ตอนที่ 80 ผู้ด้อยมุ่งหากำไร

เดิมทีแผนของวันนี้คือถ่ายคลิปสั้นห้าคลิป การอัปเดตไม่สม่ำเสมอตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเริ่มส่งผลกระทบต่อยอดคนดูแล้ว

เตรียมกระดาษพู่กัน ตั้งอุปกรณ์ พร้อมเริ่มอัดคลิป

ทว่าพอยกปลายพู่กันแตะลงบนกระดาษ มือกลับสั่นจนคุมไม่อยู่

เขียนไปได้ไม่กี่ตัว ก็นึกผิดหวัง

จิตใจว้าวุ่นสับสน

คำสี่คำที่ว่า "รู้หยุดไม่ฝืนทำ" ผุดขึ้นมาในหัว

ใช่แล้ว

หยุดก่อน

อยู่ในสภาพแบบนี้ทำอะไรก็ไม่ดี มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง

ร่างกายผ่อนคลายลง แล้วทิ้งตัวนอนแผ่อยู่บนเตียง

เขาล้วงหนังสือโบราณเย็บด้ายเล่มนั้นที่เปลี่ยนชะตาชีวิตเขาออกมาจากใต้หมอน

เปิดไปหน้าใหม่

"สิบสี่เคล็ดวิชาพลิกชะตา: การคุมคนพึงเริ่มด้วยความสงสัย จนกว่าเรื่องราวนั้นจะสิ้นสุด เชือกมัดได้เพียงกาย ไฉนเลยจะผูกรั้งจิตใจ? มนุษย์คือยอดแห่งสรรพสิ่ง เช้าค่ำผันแปรได้ มีเพียงจับตาดูด้วยความระแวงสงสัย จึงจักเห็นความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดเร้นกาย"

หวังเสี่ยวเลี่ยงอ่านทีละตัวอักษร ครุ่นคิดพิจารณาซ้ำไปซ้ำมา

ความเข้าใจของเขาคือ การจะใช้งานคน หรือการจะร่วมมือทำงานกับใคร ตั้งแต่เริ่มต้นต้องตั้งแง่สงสัยไว้ก่อน และความสงสัยนี้ต้องคงอยู่ไปจนกว่าเรื่องจะจบลงโดยสมบูรณ์

ใช้เชือกสามารถมัดร่างกายของคนคนหนึ่งได้ แต่จะไปผูกมัดความคิดและเจตจำนงของเขาได้อย่างไร

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตทรงปัญญา ความคิดเปลี่ยนผันได้ชั่วพริบตา เช้ากับเย็นอาจคิดไม่เหมือนกัน มีเพียงการเฝ้ามองด้วยสายตาที่เคลือบแคลงสงสัยอยู่ตลอดเวลาเท่านั้น ถึงจะมองเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือสิ่งที่เขาจงใจซ่อนเร้นเอาไว้ได้

ความหมายของตัวอักษรทุกตัวเขาเข้าใจหมดแล้ว

ทว่าคำว่า "คุมคน" นี้ กลับทำให้เขาครุ่นคิดอยู่นาน

คือเถ้าแก่ใช้ลูกน้องงั้นเหรอ หรือว่าเจ้านายกับผู้ใต้บังคับบัญชา หรือจะเป็นการช่วยเหลือกันระหว่างเพื่อนฝูง

เขาคิดอยู่นาน จึงได้ข้อสรุปออกมาอย่างหนึ่ง

น่าจะนับรวมทั้งหมด

ขอเพียงเป็นเรื่องที่ให้คนอื่นไปทำสิ่งที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตนเอง เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของตนเอง ไม่ว่าจะร่วมมือ จ้างงาน หรือไหว้วาน ล้วนจัดอยู่ในขอบข่ายของ "การคุมคน" ทั้งสิ้น

เช่นนั้นแล้ว ก็ควรจะต้องระแวงสงสัยมาตั้งแต่แรก

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ใบหน้าอ้วนกลมของหลี่ไหลฝูก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน

ระหว่างเขากับหลี่ไหลฝู นับเป็นการ "คุมคน" หรือไม่

นับ

แถมยังเป็นทั้งสองฝ่ายอีกด้วย

หลี่ไหลฝูอยาก "คุม" เขา ใช้แรงงานคนหนุ่มอย่างเขามาอุดช่องโหว่ที่ตัวเองไม่มีเวลาดูแล ยิ่งไปกว่านั้นยังอยากใช้เขาเพื่อเรียนรู้เทคนิคการไลฟ์สด เพิ่มช่องทางรายได้อีกทาง ใช้ประสบการณ์ความสำเร็จที่อวดอ้างนั่นมาบงการเขา เพื่อให้เขายอมถวายหัวทำงานให้อย่างไม่คิดแปรพักตร์

ส่วนตัวเขาเอง ก็อยาก "คุม" หลี่ไหลฝูเช่นกัน ใช้เงินทุนและประสบการณ์ของอีกฝ่าย เพื่อทำความฝันในการเป็นเถ้าแก่เริ่มทำธุรกิจของตัวเองให้เป็นจริง

