ตอนที่ 79 ค่าเช่าที่แท้จริง

ออกมาจากหงปินโหลว ลมราตรีพัดวูบหนึ่ง ความเมาก็สลายไปเกินครึ่ง สติดูแจ่มชัดขึ้นมาก

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้เดินไปพร้อมกับโจวเฉียงและหวงเสวียหลี่ เขาอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว

ในหัวก้องสะท้อนคำพูดที่โจวเฉียงบอกกับเขาก่อนแยกย้ายซ้ำไปซ้ำมา

"เสี่ยวเลี่ยง ฉันรู้ว่านายอึดอัดคับข้องใจ แต่เรื่องมันเกิดไปแล้ว ถือว่าเปิดข้ามหน้านั้นไป สิ่งที่นายควรทำที่สุดตอนนี้ คือทบทวนบทเรียนจากประสบการณ์ครั้งนี้ให้ดี ยังมีจุดไหนที่ไม่เข้าใจ คิดให้ทะลุปรุโปร่ง แล้วก้าวออกมาให้เด็ดขาด อย่าเอาแต่วนคิดในหัวซ้ำๆ นั่นเรียกว่าความคิดเคี้ยวเอื้อง ยิ่งคิดยิ่งทรมาน มีแต่ผลเสีย"

ทบทวนให้ดี

จุดที่ไม่เข้าใจ

หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าคำพูดไม่กี่ประโยคนี้ของโจวเฉียงมีน้ำหนักมาก

แต่ตัวเขายังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกล่ะ?

เปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ร่วมหุ้นกับหลี่ไหลฝู ตั้งแต่ต้นจนจบ ตัวเขาเหมือนหุ่นเชิด หลี่ไหลฝูสั่งไปทางทิศตะวันออก เขาไม่กล้าไปทิศตะวันตก หลี่ไหลฝูบอกว่าต้องรับของตัวนี้มาลง เขาก็ไปติดต่อ หลี่ไหลฝูบอกให้จัดวางแบบนี้ เขาก็ไปยก

ทำเลหลี่ไหลฝูเป็นคนซื้อ ตกแต่งร้านเขาเป็นคนหาช่าง แม้แต่ช่องทางรับสินค้า ส่วนใหญ่ก็เขาเป็นคนเคาะ

นอกจากลงเวลาไปเดือนกว่าๆ กับทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดแล้ว ตัวเองทำอะไรไปอีกบ้าง?

พอคิดถึงตรงนี้เขาก็เริ่มเจ็บปวดทรมานใจขึ้นมาอีก

ตัวเองเหนื่อยทำมาตั้งเดือนกว่า แต่ได้เงินเดือนแค่เดือนเดียว

หวังเสี่ยวเลี่ยงสะบัดศีรษะแรงๆ พยายามสะบัดความหงุดหงิดนั้นทิ้งไป

ความคิดเคี้ยวเอื้อง

โจวเฉียงพูดไม่ผิด ไอ้สิ่งนี้มันโคตรทรมานคนเลย

ตกลงแล้ว... ตกลงแล้วมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจกันแน่?

เขาบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วแยกแยะกระบวนการร่วมมือทั้งหมดออกมาราวกับกำลังแก้โจทย์คณิตศาสตร์

ต้นทุนที่ลง ผลผลิต กำไร ส่วนแบ่ง...

กำไรคือยอดขายหักลบต้นทุน ต้นทุนประกอบด้วยค่าสินค้า ค่าน้ำค่าไฟ ค่าแรง แล้วก็...

ค่าเช่า!

ใช่แล้ว! ตัวเองยังไม่เคยรู้ค่าเช่าที่แท้จริงของถนนสายการค้านั่นเลยด้วยซ้ำ

เขาต้องการค่าอ้างอิง ค่าอ้างอิงที่จะทำให้เขาประเมินระดับค่าเช่าหน้าร้านบนถนนสายนั้นได้

เขานึกถึงหลัวปี้เซิ่งขึ้นมา

ฉงฉงเน็ตเวิร์กอยู่ติดกัน ถึงแม้พื้นที่ต่างกันมาก แต่ก็ยังพอใช้อ้างอิงได้

เขาแตะเปิดหน้าต่างแชตวีแชตของหลัวปี้เซิ่ง ไตร่ตรองถ้อยคำ

"ร้านเน็ตพวกนายเช่าตึกสามชั้น ค่าเช่าเดือนละเท่าไรเหรอ?"

