ไม่ทำแล้ว มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วครับ"

"วันนั้นพี่โดนเขาด่าเพราะผมไปยืมเรดบูล ตอนนั้นผมอยากจะพุ่งไปซัดไอ้อ้วนนั่นสักยกเลยด้วยซ้ำ เป็นเจ้านายที่ห้ามผมไว้ บอกว่าทำแบบนั้นจะทำให้พี่เดือดร้อน เจ้านายยังบอกอีกว่า รอเมื่อไรที่พี่ไม่ได้ทำที่นั่นแล้วค่อยสั่งสอนมันให้สาสม เจ้านายผมพูดคำไหนคำนั้นมาตลอดครับ"

เมื่อเห็นข้อความยาวเหยียดที่หลัวปี้เซิ่งส่งมา หวังเสี่ยวเลี่ยงก็อึ้งสนิท

เขาคาดการณ์ไว้ว่าหลี่ไหลฝูจะต้องซวย

แต่ความซวยนี้ มันไม่มาเร็วเกินไปหน่อยเหรอ

แทบจะเห็นผลทันตาเห็น!

หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้น ความรู้สึกซับซ้อนที่ผสมปนเปกันระหว่างความตกตะลึง ความเหลือเชื่อ และความแอบสะใจเล็ก ๆ พลันเอ่อล้นขึ้นมา

"แก้แค้นยังไง"

เขาพิมพ์สี่คำนี้ส่งไปแทบจะโดยสัญชาตญาณ

ทว่าคราวนี้หลัวปี้เซิ่งกลับเงียบหายไปอีก

ขณะที่เขากำลังรออย่างกระวนกระวาย ข้อความวีแชตของอีกคนก็เด้งเข้ามา

เป็นเหลียงเยี่ยนนี

"เสี่ยวเลี่ยง นายไม่ทำแล้วเหรอ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงตั้งสติแล้วตอบกลับ "ใช่ครับ"

"ทำไมล่ะ เถ้าแก่ด่านายอีกแล้วเหรอ หรือว่าไม่ได้เงินปันผล"

ที่แท้เหลียงเยี่ยนนีก็คิดว่าเขาคงไม่ได้เงินปันผล เพียงแต่ตอนแรกไม่ได้พูดออกมา คงไม่อยากทำลายกำลังใจเขา

"ได้เงินปันผลแล้วครับ แค่รู้สึกว่าเถ้าแก่ดุเกินไป แถมยังขี้เหนียวมาก อยู่ให้ห่างจากเขาไว้ดีกว่า"

เขาไม่อยากบอกว่าได้ส่วนแบ่งมาแค่ยี่สิบหยวน เพราะรู้สึกอับอายเกินไป

เหตุผลนี้สมจริงมาก และไม่นับว่าโกหก

เหลียงเยี่ยนนีส่งอิโมจิถอนหายใจมา

"นั่นสิ แต่ก่อนจะหางานใหม่ได้ ฉันคงต้องทำที่นี่ต่อไป อ้อ ฉันขอคืนนายก่อนสามร้อยได้ไหม กลัวว่าค่าครองชีพเดือนนี้จะไม่พอ ถึงตอนนั้นจะต้องรบกวนนายอีก"

หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบกลับ "ได้แน่นอนครับ"

เจตนาแรกเริ่มของการให้ยืมเงินก็เพื่อช่วยเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ไม่นาน โทรศัพท์ก็แจ้งเตือนว่าเหลียงเยี่ยนนีโอนเงินผ่านวีแชตมาสามร้อยหยวน

จากนั้นสายของหลัวปี้เซิ่งก็โทรเข้ามา

"พี่เลี่ยง! พี่เลี่ยง! สำเร็จแล้ว!"

ปลายสายนั้น น้ำเสียงของหลัวปี้เซิ่งเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดกลั้น

"เจ้านายพวกผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ! พรุ่งนี้! พรุ่งนี้เลย! จะส่งคนมาเดินเรื่องทำสัญญาห้องหัวมุมฝั่งตะวันออก!"

หัวใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงเต้นกระตุกวูบ

วันนี้เถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารเสฉวนบอกว่า ห้องแรกฝั่งตะวันออก พื้นที่สี่ร้อยตารางเมตร

ถ้าเจ้านายของฉงฉงเน็ตเวิร์กเช่าที่นั่น แล้วเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเหมือนกันละก็...

นั่นจะเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงขนาดไหนสำหรับหลี่ไหลฝู

"แล้วก็อีกอย่างครับ!" เสียงของหลัวปี้เซิ่งสูงขึ้นอีกระดับ "เจ้านายบอกว่า ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ร้านเน็ตของเราจะจัดเตรียมเครื่องดื่ม ขนมขบเคี้ยว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้เอง! เขาให้พวกผมเคลียร์พื้นที่ว่างไว้จุดหนึ่งเพื่อวางของพวกนี้โดยเฉพาะเลย!"

"ความหมายของเจ้านายก็คือ จะให้พี่เป็นคนส่งของให้พวกเรา! สินค้าทุกอย่าง ขอแค่พี่ขายในราคาเดียวกับซูเปอร์มาร์เก็ตของไอ้อ้วนข้าง ๆ ก็พอ!"

"นี่หมายความว่ายังไง"

"ก็หมายความว่า ผู้ดูแลร้านเน็ตของเราห้ามไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเด็ดขาด ส่วนลูกค้าเราคุมไม่ได้ แต่เราก็แย่งชิงตัดยอดขายมาได้ส่วนหนึ่งครับ"

"ของทั้งหมดจะรับจากพี่คนเดียว! เจ้านายบอกว่า วันนั้นพี่ช่วยรักษาความสัมพันธ์ของร้านเน็ตฉงฉงเราไว้ จนตัวเองต้องมารับเคราะห์ พวกเราจะปล่อยให้พี่เสียเปรียบฟรี ๆ ไม่ได้ ถือว่านี่เป็นการชดเชยเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเราครับ"

หลัวปี้เซิ่งพูดรัวเร็ว เปี่ยมไปด้วยไฟแรงแบบคนหนุ่ม

"แน่นอนครับ เจ้านายบอกเหมือนกันว่านี่ไม่ใช่แผนระยะยาว พอร้านของพวกเราเปิดเมื่อไร ข้อตกลงส่งสินค้านี้ก็จะจบลง แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น คงต้องพึ่งพี่ทั้งหมดแล้ว! พี่อย่าปฏิเสธเลยนะครับ ยังไงตอนนี้พี่ก็ว่างอยู่แล้ว ทุกคืนพวกผมจะส่งรายการสินค้าที่ต้องการไปให้ พี่แค่เอามาส่งให้เรียบร้อยในเช้าวันรุ่งขึ้นก็พอ!"

"พี่เลี่ยง ผมบอกเลย ทำงานกับเจ้านายแบบนี้ แม่งโคตรมีไฟเลยว่ะ!"

หวังเสี่ยวเลี่ยงถือสายโทรศัพท์นิ่ง พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่

ถ้าเป็นเรื่องจริง...

ถ้าทุกอย่างที่หลัวปี้เซิ่งพูดมาเป็นเรื่องจริง...

ทั้งหมดนี้ ก็ถูกคัมภีร์ชะตาทายไว้ตรงเป๊ะอีกแล้ว

"ความสำเร็จอันสูงสุดย่อมดูจากการสั่งสมของพลังโชคชะตา"

ที่แท้ นี่ก็คือการสะสมและผลิดอกออกผลของโชคชะตา

ไม่ใช่การปลอบใจตัวเองที่เลื่อนลอยไร้ตัวตน แต่เป็นผลตอบแทนที่จับต้องได้จริง

จะเข้าใจแบบนี้ได้ไหมนะ ว่าการที่หลี่ไหลฝูเบียดเบียนผลประโยชน์ของผู้อื่นจนโชคชะตาลดทอนลง ทั้งหมดนั้นได้สะสมส่งต่อมาให้ตัวเขาเอง