พวกเขาต่างหลอกใช้ซึ่งกันและกัน ต่างฝ่ายต่างคิดจะ "ควบคุม" กัน

แต่ผลลัพธ์ล่ะ

หลี่ไหลฝู "เริ่มด้วยความสงสัย" มาตั้งแต่ต้น

อีกฝ่ายไม่เชื่อใจเขาเลยสักนิด ถึงได้ขุดหลุมพรางขนาดใหญ่ไว้ในเรื่องค่าเช่าตึก ใช้หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์นั่นเป็นเหยื่อล่อ ตกปลาอย่างเขาจนดิ้นไม่หลุด

แล้วตัวเขาล่ะ

ตัวเขาดันเริ่มต้นด้วย "ความเชื่อใจ"

โดนรัศมีความสำเร็จของสาขาทั้งสิบแห่งทำให้ตาพร่า โดนส่วนแบ่งแปดสิบยี่สิบที่ดูเหมือนใจกว้างนั้นล่อลวงจนหน้ามืดตามัว

เขาไม่มีความระแวงสงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว

แม้กระทั่งตอนที่เขาสังเกตเห็นว่าหลี่ไหลฝูเริ่มขี้เหนียวขึ้นเรื่อย ๆ วางอำนาจขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็ยังคิดแค่ว่าอีกฝ่ายคงเป็นเจ้านายมานาน อารมณ์เลยอาจจะร้ายไปหน่อย

เขาเอา "ความเปลี่ยนแปลงอันละเอียดเร้น" เหล่านั้น สัญญาณเตือนที่ควรต้องระวังทั้งหลาย ไปมองเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไรเลย

ความเสียใจและเจ็บใจถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินว่าทำไมถึงไม่เห็นหน้านี้ให้เร็วกว่านี้!

ถ้าเห็นเร็วกว่านี้ เข้าใจหลักการ "การคุมคนพึงเริ่มด้วยความสงสัย" ให้เร็วกว่านี้ ตัวเขาจะกระโดดลงหลุมพรางไปง่ายดายขนาดนี้หรือ

แต่ทว่า...

พอลองคิดอีกมุม เขากลับเริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมา

ต่อให้ได้เห็นเร็วกว่านี้ ด้วยนิสัยของตัวเขาในตอนนั้นที่ใจร้อนอยากประสบความสำเร็จ จะเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งของมันได้จริง ๆ หรือ

คนที่ไม่เคยถูกหมาป่ากัด ย่อมไม่มีวันเข้าใจความดุร้ายของหมาป่า

นายพรานที่ไม่เคยตกลงไปในกับดัก ย่อมไม่มีวันเรียนรู้ที่จะสังเกตพื้นดินใต้ฝ่าเท้า

หากไม่มีความเจ็บปวดรวดร้าวในวันนี้ หากไม่มีค่าเล่าเรียนราคาหนึ่งหมื่นหยวนนี้ ตัวอักษรไม่กี่บรรทัดในคัมภีร์ชะตา สำหรับเขาแล้ว ก็คงเป็นเพียงบทความโบราณที่อ่านยากและติดขัดท่อนหนึ่งเท่านั้น

พูดไปพูดมา ก็ยังต้องโทษตัวเองอยู่ดี

โทษตัวเองที่ยังอ่อนหัดเกินไป ไร้เดียงสาเกินไป และกระหายความสำเร็จมากเกินไป

เขาหลับตาลง ซุกหน้าเข้ากับหมอน แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ช่างเถอะ

คิดเสียว่าจ่ายค่าเล่าเรียน

แม้ค่าเล่าเรียนนี้ จะแพงจนปวดร้าวไปถึงตับไตไส้พุงก็ตาม

แต่บทเรียนนี้ เขาจำได้ขึ้นใจแล้ว

สลักลึกเข้ากระดูกดำ

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความบ้าคลั่งและความโกรธแค้นในใจก็สงบลงไปมาก อารมณ์นิ่งขึ้นไม่น้อย

การทำให้ตัวเองสงบลงได้อย่างแท้จริงนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เขารู้สึกว่าตนเองเข้าใจข้อนี้ได้อย่างลึกซึ้งแล้ว ถึงขั้นไม่อยากจะคิดถึงมันอีก

"สิบห้าวิชาพลิกชะตา: การตัดสินความสำเร็จหรือล้มเหลวของเรื่องราว ขั้นต่ำมองที่ผลประโยชน์ ขั้นรองมองที่บทเรียน ขั้นสูงสุดมองที่การสะสมของชะตาวาสนา"

การตัดสินว่าเรื่องใดเรื่องหนึ่งสำเร็จหรือล้มเหลว มีเกณฑ์อยู่สามระดับ

"ขั้นต่ำมองที่ผลประโยชน์"

เกณฑ์ระดับต่ำที่สุด คือดูว่าได้รับผลประโยชน์หรือไม่ ได้เงินหรือไม่ ได้ลาภผลที่จับต้องได้หรือไม่