หลัวปี้เซิ่งตอบกลับมาเร็วมาก แนบอิโมจิผายมือมาด้วย "เรื่องนี้ผมไม่รู้จริงๆ ครับ ตึกนี้เถ้าแก่ซื้อขาดไว้ ไม่มีค่าเช่า"

ซื้อขาดเหมือนกันเหรอ?

หวังเสี่ยวเลี่ยงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปดูที่ถนนสายนั้นอีกรอบ

แค่คิดว่าจะต้องกลับไปถนนสายนั้น หวังเสี่ยวเลี่ยงก็รู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอมขึ้นมาทางกายภาพ

เขาไม่อยากเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นอีก ไม่อยากเจอหน้าหลี่ไหลฝู และไม่อยากแม้แต่จะสูดอากาศที่นั่น

แต่ถ้ายังไม่กระจ่างเรื่องค่าเช่า หนามที่ฝังลึกในใจนี้คงไม่มีวันถูกถอนออก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น นาฬิกาชีวภาพปลุกเขาให้ตื่นตรงเวลา

หวังเสี่ยวเลี่ยงออกจากห้องตั้งแต่เช้าเหมือนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

ยามที่ถนนสายการค้าอันคุ้นตาปรากฏสู่สายตา เขาก็อดรู้สึกเจ็บแปลบในใจไม่ได้

เขาเดินเข้าไปในร้านอาหารเช้าฝั่งตรงข้ามถนน

"เถ้าแก่ น้ำเต้าหู้ชามหนึ่ง ปาท่องโก๋สองตัวครับ"

นี่คือตำแหน่งที่เว่ยจื่อจินแอบถ่ายรูปเขาในวันนั้น

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ทั้งสองคนสั่งอาหารเช้าเหมือนกันเป๊ะ

เขาเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง ตรงนี้พอมองเห็นหน้าร้านซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้ามได้ทั้งหมดพอดี

น้ำเต้าหู้ร้อนจัด ปาท่องโก๋กรอบ รสชาติถือว่าใช้ได้ทีเดียว

หลี่ไหลฝูกำลังพาพนักงานคนหนึ่งวุ่นวายอยู่หน้าร้าน ขนเครื่องดื่มเป็นลังๆ เข้าไปในร้าน

เสียงของหลี่ไหลฝูยังคงดังลั่นเหมือนเดิม แม้จะอยู่ห่างกันหนึ่งฝั่งถนน หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ยังได้ยินเสียงตวาดด่าและสั่งการอันกึกก้องของเขา

ระหว่างนั้น เขาถึงกับได้ยินชื่อตัวเองดังแว่วมาอย่างชัดเจนอยู่หลายครั้ง

มือถือสั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง

หน้าจอเด้งข้อความวีแชตขึ้นมา เป็นหลี่เสี่ยวจือส่งมา

"พี่เสี่ยวเลี่ยง ทำไมพี่ยังไม่มาอีกล่ะคะ? เช้านี้พ่อหนูอารมณ์เสียอีกแล้ว บ่นถึงพี่ไปตั้งหลายรอบ ถ้าเดี๋ยวพี่มา อย่าไปมีเรื่องงัดข้อกับพ่อเด็ดขาดนะ"

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ตอบ

เขาแตะรูปโปรไฟล์ของหลี่เสี่ยวจือค้างไว้ แล้วเลือกคำสั่ง "ลบผู้ติดต่อ" ในตัวเลือกที่เด้งขึ้นมา

พอกินอาหารเช้าเสร็จ หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ก้าวออกจากประตูร้าน

ยืนอยู่ริมถนน มองซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้าม เขากลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาในใจ ขาทั้งสองข้างไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า

เขาถามตัวเอง นี่เขากลัวหลี่ไหลฝูขนาดนี้เลยหรือ?

ชัดเจนว่าเป็นมันที่ใจดำ เป็นมันที่วางแผนโกงฉัน แล้วฉันจะกลัวอะไร?