หวังเสี่ยวเลี่ยงกระตุกมุมปากยิ้มเยาะตัวเอง

นี่ไม่ใช่ตัวเขาในตอนนี้หรอกหรือ

เพียงเพราะพบว่าตัวเองได้เงินน้อยไปหนึ่งหมื่นหยวน ก็คิดว่าการร่วมมือครั้งนี้ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง จนโมโหแทบขาดสติ

ที่แท้ในระบบประเมินของคัมภีร์ชะตา ตัวเขายังคงอยู่ใน "ขั้นต่ำ" ระดับล่างสุดเท่านั้น

ความเข้าใจนี้ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง

"ขั้นรองมองที่บทเรียน"

ระดับที่สูงกว่า "มองที่ผลประโยชน์" หนึ่งขั้น ก็คือ "มองที่บทเรียน" คำว่า "เจี้ยน" หมายถึงกระจกเงา ขยายความไปถึงการเป็นแบบอย่าง บทเรียน และประสบการณ์

กล่าวคือ การตัดสินความสำเร็จหรือล้มเหลวของเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ไม่ควรมองเพียงได้เสียเฉพาะหน้า แต่ต้องดูว่าตนเองได้รับบทเรียนและได้ประสบการณ์อันล้ำค่าจากมันหรือไม่

หากมองจากมุมนี้ ประสบการณ์ที่ถูกหลี่ไหลฝูตลบหลังในครั้งนี้ แม้จะเสียเงินไป แต่ก็ทำให้เขาได้บทเรียนและประสบการณ์ในการบริหารซูเปอร์มาร์เก็ต

บทเรียนและประสบการณ์นี้ มีค่าดั่งทองพันชั่ง

พอคิดแบบนี้ ความเจ็บปวดในใจดูเหมือนจะบรรเทาลงไปอีกนิด

เขาไม่ได้เป็นเพียงเหยื่อที่ถูกหลอกลวงอีกต่อไป แต่กลายเป็นนักเรียนที่ได้เข้าเรียนหลักสูตรชั้นสูงผ่านการจ่ายค่าเล่าเรียน

การเปลี่ยนกรอบความคิดนี้ ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

เช่นนั้นแล้ว เกณฑ์ระดับสูงสุดล่ะคืออะไร

"ขั้นสูงสุดมองที่การสะสมของชะตาวาสนา"

เกณฑ์ระดับสูงสุด คือการสังเกตดูว่าเรื่องนี้ ได้สะสม "ชะตาวาสนา" ให้แก่ตนเองหรือไม่

ชะตาวาสนางั้นหรือ

เงินทองอาจใช้หมด ประสบการณ์อาจล้าสมัย แต่ "ชะตาวาสนา" เมื่อสะสมขึ้นมาได้แล้ว จะส่งผลต่อทิศทางชีวิตในระยะยาวของคนคนหนึ่ง

ความหมายของประโยคนี้คือ การตัดสินคุณค่าขั้นสุดท้ายของเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ต้องดูว่ามันทำให้ "ชะตาวาสนา" โดยรวมในตัวคุณเติบโตและสั่งสมขึ้นมาหรือไม่

หวังเสี่ยวเลี่ยงเข้าใจความหมายคร่าว ๆ แล้ว จึงเริ่มใช้สิบห้าวิชาพลิกชะตามาประเมินการร่วมมือกับหลี่ไหลฝูในครั้งนี้

ประการแรกมั่นใจได้เลยว่า ร้านนี้เปิดได้สำเร็จอย่างงดงาม เดือนแรกทำกำไรได้มากกว่าห้าหมื่น หากมองจากการได้รับผลประโยชน์ หวังเสี่ยวเลี่ยงขาดทุน หากมองจากประสบการณ์ เขาได้รับมามากมาย บทเรียนลึกซึ้ง ได้สัมผัสกระบวนการเปิดร้านอย่างครบถ้วนทุกขั้นตอน เช่นนั้นหากมองจากจุดนี้ เขาก็ได้กำไร แล้วถ้ามองจากชะตาวาสนาควรจะประเมินอย่างไรเล่า

ในคัมภีร์ชะตากล่าวไว้ว่า การได้ทรัพย์มาด้วยจิตคิดเบียดเบียน ย่อมขัดต่อวิถีแห่งสวรรค์ ต้องได้รับผลกรรมสนองอย่างแน่นอน หากไม่ชดใช้คืนหลายเท่า ก็จะสูญสิ้นชะตาวาสนา ทั้งกายและใจล้วนพังภินท์

เขาถามตัวเอง ในเรื่องการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ เขาไม่มีจิตคิดเบียดเบียนหลี่ไหลฝูแม้แต่น้อย ทว่าหลี่ไหลฝูกลับเบียดเบียนผลประโยชน์ของเขาจริง ๆ หากตัดสินจากจุดนี้ ต่อไปหลี่ไหลฝูจะต้องซวยแน่ เพราะอีกฝ่ายทำลายชะตาวาสนาของตัวเองไปแล้ว

ความขุ่นมัวคลายออกจนหมดสิ้น เมื่อคาดการณ์ได้ว่าหลี่ไหลฝูจะต้องซวยแน่ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

เขานึกถึงตัวเอง

แล้วตัวผมล่ะ ตัวผมถือว่าได้สะสมชะตาวาสนาของตัวเองหรือยัง