ความคิดนี้ทำให้เขายืดหลังตรงขึ้นมาทันที

เขาสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าเดินอย่างผึ่งผายข้ามไปยังถนนฝั่งตรงข้าม

เขามุ่งหน้าตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต

ตรงประตูทางเข้า เขาเห็นว่าหลี่ไหลฝูมองเห็นเขาแล้ว

ใบหน้าที่เดิมทียิ้มแย้มของหลี่ไหลฝูหุบลงทันควัน

ทว่า ในตอนที่ห่างจากหน้าร้านเพียงแค่ก้าวเดียว หวังเสี่ยวเลี่ยงกลับหักปลายเท้าเลี้ยวเข้าไปในร้านขายยาที่อยู่ติดกัน

ในร้านขายยามีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้น

พนักงานสาวสวมเสื้อกาวน์สีขาวกำลังจัดชั้นวางสินค้าอยู่

หวังเสี่ยวเลี่ยงจำเธอได้

เป็นเพื่อนบ้านกันมาหนึ่งเดือน พนักงานสาวคนนี้แทบจะมาซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรือขนมที่ซูเปอร์มาร์เก็ตทุกวัน บางครั้งยังได้พูดคุยกันสองสามประโยค

ถ้าเปิดปากถามเรื่องค่าเช่าตรง ๆ คงจะดูโจ่งแจ้งเกินไป

หวังเสี่ยวเลี่ยงเดินวนในร้านหนึ่งรอบ สุดท้ายก็หยิบยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่สุ่ยมากล่องหนึ่งแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์

"เท่าไหร่ครับ?"

"สิบห้าหยวนค่ะ" พนักงานสาวสแกนบาร์โค้ดแล้วเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง "วันนี้ไม่ทำงานเหรอคะ?"

คงเพราะเห็นว่าหวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้ผูกผ้ากันเปื้อน

"ไม่ทำแล้วครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงจ่ายเงิน แล้วยัดยาใส่กระเป๋าเสื้อ

"อ้าว ทำไมล่ะคะ? ฉันเห็นร้านพวกคุณขายดีออกนะ" พนักงานสาวประหลาดใจเล็กน้อย

หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้รับคำประเด็นนั้น เขาแกล้งทำเป็นพูดถามลอย ๆ "จริงสิ ถามอะไรหน่อย ร้านคุณเนี่ย ค่าเช่าเดือนละเท่าไหร่เหรอครับ?"

พนักงานสาวหลุดขำพรวดออกมา เอ่ยแซวว่า "อะไรกัน ค้าขายดีเกินจนอยากจะเซ้งร้านพวกเราไปด้วยเพื่อขยายกิจการเหรอคะ?"

คำพูดนี้ทิ่มแทงหวังเสี่ยวเลี่ยงเหมือนเข็มอีกครั้ง

เขาฝืนยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ "เปล่าครับ แค่ถามดูเฉย ๆ อยากรู้ราคาตลาดแถวนี้"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" พนักงานสาวเก็บเงินใส่ลิ้นชักพลางพูดตามสบาย "รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอก เถ้าแก่เป็นคนจัดการหมด แต่ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเถ้าแก่คุยกับคนอื่นแว่ว ๆ เหมือนจะเดือนละห้าหมื่น ไม่รู้ว่าเท่านี้จริงไหม"

ห้าหมื่น

โครงสร้างผังร้านของร้านขายยาเหมือนกับซูเปอร์มาร์เก็ตของเขาไม่มีผิด ขนาดพื้นที่ไม่ต่างกันเลย

ถ้าร้านขายยาค่าเช่าห้าหมื่น ราคาของซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่มีทางต่างกันมากแน่นอน

ส่วนต่างห้าหมื่นที่เกินมานั้น เดิมทีควรเป็นกำไรสุทธิของซูเปอร์มาร์เก็ต

ตามข้อตกลงแบ่ง 20/80 ในห้าหมื่นนี้ มีหนึ่งหมื่นหยวนที่เป็นของเขา!

หนึ่งหมื่นเชียวนะ!

เจ็บปวดใจ

ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่ปะปนไปด้วยความโกรธแค้นและเสียใจแผ่ซ่านออกมาจากอก จนทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก

เขาโทษตัวเอง

เขาได้แต่แค้นตัวเอง ตอนแรกทำไมไม่รู้จักเอะใจให้รอบคอบกว่านี้ ทำไมไม่ถามเพิ่มสักประโยค ทำไมไม่ไปสืบถามค่าเช่าเวรตะไลนี่!

เพื่อพิสูจน์ตัวเลขนี้ หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่ได้เอะอะโวยวาย เขาเดินออกจากร้านขายยา แล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนนต่อไป

เขาเดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าที่ยังเปิดอยู่ร้านหนึ่ง แล้วใช้ข้ออ้างเดิมถามไปอีกรอบ

เถ้าแก่เนี้ยระแวดระวังมาก กวาดตามองเขาขึ้นลงอยู่นาน ถึงได้ตอบแบบคลุมเครือว่า "น่าจะประมาณสี่หมื่นกว่าห้าหมื่นล่ะมั้ง"

อีกสองสามร้านถัดจากนั้น ก็อยู่ที่ราวห้าหมื่นเช่นกัน

สุดท้ายเขาเดินเข้าไปในร้านอาหารเสฉวน เถ้าแก่เนี้ยเป็นสาวเสฉวนวัยสี่สิบกว่า เป็นคนคุ้นคนง่าย เคยมาซื้อของที่ร้านหลายครั้ง หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้จักเธอ

หวังเสี่ยวเลี่ยงยังไม่ทันอ้าปาก เธอก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น "พ่อรูปหล่อ วันนี้หยุดเหรอ เข้ามานั่งพักก่อนสิ!"

"เถ้าแก่เนี้ยครับ ผมอยากสอบถามอะไรหน่อย" หวังเสี่ยวเลี่ยงถามอย่างสุภาพ

"ว่ามาสิ"

"ผมอยากถามว่า หน้าร้านของพวกคุณ ค่าเช่าเดือนละประมาณเท่าไหร่เหรอครับ?"

เถ้าแก่เนี้ยเช็ดโต๊ะ พลางลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ร้านเรานี่เล็ก ขนาดเท่ากับซูเปอร์มาร์เก็ตพวกเธอนั่นแหละ เดือนละสี่หมื่นห้า ทำไมเหรอ อยากออกมาลุยเดี่ยวเองหรือไง?"

"มีความคิดแบบนั้นอยู่ครับ" หวังเสี่ยวเลี่ยงตอบแบบเลี่ยง ๆ

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ" เถ้าแก่เนี้ยเกิดนึกสนุกขึ้นมากะทันหัน วางผ้าขี้ริ้วลงแล้วขยับเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงเบา "ถ้านายมีทุนหนาจริง อยากเช่าก็อย่าไปเช่าร้านช่วงกลาง ๆ พวกนี้เลย นายไปเช่าห้องแรกสุดทางหัวมุมฝั่งตะวันออกโน่นเลย เห็นไหมล่ะ?"

เธอพยักพเยิดหน้าไปทางหัวถนน

"หน้าร้านตรงนั้นน่ะ ทำเลดีที่สุดในแถวนี้แล้ว สี่ร้อยตารางเมตร อยู่ตรงหัวมุม ติดถนนสองฝั่ง แปลนห้องเป็นสี่เหลี่ยมสวย หน้าร้านยังจอดรถสะดวกอีก"

แววตาของเถ้าแก่เนี้ยเป็นประกาย เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

"ถ้าซื้อขาดได้เลยจะดีที่สุด สบายไปตลอดชาติ"

สี่ร้อยตารางเมตร

เดือนละแค่แสนเดียว ในใจเริ่มรู้สึกทรมานขึ้นมาอีกแล้ว

เขาคิดในใจว่า แม่งเอ๊ย อยากซื้อขาดฉิบหาย!

ซื้อขาดมาแล้วเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่กว่ามันเท่าตัว! ฉันจะขายให้ถูกกว่ามัน บริการให้ดีกว่ามัน ฉันจะเบิ่งตาดูร้านกระจอก ๆ ของมันซบเซาลงไปทุกวี่วัน

เล่นงานไอ้ระยำหลี่ไหลฝูให้ตายไปข้าง

แต่น่าเสียดาย ไม่มีปัญญาขนาดนั้น!